نیم نگاهی به یزدان کرد:
– خواستم بکشم تا یادم بمونه رو پیشونی من نوشته شده تا عمر داری حسرت چیزایی که دوست داریو میکشی اما یهو یادم اومد هنوز آخرش نشده!
میدونی چیه؟ امید من به تهشه… ته داستان! هنوزم آخر داستان من نشده که کوتاه بیام
یزدان نگاهی به پلک چپ میکائیل که به سمت بالا میپرید کرد و خوب میدونست وقتایی که میکائیل عصبی میشه این اتفاق میفته
کنارش قرار گرفتو نخ سیگار گرون قیمت میکائیل رو بین انگشتانش گراهی شد و خیره بهش اظهار کرد:
– بهشدتا حسرت سیگاری که دود میکنیو میکشن داداش من… آخه تو دیگه حسرت چیو میکشی؟
چه مرگته میکائیل چرا نمیشینی سر جات؟
یادت رفته برای زنده موندنمون از جوب یه محله به جوب محله بعدی کوچ میکردیم؟
نفس عمیقی کشید و هیچ وقت تمایل داشتار همچین زندگی نبود!
نیشخندی زدو از جاش کشیده شد و خیره به پلکان که مسیر رسیدن به اون آهوی کوچک بود شد:
– برای این که این مقلب سیگارو دود کنم یزدان… خودمم سوزوندمو دود کردم!
یزدان مسیر نگاه میکائیل رو دنبال کرد و جویا شد:
– دختررو میخوای؟
میکائیل در قلبش نیشخندی زد… میمیل داشت؟
رز رو دوست نداشت! اون فقط زندگی که از بچگی رویایش رو داشت دوست داشت!
وَ کاش دیدهان اون آهوی کوچک یا همان خورشید خانمش این قدر شامگاهیه همراز نبود!
یزدان که جوابی از جانب میکائیل نمتوجه شد از جاش بلند شد و پوفی کشید و راهی شد.
وَ همین که آوای در خروجی به گوش میکائیل رسید سوال یزدان رو برای خودش زمزمه کرد:
– بینم دختررو میخوای؟!
#پارت_142
آره حرصی از بین لب هایش خارج شد و با پایان حرفش مجسمه بزرگ اسب کنار خونه کوبیده شد رو سنگ های مشکی زمین و آوای شکستنش تو سالن اِکو شد و صوتی هوارش تو خونه پیچید:
– آره آره مــــیخــــوامــــش! آره همــــــــرازو مــــــــیخــــواســــتــــم آره
چنگی به موهاش از این همه کلافگیش زدو دوباره سر جایش جای گرفت!
تو گلوش سنگینی حس میکرد اما چرا گریش نمیگراهی شد؟
شاید تو همون شیش هفت سالگیش اشک هاش خشک شد نه؟
زود بزرگ شده بود، خیلی زود تر از چیزی که فکرشو میکرد…
×××
خاله ی بنده خدا خورده های مجسمرو جمع کرد و در آخر پر اخم گفت:
– خوبه والا از وقتی این دختر اومده باید خورده شیشه جمع کنیم… کجاست خود زلزلش؟
دو ساعت تمایل داشتم برم پیش دخترما کاراتونو نگاه
میکائیل جوابی نداد و تازه با حرف خاله یادش افتاد رز ساعت هاست که تو اتاق خودش زندانی و آوایش هم دیگر نمیاید!
نفس عمیقی کشید و از رو کاناپه ای که ساعت ها روش نشسته بود و فکر گذشته ها و آینده هارو میکرد قد بلند شد و سمت اتاقش قدم برداشت.
در اتاقشو باز کرد و رز رو نمتوجه شد!
#پارت_143
اخمی کرد و یک قدم حرکت کرد عقب… هنوزم اون ضربه ی کاری رز یادش بود.
با دقت به اطراف نگاه کرد و صوت زد:
– رز؟ مسخره بازی در بیاری میدم اون زرد قناریو بکوبونن تو هاونگا
کمی جلو حرکت کردو وقتی مشاهده کرد نیست نگاهش روی حمامی که دورش هنوز رو تختی بود افتاد… حمام پر حاشیه!
پوفی کشیدو رو تختی و کنار زد و با دیدن تن مچاله شده ی رز اونم گوشه ی حمام نگاهاش گرد شد…
دخترک به گوشه حمام تکیه داده بود و پایایش رو جمع کرده بود و چشمانش غرق خواب بود.
وَ شلوارلی آبی روشنش که هنوز پایش بود کمی رنگ قرمز به خودش گرفته بود… وَ اون رنگ قرمز خون بود؟
لعنتی زیر لب گفتو چرا یادش رفته بود وضعیت دخترک رو؟
گیج به صحنه ی روبه روش خیره بود و در آخر جلو راهی شد و زانو زد… شونه های دخترک رو تکون داد و آروم صدایش زد:
– رز؟ رز پاشو
نگاهای آهوییش باز شد و نگاهش به میکائیل قرار گرفت؛ انگار حواسش به وضعیتش نبود که شونه میکائیل رو چنگ زد و فیلش یاد هندوستان کرد:
– سپهر؟! سپهر!
ولش کردین؟ ترو خدا ولش کن چیکارش داری آخه
میکائیل خیره تو چشمانش شد… چشمان دخترکو بسیار عاشق شد نه؟
اونم وقتی این قدر مظلوم میشد و از تب و تابش میافتاد.
تکه موی خرمایی روی صورت رز رو کنار زد:
– ولش میکنم
#پارت_144
چشمان رز برق زد و کف دستان میکائیل که زیر پاها و کمرش پیچید تازه به خودش اومد و خجالت زده با هول اظهار کرد:
– کثیفم نَ…
حرفش تمام نشده بود که میکائیل بی توجه کشیدهش کرد و صدای آخ رز که تو حمام پیچید صورتش کمی درهم شد و از حمام بیرون زد.
سمت تخت راهی شد و قبل این که رزو رو روی تخت بگذارد کف دستان دخترک مثل کوآلا پیچید دور گردنش و گفت:
– نه نزارم رو تخت میگم کثیفم
زیر لب آوایش زد ومیل داشت بزارش رو تخت ولی رز بیشتر به گردن میکائیل آویز شد و جیغ جیغ کنان لب زد:
– الان گند میزنم به همه جا بدم میاد بزارتم تو حمام!
جوری خودش رو از گردن میکائیل بالا میکشید که میکائیل حتی خم هم نمیتونست بشه و کلافه پوفی کشید و این بار بی توجه رز رو روی تخت گذاشتو چراکه دست رز دور گردنش حلقه شده بود روی صورتش خم شد و خیره تو دیدهان رز تو همون حالت لب زد:
– اما من از هیچی تو بدم نمیاد
کف دستان رز از دود گردن میکائیل باز شد و نگاهش رو گحرکت کرد و میکائیل نیشخندی زد و سمت در خروجی راهی شد:
– میگم خاله بیاد کمکت
از اتاق زد بیرون و حالا میدونست چطوری سرنخ پیدا کنه با وجود اون پسرک مزاحم زرد قناری!
#پارت_145
×××
رز
با تکون دادنای کسی دیدهاش رو به زور باز کرد و نگاهش تو نگاه براق میکائیل که افتاد ترسیدو در خودش جمع شد!
نصف شامگاهی بیدارش کرده بود که چه؟
میکائیل نگاه بهت زده رز رو که متوجه شد جدی لب زد:
– پاشو یالا
رز روی تخت نیم خیز شد و میکائیل چراغ اتاقو روشن کرد و نور نگاهان رز رو زد…
ساعت سه چهار صبح این مرد بیدارش کرده بود که چی بشه؟
گیج لب زد:
– چی.. چیکار میکنی؟!
مجدداً سمت رز رفت و بازوی نحیفش رو گرفت؛ از تخت کشیدش پایین و بدون ذره ای شوخی جوابش رو داد:
– میخوام پَر بدم بره
هنوزم منگ خواب بودو متعجب سمتش برگشت:
– چی… چی میگی؟
این بار میکائیل جوابی نداد و دخترک رو به دنبال خودش کشوند و از اتاق بیرون زدن و رز ادامه داد
– واستا داری میترسونی منو
#پارت_146
میکائیل حتی نیم نگاهش رو به رز نداد
بدون حرفی بازوی دخترک رو فقط دنبال خودش میکشید و رز به اجبار دنبالش کشیده میشد…
وَ میکائیل چرا با کلمات بازی میکرد؟
پَر بدم بره یعنی چه؟!
از خونه که بیرون زدند نگاه رز قرار گرفت روی ماه کامل که وسط آسمان شب میدرخشید و انگار هر وقت که ماه کامل میشد این مرد هم مثل گرگ های مجنون دشت دیوانه میشد
هنوزم منگ بود اما به پشت خونه که کشیده شد به خودش وارد شد و این بار واقعا ترسید و خودش رو عقب کشید:
– قلاده سگ کف دستت نیستا نمیام واستا… داری چیکار میکنی؟
بی توجه به رز با زور مردانش میکشیدش سمتی!
وَ رز نگاهش روی درختان و شاخه هایشان قرار گرفت و مثل داستان سفید برفی این بار برایش همه چی ترسناک به نظر رسید!
درختانی که با شاخه هایشان ترسناک به نظر میاومدن و مرد شکارچی که دل دخترک رو میتمایل داشت نه؟!
دخترک وحشت زده این بار خودش رو عقب کشیدو ناتمایل داشته بغض کرد:
– تو دیوونه ای… داری سکتم میدی
میکائیل همین رو میمیل داشت!
حس ترس… حسی که برای خلاصی ازش انسان کف دست به همه کار میزد و گاهی کارهای احمقانه!
توقف کردو نگاهش رو به رزی که رنگش پریده بود دادو انگار رز زیادی بچه بود تا قانون بازی هارا یاد بگیرد… میل داشت چیزی بگوید تا دخترک سکته نکرده اما همون لحظه گربه ای از درخت کنارشون پایین پرید…
وَ آوای جیغ رز کشیده شد
ناخواسته خودش رو پرت کرد تو آغوش مرد روبه روش و میکائیل از فرصت استفاده کرد و تن نحیف خورشیدش رو تو آغوشش قفل کرد.
#پارت_147
رز نفس نفس میزد و میکائیل سرش رو خم کرد و کنار گوشش دخترک لب زد:
– گربه بود… هیش
بدجنس شده بودو ادامه داد:
– به نظرت یه مرد یه دخترو نصف شبی برای چه چیزایی میتونه کشیده کنه؟ هوم؟
رز لرزید، اصلا درک نمیکرد…
هیچ کدوم از کار های میکائیل رو درک نمیکرد.
آب دهنش رو قورت دادو سعی کرد خودش رو جمع و جور کند:
– مرد؟ روانی بگی بیشتر بهت میاد
تو هر حالتی زبانش کار میکرد و میکائیل نیشخندی زد:
– حیف که امشب زبونتو میخوام خورشید خانم… وگرنه کوتاه کردنش که هیچ از ته حلقومت میکشیدمش بیرون تا باهم سانتش برنیم ببینیم چند متر
با پایان جملش رز رو از آغوشش به بیرون پرت کرد اما کف دست رز رو ول نکرد و کشوندش به سمت پله های ته باغ!
پله هایی که روبه زیر زمینی تاریک بودن و رز احساس میکرد نصف شبی دارد کابوس میبیند!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن