نیم ساعتی می شد توی جاده بودیم. جاده خاکی رو رد کرد. جاده به قلبیل خاکی و بیجادهه بودن تاریک بود. کمی وحشت کردم.
-صد بار به آرش اضافه کردم رستورانتو عوض کن اما عجیب اونجا رو دوست داره.
از دور چراغ های روشن نمایان شد. با مشاهده کردن چراغ ها نامحسوس نفسم رو بیرون دادم.
-نترس … تا تو خودت نخوای، از طرف من هیچ لمس آزار دهنده ای نیست! رسیدیم.
از ماشین پیاده شدم. تپه ای جلوی روم بود که لای سنگ ها رو شکافته و پله درآورده بودن. کنارم قرار گحرکت کرد.
-اینجاست؟
-کمی پله داره اما جای دنج و دوست داشتنی ایه.
آوای گیتار از همین فاصله هم به گوش می رسید. هرچه پله ها کمتر می شد، صوتی گیتار واضح تر و نورها بیشتر به چشم می خوردن.
با رسیدن به بالای تپه، نگاهم به رستوران کوچیک و دنجی افتاد. چند تخت تو حیاط رستوران چیده شده بود.
مردی کنار آتیش گیتار می زد. مرد دیگه ای با متوجه شدنمون اومد سمتمون.
-به به آقا آریا … از این ورا!
-سلام آرش جان، غذا که داری؟
-برای شما همه چی داریم. خانوم رو معرفی نمی کنی؟
-نامزدم، اسپاکو.
برگشتم و لحظه ای نگاهمو به آریا دوختم. تبسمی زد.
-خوش اومدین، بفرمایید. چی میخوری داداش؟
آریا نگاهم کرد.
-با گوشت تازه ی ذغالی چطورین؟
هر دو موافقت کردیم و سمت تختی که به آتیش نزدیک بود رفتیم.
-چرا گفتی نامزدمی؟
-به نظرت چی به دوستم می گفتم تا نگاهش جور دیگه ای به زنی که همراه منه نباشه؟ دوست ندارم کسی راجبت بد برداشت کنه. ساعت ۱۰ شامگاه همکارم تو یه رستوران تو یه جای پرت، اامان چیزی که تو ذهن طرف میاد چیه؟
خاموشی کردم چراکه راست می اظهار کرد. آرش منقل و روشن کرد. بوی کباب ها فضای حیاط رستوران رو برداشت.
از بالا ستاره ها به خوبی دیدهک می زدن. خاموشی شامگاه رو آوای دلنواز گیتار می شکست.
گوشه ای از دلم سنگین بود و داغی رو تحمل می کرد که سعی داشتم هر طوری شده بپوشونمش.
بعد از صرف شام و خداحافظی از آرش سوار ماشین شدیم.
-رستوران دنج و زیبائی بود.
-آرش در اصل مهندسی معماری داخلی خونده ولی با افتتاح این رستوران، تمام وقتش رو اینجاست. از حق نگذریم هم رستورانش خوبه هم دستپخت خودش.
سری تکون دادم. آریا ماشین و کنار خونه نگهداشت. ساعت از ۱۲ شامگاه گذشته بود.
خواستم پیاده شم که مچ کف دستم رو گرفت.
-ممنون که همراهیم کردی، یکی از بهترین شبهای عمرم بود. امیدوارم به تو هم خوش گذشته باشه.
-ممنون، خوب بود.
-شامگاهت بخیر.
شب بخیر آرومی زیر لب زمزمه کردم و از ماشین پیاده شدم. باید در اامان فرصت گوشی می خریدم.
آریا هنوز نرفته بود. زنگ رو فشردم. میدونستم پیرمرد خوابه.
در با صدای تیکی باز شد. برگشتم و کف دستی تکون دادم و وارد حیاط شدم.
صدای موتور ماشین خبر از رفتنش می داد. نگاهی به پنجره ی اتاق ویهان انداختم. لامپش خاموش بود.
نفسم و سنگین بیرون دادم و مسیرم رو سمت خونه کج کردم که صداش باعث شد به عقب برگردم.
از لای درخت های قد بلند سر به فلک کشیده ی حیاط اومد سمتم.
-حتماً بهشدت بهت خوش گذشته که این موقع شامگاه برگشتی!
هول کردم. ضربان دلم انگار بی ولین به سینه ام می کوبید.
-سلام.
با فاصله ی کمی رو به روم قرار گحرکت کرد.
-خوش گذشت؟ … چه سؤال بی مزه ای می پرسم! مگه میشه خوش نگذشته باشه؟
-شبت بخیر.
-دو ساعته نگاهم به در حیاطه!
بغض چمبره زد تو گلوم، لعنت بهت.
-گوشی نداشتم.
-قانع شدم!
قدمی برداشتم ولی بازوم کشیده شد.
-به من نگاه کن اسپاکو!
سرم آروم بالا اومد و تو تاریکی شامگاه تو نگاهش جای گرفت.
-بین ما چیزی عوض شده؟
-تو!
لبمو به دندون کشیدم.
-من چی؟
-داری ازدواج می کنی.
-خب؟ این چیزی از دوستیمون کم می کنه؟ من هنوز همون ویهانم؛ همونی که از این در میری بیرون تا بر می گردی نگران حالتم نکنه بلائی سرت بیاد!
-گفتم که نیاز به ترحم ندارم، خودم هستم. شما باید حواست به نامزدت باشه!
خنده ای عصبی کرد و دستی لای موهای پر و پریشونش کشید.
-از کی شدم شما؟! انقدر یه شامگاهه غریبه شدم؟
کف دستهامو مشت کردم.
-چرا نگفتی آرین و آریا بچه های خالت هستن؟
-چون چیز مهمی نبود که بخوام بگم.
-دیگه چی برات مهم نیست که لازم نیست من بدونم؟!
به بازوم فشاری وارد کرد و سرش روی صورتم خم شد.
-بسیار چیزها هستش که درده؛ در دلم و که باز کنی فقط التهابش بیشتر میشه و حسرتش چنگ می زنه! خیلی چیزها اضافه کرده نمی شن اما انگار بارها اضافه کردی.
کف دستمو ول کرد و پشت بهم قرار گحرکت کرد.
-چرا هیچی از حرفاتو نمی فهمم؟ چرا واضح حرف نمی زنی؟
-برات گوشی گرفتم، تو اتاقته. امیدوارم ازش خوشت بیاد. شامگاهت آروم.
مسیرشو سمت خونشون کج کرد. چرا حس کردم درد و حسرت تو آواش فریاد می زد؟ چرا اون ویهان همیشگی نبود؟
با سستی وارد اتاق شدم. هاویر خواب بود. جعبه ی کوچک سفیدی روی میز آرایش قرار داشت.
بدون اینکه نگاهی به گوشی بندازم، با همون لباسها روی تخت کنار هاویر دراز کشیدم.
غلتی تو جام زدم و نگاههام رو باز کردم. نور مستقیم آفتاب باعث شد لحظه ای بار دیگر چشمهام و ببندم.
آروم بار دیگر بازشون کردم و روی تخت قرار گرفتم. نگاهم به جای خالی هاویر افتاد. ساعت ۱۰ صبح رو نشون می داد.
کف دست لای موهای بهم ریخته ام بردم و با کسلی از تخت پایین اومدم. نگاهم به گوشی اهدائی ویهان افتاد.
یادگار ی دیشب جلوی چشمهام تداعی شد. گوشی رو از جعبه اش درآوردم.
سیم کارتی کنارش بود. انداختمش تو گوشی و روشنش کردم.
از دیدن صفحه ی گوشی لحظه ای تعجب کردم. یکی از عکس های خودم روی صفحه نمایان شد.
هرچی فکر کردم همچین عکسی نداشتم! حتماً ویهان گراهی شده بود. با آوردن اسمش قلبم تو سینه فشرده شد.
گوشی و روی میز پرت کردم و عصبی وارد حموم شدم. دوش آب سرد باعث شد کمی حالم بهتر بشه.
لباس عوض کردم و پایین اومدم. زندائی و هاویر توی سالن بودن. هاویر با متوجه شدنم تبسمی زد.
-ساعت خواب خانوم … چشم آقاجون و دور متوجه شدی؟
-مگه نیست؟
-نچ! با دوستاشون رفتن صید آهو!
-چی؟!
-ها، چیه؟ به پدربزرگم نمیاد لاکچری باشه؟
شونه ای بالا دادم.
-والا ایشون باید آمادگی اون ور آبشونو بگیرن و به فکر مراسم تدفینشون باشن نه صید آهو!
زندائی لب گزید.
-دخترا زشته، الان یکی حرفهاتونو بشنوه بسیار بد میشه.
-نگران نباش مولین جون فعلاً خودمون سه تا هستیم.
هاویر بلند شد.
-برم یه چیز بیارم بخوری، به خودت باشه هیچی کوفت نمی کنی.
ریز خندیدم.
-محبتتو باور کنم یا کوفتو؟
-هر دو شو عزیزم.
سمت آشپزخونه جاده افتاد.
کنار زندائی رویمبل نشستم. تبسم مهربونی زد.
-چی میخوای بپرسی؟
-از کجا درک کردین؟!
-درسته جای مادرتو نمی گیرم ولی خودم تو و هاویر و بزرگ کردم!
-میدونی زندائی، گاهی از کف دست مولین قلبگیر میشم. من حق داشتم راجب گذشته ای که مربوط به منم میشد بدونم. همه اش میگم اگر راجب گذشته ام میدونستم شاید محتاطانه تر حرکت کردار می کردم و الان مامان زنده بود.
زندائی دستمو توی دستش فشرد.
-چرا انقدر خودخوری می کنی؟ ماهنو دوست نداشت تو درگیر گذشته ات بشی حتیدوست نداشت وارد اون عمارت بشی! می میل داشت از همه ی آدمهایی که حیات تو رو تهمتوجه شد می کردن دور نگهت داره ولی نشد؛ یعنی تقدیر اجازه نداد.
نفسم رو سنگین بیرون دادم.
-هنوز بهشدت چیزها برام مبهم و ناشناخته است؛ گذشته ای که روی آینده ام سایه انداخته! هر روزگار یه حرف جدید می شنوم. عمو از اول میدونسته ما توی اون روستا زندگی می کنیم ولی چرا وقتی به عنوان یه پسر وارد عمارت شدم، حاشا نکرد؟ چرا اجازه داد اونجا بمونم؟
-فقط مادرت و عموت میدونستن تو پسر نیستی. بقیه از این موضوع بی اطلاع بودن البته جز ویهان.
-یعنی اون مرد میدونست، پس چرا همونجا اموال پدریم رو نگراهی شد؟
-چراکه نمی تونست … پدرت همه ی اموال رو به نام مادرت زده بود و مادرت هم اونها رو به نام تو کرد پس تنها قیم اون اموال و دارائی تو هستی!
پوزخند تلخی زدم.
-کدوم اموال و دارائی؟
هاویر با سینی وارد سالن شد. زندائی لبخندی زد.
-به وقتش متوجه میشی.
قد بلند شد. هاویر کنارم نشست. با راهی شدن زندائی هاویر لقمه ای گراهی شد سمتم.
-با مامان چی می اظهار کردین؟
متفکر نگاهم رو به رو به روم دوختم.
-اینا دارن یه چیزی رو از ما پنهون می کنن و من اینو مطمئنم!
-مثلاً چی؟
-خیلی چیزها … به نظرت پدرم زنده است؟
-ذهنتو با یه امید واهی درگیر نکن … اگر زنده بود باید طی این همه سال پیدا می شد و میمشاهده کردیش.
-ولی اگر زنده باشه چی؟ میتونم از این خونه برم حتی دیگه خان و خانواده اش هم نمی تونن بهم آسیب برسونن.
هاویر شونه ای بالا داد.
-نمیخوام الکی امیدوارت کنم.
لبخند تلخی زدم.
-راستی دیروزگار آریا چی می گفت؟
-چیز خاصی نمی بیان کرد فقط میل داشت بهش یه فرصت بدم.
-ولی من فکر می کنم آریا واقعاً عاشقته!
-هاویرررر …
-چیه خوب؟ از خیره شدنش مشخصه.
-ولی من هیچ حسی به آریا ندارم.
-اگر نداری چرا قبول کردی و یه فرصت دادی به خودتون؟
-چون طلاقم نمیده؛ باید از یه مسیر دیگه وارد بشم.
-امیدوارم اشتباه نری.
-به نظرت دیگه چیزی برام مونده تا از دست بدم؟ نه مادری، نه پدری، نه سرمایه ای … اگر همین امروز این پیری بگه از خونه ام برو با همین لباس های تنم باید برم.
-ما هستیم تا تهش، ما برات کافی نیستیم؟
سرم و روی شونه اش تکیه دادم.
-منم به امید شما نفس می کشم. تو، دائی و زندایی تنها دارائی های من هستین. راستی، میخوام برم شرکت آریا کار کنم.
-کدوم شرکتش؟ این بشر کم که شرکت نداره!
آروم زدم روی شونه اش.
-میرم بخش طراحی و دیزاین.
-همون تدارکات مراسم ها دیگه؟
-آره.
-اینم خوبه! من موندم این بشر با اینهمه سرمایه عقده داره حرکت کرده مقلبینگم شده؟!
ابرویی بالا دادم.
-نچ! کمبود اعتماد به نفس اینکه آهای ملت ببینید من چه پسر گوگامام.
هر دو زدیم زیر خنده.
-قرار شد از اول هفته ی آینده برم سر کارم.
****
توی پاتوق کنار دخترا قرار گرفته بودیم. رو کردم به فرانگیز.
-چرا هیچ کدومتون نگفتین آریا و آرین دخترخاله و پسر خاله هاتونن؟
فرانگیز: باور کن در ذهنش گذراندم میدونی چراکه ما بعد از فوت خاله با خانواده اش راهی شد و آمدی نداشتیم. برعکس آریا که خیلی آقا و متوجه شده است، آرین لوس و به دردنخوره! من موندم ویهان چطور قبول کرد با آرین ازدواج کنه! هرچند تو خونه ی ما جز مولین هیچ کدوممون از این نامزدی خوشحال نیستیم.
با صدای آرین به عقب برگشتیم.
فرانک: پووف، مار از پونه بدش میاد جلو خونش سبز میشه ماهم از این! تا اسمش میاد مثل جن بو داده حاضری میده.
-سلام دخترا، خوب برا خودتون خوش می گذرونینا!
براتون یه خبر خوب آوردم؛ فردا شامگاه میریم مزرعه ی دوست آریا و دو شامگاه رویایی رو اونجا میسازیم، نظرتون چیه؟
نگاهی به هم انداختیم و شونه بالا دادیم. پشت نگاهی نازک کرد.
-خیلی بی ذوقین، من که از الان برای بودن با ویهان لحظه شماری می کنم.
بلند شدیم. فرانگیز زد سر شونه ی آرین.
-پس حسابی سعی کن بهت خوش بگذره عزیزم.
دلم نمی تمایل داشت برم اما به اصرار دخترها قبول کردم. قرار شد با دو تا ماشین بریم.
نریمان، فرانک، من و هاویر تو ماشین آریا باشیم و فرانگیز و آشو و آرین تو ماشین ویهان.
بزرگ ترهام که اضافه کردن حوصله اومدن ندارن. هرچی نریمان و فرانک اصرار کردن جلو بشینم قبول نکردم و روی صندلی عقب کنار هاویر و فرانک جا گحرکت کردم.
آریا از آینه ی جلو نگاهی بهم انداخت.
بالاخره بعد از طی کردن مسافتی طولانی به باغ بزرگ و سرسبزی که داشت برگ هاش رنگ می باخت رسیدیم.
مردی بل چکمه های کشیده پلاستیکی و کلاه حصیری در فلزی بزرگ باغ رو باز کرد و هر دو ماشین پشت هم وارد باغ شدن.
مرد دیگه ای به همراه زن جوانی از ویلا به سمتمون اومدن و با آریا دست داد. انگار همه همدیگه رو از قبل می شناختن.
آریا کف دست گذاشت پشت کمرم.
-نامزدم اسپاکو.
آتیلا، دوست آریا، زد رو شونه اش.
-نامرد نامزد کردی و ما بی خبریم؟
-نه داداش، بین خانواده ها بود. انشاالله مراسم در خدمتتون هستیم.
لبخند تصنعی زدم. سمت ویلا راهی شدیم.
آتیلا: کمی استراحت کنید تا بریم چرخی تو باغ بزنیم.
همه موافقت کردیم. ویلای بزرگ و مجللی بود.
آتیلا: اینجا به اندازه ی کافی اتاق هست. می تونین با خیال راحت هممسیر نامزدهاتون وارد یه اتاق بشین.
همینو کم داشتم! هاویر سریع بیان کرد:
-اینا که همواره کنار نامزدهاشونن، این دو شب دختر عمه ام روبه هیچکس نمیدم!
نفس آسوده ای کشیدم. از هاویر ممنون بودم که مثل همواره به کمکم اومده بود.
همراه هاویر و فرانگیز وارد یه اتاق شدیم. فرانگیز آماده شد و زودتر از ما از اتاق بیرون حرکت کرد.
با رفتن فرانگیز گونه ی هاویر و بوسیدم.
-ازت ممنونم.
-تو خواهرمی، از نگاهت حال درونت رو می فهمم.
بغض توی گلوم نشست از اینهمه محبت و بودن. لباس مناسبی پوشیدم و با هم از اتاق بیرون اومدیم.
همه دور هم نشسته بودن. آرین به ویهان تکیه داده بود. آذر، همسر آتیلا، با مشاهده کردنم لبخندی زد.
-بیا عزیزم پیش نامزدت بشین.
لحظه ای ویهان نگاهم کرد. آریا اشاره کرد تا کنارش بشینم.
روی مبل دو نفره کنار آریا نشستم. کف دستش رو پشت سرم روی کف دسته ی مبل گذاشت.
تقریباً بعد از یکساعت همه کشیده شدیم تا آتیلا باغ و مزرعه اش رو نشونمون بده.
برام جالب بود زن و شوهر هر دو پرورش گیاهانو عاشق شدن.
زمین بزرگ چند هکتاری که تا دیده کار می کرد پوشیده از درختهای گوناگون بود و قسمتی هم مخصوص اسطبل اسبها بود.
یه قسمت مخصوص مرغ و خروسها و ته باغ محل گاوهای شیرده بود.
درخت های میوه و تاکهای انگور که هنوز انگور داشتن.
آتیلا: حالا میخوام ببرمتون گلخونه ام. البته بیشتر زحمت گلخونه رو آذر عزیزم کشیده.
در گلخونه رو باز کرد. با دیدن گلهای رنگی با شعف کف دست روی دهنم گذاشتم. هزاران گل توی گلخونه پیدا می شد.
تو اون دو روزگار، بیشتر از چیزی که فکر می کردم بهمون خوش گذشت. بالاخره بعد از دو روزگار به خونه برگشتیم.
از اول هفته قرار شد کارم رو شروع کنم. صبح زود آماده از ساختمون بیرون اومدم.
ویهان داشت سوار ماشینش می شد. با مشاهده کردنم اومد سمتم.
-جائی میخوای بری؟
-سر کار.
-چی؟!
-اوهوم!
-اونوقت چه کاری؟
این کف دست اون کف دست کردم.
-میرم پیش آریا کار کنم.
یکی از ابروهاش پرید بالا.
-مگه نمیخوای ازش جدا بشی؟
-دیگه از این شوخی ها با من نکن! تو مجبور نیستی کسی رو به زور تحمل کنی.
عقب گرد کرد و سمت ماشینش رفت. مات نگاهم رو به رفتنش دوختم. ماشین و با سرعت از حیاط بیرون برد.
شونه ای بالا دادم. با اومدن اسنپ سوار ماشین شدم. با ورودم به قسمت تدارکات منشی ابروئی بالا داد.
-با کسی کار داشتین؟
-بله، با آریا.
-منظورتون آقای دیوانسالار بود؟
-بله ایشون.
-فکر نکنم وقت آزاد داشته باشن!
کمی روی میز خم شدم.
-تا شما به در ذهنش گذراندنتون می رسی من میرم پیش ایشون.
تا از پشت میز بلند شد بدون در زدن وارد اتاق آریا شدم. با دیدنم تبسمی زد. منشی تنه ای بهم زد و گفت:
-من بهشون گفتم وقت ندارید …
-شما می تونید برید خانم درخشان.
دختره پشت نگاهی نازک کرد و از اتاق بیرون حرکت کرد. در و پشت سرم بستم.
-خوش اومدی. چی میخوری سفارش بدم؟
-قهوه.
دو تا قهوه سفارشداد. رو به روی هم روی مبل های چرم نشستیم. آریا به پشتی مبل تکیه داد.
-ازت ممنونم که قبول کردی و اومدی.
-میخوام مثل تمام کارمندای اینجا کار کنم؛ تایم کارم، حقوقم، همه چی.
سری تکون داد.
-باشه.
-حوبه، پس قرارداد ببندیم؟
قهقهه ای زد.
-نمیشه تو رو پیچراکهد!
قد بلند شد. آبدارچی سینی قهوه رو روی میز گذاشت. آریا پوشه ای دستم داد.
نگاهی به محتوای داخل پوشه انداختم و امضا زدم.
گرفتم سمتش. دستش روی کف دستم و نوازش کرد.
-روزگاری میرسه توام همینقدر که من عاشقتم، عاشقی نه، اما حداقل دوستم داشته باشی.
-از کی کارم رو شروع کنم؟
پوشه رو گراهی شد و گذاشت روی میز.
-بریم اتاقت رو نشون بدم.
با هم از اتاق بیرون اومدیم. در سالنی رو باز کرد. اتاق ها با یه تیغه ی شیشه ای از هم جدا شده بود.
سه نفر توی اتاق بودن. به طرف قسمتی راهی شد.
-اینجا می تونی کارت رو شروع کنی.
-ممنون.
با رفتن آریا پشت میز نشستم و نگاهی به لب تاپ روی میز انداختم. تا عصر مشغول بودم.
با تموم شدن تایم کاری بلند شدم تا برم که در اتاق آریا باز شد. آماده از اتاقش بیرون اومد.
-داری میری؟
-بله.
-می رسونمت.
اومدم حرفی بزنم که با دست به در خروجی اشاره کرد. وارد آسانسور شدیم. در بسته شد.
فاصله ی بینمون رو پر کرد و کامل رو به روم قرار گحرکت کرد.
دستش و رو بدنه ی فلزی آسانسور پشت سرم گذاشت و نگاهش رو بهم دوخت.
-کنارمی ولی من بازم دلتنگتم … بیقرار این فاصله ای که دلم میخواد بشکنمش اما نمی تونم؛ نمیشه!
هول کردم. نمیدونستم چه واکنشی نشون بدم.
-حال پسرت چطوره؟
پوزخند تلخی زد و به دفعتاً کف دستش رو از دیوار فلزی پشتم برداشت. نفس آسوده ای کشیدم. در آسانسور باز شد.
سؤالم بی جواب موند و آریا هیچ تلاشی نکرد تا جوابم رو بده. سکوت کردم.
خدمتکار ماشین و جلوی در خروجی ساختمون آورده بود. آریا در جلو رو باز کرد. سوار شدم.
ماشین و دور زد و پشت فرمون قرار گراهی شد. ماشین با تیکافی از زمین کنده شد.
کمربندم رو بستم. جلوی خونه نگهداشت. تمایل داشتم پیاده شم اما پشیمون شدم. چرخیدم سمت آریا.
-میخوام خودم تنها بیام.
کف دستگیره تو کف دستم موند. مچ دستم اسیر دست آریا شد.
-خودم میخوام برسونمت. به من باشه حتی میام دنبالت؛ میدونم دوست نداری اما حداقل بذار برسونمت.
در ماشین و باز کردم و سمت در راهی شدم.
یک هفته از شروع به کارم می گذشت و طی این یک هفته آریا به اجبار خودش منو می رسوند.
در حال انجام طرحی روی یک سفره ی عقد بودم. با شنیدن سر و صوت سرم و بالا آوردم.
نگاهم به ویهان و آرین افتاد. منشی احوالپرسی کرد و جادهنمائیشون کرد سمت اتاق آریا.
با دیدن ویهان یاد این یک هفته افتادم که حتی کلمه ای با هم صحبت نکرده بودیم. انگار هر دو از هم فراری بودیم!
منشی اومد بالا سرم.
-آقا گفتن بری اتاقش.
به ناچار از پشت میز قد بلند شدم. تقه ای به در زدم و وارد شدم.
ویهان نگاهی به سر تا پام انداخت. آرین پوزخندی زد.
-می بینم زن و شوهر با هم کار می کنن!
سلامی زیر لب گفتم و روی مبل روبه روی ویهان و آرین جای گرفتم.
آریا: خسته نباشی.
-ممنون؛ کارم داشتی؟
آرین با ناز کف دستی به بازوی ویهان کشید.
-من و ویهان تصمیم داریم تدارکات عقد و بسپریم به شما دو نفر. میدونم سنگ تموم میذارید!
نگاهکی زد. امکان نداشت! نگاه گنگی به ویهان انداختم.
دیده ازم گحرکت کرد. منتظر بودم ببینم آریا چی میگه. آریا شونه ای بالا داد.
-بسیارم عالیه، مگه نه اسپاکو؟
خنده ای تصنعی روی لبهام جای گرفت و سری تکون دادم.
-آره.
آرین با شوق کف دستهاشو به هم کوبید.
-چه عقدی بشه … ما بریم پس.
ویهان همچنان خاموشی کرده بود و حرفی نمی زد. آرین گونه ی آریا رو بوسید.
ویهان با آریا دست داد. سری برای هر دو تکون دادم.
-تدارکات سفره عقد و چیدمانش رو می سپارم به خودت.
-ولی …
تبسمی زد.
-میدونم از پسش برمیای.
پوزخندی زدم. قلبم نمی تمایل داشت این کار و انجام بدم ولی نمی تونستم نه بگم.
-چی؟
-هی هاویر، چته؟
-اووف اسپاکو، اووف …
-میگی چیکار کنم؟ این شغل منه.
-آره اما اون آرین مار صفت داره از این موضوع سواستفاده می کنه. من موندم چرا ویهان خاموشی کرده!
شونه ای بالا دادم.
-زیرا عاشقشه.
هاویر پوزخندی زد.
-خَرَم میفهمه ویهان راضی به این وصلت نیست ولی تو نفهمیدی!
-داری اشتباه فکر می کنی هاویر جوونم، ویهان از این وصلت به شدت مسروره.
آروم به سرم زد.
-احمقی اسپاکو یا خودت رو به حماقت زدی؟ چون نگاه ویهان چیز دیگه ای می گه.
-اصلاً چرا من و تو داریم راجب اونا بحث می کنیم؟
هاویر سری تکون داد. مراسم تو باغ عمه برگزار می شد.
با چند تا از بچه های شرکت برای متوجه شدن و تزئینات به باغ عمه راهی شدیم.
پائیز انگار هنوز به این باغ جذاب پا نگذاشته بود. بالاخره کارمون تموم شد.
میل داشتم با بچه ها به شرکت برگردم اما عمه فخری ازم تمایل داشت تا شام رو بمونم.
مگه می شد میل داشته ی این زن دلبسته شدنی رو رد کرد؟ با کمال میل قبول کردم. توی ایوان رو به باغ جای گرفتیم.
هوا داشت کم کم تاریک می شد. خدمتکار با سینی قهوه و کیک خونگی اومد و بعد از چیدن میز رفت.
عمه نگاهی به باغ انداخت و آهی کشید.
-علی و محمد و در آخر، من. ما یه خانواده ی پنج نفره ی خوشامگاهخت بودیم. پدرم بر و بیائی برای خودش داشت.
علی، همین پدربزرگت، ورکف دست آقام کار می کرد ولی محمد نه! می تمایل داشت رو پای خودش باشه. از ۱۵ سالگیم برام تمایل داشتگار می اومد و می راهی شد.
یه روزگار تو بازار که با مادرم برای خرید رفته بودیم همسر خدابیامرزم من و می بینه و عاشقم میشه. چندین بار برای خواستگاری اومدن.
#پارت_372
-ولی چون سنش زیاد بود آقام می گفت نه، نمیدم. دروغ چرا، منم ازش خوشم می اومد اما نمی تونستم رو حرف آقام حرف بزنم.
بالاخره با رفت و آمدهای زیاد آقام قبول کرد و من با محمود دیوانسالار ازدواج کردم. حاصل این ازدواج ما پدر آریا و آرین شد. متأسفانه یک زا بودم.
با این که برام سخت بود ولی به محمود خان خدابیامرز اظهار کردم زن بگیره ولی قبول نکرد و چند سال بعد از انقلاب به رحمت خدا حرکت کرد.
اینا رو بهت گفتم بدونی عاشقی دوام نمیاره. درسته اون شامگاه آقا جونت جلوی همه اضافه کرد که تو با آریا ازدواج می کنی ولی من تو نگاههای تو هیچ عشقی نسبت به آریا نمی بینم همونطور که اون دلدادگی و تو نگاههای ویهان نسبت به آرین نمی بینم.
علی همواره به فکر منافع خودش بوده ولی اگر تو آریا رو نخوای من همیشه پشتتم و کمکت می کنم.
باورم نمی شد عمه فخری، زنی که تمام فامیل ازش حساب می بردن چنان درک بالائی از عشق داشته باشه.
-می تونم یه سؤال بپرسم عمه جون؟
-آره عزیزم.
-عمو محمد چی شد؟
-عمو محمد قبل ازدواج پدر و مادرت به رحمت خدا رفت. اموالشو پدرت و زانیار تقسیم کردن اما نمیدونم چی شد که رابطه ی این دو برادر بد شد!
زانیار همه چی رو ول کرد و راهی شد به اون روستا چسبید. با اینکه میدونم پسرهاش و زنش دارن کارها رو می کنن اما زانیار انگار رو همه چی دیده بسته.
کشیده شد.
-با حرفهام سرت و به درد آوردم. پاشو بریم داخل، هوا هم تاریک شد.
370
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن