بعد از رهاکردن بطری در سینک با لبخند برگشت و از پلهها بالا راهی شد. عمه فرصت را غنیمت شمرد:
-تو بگی نه، من یه فکری به حال کیان میکنم. اما اگه بیان کردی آره باید پیِ یه چیزایی رو به تن خودت بمالی. یکیش ناظهار کردن به بابا و مولینته، حتی این دوست پسرت.
بعد قد بلند شد و به سمت پلهها حرکت کرد. کف دستش را به نردهها تکیه داد و نگاهی به بالا انداخت. آرام گفت:
- کیوان اگه بیداری بیا چای، به بهزادم بگو!
صدای آقاکیوان رسید:
-بریز اومدم.
من هم کشیده شدم. با اینکه جای گرفتن را بیشتر دلبسته شدم، اما نمیخواستم وقتی آقاکیوان رسید، من نفر اولی باشم که میبیند. ترجیح میدادم در جمع با او روبهرو شوم و آشپزمنزل بهترین جا بود.
اما بهزاد بود که از پلهها پایین وارد شد، بدون آن کتوشلوار صبح! محکم قدم برمیداشت و در لباس تازهای که پوشیده بود، میشد حق را به آقاکیوان داد. پیجادهنی آستینکوتاه به تن داشت که آستینش کوتاهتر از هر پیراهن مردانهی دیگری بود که دیده بودم. رنگ کِرم روشنش با شلوار کتان مشکیاش جور شده بود. نگاه گحرکت کردم، در صورتی که قلبم میمیل داشت نزدیک و نزدیکتر شوم تا ببینم این چهطور ساعت مشکیرنگی است که این قدر به مچ دستش میآید. تا بوده من ساعت استیل را برای مرد میپسندیدم.
-من میخوام برم زنداداش.
عمه سینی داخل کف دستش را روی کانتر رها کرد و به سالن رسید. بند و روبان بنفشی را که روی میز بود برداشت و روی جاکفشی که بهزاد کنارش توقف کرده و مقابل آینهش مشغول مرتبکردن موهایش بود، گذاشت:
-بهزاد این بند و روبان رو هم ببند به دو تا آینهی بغل ماشینت.
بهزاد بیحرف نگاهی به آنها انداخت و عمه هم به اتاق کارش حرکت کرد. سینی روی کانتر را که برمیداشتم تا استکانها را داخلش بچینم و چای بریزم، بهزاد هم از آینه قلب کَند؛ به طرف میز آمد و کتاب و گوشیاش را برداشت و نگاهش را به من دوخت و پچپچ کرد:
-رنگ لاک تو بهشدت قشنگتر بود، پیش زنداداش نبیان کردم که آزرده نشه.
نمیاطلاع داشتم از تعریفش مسرور باشم، یا از نرمی لحنش بترسم و فکر کنم دارد دون میپاشد تا پیشنهاد برادرش را قبول کنم و یا هر دوی اینها را رها کنم و دیده به موهایش بدوزم که با چندتا کف دستکردن داخلشان توانسته بود به قدر یک آرایشگاهحرکت کردن خوشحالتشان کند. با تبسمی که کمکم داشتم در این منزل از خودم دریغ میکردم، جوابش را دادم:
-ممنون؛ ولی بهشدت رنگشون فرق نمیکنه.
سری تکان داد و چرخید تا برود. وقتی میخواست کفشش را از جاکفشی بردارد، روبان و بند را کنار زد و به انتهای سطح جاکفشی هل داد. به محض پوشیدن کفشش سریع رفت. عمه که از اتاق بیرون وارد شد، چند ثانیه از رسیدن صوتی بستهشدن در حیاط گذشته بود. تا نگاهش به روبان و بند بنفش افتاد، بیان کرد:
-آخر یادش راهی شد ببره!
آب از استکان سرریز شد و داخل سینی ریخت. کتری را روی کانتر گذاشتم تا پارچهای بردارم و آثار بیحواسیام را از بین ببرم!
آقاکیوان پایین که رسید کوچکترین اشارهای به اتفاقات داخل اتاق کارش نکرد. فقط با دیدن لاک روی ناخنهای من و عمه، در حالی که پا روی پا انداخته بود و چایش را ملایم مینوشید، بیان کرد:
-چه لاک خوشرنگی زدین!
بعد کلاه لبهدارِ بنفش کیان را که روی میز رها شده بود، برداشت و بیان کرد:
-همهی تهران رو باید بنفشپوش کنیم. اینبار حتماً بازی رو میبریم.
یک جایی در درونم، نمیخبر داشتم کجا، پیدایش نمیکردم، شاید کنجترین مکان در دلم، شاید وسط مغزم، آزرده بود. آزرده بود از اینکه جواب آقاکیوان را نمیدهم و به او نمیگویم متوجهی اسم چه چیز را گذاشتهای بازی!
میتمایل داشتم حرفی بزنم که صوتی پیام گوشیام نگذاشت. عمه که حرکت کرد تا حاجخانم را از پلهها پایین بیاورد، یواشکی گوشیام را برداشتم و قفلش را باز کردم. “الی من مسیر افتادم، خودت رو برای یکی که خیلی قلبش تنگ شده آماده کن.” سپهر الناز آوایم میکرد، اما موقع نوشتن پیام،”الی” میشدم. چون پشت فرمان ماشین بود نتمایل داشتم به شیطنت لابهلای پیامش جوابی بدهم. سریعتند و قبل از اینکه توجه کسی جلب شود، جواب سپهر را دادم: “آروم بیا عزیزم، به هر حال ما امشامگاه نمیتونیم همدیگه رو ببینیم.”
حالا که عمه و آقاکیوان موضوع سپهر را میدانستند، گوشی در کف دست گرفتن برایم سخت شده بود.
هر چه به حاجخانم نگاه کردم در راهی شدار او هم اثری از پیشنهادی که آقاکیوان داده بود نمتوجه شدم. همهچیز آرام و مثل هر مدت دیگری که در این خانه بودم، برایم میگذشت تا وقتی که سپهر خبر داد به خانهی خواهرش رسیده است. آنوقت بود که هولوولای تصمیمی که هنوز برای قطعیکردنش آمادگی نداشتم به جانم افتاد. قرار بود فردا برگردم و اگر آقاکیوان پیشنهاد کار نداده بود؛ تا الان ساک و چمدانم را هم بسته بودم، نه اینکه بنشینم روی تخت و به آنها زل بزنم. حتی نمیدانستم چطور به سپهر از برنگشتن به اراک بگویم. او مولین و بابا نبود، از اتفاقاتی که در آتلیه افتاده بود خبر داشت.
صبح وقتی بیدار شدم، هنوز تصمیمم نهایی نشده بود؛ اما کارهایم در جهت ماندن بود. اتاق را مثل هر روز جمعوجور کردم. چمدانم را نبستم. وسیلههایم را از گوشهوکنار اتاق برنداشتم. فقط روسری را روی سرم گذاشتم و به طبقهی پایین رفتم. این درگیریها حتی نمیگذاشت مثل همیشه از رسیدن سپهر و مشاهده کرداری که در پیش بود، شاد باشم. ساعت یازده با او قرار داشتم؛ کمی پایینتر از خیابان مغرور روبهروی خانه. تنها کاری که برای آمادهشدن انجام داده بودم، تمیزکردن زیر ابروهایم بود.
صبح که عمه به اتاقم آمد، از وضع اتاق پی برد راضی شدهام و فقط بیان کرد:
-یه وقت امروزگار برای دوستپسرت از سیر تا پیاز ماجرا رو تعریف نکنیا. فعلاً یه چیزی سر هم کن بهش بگو تا ببینیم چی میشه.
هرگز نمیتوانستم به سپهر حقیقت ماجرا را بگویم؛ هرگز!
عجیب بود که این ناظهار کردن به سپهر، بیشتر از نبیان کردن به بابا و مولین آزارم میداد و دنبال مسیری بودم تا حداقل یک واقعیت کمی تحریفشده را به او بگویم.
آقاکیوان روی صنقلبی ناهارخوری قرار گرفته بود. پیش پای من کشیده شد و اضافه کرد:
-بهبه النازجان، بیا ببین عمهت چه کرده!
با لبخند نیمنگاهی به املت انداختم و آرام به سمتشان قدم برداشتم. صنقلبی را عقب کشیده و منتظرم توقف کرده بود. تا رسیدم کف دستش را پشتم گذاشت و ضربهای آرام به کمرم زد:
-بشین که من از بس خیره شدم به این املت خسته شدم.
حاجخانم هم به من خیره شده بود. تا نگاهش کردم به سمت دیگری برگشت. گرسنه بودم، ولی حوصلهی لقمهگحرکت کردن نداشتم. قلبم میخواست مثل حاجخانم کسی هم برای من لقمه بگیرد. بهبه و چهچههای مداوم آقاکیوان باعث شد کف دست دراز کنم و قاشق را با اکراه بردارم.
بعد از خوردن صبحانه به طبقهی بالا برگشتم. حق سپهر این همه دستکف دستکردنم برای آمادهشدن نبود. آرایش کردم. سپهر دوست داشت مانتوی بلند بپوشم و من مانتو بلند سفید راهمسیرم را پوشیدم که هیچ رنگ بنفشی نمیشد در آن پیدا کرد. بهخاطر عمه شال بنفش را به سر کردم تا خوشحالش کنم. هنوز فکر میکرد بهزاد یادش رفته بند بنفش را بردارد و جلوی نگاهش گذاشته بود تا شنبه به او بدهد.
صدای پیام گوشیام که رسید، مرتبکردن شال روی سرم را رها کردم و از روی تخت آن را برداشتم. سپهر پیام فرستاده بود که تا نیمساعت دیگر از خونه حرکت کنم. کیفم و پیجادهنی را که برایش کادو گراهی شده بودم برداشتم. بهشدت وقت بود که تیشرت و پیجادهنش را مطابق با سلیقهی من میپوشید. خوشش میوارد شد من برایش انتخاب کنم. ترجیح دادم این نیمساعت باقیمانده را در سالن بنشینم و باز زل بزنم به آدمهای منزلی کوهپایهای! به قلهای که امروزگار آفتاب احاطهاش کرده بود. حاجخانم و کیان در حیاط بودند. عمه و آقاکیوان هم کنار هم قرار گرفته و هر دو دیده به گوشیِ آقاکیوان داشتند که بوق میخورد. عمه آن را از کف دستش گرفت و گفت:
-چند بار زنگ زدی و برنداشت، این یعنی نمیتونه جواب بده.
میمیل داشتم به حیاط بروم تا مزاحمشان نباشم، ولی همین که مسیرم را به سمت در کج کردم، عمه آوایم زد:
-الناز، داری میری؟
به سمتش چرخیدم:
-نه؛ یه نیمساعت دیگه میرم. الان میخوام برم پیش حاجخانوم و کیان.
میمیل داشت از جا قد بلند شود که گوشی آقاکیوان زنگ خورد. دوباره جای گرفت:
-بهزاده؟
آقاکیوان با نگاه به صفحهی گوشیاش، تند سر بلند کرد و اظهار کرد:
-نه، برادرزادهی اسعده! چی میخواد این؟
عمه با نگاهی گذرا به من، اشارهای به مبل روبهرویش کرد:
-فعلاً بیا بشین.
و بعد سرش را به آقاکیوان نزدیک کرد:
-جواب بده بذار روی آیفون ببینم چی میگه!
در جواب ” الو”ی آقاکیوان، مردی با صدایی قد بلند و دورگه گفت:
-الو… سلام. روز بخیر آقای خسروانی!
آقاکیوان در حالی که نگاهش به عمه بود، گفت:
-سلام جناب راشد. روز شما هم خوش!
تمام حواس عمه به گوشی بود که مرد پشت خط جواب داد:
-زنگ زدم خدمتتون بگم ما اصلاً از جلسهی امروزگار راضی نبودیم؛ آقای خسروانی اگه من نبودم همه چیز به هم میریخت. عموجان بهخاطر پادرمیانی من ادامه دادن.
آقاکیوان شمرده گفت:
-چرا؟ مشکل چی بود؟
مرد اظهار کرد:
-برادر خوشمشربی ندارید آقای خسروانی.
آقاکیوان با تبسمی نیمبند جواب داد:
-بله؛ متأسفانه تهتغاری خانوادهی ما خیلی اهل بگو و بخند نیست.
مرد فوری بیان کرد:
-جدای از این، ادب و روال کاری رو هم بلد نیست. فکر نمیکنید باید اول این مسایل رو یاد بگیره، بعد به چنین جلسات مهمی بفرستیدش؟
نگاه من و عمه در هم گره خورد و اخم آقا کیوان درهم راهی شد:
-همونقدر که میدونم خوشمشرب نیست، همونقدر هم از لیاقت و ادب کاریش مطمئنم؛ مگر اینکه حرف ناحسابی گوش داده باشه آقای راشد.
تکسرفهای کرد و ادامه داد:
-حالا شما به جای از آخر تعریف کردن، از اول بگید تا من بفهمم مشکل شما با جلسهی امروزگار چی بوده.
مرد با مکث کوتاهی جوابش را داد:
-عمو کمی حالندار بودن، حرکت کردن استراحت کنن. من حرفهای ایشون رو در واقع دارم بهتون منتقل میکنم.
آقاکیوان متفکر اظهار کرد:
-بفرمایید، میشنوم.
و مرد این بار آهستهتر از قبل شروع به صحبت کرد:
-وقتی هفتهی پیش اظهار کردید برادرتون به جای شما به جلسه میآد و کارهای مربوط به دبی رو ایشون قراره پیگیری کنن، زیرا اطمینان دادین به کارش وارده، ما هم گلهای نکردیم؛ ولی بچهای که من امروز مشاهده کردم خیلی سخت میشه باهاش به نتیجهی مشترک رسید. زبان سریعش رو بذاریم کنار، توی جلسهی امروزگار یه جوری برخورد کرد انگار قراره ایشون بار ما رو از آب و آتش رد کنه و تحویل ما بده، نه برعکس.
ابروهای عمه هم مثل آقاکیوان در هم گره خورد. آقاکیوان گوشی را محکم در دستش گحرکت کرد:
-اولاً بچه تو قنداقه؛ بعد هم داستان تعریف نکنید، میشه واضح بگید برادر من چیکار کرده؟
علاوه بر لحن، ادبیات آقاکیوان هم تغییر کرده بود. من به جای مرد ترسیدم؛ اما لحن و تن صوتی او، باز مثل آغاز حرفهایش حالت ناخوشایندی پیدا کرد:
-وقتی عمو گفتن برای سری بعد فقط به شرط شریکشدن پنجاهدرصدی در سود براتون نقشِ بدل رو ایفا میکنن، برادرتون با باادبی تمام کشیده شد و بدون هیچ توضیحی به سمت در حرکت کرد؛ داستان اینه!
لبخند روی لب آقاکیوان آنقدر آنی بود که من و عمه جفتمان به او خیره شدیم.
و ادامهی حرفهای مرد باعث شد که آقاکیوان جلوی دهانش را بگیرد و ریز ریز بخندد:
-وقتی پرسیدیم چی شده، خیلی راحت اضافه کرد: “معاملهی ایندفعه رو هم کنسل کنید، نمیخواد بارمون رو بیارید، خودمون یه کاریش میکنیم.”
آقاکیوان چشمکی به عمه زد و مرد با سکوت کوتاهی ادامه داد:
-آقای خسروانی اینبار رو کوتاه اومدیم، ولی ترجیح میدیم برای ادامهی کار با شما یا همسرتون طرف بشیم.
آقاکیوان بهسرعت به خودش مسلط شد و دیگر هیچ اثری از لبخند روی صورتش نبود:
– فکر میکنید اگه من یا همسرم بودیم اتفاقی غیر از این میافتاد؟ درتمایل داشت عموی بزرگوار شما بسیار خارج از قاعده بوده. برادر من کار درست رو انجام داده.
مرد جواب داد:
-اینبار که به هر صورت قرارداد رو بستیم؛ اما شما بهتر میدونید عموی من آدم صبوری نیست، من جای شما باشم دیگه نمیذارم برادرم باهاش روبهرو بشه!
آقاکیوان خندهی فروخوردهاش را رها کرد:
-اسعد ابداً از آدمهای زرنگ خوشش نیومده؛ ولی کنار همین خوشنیومدن، خوب میدونه رمز موندگاریش کارکردن با زرنگاست. سلام من رو بهشون برسونید.
خداحافظی که کردند، هنوز از خندههای حین گفتوگو خلاص نشده بود که رو به عمه گفت:
-در مورد بهزاد چی اظهار کردم بهت، ناضافه کردم دور واز حرکت ایستاده، اما خوب واز حرکت ایستاده؟ تجارت تو خون ماست!
عمه متفکر بود. با این حرف آقاکیوان سری تکان داد:
-کیوانجان وقتی متوجه شدیش اینجوری بهش لبخند نزن و بیشتر شیرش نکن. بهخاطر خودشم شده سرسنگین باش تا بفهمه دلخوری. یادت باشه همه مثل اسعدراشد نیستن که از زرنگا خوششون نیاد اما بخوان باهاشون کار بکنن؛ نمونهش ناظمی.
عمه از جا کشیده شد و آقاکیوان سرش را به عقب برد و با تکیه بر آن، باز ساکت خندید و با لحنی شامگاهیه به لحن مرد پشت خط بود، گفت:
-عمو کمی حالندار بودن!
سرش را بالا آورد:
-مردک حقهباز! مطمئنم اسعد پیشش جای گرفته بود و داشت گوش میداد. هنوز عرق جلسه خشک نشده زنگ زده بهم. نترس پروینخانم، بهزاد میدونه وقتی از جا کشیده شد، کدوم در رو باز کنه و کدوم رو نه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن