رمان رز های وحشی پارت ۴۳

– بگذریم، حتما قسمت بوده زنده بمونه… کار داشتی اومدی؟

بعد از مکث طولانی جواب داده بود و میکائیل خیره شد به جز جز حرکات مرادی و سری به تأیید تکان داد و سوالش را پرسید:

– شما تو دور و بریاتون مسعود می‌شناسید؟

مرادی بازیکن ماهری بود اما تعجب دیده هایش از دید میکائیل پنهان نماند.

از جایش تکان نخورد و عادی جواب داد:

– مسعود؟! چطور؟

میکائیل به صورتش اشاره کرد:

– پشه ها… پشه ها از طرف مسعود نامی بودن

مجدداً نگاهش به کبودی های صورت میکائیل جای گرفت:

– یکی دو نفرو میشناسم اما فکر نکنم پاشونو تو کفش تو بزارن

دروغ بو داشتو میکائیل مشامش قوی بود.

جدا از تمام این ها شامگاه چهار شنبه سوری آن شب اسم مسعود از طرف مرادی روی گوشی همراز خوب در یاد میکائیل مانده بود:

– که این طور اطلاعاتشونو می‌خوام‌

مرادی سری به تأیید تکون داد و میکائیل دیگر نماند و از جایش قد بلند شد:

– عزت زیاد

×

کف دستانش می‌لرزید و لیوان آب قندی که زن سرایداری به او داده بود در کف دستش به لرزه افتاده بود.

در منزل ی کوچک سرایداری روی زمین کنار پشتی نشسته بود و صوتی هق هق های ریز بدون گریه در خونه می‌پیچید و صوتی زن سرایدار با لحجه ی مشهدی قد بلند شد:

– عزیزم یکم آب قند بخور چیزی نشده که شاید یه بچه ای شوخیش گراهی شده تو ساختمون

بچه؟ چجور بچه ای قدش این قدر بلند بود که از بالا تا پایین در را چاقو زده بود؟!

ذره ای آب قند خورد و صوتی زن بار دیگر کشیده شد:

– یه زنگ بزن به شوهرت

با لکنت جواب داد:

– ب‌‌.. به شوهرتون گف.. اضافه کردم گوشی ندا..ندارم

زن نچی کرد و کوتاه نیامد:

– شمارشو بگو زنگ بزنم بهش بیاد داری پس میفتی بسیار وحشت کردی

شماره… شماره ی میکائیل را هم که حفظ نبود!

کلافه و ناتوان صدای گریه اش بلند شد سرش را روی زانوهایش گذاشت.

ترس به تمام تنش رخنه کرده بود و نیم ساعتی می‌شد در منزل سرایدار بود ولی خبری از میکائیل نبود و چرا نمی‌آمد پس؟

#پارت_334

– ای وای دختر جوری گریه می‌کنی انگار عزیزت مرده…

عزیزش!؟ آره خب عزیزش هم چند روزگاری بود که مرده بود.

خاله ی عزیزش تنها کسی که در این جهان داشت.

گریه هایش اوج گحرکت کرد و پیشانیش را بیشتر به پایش فشرد و چشمانش را محکم تر بست.

حتی دوست نداشت ذره ای نور داخل نگاه هایش نفوذ کند.

در همین لحظه ها بود که آوای آشنا و دلواپسی به گوشش خورد:

– رز؟!

سرش را بالا آورد و با متوجه شدن میکائیل آن هم جلوی در خانه ی سرایداری گریش شدت گحرکت کرد و میکائیل در صدم ثانیه چهره ی مضطربش با به چهره ی جدی و پر از اخم تبدیل شد:

– مگه چی شده نشستی این طوری زار زار گریه می‌کنی؟!

زن سرایدار موهایش را بیشتر زیر شالش برد و حرف میکائیل را تایید کرد:

– ها جناب مهندس منم همینو میگم اما هراسیده بنده ی خدا

و رز دیگر نتوانست طاقت بیاورد از جایش بلند شد و سراسیمه در آغوش گرم میکائیل خودش را جا داد.

با مکث کف دستان میکائیل روی کمرش جای گرفت و زن سرایدار لب بالایش را گاز گرفت و نگاهش را گحرکت کرد.

و رز داغ قلبش تازه شد:

– درو دیدی چیکار کردن؟!

– نه هنوز… هیش آروم باش دختر چیزی نشده

#پارت_335

سرش رو فشرد به سینه ی میکائیل:

– من بسیار ترسیدم؛ نمی‌خوام دیگه تکرار شه دوباره باز…

میکائیل اجازه ی حرف به رز نداد چراکه زن سرایدار اگر چه نگاهش را گرفته بود اما گوش هایش خوب کار می‌کرد:

– خیله خب… هیس بسه دیگه

کلامش جدی بود و رز ساکت شد و میکائیل برای قلبداری با تردید ادامه داد:

– من الان این جام نترس دیگه

و کف دستش را چند بار روی کمرش کشید و ادامه داد:

– و همسایه ها و سرایدار اونور دارن نگاهمون می‌کنن

با این حرف رز را از خودش کمی فاصله داد و سرش را سمتی چرخاند.

کمی آن طرف تر داخل لابی دو مرد و سرایدار ایستاده بودند و رز از میکائیل کامل جدا شد.

با کف دستش اشک هایش را پس زد و نفس عمیقی کشید.

ترسش کمی ریخته بود ولی هنوز هراس داشت…

هراس یک اتفاق بد!

میکائیل خطاب به زن سرایداری کوتاه لب زد:

– ممنون خانم

و این مردی که کوچه بازاری حرف زدن به یک باره در کلامش متوجه شده می‌شد انگار آداب جنتلمن بودن رو هم بلد بود یا شاید نقش بازی کردنش را…

زن دوباره دستی به شالش کشید:

– خواهش میکنم کاری نکردم، طفلکی خانمتون کم سنو ساله زیادی وحشت کرده بود

میکائیل سری تکان داد و همان موقع آوای مردی که همسایه بالایی‌شان بود بلند شد:

– آقای دشت‌گرد؟

#پارت_336

نگاهش سمت همسایه ها سرایدار برگشت و کف دست رز را محکم میان انگشت های دستش گحرکت کرد.

سمتشان حرکت کردند و روبه رویشان که توقف کردند میکائیل بدون مکثی شروع کرد:

– این جا مگه دوربین مدار بسته نداره؟! فیلمای خروجی ورودیو راهرو آسانسورو می‌خوام

سرایدار جواب داد:

– والا آقا داشتن داره ولی فقط جلوی در ورودی ساختمون دوربین داریم آسانسور و جاهای دیگه دوربین نداره… و این جا مجتمع به‌شدت ها میرن میان نمی‌تونم جلوی همرو بگیرم که بازم فیلمارو ما چک‌ می‌کنیم

– می‌خواید به پلیس زنگ بزنیم آقای دشت گرد؟

این رو مردی اظهار کرد که مدیر ساختمان خودش رو معرفی کرده بود.

میکائیل با پلیس و قانون رابطه ی خوبی نداشت ولی عادی برخورد کرد:

– من هنوز درب منزلمو ندیدم، صبر کنید وضع رو ببینم هماهنگ میکنم باهاتون

فقط واحد روبه رویی ما کی می‌شینه؟

مدیر ساختمان جواب داد:

– فعلا خالیه کسی نمی‌شینه

میکائیل سری به تایید تکون داد و نگاهش به رزی که ساکت و صامت کنارش ایستاده بود نشست، مظلوم شده بود و اصلا بهش نمی‌رسید همسر کسی مثل او باشد.

بیشتر می‌خورد دخترش باشد تا زنش…

و چه دروغ شیرینی!

به عادت همیشگی دستی کنار لبش کشید:

– با اجازتون من برم دیگه… مزاحم آسایش شمام شدم

مدیر ساختمان لبخند زورکی زد:

– خواهش می‌کنم اما انگار زیاد شوکه نشمتوجه شد از این اتفاق… دشمن زیاد دارید؟!

#پارت_337

میکائیل با افراد زرنگ و باهوش زیادی کف دست و پنجه نرم کرده بود…

و این آدم عادی روبه رویش مهره ای بیش نبود پس خونسردیش را حفظ کرد:

– بله دشمن زیاد دارم… تو کارمم رقیب زیاد دارم

الآنم دور دور منه برای همین شاید یک نفر فقط خواسته سلب آسایش کنه ازم اما خانمم چون زندگی مشترکش باهام تازه شروع شده عادت نداره به این اتفاق ها

– جسارتا کارتون چیه؟

میکائیل تبسمی زد:

– انبار داره سبزیجات و میوه جات هستم… از شهرستان کامیون میوه و سبزیجاتم میاد تهرانو می‌ره

کار قانونی که میکائیل برای دور زدن تمام خلاف هایش انجام میداد.

در اصل دروغ ناظهار کرده بود او زرنگ تر از این حرف ها بود و بسیار خونسرد برای این که آدم فضول روبه رویش را ارضا کند ادامه داد تا پاپیشش نشود:

– آقای… جسارتا فامیلیتون رو فراموش کردم

– محرابی هستم

– بله آقای محرابی می‌خواستم بگم در اصل منزل اصلیم ویلایی سمت کردان ولی چون سمت خونه ی ما زیادی خلوت منم رقبام زیاد شده و خانمم خونه تنها اومدیم مجتمع نشین شدیم ولی مثل این که دست از سرمون بر نمی‌دارن که قطعا خودم قانونی پیگیری می‌کنم… با شمام چراکه مدیر ساختمانید هماهنگ میشم

به قدری مودبانه و خوب نقش آفرینی کرد که محرابی تبسمی زد و با فکر این که آدم روبه رویش فقط یک آدم حسابی است بیخیال شد.

و میکائیل به سمت آسانسور حرکت کرد:

– با اجازه دوستان

و دیگر نیستاد و همین که سوار آسانسور شدند نگاهش را به رزی داد که هنوز ساکت بود.

خودش هم چیزی ناضافه کرد و با پایش ضرب گرفت، عصبی بود اما خونسرد نشان می‌داد خودش را و مثل همواره بازی می‌کرد با دیگران…

ولی خودش می‌خبر داشت حریفش جنگ را شروع کرده.

آسانسور که ایستاد جلوتر از رز پیاده شد و وقتی دید چراغ مسیررو خودکار روشن نمی‌شود نیشخندی زد نور گوشیش را روی در منزل انداخت.

یک ضربدر بزرگ روی در هک شده بود انگار یک نفر با چاقو قطر های در رو به هم وصل کرده بود…

جدا از آن ضربدر بزرگ پی در پی جای ضرب چاقو از بالای در تا پایین در دیده می‌شد!

میکائیل کف دستی روی ضربدر بزرگ رو در دستی کشید… ضربدری که بد دهن کجی می‌کرد و این یعنی حتی منزل ات را هم جای شلوغ ببری باز هم به سراغت میاییم.

انگار که خانه اش را علامت گذاری کرده بودند و داشسریع پیام می‌رساندند سراغت میاییم و میکائیل از این که هنوز حریف اصلیش را نمی‌شناخت کلافه شده بود‌‌.

دشمنی که حتی نمی‌اطلاع داشت سر چه چیزی با او دشمنی داشت!

#پارت_338

نگاهش را به خرید های پخش شده ی داخل راهرو داد و پوفی کشید.

در خونه را با کیلیدی باز کرد و نایلون های خرید رو با دستش برداشت و خطاب به رز که خیره به در بود بیان کرد:

– بیا برو تو میگم فردا درو عوض کنن

رز وارد خانه شد و پشت سرش میکائیل حرکت کرد و تمام خرید هارو که روی میز گذاشت بدون حرفی سمت اتاق حرکت کرد تا لباسش را عوض کند و ذهنش درگیر بود.

درگیر به‌شدت چیز ها…

فلشی که هنوز گم مانده بود و مرادی با آن حرف هایش و ترس هایش قطعا هنوز خودش هم به فلش نرسیده بود.

همرازی که معلوم نبود واقعا فراموشی گراهی شده یا جماعتی را به بازی گرفته.

و حالا مسعود! دشمنی که معلوم نیست چه می‌خواهد و سر چه چیزی دشمنی دارد.

لباس هایش را که عوض کرد به حال برگشت؛ رز روی مبل جای گرفته بود و با ناخن هایش بازی می‌کرد.

ناخن هایی که مثل دفعه ی اول دیگر کشیده و لاک خورده نبودند و دخترک به یک باز زیستنش همه جوره زیر و رو شده بود‌.

وارد آشپز منزل شد و بطری آبی را از یخچال بیرون آورد و به نایلون های خرید اشاره زد:

– وسایل نقاشی پقاشیتو این همه آتاش‌خالی که پولشو دادم پاشو جمع و جور کن

میوه هارو پاشو بزار تو یخچال

خوراکیارم بزار تو کابینت

اینارم من بایدم بگم بلد نیستی؟!