و دستم و ول کرد. متعجب قدمی به عقب برداشتم. تا حالا طی مدت سفرمون انقدر عصبی ندیده بودمش.
مگه اون قسمت صورتش چی شده بود که یا صورتش رو می بست یا موهاش رو طوری میذاشت که مشخص نباشه؟!
با آوای خالد بیگ به خودم اومدم.
-تو اینجایی ویهان عزیز؟ همراه من بیا … میخوام به چند نفر معرفیت کنم.
توی کت و شلوار کشیده تر به نظر می رسید. هنوز سر جام از حرکت ایستاده بودم. در حال بگو بخند با چند زن و مرد بود.
نگاهش بهم افتاد. اشاره کرد تا سمتش برم. کلاهم رو جلوتر کشیدم. لباس ها اونقدر گسرخوش و بدریخت بودن که توجه کسی رو به خودم جلب نکنم.
دختری با موهای مشکی کشیده و هیکلی تراشیده چسبیده به ویهان توقف کرده بود. کنار ویهان با فاصله ایستادم.
چند دقیقه ای بود وتوقف کرده بودیم که آهنگ عوض شد و دختر از ویهان تمایل داشت تا هممسیرش وسط برن.
کف دستش رو دور گردن ویهان حلقه کردو ویهان دستش رو دور کمر دختر.
روی صنقلبی جای گرفتم و نگاهم رو به بقیه دوختم. بالاخره رقصشون تموم شد و برگشتن.
یکی از دوستهای دختره صداش کرد. با رفتن دختره خالد بیگ اومد جلو و گفت:
-ازش خوشت میاد؟
ویهان سری تکون داد.
-برای یک شامگاه بد نیست!
صدای قهقهه ی خالد بیگ قد بلند شد.
-میدونی ما تا حالا چند تا از اینا به داعشی ها دادیم تا تونستیم اسیرامون رو پس بگیریم؟ اونا علاقه ی زیادی به دخترهای باکره و کف دست نخورده دارن و همینطور زن های جذابی ایرانی رو دوست دارن!
-مگه ما کارمون اینجا تموم نشده؟! پس چرا مستقیم از همینجا به ایران برنمی گردیم باید بریم ترکیه؟
-تو انگار نمیفهمی! از اینجا من چطوری تو رو ببرم؟ نه مدارک داری نه هیچی! از اونجا می تونم با یه هویت جعلی ببرمت ایران. خوبی هم به شما زنها نیومده!
کمی فکر کردم مشاهده کردم راست میگه.
-بهتره آماده باشی زیرا از مرز سوریه باید قاچاقی وارد مرز ترکیه بشیم.
بعد از خداحافظی با خالد بیگ وارد ماشین شدیم. هوا کاملاً تاریک شده بود که به مرز رسیدیم.
هوا به شدت سرد بود. دستم و تو جیب پالتوم کردم.
خالد بیگ: بهتره منتظر بمونین … شب از نیمه که گذشت اون وقت می تونید از مرز رد بشین.
سوار ماشین شد و حرکت کرد. دیگه داشت از سرما کف دست و پام بی حس می شد که ویهان اضافه کرد:
-آماده باشید. اونور مرز کسی منتظرمون هست. با حرکت من دنبالم میاین.
همه سری تکون دادیم. پشت سر ویهان مسیر افتادم. دو نفر رو ویهان از خود سوریه به ایران فرستاده بود و فقط چهار نفر مونده بودیم.
با افتادن نور توی نگاهم و صوتی شلیک، ته قلبم خالی شد.
پاهام به زمین چسبیده بودن و توان هیچ حرکتی نداشتم. یهو کف دستم کشیده شد.
-حرکت کن … چرا خوابت برده؟
آوای گلوله هنوز می اومد.
-اون دو تا چی؟
بهشون شلیک کردن.
-یعنی چی؟
-یعنی و درد! الان تو این وضعیت میخوای قصه ی حسن کرد برات تعریف کنم؟ نمی بینی هر لحظه ممکنه بهمون شلیک بشه؟ حوصله ی دردسر ندارم … بدون هیچ سر و صدایی دنبالم مسیر می افتی چون کوچکترین صوتیی ازت دربیاد، همینجا ولت می کنم و میرم!
چنان جدی بود که از ترس آوام تو گلو خفه شد. هرچی می رفتیم تمومی نداشت.
هوا تاریک بود و به سختی جلوی پامون رو میمتوجه شدیم. ویهان پشت صخره ای جای گرفت و کوله اش رو جلوی پاش گذاشت.
-از تو کوله یه چیز پیدا کن بده بهم.
دستش و روی بازوش گذاشت.
-تو حالت خوبه؟
با صوتی ضعیفی گفت: خوبم!
ولی مشخص بود که خوب نیست! کف دستم رفت جلو و روی بازوش جای گرفت. صدای فریادش رو تو گلو خفه کرد.
-تو تیر خوردی؟
-چیزی نیست، یه خراش ساده است. یه پارچه پیدا کن … باید ببندمش تا خونش ضعیفم نکنه.
هرچی تو کوله رو گشتم چیزی پیدا نکردم. دست بردم و کف دستمال دور گردنم رو باز کردم و محکم بازوش رو بستم.
-یکم اینجا می مونیم بار دیگر حرکت می کنیم.
کنارش تو بریدگی صخره جای گرفتم ولی هنوز احساس سرما می کردم.
-نزدیک من بیا، اینطوری کمتر احساس سرما می کنیم.
کمی بهش نزدیک تر شدم.
-عاشق دیده و ابروت نیستم، نترس! الان دو تا پسریم که متأسفانه گیر افتادیم … پس بهتره هوای هم رو داشته باشیم.
کف دستش دور شونه ام حلقه شد. حالا کامل تو بغلش بودم. ضعف داشتم و سرما داشت از پا درم می آورد.
برف شروع به باریدن کرده بود. تو این اوضاع همینو کم داشتیم! دیدههام گرم خواب شدن.
-اسپاکو … اسپاکو …
-هوم؟
-هوم چیه؟ پاشو ببینم … الان که وقت خواب نیست. بخوابی نمیتونی بیدار بمونی و هوا که روشن بشه گراهی شدنمون.
-بیدارم.
-میخوای حرف بزن تا خوابت نبره.
-چیزی به ذهنم نمیرسه!
-پس بذار من بپرسم تو جواب بده.
-اومم … باشه. ولی اگر نتمایل داشتم جواب بدم …
-مهم نیست. فعلاً یه جوری سرمون رو گرم کنیم.
سری تکون دادم و سرم رو روی سینه اش گذاشتم. برام عجیب بود که با این مرد انقدر راحت بودم.
-برای چی مثل یه پسر اومدی؟ نترسیدی بفهمن؟ میدونی اگه بفهمن حکمت مرگه؟!
-آره اما باید می اومدم. تو از کجا متوجه شدی من دخترم؟
-حواست باشه تو زیستنت من و کف دست کم نگیری!
-از اینجا سلامت بریم فکر کنم دیگه نبینمت.
آروم زمزمه کرد:
-شاید! بهتره پاشی راه بیوفتیم.
دوباره کشیده شدیم و به جاده افتادیم. با دیدن لامپهای روشن خرسند رو کردم به ویهان.
-اونجا لامپ روشنه.
رنگش پریده بود. بی حال سری تکون داد.
-آره، بالاخره رسیدیم.
دریاچه ی کوچیکی بود و یه قایق داخلش. ویهان سوت زد. بعد از چند دقیقه مردی اومد.
-سلام آقا، چرا انقدر دیر کردین؟!
-تا همینجا هم به سختی رسیدیم. ما رو ببر خونه ی دمیرخان.
مرد زیر بغل ویهان رو گرفت.
-شما … شما تیر خوردین؟
-مهم نیست.
با کمک مرد سوار قایق شدیم. ویهان چشمهاش رو بسته بود. هوا داشت روشن می شد.
تا دیده کار می کرد، درخت های سرمازده ی زمستان بود.
بعد از طی مسافتی، مرد قایق رو اونور رودخونه نگهداشت.
سوار ماشین شدیم. روستای کوچیکی بود. هنوز داشت برف می بارید.
ماشین کنار تپه ای که یه خونه ی کوچیک روش بود نگهداشت.
از ماشین پیاده شدم اما ویهان هنوز تو ماشین بود. راننده حرکت کرد و در رو باز کرد.
-آقا … آقا …
اما هیچ آوایی از ویهان نیومد. ترسیدم و خودم رفتم جلو و بازوش رو گرفتم.
-ویهان … ویییییهان.
مرد سمت تپه رفت.
-میرم آقا دمیر رو آوا کنم. حتماً از خونریزی زیاد از هوش حرکت کرده.
وحشت کرده بودم. اگر اتفاقی براش می افتاد من چیکار می کردم؟! اصلاً کجا می رفتم؟
توی دلم شروع به خوندن دعا کردم. راننده با مرد جوونی اومد. سمت ویهان رفتن.
-کمکش کن … باید داخل ببریمش … شما هم بیا.
دنبالشون جاده افتادم. زنی با دیدههای رنگی و موهای فر جلوی در از حرکت ایستاده بود.
-وای دمیر، ویهان چرا بیهوش شده؟!
-منم نمیدونم اما مثل اینکه از شدت خونریزی زیاد اینطوری شده.
وارد اتاقی شدیم. روی تخت گذاشتنش. قد بلند شد.
-تا من میرم وسایل مورد نیاز رو بیارم، تو هم لباسهاشو دربیار. دنیز، توام یه غذای مقوی درست کن.
همه از اتاق بیرون رفتن. با رفتنشون آروم سمت ویهان راهی شدم. باید کاری که اظهار کرده بود رو می کردم.
اامان کاری که کردم، روبند رو از روی صورتش برداشتم. کف دست بردم و موهاش رو از صورتش کنار زدم.
با متوجه شدن سوختگی کنار صورتش لحظه ای ابروهام تو هم راهی شد. پس برای این بوده که صورتش رو می پوشونده!
الان وقت تحلیل صورتش نبود. به هر مکافاتی بود لباسش رو درآوردم.
با متوجه شدن زخم بازوش و خونی که هنوز هم کم کم از زخمش بیرون می زد، صورتم چین افتاد.
هیکل بزرگ و عضله ای داشت. لحاف رو تا بالای سینه اش کشیدم. در اتاق باز شد و دمیر وارد اتاق شد.
-بیا اینجا.
خودش کنار تخت زانو زد.
-حتماً تیراندازی شده بهتون؟
سری تکون دادم.
-خودم باید بهش رسیدگی کنم. اینجا روستای کوچیکیه و دردسرساز میشه. باید ببینم گلوله داخل هست یا فقط خراشیده!
برشی به زخم داد و پنس رو داخل برد.
-خب خدا رو شکر، فقط جراحت برداشته.
بازوش رو بخیه زد.
-کم کم باید بهوش بیاد، دلواپس نباش. ویهان همه چیز و راجب کار تون و شما بهم گفته. من چند ساله با ویهان دوستم. تو اتاق بمون، بهوش اومد بهم خبر بده؛ من پیش همسرمم.
سری تکون دادم. دمیر از اتاق بیرون رفت. روی صنقلبی کنار تخت جای گرفتم و نگاهم رو بهش دوختم.
چرا یه طرف صورتش سوخته بود؟! همینطور که نگاهم بهش بود چشمهام کم کم گرم خواب شدن.
با حس کف دستی روی صورتم نگاههام رو باز کردم. سر کشیده کردم و نگاهم به ویهان افتاد که چشمهاش باز بود.
-تو بهوش اومدی؟
-چیه، نکنه فکر کردی مردم از دستم راحت شدی؟
نمیدونم چی شد بیان کردم:
-خدا نکنه!
عمیق نگاهم کرد.
-چیزه … منظورم اینه اگرم میخوای بمیری اول من و برسون ایران بعد!
پوزخندی زد.
-نترس … اگه تا اینجا اتفاقی برام نیوفتاده، از این به بعدم نمی افته. برو دمیر و صدا کن.
رفتم سمت در و طوری که بشنوه گفتم:
-نوکر بابات غلام سیاه.
-فعلاً که نوکرم یه دختر پسرنماس.
از اتاق بیرون اومدم. دمیر با متوجه شدنم اظهار کرد:
-ویهان بهوش اومده؟
-بله.
سریع سمت اتاق اومد. هر دو از متوجه شدن هم خرسند شدن و همو بغل کردن.
-پسر، با خودت چیکار کردی؟ خدا بهت رحم کرده، گلوله از کنار بازوت رد شده.
-باعث زحمت تو شدم.
-رحمتی! برم دنیز و بگم غذاتو بیاره، حتماً گرسنه ای!
-کمکم کن یه چیزی بپوشم و سر میز بشینم.
ملحفه رو کنار زد. با متوجه شدن بالاتنه ی برهنه اش چرخیدم از اتاق بیرون بیام که بیان کرد:
-تو لباسهام رو درآوردی؟
با این حرفش لبم رو به دندون گرفتم.
-نه، دوستت که همجادهت اومده زحمتش رو کشیده.
نمیدونم چرا احساس کردم ضربان قلبم بالا رفت. سریع از اتاق بیرون اومدم.
دنیز با دیدنم لبخندی زد. متقابلاً تبسمی زدم.
-کمک نمیخواید؟
-تو ترکی بلدی؟
-کف دست و پا شکسته.
-نه، عالی حرف میزنی.
ویهان و دمیر از اتاق بیرون اومدن. سر میز شام سنگینی نگاه ویهان رو احساس می کردم اما به روی خودم نیاوردم.
بعد از شام دمیر به ویهان کمک کرد تا حموم کنه. دنیز اومد سمتم. تو دستش یه دست لباس بود.
-میخوای بری حموم اینا رو بپوش.
-ممنون.
ویهان از اتاق اومد بیرون. یه کف دست لباس اسپرت مردونه پوشیده بود.
ته ریش جذاب ترش کرده بود. اومد روی مبل کنارم جای گرفت. نامیل داشته خودم رو کمی عقب کشیدم.
-چیه، ما خار داریم؟ یا نکنه خجالت می کشی از اینکه لباسهام رو درآوردی؟
سرم رو بالا آوردم.
-نخیر!
گوشه ی لبش کج شد.
-پس از هیکلم خوشت اومده!
-کمتر خودتو تحویل بگیر.
بلند شدم.
-من میرم حموم.
وارد اتاق شدم. تند لباسهام رو کندم. با حوله وارد حموم شدم.
با دیدن وان نگاههام برقی زد و تند از آب پرش کردم و توش دراز کشیدم.
نمیدونم چقدر تو حموم بودم. با احساس خواب آلودگی، دوش گرفتم و حوله ای نیم تنه دورم بستم.
موهای مشکی نم دارم دورم رها بود. با دیدن ویهان که روی تخت دراز کشیده بود فریاد خفه ای کشیدم و مجدداً به حموم برگشتم.
دلم محکم تو سینه ام می کوبید. سرم و از لای در بیرون آوردم. ویهان نگاهش هنوز به جای خالیم بود.
-برای چی اومدی تو اتاق؟
روی تخت قرار گرفت.
-ببخشید که بدون اجازه ی پرنسس وارد قلمروشون شدم!
-برو بیرون.
-چی؟
-میگم از اتاق برو بیرون.
ابروئی بالا داد.
-هم اتاقی عزیزم، مجبورم چند شبی رو تحملت کنم.
-تو … تو الان چی گفتی؟!
-دست من زخم شده ولی انگار گوش تو هم مشکل دار شده! خونه ی دمیر دو تا اتاق بیشتر نداره و منم گفتم تو مشکلی نداری شامگاه رو تو یه اتاق باشیم.
عصبی پام رو زمین کوبیدم.
-مگه تو وکیل وصی منی؟؟
-نه ولی فعلاً رئیستم. هوا سرده، تا صبح میخوای اونطوری تو حموم بمونی؟!
-اگه بری بیرون لباس می پوشم.
از روی تخت کشیده شد. اندیشیدم میره بیرون اما چنگی به لباسهام زد و اومد سمت در حموم. لباس ها رو گراهی شد سمتم.
-یاد بگیر وقتی تو خونه ی یه غریبه حموم میری در اتاق رو قفل کنی.
لباس ها رو از کف دستش چنگ زدم و در حموم رو محکم بستم. صداش اومد:
-وحشی!
خدا رو شکر که یه بلوز شلوار راحتی بود. حوله رو دور موهام پیچیدم و از حموم بیرون اومدم.
ویهان روی تخت دراز کشیده بود. نگاهی تو اتاق انداختم.
با دیدن کاناپه یکی از بالشت ها رو برداشتم و همراه پتو روش دراز کشیدم. چراکه خسته بودم بهشدت تند خوابم برد.
با تابیدن نور آفتاب نگاه باز کردم. نگاهی به تخت انداختم. ویهان نبود. کشیده شدم. موهام بهم چسبیده بودن.
کلاهم رو سرم کردم و از اتاق بیرون اومدم. کسی توی سالن هم نبود. در ورودی باز شد و دنیز وارد شد.
-سلام، بیدار شدی؟
-سلام. ویهان نیست؟
-با دمیر رفتن تا شهر، فکر کنم تا شامگاه برگردن. بیا صبحونه بخور.
با هم وارد آشپزخونه شدیم. تا غروب دنیز از خانواده اش و آشناییش با دمیر اظهار کرد. دختر خونگرمی بود.
غروب بود که ویهان همجاده دمیر برگشتن. بعد از سلام و احوالپرسی ویهان اومد سمتم و بیان کرد:
-موهات کپک نزنه بس که کلاه سرت کردی!
-شما دلواپس خودت باش.
ابروئی بالا داد.
دنیز: خوب، کار چطور شد؟
دمیر: با یکی صحبت کردیم. قرار شد مدارک معتبری درست کنه. راستی ویهان، تو قرار بود یه بار من و دنیز و دعوت کنی قبیله ی کولی ها!
با گوش دادن اسم کولی ها گوشهام تیز شد زیرا پدربزرگ مادرم یه کولی اصیل بود؛ هرچند مادر هیچی از گذشته اش نمی اضافه کرد.
-یکم اوضاع کارم رو راست و ریست کنم حتماً!
چند روزگاری می شد که خونه ی دمیر بودیم و منتظر خبری از سمت اون مردی که قرار بود مدارک جعلی درست کنه.
امشامگاه عروسی یکی از دوستهای دمیر بود و اصرار داشت که ما هم بریم. دمیر و دنیز بیرون حرکت کرده بودن.
ویهان تو اتاق بود. توی سالن منتظر بودم و روی برگه ای سیاه قلم می کشیدم.
با صدای ویهان بلند شدم. وارد اتاق شدم ولی توی اتاق نبود. در حموم نیمه باز بود. سمت حموم راهی شدم.
-اینجائی؟
-آره، بیا تو.
-چی؟!!
-میگم بیا تو.
-خودت بیا بیرون.
-عجب دختر سرتقی هستی … بیا تو.
آروم وارد حموم شدم. نگاهم بهش افتاد که می خواسته لباسش رو دربیاره ولی بخاطر دستش نتونسته!
-کمکم کن لباسم رو دربیارم.
سمتش حرکت کردم و با فاصله ی کمی رو به روش از حرکت ایستادم.
-آستین لباسم رو بکش.
آستینش رو کشیدم. کف حموم خیس بود. چرخیدم تا از حموم بیرون بیام که پام سر خورد.
جیغی کشیدم و نگاههام رو بستم.
با حلقه شدن دستی دور کمرم آروم چشمهام رو باز کردم. نگاهم به نگاه ویهان گره خورد.
یه کف دستش دور کمرم حلقه شده بود و کاملاً توی بغلش بودم.
سرم روی هوا بود و کلاه از سرم افتاده بود. موهام روی هوا معلق بودن.
قلبم از ترس محکم توی سینه ام می کوبید و و گرمی تن ویهان بیش از اندازه زیاد بود.
لبم رو با زبونم خیس کردم.
-میتونی ولم کنی!
ابروئی بالا داد.
-مطمئنی؟
-آره.
یکهو ولم کرد. وحشت کردم و محکم کف دستم رو دور گردنش حلقه کردم. این کارم باعث شد ویهان تعاقلبش رو از دست بده و با هم کف حموم افتادیم.
ویهان کاملاً روم بود و صورتش با صورتم قد یه بند انگشت فاصله داشت. کف دستم و روی سینه ی برهنه اش گذاشتم.
-میشه از روم پاشی … کمرم شکست.
بی هیچ حرفی قد بلند شد. از کف حموم کشیده شدم. کمرم کمی درد گرفته بود.
بدون اینکه به ویهان نگاه کنم از حموم بیرون اومدم. دستم و روی دلم گذاشتم.
بعد از نیم ساعت ویهان آماده از اتاق بیرون اومد. همزمان دنیز و دمیر هم اومدن.
دنیز: تو که آماده نیستی اسپاکو!
-چیز … اگر مشکلی نداره من همینطوری بیام.
-من لباس دارم اگه بخوای.
-نه اینطوری راحت ترم.
-باشه عزیزم.
کلاه سوییشرتم و روی سرم کشیدم. ویهان شلوار لی هممسیر با پلیور سورمه ای پوشیده بود. اورکت مردونه ای روی پلیورش پوشید.
عروسی توی روستا بود و تا خونه ی دمیر بهشدت فاصله نداشت.
از اول تا آخر عروسی ساکت بودم و هم صحبتی نداشتم. دمیر و ویهان هر دو در حال صحبت بودن.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن