رمان روشنگر پارت ۱۶

عمو شمشیر خونی‌اش را انداخت. خم شد و کف دستش را به خون دخترک نگون بخت آغشته کرد.

– جمع کنید جنازشو. قبل این که صبح بشه چالش کنید.

به سمتم آمد و مقابلم نشست. دستش را پشت سرم گذاشت و موهایم را گراهی شد.

سرم را بالا داد. هق زدم. نگاهش میخ اشک‌هایم شد، انگشتش را روی گونه‌ام کشید.

کف دست خونی‌اش را کشیده کرد و نشانم داد، تکانی به انگشت‌هایش داد و اضافه کرد:

– می‌بینی چیکار کردی شاهدخت کوچیک؟

نگاهم میخ قطره‌ی خونی شد که روی دامنم چکید. عمو ریز خندید…

با حس خیس شدن صورتم جیغ کشیدم، خنده‌اش کشیدهتر شد.

– ر…روانی.

کف دست خونی‌اش را به صورتم مالیده بود. سرم را کج کردم که از موهایم مرا بلند کرد و دنبال خودش کشید.

– سرم…نکن. خودم راه می‌رم.

– دهنتو ببند. نوبت توئه که تنبیه بشی.

پاهایم را تکان دادم و به زمین کوبیدم که برگشت و نگاه وحشت‌ناکی به من انداخت. صورتش را نزدیکم کرد که تفی حواله‌اش کردم.

– بی‌شرف بی‌بته.

بی‌اهمیت به حرفم به راهش ادامه داد. داشت موهایم را از ریشه می‌کند.

– میرم تو کلبه. کسی نیاد، درک کردید؟

وحشت زده تکان خوردم. درون کلبه می‌خواست چه بلایی سرم بیاورد؟ اضافه کرده بود اما مغزم…

نمی‌توانستم به یاد بیاورم. با دست لرزانم کف دستش را چنگ زدم که بازوهایم را گرفت و تکانی به تنم داد.

– ملک…بسه، تموم شد دیگه. تو امشامگاه می‌میری. من خودم می‌کشمت…تقلا نکن بذار راحت تر بگذره.

نه‌ آهستهی زمزمه کردم…حساس ترین جای مردها کجا بود؟ فکر کن ملک!

– نه…من نمی‌ذارم. تو…نمی‌تونی کاری باهام بکنی.

غرشی کرد و مرا از سطح زمین جدا کرد. دامنم در قسمت پای چپم پاره شده بود…

نگاه‌هایش قرمز شده بودند. عصبی بود…وقتی عصبی می‌شد کنترلش را از دست می‌داد و کاش همین الان چوب افتاده‌ی کنا. کلبه را در دلم فرو می‌کرد…

من زیر خوابش نمی‌شدم! حتی اگر دقایق آخر عمرم باشد.

– گه خوردی تو…مگه دست خودته؟ اون دختررو جلوی نگاهت مثل مرغ سر بریدم…هنوز آدم نشدی ملک؟

نتوانستم جلوی گریه‌ام را بگیرم. تصویر دیدهانش قبل از بریده شدن سرش مرا رها نمی‌کرد. کاش هیچ وقت به اتاقش نمی‌رفتم…

– نه‌‌…تا لحظه‌ی آخر می‌جنگم.

مرا به خودش نزدیک تر کرد، وقتش بود. سرم را بالا گحرکت کردم و در دل پیش خدا التماس کردم. پلک روی هم گذاشتم.

زانوی چپم را خم کردم و محکم میان پایش کوبیدم.

دادی زد. بازوهایم از کف دستش رها شد. کنار پایش افتادم. تند توقف کردم و عقب راهی شدم. میان پایش را گرفته بود و می‌نالید.

– مادرقحبه! می‌کشمت…همین جا چالت می‌کنم. بی‌شرف…

صدای جادهزن ها وارد شد. دامنم را چنگ زدم و به سمت جلو دویدم.

– بگیرینش…زود باشید.

بغضم شکست و با صدای کشیده ضجه زدم اما نیاستادم. قفسه‌ی سینه‌ام از درد تیر کشید. جادهم را به سمت جنگل کج کردم و سعی کردم بین درخت‌ها مخفی شوم.

– کجا راهی شد؟ لعنت بهتون. یه دختر رو نتونستید بگیرید. ملک؟ ملک…

وحشت‌زده سرم را عقب برگرداندم. صدا دور شد. به دویدن ادامه دادم… صدای نفس‌هایم سکوت جنگل را شکسته بود و اگر در توانم بود نفسم را خفه می‌کردم.

از تپه پایین حرکت کردم که با دیدن نوری به سمتش قدم شتاب‌زده کردم. با متوجه شدن فاحشه خونه بدون توقف ضربه‌ای به در زدم.

– باز کنید. منم شاهدخت…

سرم را عقب چرخاندم. کسی نبود. بغض کرده دوباره در زدم و این بار بلند تر خودم را معرفی کردم.

با باز شدن در قدمی به عقب رفتم. خواجه فریه در حالی که پر لچکش را در هوا می‌چرخاند اظهار کرد:

– چیه دختر جون این وقت شامگاه؟