رز سر در نمیآورد… چِش بود این مرد؟
یک روز بهش میگفت تمایل داشتی برو
وَ فردای همان روزگار بار دیگر در اتاقی زندانیش میکرد و سخت به قفل و زنجیر میکشیدش!
یک روزگار باهاش بحث میکرد و همه چیز رو به باد سُخره میگرفت، روز بعدی با ده من عسل هم نمیشد قورتش داد… درست مثل امروزگار.
دخترک لب زد:
– کجا باید…
میکائیل اجازه ی حرف بهش نداد:
– این جا من فقط سوال میپرسم
رز دیگر چیزی نبیان کرد.
سه روزگاری میشد این مرد رو ندیده بود، البته که چه بهتر اما حالا که مشاهده کرده بودتش انگاری عَصا قورت داده بود.
میکائیل از اتاق خارج شد و بعد چند دقیقه رز با همان تنها لباس هایی که داشت آماده شد.
کمی استرس گراهی شده بود و نمیخبر داشت کجا قرار است بروند!
شال رنگی رنگیش را که روی سرش انداخت آوای در زدن اتاق بلند شد و بعد آوای میکائیل:
– یالا دیگه
پوفی کشید و حرصی زیر لب ناسزا اضافه کرد:
– کله ی بابات، اومدم دیگه
سمت در حرکت کرد… درو که بار کرد با ابرو های پرپشت میکائیل که در هم گره خوردند روبه رو شد.
میکائیل بدون حرف سمت پلکان رفت و رز هم پشت سرش قدم برداشت.
به در خروجی خونه که رسیدند و میکائیل در رو باز کرد، رز مثل پرنده ای که تازه هوای تازه بهش رسیده و در قفسش باز شده نفس عمیقی کشید و خواست از خونه بیرون بزند تا فقط هوا را استشمام کند ولی بازوی ظریف دخترونش اسیر کف دست مردونه ی میکائیل شد.
نگاهش رو به قیافه اخموی میکائیل داد و این بار زبونش کوتاه نیامد:
– بیرون تو حیاط خراب شدتم بخوام برم باید قلادم دست تو باشه؟
میکائیل امروز به اندازه ی کافی رو دنده ی چپ بود و حوصله بحث و حرفای بچهگانه نداشت:
– یه روزگار که قلاده بستم دور گردنت به واق واق افتادی میفهمی یه من ماست چقدر کره داره تا این قدر زبونت هرز نره
رز از جواب جدی بی شوخی میکائیل صامت ماند و میکائیل با همان اخم هایش ادامه داد:
– پات از در خونه داره بیرون میره بخوای هار شی و سلیطه بازی در بیاری و پنجول بکشی همون جا چالت میکنم!
از صلابت کلام میکائیل وحشت کرد.
واقعا چش شده بود این مرد امروز؟
اصلا غلط کرد که سری پیش میکائیل جدی رو به میکائیل مسخره باز ترجیح داد.
کمی در خودش جمع شد و میکائیل بازوش رو فشرد:
– درک کردی یا نه؟
آخی از میون لب هاش خارج شد و تند از روی هول و ولا اظهار کرد:
– فهمیدم درک کردم
تو صورت رز کمی خیره ماند تا جدیتش رو نشون بده بالاخره ولش کرد.
در خونرو کامل باز کرد و باز هم کوتاه نیامد:
– این تو بمیری دیگه تو بمیریا قبلی نی، حواست شیش جفت جمع خودت باشه باد نبرت
با پایان جملش از رز فاصله گرفت و سمت ماشینش حرکت کرد.
وَ این رز بود که بعد چند روزگار گرمای خورشید تابستان رو لمس میکرد.
نفس های عمیق میکشید و حس خوب آزادی رو داشت… حس هوای تازه و آفتاب!
نگاهش تازه به باغچه ی بزرگ خونه ی میکائیل افتاد… پر از درخت بود و اون تکه های قرمز خوشرنگ روی بعضی از درخت ها شاهتوت بود؟!
ذوق زده شد و یادش رفت اسیر است.
خواست سمت اون شاهتوت های پدر مادر دار برود که آوای غرش زندانبانش متوقفش کرد:
– رز؟ بیا دیگه
پوفی کشید و بادش خوابید و سمت ماشین شاسی دار میکائیل رفت.
در عقب را باز کرد و نشست وَ میکائیل از تو آینه خیره شد به دخترکش:
– بتمرگ جلو
چقدر بی ادبیات بود!
بچه ی کدام چاله میدون بود که گاهی اینقدر بیچاک و دهن میشد.
حوصله بحث نداشت و بدون چراکه و چرا از ماشین مجدداً پیاده شد و همین که جلو نشست میکائیل قفل مرکزی رو زد.
واکنش رز فقط نیشخندی بود ولی میکائیل توجه ای نکردو پایش رو روی گاز فشرد و ماشین از جایش کنده شد.
مثل آدم هایی که آدم و آدمک ندیده خیره بود به مردم شهرو باورش نمیشد روزی صوتی شنیدن بوق ماشین و متوجه شدن ساختمونای تیره ی شهر به وجد بیاردش.
مگر چند روز در عمارت میکائیل اسارت کشیده بود؟
نیم نگاهی به مرد کنارش که با جدیت تمام در حال رانندگی بود کرد، مردی که انگار جدی جدی قصد صدمه زدن به اون رو نداشت هر چند که جوجه هارو آخر پاییز میشمردن…
– میشه بگی کجا داری میبریم؟
حتی نگاهش رو به رز نداد که بخواهد جواب دهد!
یا ذهنش بسیار درگیر بود که نمتوجه شد یا گوش داد و خودش رو به کری زد.
رز پوفی کشید و نگاهش رو ماشین پلیس جادهنمایی رانندگی که کمی جلو تر بود زوم شد!
نیم نگاهی بار دیگر به میکائیل انداخت… اگر توجه اون مامورین رو به خودش جلب میکرد میتوانست برای همیشه خلاص شود؟
در همین فکر ها بود و برای خودش سناریو داشت میچید که آوای بم میکائیل افکارش رو بهم زد:
– یک درصد فکر نکن از شر من راحت شی جات امن و ولین میشه
تو نباید از من بترسی، ترست باید از یکی دیگه باشه
رز کنجکاوانه و گیج لب زد:
– کی؟
این بار نگاه عصبیش رو به چشمان رز داد:
– شوهر خواهرت!
با این حرف رز مبهوت ماند و از کنار ماشین پلیش هم رد شدند.
میکائیل شوهر همراز رو میبیان کرد؟
شوهر خواهری که نه متوجه شده بودش نه حتی تصوری از چهرش داشت، چراکه همراز دوست نداشت رز سر از کارهایش در بیاورد…
میکائیل که سمت مرکز شهر روند و رز چشمش به تابلو ها و کوچه پس کوچه های آشنا برخورد کرد سریع پر بهت بیان کرد:
– داری منو میبری خونه؟
میکائیل باز جوابی نداد رز حرصی لب زد:
– آیه صم بک خوندن تو دهنت فوت کردن لال شدی؟
میکائیل بدون این که جواب دهد در اامان کوچه جوری پیچید که سر رز به شیشه پنجره ماشین برخورد کرد و آوای آخش بلند شد.
وَ این بار میکائیل بود که تمسخر آمیز جواب داد:
– یاد بگیر وقتی تو ماشین من جای گرفتی علاوه بر اون دهنت کمربندتم ببندی
رز کف دستش رو روی سرش گذاشت و آخ آخ از دهانش نمیافتاد و تنها یک صفت مناسب در آن لحظه برای میکائیل پیدا کرد:
– وحشی!
نیم نگاه تندی به رز انداخت و بی توجه به رانندگیش ادامه داد اما دختربچه ی بازیگوش کنارش کوتاه بیا نبود:
– روانی ضربه مغزی میشدم میمردم چی؟
چرا نمیمتوجه شد میکائیل امروزگار به خاطر اون مرادی پیر سگ حوصله ی خودش رو هم ندارد؟
چرا نمیفهمید اون روی میکائیل مشاهده کردن ندارد و حالا این قدر مشتاق بود تا روی دیگر این مرد رو ببیند.
– هیچی برگ از درختم نمیافتاد… کس و کار داری بفهمن مردی اصلا؟
چه بد بی کسی رز رو تو سرش کوباند و رز در دلش جوابش را داد
اگر به کس و کار داشتن بود که چند روزگار اسیر خونه ی تو نمیشدم.
با این حال کنایه میکائیل کار ساز بود که بغض در نگاهانش نشست اما ادای آدمک های پرو رو دراورد و زبونش نیشش را زد:
– اتفاقا تو این یه مورد مثل خودت از بوته به عمل اومدم راست میگی
وَ میکائیل فرمون رو میفشرد تا کف دستس خطا نرود.
کاش کنارش یک فرد دیگر جز خورشیدش قرار گرفته بود تا با این حرفش میکائیل با پشت دست در دهانش میکوباند و بهش میفهموند جهان دست کیست!
روی گذشته ی نفرین شدش حساس تر از رز بود و برای همین غرید:
– این آیه صم بک چه کوفتیه؟ بگو من بکنش تو دهن و نگاه چال تو تا که شاید آواتو ببری و خــــفــــهشــــی
جوری کلمه ی آخر رو محکم و با داد اظهار کرد که رز هراسیده چسبید یه در و این بار شمشیرش رو غلاف کرد.
پر اخم به صورت میکائیل خیره بود ولی جرعت زهر ریختن و نیش زدن رو دیگر نداشت.
مردک مثل این که با تُن صدایش خوب میتوانست زهردیده بگیرد.
دیگر زبان ده متریش رو جویدو قورت داد
از پنجره به بیرون خیره شد و با متوجه شدن محله بازاری وسط شهرشان لبخند ناتمایل داشته روی لب هایش نقش بست!
دست فروشان و وانتی های میوه فروش، مردمی که خرید میکردن و ترافیکی که ایجاد شده بود.
همه و همه برایش آشنایی داشت و چقدر قلبش برای این شلوغی و این محله تنگ شده بود!
بالاخره میکائیل خودش رو از اون شلوغی بیرون کشید داخل کوچه ای که هر طرفش ماشینی پارک شده بود پیچید… کوچه عنابستانی!
کوچه ای که خانه ی رز در آن جا بود و رز نگاهانش دو دو میزد برای متوجه شدن خانه و اتاقش و حتی این قدر ذوق داشت که قلبیل به این جا وارد شدنشان را نمیپرسید.
هر چند از آن آدم عصا قورت داده کنار کف دستش سوال هم میکرد جوابی نمیگوش داد.
جلو درب منزل شان که میکائیل ترمز زد نگاهش رو به میکائیل داد و طبق معمول خط و نشان های این مرد شروع شد:
– دست از پا خطا کنیــــ…
رز پرید وسط حرفش و انگار قرار نبود ازین مرد حساب ببرد:
– میدونم تیکه تیکم میکنی میندازیم جلو سگات
لبش رو تر کرد و به سرخی لبان رز که از آن زبان سرخ ترش محافظت میکردن خیره شد:
– من سگ ندارم
بدون مکثی دخترک جواب داد:
– تو خودت یه پا سگی
وای باز زبانش گند زد… لعنت به زبانی که بی موقع باز شود نه؟
خودش هم میاطلاع داشت زبونش رو باید سوهان کشی میکرد تا هرز نره.
یاد خانم راد، ناظم دبیرستانشون بخیر که همیشه توبیخگرانه میاظهار کرد: چگینی این زبون سرخت آخر سر سیاه میشه و وبال میشه رو سر سبزت
با این حال میکائیل نفس عمیقی کشید و قفل در رو باز کرد.
رز میتمایل داشت بی معطلی در ماشین رو باز کند ولی بازوش اسیر کف دست میکائیل شد و نگاهش رو کلافه به میکائیل داد.
بدون ذره ای شوخی جدیوار خیره تو صورت رز گفت:
– از یک قدمی من اینور تر بری دراز به دراز میفتی کنار خواهرت، افتاد؟!
داشت تهمتوجه شد میکرد؟ یا هشدار میداد؟
منظورش به خودش بود یا یک غول بی شاخ و دُم دیگر؟
رز از صلابت و جدیت میکائیل خشکش زده بود که میکائیل از ماشینش پیاده شد و منتظر به رز چشم دوخت
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن