زیر پتو رفتم و تا خرخره بالا کشیدمش.
افتاب طلوع کرد و من همچنان قصد نداشتم کشیده بشم.
نمی تونستم.
اصلا کف دست خودم نبود.
باز هم تقه های مولین به درب اتاق.
– نیکی؟ خیر ندیده یه حرفی بزن ببینم زنده ای یا نه! زنگ می زنم داییت بیاد تکلیفمو باهات روشن کنه، هر وقت میری امیرحافظو میبینی جنی میشی.
از زیر پتو طوری که صوتم به پشت درب برسه گفتم.
– زندهم! ولم کن مولین …
تقه ای مجدد زد.
– اون بنده خدا از دیشامگاه هزار بار زنگ زده چی بهش بگم؟
نالیدم:
– بگو نیکی مرد!
نچ نچی کرد و از اتاق فاصله گحرکت کرد.
داشتم به بخت کی لگد می زدم؟ جدا شدنم چه فایده داشت وقتی هر روز یه جوری سر و کلهش توی زیستنم پیدا می شد؟
***
خوابیدم.
یک خواب عمیق و پر از ابهام و تاریکی!
عرق کل وجودمو گرفته بود و از ته جونم توی اتیش می سوخت.
لباس هام رو در اوردم که صدای ایفون اومد.
حتما مامان زنگ زده بود دایی تا به قاما پا در میونی کنه.
خودم رو به خواب زدم.
تحمل هر کسی رو داشتم به جز اون.
نه اون نبود.
صوتی ناقوس مرگ تو خونه پیچید.
امیرحافظ بود و شک نداشتم این امواج صورتی مطلق به اونه.
مامان داشت باهاش حرف می زد.
– از دیشب راهی شده چپیده تو اون اتاق بیرون هم نمیاد، سر کار هم نحرکت کرد اقا حافظ شما بیا ببین چشه!؟
مولین طوری رفتار می کرد انگار اون درمان هر درد منه.
انگار نه انگار که خودش زخم نمک خورده من بود.
از ترس اینکه مبادا پاشو تو اتاق بزاره بیشتر زیر پتو فرو حرکت کردم که این بار درب با شدت بیشتری کوبیده شد.
– باز کن درو نیکی!
ترس به کل سلول های بدنم نفوذ کرد و بار دیگر عربده کشید.
– به جان دخترمون باز نکنی، قفلو میشکنم می دونی که می کنم!
من بیدی بودم که به این بادا بلرزم؟
اره! بودم، خیلی سست تر از این که بخوام تصور کنم.
صوتی مولین از پشت درب اومد که انگار مخاطبش حافظ بود.
– حرف تو گوشش نمیره! از دیشب زبونم مو در اورد بس که ناز و بالش کردم.
مولین داشت با کی هم دردی می کرد؟ دیده هام رو بستم که باز ضربه به درب خورد و این بار دیگه نتونستم تحمل کنم و جیغ زدم.
– اومدی به چی پی ببری؟ برو رد کارت، خیالت راحت اون بدبختو هم فرستادم پی نخود سیاه …
خاموشی عجیبی برقرار شد و کف دستم روی کف دستگیره گذاشتم و بازش کردم.
خودش بود.
مثل همواره با تیپ شیک و پوست برنزهش.
مولین نگاهش روم قفل شد و تازه به خودم اومدم.
لباس نداشتم.
نیمه عریان قد علم کرده بودم.
امیرحافظ وارد اتاق شد و خواستم جیغ بزنمکه پتو از روی زمین برداشت و دور شونه هام انداخت.
سکوت محض بود و مامان وا رفته داشت به اشفتگیم نگاه می کرد.
امیرحافظ جلوی درب رفت و منو به عقب هول داد.
– افسانه خانم! من دو کلام حرف با نیکی دارم با اجازه.
حتی منتظر جواب مولین هم نشد و درب اتاقو بست.
به سمتش برگشتم.
– من هیچ صحبتی باهات ندارم.
روی تخت نشوندم.
– می دونی به من میگن چی؟
می دونستم! تمام ادم های دور و اطرافش لقب گرگ رو بهش نسبت داده بودن.
گرگ گرسنه ای که قلبیل این انتخابشون فقط حریص بودن حافظ بود.
هرچی که می خواست رو به کف دست می اورد و در واقع مرزی براش معنا نداشت.
پامو تکون داد.
– گوش میدی چی میگم؟
دست روی گوشام گذاشتم و فشار دادم.
– نه نمی خوام گوش کنم! تو هیچ کس نیستی فقط الکی گنده شدی، تو فقط بلدی ادم های دورتو بخری اما منو نه؛ فرصتی که منو داشتی از کف دستت راهی شد.
از کنارم کشیده شد و رو به دوم از حرکت ایستاد.
کف دست به سینه و نافذی بهم چشم دوخت.
– یه نگاه به خودت بنداز! تو بدون من نمی تونی حیات کنه، تو وابسته منی هرچقدر که خودت انکارش کنی.
پوزخندی زدم.
زهی خیال باطل که حافظ برای خودش میبافت.
– من تنهاییمو به با تو بودن توی زیستن لجن زارت ترجیح میدم!
جلو اومد.
با یه قدم قد بلند …
طوری که یک سانت باهام فاصله داشت.
بی اراده کشیده شدم که پتو از دورم ازاد شد.
داشتم کف دستی کف دستی توی اتیش گناهش غرق می شدم.
کف دستشو زیر گلوم برد و طوری به بالا فشار داد که نفس کم اوردم.
حتی این بار به بدنمم خیره نشد و فقط کف دست دور کمرم حلقه کرد.
لب هاش رو به گوشم چسبوند.
طوری که هرم نفس هاش روی گردنم خالی می شد.
– تو تنها سهم من از دنیایی! حالیته؟ ما می تونیم زیستن خوبی داشته باشیم …وجود تو برای من، در عوضش تمام مدت میتونی کنار اوا باشی …
زبونشو روی استخوان گردنم امتداد داد که چشم هامو بستم و با آوای خلسه مانندش ادامه داد:
– می تونی بهش شیر بدی، دندون در اوردنشو تماشا کنی، وقتی تو بغل باباش می خوابه و تلویزیون میبینه یا وقتی چهار کف دست و پا می کنه رو ببینی …
دلم براش رفت.
من دخترمو می خواستم ولی نه به قیمت عذاب دادن خودم تا اخر عمر.
کف دستشو از دور گلوم ازاد کرد که پاهام بیجون شد و تا مرز افتادن پیش رفتم که حافظ با بازو هاش منو اسیر کرد.
– برو بیرون از اتاقم! نمی خوام اینجا باشی.
نرفت.
حتی سانتی متری جا به جا نشد.
هنوز مات صورتم بود که درب اتاق بی هوا باز شد و مامان داخل اومد.
نه …
واقعا دلم نمی میل داشت مولین این صحنه رو ببینه.
هین بلندی کشید و پشتشو بهمون کرد که حافظ ازم جدا شد.
– ببخشید آقا حافظ، برای نیکی ناهار اوردم فکر نمی کردم …
امیر پوزخندی کنار لبش شکل گراهی شد که مامان سینیو روی میز گذاشت و دوباره بیرون حرکت کرد.
مشتی پیا پی به سینه هاش کوبیدم.
– ابرومو بردی! همین مونده بود مولینم دختر مطلقهش رو بغل دولید سابقش ببینه اونم اینجوری لخت …
منو از خودش جدا کرد و سینی غذامو جلو اورد.
از فرصت استفاده کردم و پتومو دورم پیچیدم.
– بعد یه شکم زاییدن هنوز از مولینت خجالت میکشی! آوا رو که لک لک ها نیوردن، مولینت می دونه طی عملیات کاشتمش.
انگشت روی بینیم گذاشتم.
– هیس! می خوای کلشو همینجا شرح بدی؟
دیده هاشو ریز کرد.
– بد فکری نیست!
کلافه نفسمو فوت کردم.
– برو دیگه! می خوام غذا بخورم.
اخمی کرد.
– من از نیکی شلخته و دست و رو نشسته بدم میاد! برو حموم بعد بیا غذاتو بخور.
دندون قروچه کردم.
– تو واسه من تایین و تکلیف میکنی؟
زیر لب هوم اظهار کرد که لباسمو از کف زمین برداشتم و پوشیدم.
– من همینم! بو گندو و چندش؛ خوشت که نمیاد برو پس.
سینی غذامو گذاشت روی تختم.
– شلختیگی هاتم واسه منه! بخور بعدش برو حموم.
قاشقمو برداشتم.
– من یه دختر مجردم که نیاز نمیبینم برای رضایت کسی به خودم برسم و عطر خوش بو بزنم یا لباس زیبا بپوشم.
تبسم محوی گوشه لبش قرار گرفت.
– پس قبلا برای رضایت من ازین کارا میکردی!
لقمهم رو فرو بردم.
– من واسه شوهرم این کارو می کردم زیرا وظیفه هر زنیه! حتی اگر به جای تو یه مرد کور و کچل و کوتوله و چاق بود من باز هم عطر میزدم و لباس دلنشین می پوشیدم.
از کنارم قد بلند شد.
– خوبه که من هیچ کدوم اینا نیستم.
قلپی از دوغم خوردم.
– حالا دیگه هیچی نیستی! هیچ کس توی زندگی من نیستی؛ بهتره بری …حتما تهمینه خانم برات همسر بهتری سراغ داره.
تهمینه اسم مادرش بود، شاید نصف عمرش روی ویلچر بود و از خیلی نعمت ها دور بود ولی در عوضش ملکه سلطانی ها بود و با نیش زبونش روی بدن همه زخم زده بود.
– فکر میکنی نیورده! چرا اتفاق همون روزی که جنابعالی مهر طلاق زدی توی شناسنامت، ده تا دختر اورد که منه بی ناموس خیال نکنم تو تنها زن ای جهانیی …
سکوت کرد.
می دونستم تهمینه خانم همچین ادمی هست که این کارو بکنه و یه شامگاه پسرشو تنها به تخت خواب نفرسته.
سیگارشو در اورد ادامه داد:
– اما منه بی همه چیز نذاشتم یه نفر به غیر از تو بیاد روی تختمون!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن