مجبور شدم دنیل رو بیارم ایران. حرفهاش برام سنگین بود. باورم نمی شد انقدر سنگقلب باشه. داشتم خفه می شدم. از روی مبل قد بلند شدم. نگاهش باهام بالا اومد. نفس نفس می زدم مثل کسی که کلی راه و دویده. بریده بریده گفتم: -تو چطور آدمی هستی؟ به اون زن احساس نداشتی ولی اون بچه … اون بچه مال توئه … از خون توئه … چطور نحرکت کردی ببینی زنده است، مرده است؟ حالام به راحتی مادرشو تو کشور غریب ول کردی و بچه رو از روی اجبار با خودت آوردی؟ … حتماً هم داری پیش خودت فکر می کنی اون موقع بهش لطف کردی براش خونه گرفتی و حالا هم داری لطف می کنی که بچه رو آوردی؟ اشک صورتم و خیس کرده بود. قدمی سمتم برداشت. -جلو نیا! -من هیچ حسی به اون زن ندارم اسپاکو. پوزخند تلخی زدم. -پس چرا باهاش خوابیدی؟ چرا این بچه به وجود اومد؟ -نمی دونم … نمیدونم چرا این اتفاق افتاد! -ولی تو مسئولی و نباید اون زن و تو اون کشور غریب بذاری؛ حداقل تا خوب شدنش وقتی میدونی که هیچ کس و کاری نداره. آریا فاصله ی بینمون رو پر کرد. کشیدم تو آغوشش. کف دست و پا زدم ولی محکم تر بغلم کرد. -آروم باش … فقط میخوام بغلم باشی. خاموشی کردم. -چرا اینقدر مهربونی؟ بازوهامو گحرکت کرد و کمی از خودش دورم کرد. نگاهم به سیبک گلوش بود. کف دستش زیر چراکهه ام نشست و سرم و کمی بالا آورد. نگاهم به نگاهش افتاد. هر دو دستش رو دو طرف صورتم گذاشت و با شصتش آروم گونه ام رو نوازش کرد. با صدائی بم و گحرکت کرده اظهار کرد: -دلیل اینهمه نفرتت رو نسبت به خودم نفهمیدم. -من ازت متنفر نیستم. -پس چرا نمی مونی؟ -من قرار بود تا خوب شدن آرین اینجا باشم نه بیشتر. -پس من چی؟ -منظورت چیه؟ ازم فاصله گحرکت کرد و پشت بهم رو به پنجره از حرکت ایستاد
-اگر ازت بخوام نمی مونی؟ قلبم برای این همه عجز و سر درگمیش سوخت. حالشو درک می کردم و میدونستم داره شرایط سختی رو پشت سر میذاره ولی ما باید پای اشتباهاتمون بمونیم. پشت سرش ایستادم. -آخرش باید برم، حالا چه امروزگار چه فردا! چرخید سمتم و لبخند زد. لبخندش تلخ بود و درد داشت. نگاهم بالا اومد و روی دو گوی رنگی نشست. -خیلی متفاوت بودی از تمام دخترهای اطرافم. همه ی اونائی که بخاطر موقعیتم، بخاطر بهشدت چیزام می خواستنم ولی تو اینطوری نبودی. نزدیک به یکسال با ما زندگی کردی حتی در برابر برخوردهای بد آرین خاموشی کردی. -من به آرین حق میدم شاید اگر منم جای آرین بودم واکنشم بدتر از اون بود. سرش و کمی پایین آورد و در برابر صورتم قرار گرفت. -ولی همه مثل تو با گذشت نیستن دختر خانوم! -اما من فکر می کنم آدم باید پای اشتباهاتش بمونه. -بعضی اشتباهات بهشدت شیرینه ولی بعضی اشتباهات درد دارن و شاید تا ابد جاشون بمونه. -اما اون جای درد رو هر موقع نگاه کنی یاد اشتباهی که کردی می افتی. آروم زیر لب زمزمه کرد. -کاش اون اشتباه تو بودی. با اینکه حرفش و متوجه شدم ولی خودم رو به نگوش دادن زدم. -میرم بخوابم، دیروقته. -باور کنم امشب آخرین شامگاهیه که زیر یک سقفیم؟ پا سریع کردم سمت اتاقم. با بستن در بهش تکیه دادم و کف دستمو روی دلم مشت کردم. میدونستم حسم به آریا فقط یه حس قلبسوزیه. ترحم برای مردی که اامان حرف و براش غرورش می زد ولی امشامگاه دیدم چقدر مستأصل و درمونده بود. تمام شامگاه خوابم نبرد و از این پهلو به اون پهلو شدم. با تابش نور آفتاب وارد حموم شدم. بعد از گرفتن دوش آماده از اتاق بیرون اومدم.
فکر می کردم آریا باید خواب باشه ولی با دیدنش به همجاده دنیل پشت میز آشپزخونه کمی تعجب کردم.
صبح بخیری زیر لب گفتم و وارد آشپزخونه شدم. سنگینی نگاهش و حس می کردم اما نمی تمایل داشتم باهاش خیلی نگاه تو چشم بشم.
ذکیه میز صبحانه رو چیده بود. روی صنقلبی رو به روی آریا قرار گرفتم.
-انقدر اینجا بهت سخت گذشت که صبح علی الطلوع داری میری؟
به ناچار سرم و بالا آوردم. نگاهش خسته بود و مشخص بود تمام شامگاه رو بیدار بوده.
-حرکت کردنی باید بره؛ چه یکساعت بعد چه چند ساعت!
-دلم میخواد به زور نگهت دارم … اصلاً یه اتفاقی بیوفته که تو نری. ولی میدونم بازم جادهی برای رفتن پیدا می کنی.
قد بلند شد.
-میرم آماده بشم؛ خودم می برمت.
و بدون حرف از آشپزخونه بیرون راهی شد. دست تپل دنیل رو توی دستم گراهی شدم.
-چه پسر کوچولوی نازی!
اخمی کرد و روشو اونور کرد. لپش و محکم کشیدم.
-مثل بابات اخمویی!
زد زیر گریه. هم خنده ام گحرکت کرده بود هم هول کرده بودم. بهسرعت بغلش کردم.
-کاکائو بخوریم؟
درک کردم متوجه منظورم نشد. ظرف شیشه ای کاکائو رو از یخچال بیرون آوردم. دنیل و گذاشتم رو کانتر و در ظرف رو باز کردم.
نگاهش که به کاکائوها افتاد دیدههاش برقی زدن. انگشت اشاره ام رو داخل ظرف کردم و پر کاکائو بیرون آوردم.
دهنشو باز کرد که دستمو تکون دادم.
-نه، نه!
و انگشت تپل خودش و داخل ظرف زدم. میدونم الان اگر هاویر بود کلی دعوام می کرد و هزار و یک میکروبو به نافم می بست اما به لذتش می ارزید.
انگشتمو با لذت داخل دهنم کردم، چشمهام رو بستم و انگشتمو میک زدم.
انگشتمو آروم از دهنم بیرون آوردم و چشمهام رو باز کردم.
نگاهم به نگاه خیره ی آریا افتاد. هول کردم و سریع
کف دستمو پشت سرم بردم. وارد آشپزخونه شد. لبخند هنوز روی لبهاش بود. -پس این مدل خوردن هم بلدی! به آنی گونه هام گر گحرکت کردن. سریع تمایل داشتم از آشپزخونه بیرون بیام که مچ کف دستم و گراهی شد و کشید. پرت شدم توی بغلش. کف دستهام رو از آرنج روی سینه اش گذاشتم و خواستم فاصله بگیرم که یه کف دستش روی کمرم نشست و بیشتر به خودش نزدیکم کرد. از اینهمه نزدیکی یهوئی دلم بی وقفه به قفسه ی سینه ام می کوبید. کف دستش اومد جلو و زیر لبم جای گرفت. آروم انگشت شصتش رو زیر لبم کشید. -لب پایینت کاکائویی شده بود. ازم فاصله گراهی شد. بدنم کرخت شده بود. هاج و واج نگاهش کردم. آروم روی نوک بینیم زد. -خوابت نبره، برو آماده شو میرسونمت. تکونی خوردم و به خودم اومدم. بی حرف با پاهای سنگین از آشپزخونه خارج شدم. مانتوی جلو بازی پوشیدم و چمدونم رو به دنبالم کشیدم. از اتاق بیرون اومدم. آریا اومد جلو و چمدون رو گراهی شد. -ذکیه خانوم، مراقب دنیل باشید. امروز پرستار می گیرم. زن دیدهی گفت. گونه ی تپل دنیل رو بوسیدم. بجای اخم کردن تبسمی زد. دلم از خنده ی شیرینش غنج رفت. هممسیر آریا از خونه بیرون اومدیم. نگاه آخرمو به خونه انداختم. برای لحظه ای قلبم گحرکت کرد. بغض گلوم رو سنگین کرد. روی صنقلبی جلو قرار گرفتم. آریا ماشین و روشن کرد و با سرعت از کوچه بیرون زد. پخش ماشین و روشن کرد. آهنگی از رضا ملک زاده فضای ماشین رو پر کرد. “چشمان تو وحشی و امشب من رام توام سرمستم از اینکه بار دیگر در دام توام”
“مشکی خوش بر و رویم زیبای منی وای اگر همچو ستاره دیدهک بزنی دیدهان تو مستم کرد عاشقم کردی چرا مجنونم ای دیوانه عاشقم ای قلببرا امشامگاه خودت میدانی از نگاهت بی قرارم” نگاهم و از شیشه به بیرون دوختم. آریا آهنگ و عوض کرد. صوتی آروم خواننده کشیده شد. “افتاده ام از چشم تو وای اگر پای عشقی دیگر در میان است کوهم ولی درمانده ام بی تو در سینه ی من چراکه آتشفشان است نگاهم کن بی تو بی برگ و بارم تو را من به دست خدا می سپارم شهزادی بی عاشقی برده ای دیگر از یادم همچو افسانه ای آخر می رسی تو به دادم شهزادی بی دلدادگی هستم به جاده تو می مانم درد دوری جای گرفت آخر بی تو به استخوانم” نفسم رو سنگین بیرون دادم و انگشتامو توی هم قلاب کردم. نمتوجه شدم کی رسیدیم جلوی خونه ی پیرمرد. چرخید و تکیه اش رو به در ماشین زد. -اینم آخر قصه. لبم رو به دندون گراهی شدم. تو آواش غم عجیبی بود. نمیدونستم چی بگم، اصلاً حرفی سر زبونم نمی اومد. ذهنم خالی بود. پیاده شد. آروم پیاده شدم. آروم چمدونم رو جلوی پام گذاشت. -ممنونم برای زحمتی که برای آرین کشیدی. مسرور میشم گاهی بهمون سر بزنی. سرمو تکون دادم. چرخید و سوار ماشین شد. دور زد و از کوچه با سرعت خارج شد. دسته ی چمدونم رو توی مشتم فشردم. نگاهم هنوز به جای خالی ماشینش بود که در حیاط باز شد و آشو بیرون اومد. با مشاهده کردنم متعجب گفت: -اُغور بخیر، مسافرت میری؟ به خودم اومدم. -سلام. نه، چطور؟ اشاره ای به چمدونم کرد.
بده با چمدون اومدم یا نکنه اینجا جائی ندارم؟ -دختره ی احمق، منظور من این نبود! فقط کمی متعجب شدم که چرا با چمدون اومدی، همین! -می فهمی! سمت در ویلا راهی شدم. -من تا جائی میرم، بر می گردم می بینمت. سری تکون دادم و وارد حیاط ویلا شدم. از وقتی خونه ی آریا رفته بودم بهشدت کم اومده بودم این خونه، شاید هر چند ماه یکبار. میدونستم اینجا موندنی نیستم چراکه باید بر می گشتم روستا. کارم اونجا هنوز تموم نشده بود. وارد ساختمون پیرمرد شدم. کسی توی سالن نبود. تمایل داشتم برم طبقه ی بالا و سمت اتاق مولین که انیس، خدمتکار پیرمرد از آشپزخونه بیرون اومد. با دیدنم اضافه کرد: -خوش اومدی خانوم، چه بی خبر اومدین! خیره! -سلام انیس خانوم. بله خیره، آقا بزرگ هستن؟ -بله تو اتاق مطالعه هستن. -خوبه. بهش اطلاع بده من اومدم. و نذاشتم مجدداً به سؤال جوابهاش ادامه بده. پله ها رو بالا رفتم و وارد اتاق شدم. پرده ی ضخیم اتاق رو کامل کنار زدم و پنجره رو باز کردم. وارد تراس شدم و آروم سمت دیوار تراس ویهان حرکت کردم. رو پنجه ی پا بلند شدم و سمت تراسش سرک کشیدم. در تراس بسته بود و پرده کشیده شده بود. قلبم گحرکت کرد. وارد اتاق شدم. حوصله ی باز کردن چمدون رو نداشتم. فقط شال و مانتوم رو درآوردم و از اتاق بیرون اومدم. پشت در اتاق مطالعه مکثی کردم و چند ضربه به در زدم. صدای محکم و پر ابهتش قد بلند شد. -بیا تو. در اتاق رو باز کردم و وارد شدم. از بالای عینکش نگاهی بهم انداخت. سلامی زیر لب بیان کردم. سری تکون داد و کتاب جلوی دستش و بست و خونسرد به پشتی صندلی تکیه داد.
بی خبر اومدی! -یادم رفت اطلاع رسانی کنم کوچه رو چراغونی کنین! -هنوز زبونت درازه! -مگه قرار بود کوتاه بشه؟ -انیس بیان کرد کارم داری. -بله. حتماً خبرها به گوشتون رسیده. آرین کاملاً خوب شده و من دیگه تو اون خونه کاری ندارم. بهتره اون عقد صوری رو فسخ کنید. از پشت میزش کشیده شد. کف دست به عصای تمام چوبش گحرکت کرد و آروم اومد سمتم. نگاهی به سر تا پام انداخت. -تو قرار نیست از آریا جدا بشی! شوکه و متعجب نگاهش کردم. -چی؟ -گفتم تو قرار نیست از آریا جدا بشی. لبم و به دندون کشیدم و خنده ی مسخره ای سر دادم. -اون وقت این تصمیم رو کی گحرکت کرده؟ -من! چشمهام رو تنگ کردم. -شما احیاناًچه کاره ی من هستین؟ -پدربزرگت. -پدربزرگم؟ پدربزرگی که یه شامگاهه از تو لپ لپ دراومد! صوتی دادش تو اتاق طنین انداخت. -دختره ی گستاخ! با بزرگترت درست صحبت کن. -ببین مثلاً پدربزرگ، من نیومدم از شما مشورت یا اجازه بگیرم … اومدم اطلاع بدم که بنده از جناب آریا جدا میشم. حالا اینکه شما اجازه میدی یا نه اصلاً برام مهم نیست چون تصمیم گیرنده ی اصلی منم. چرخیدم تا از اتاق خارج بشم که با حرفی که زد احساس کردم یک پارچ آب سرد روی سرم خالی کردن. -مثل اینکه یادت حرکت کرده تو اون عقدنامه نوشته شده تا قیم مونث رضایت نده اون نمیتونه طلاق بگیره! دستهامو مشت کردم. تبسمی روی لبم نشوندم و چرخیدم سمتش. -شما فکر کنم هنوز داری تو ایام قدیم زیستن می کنی چناب پدربزرگ! -اینو تو گوشت فرو کن دختر جون، من آبرومو از سر راه نیاوردم!
منم کاری به آبروی شما ندارم … اگر اون عقد صوری رو قبول کردم بخاطر وجدان خودم بود و الانم دیگه نیازی بهش نیست. اما یه چیز دیگه که فکر کنم از قلم شما افتاده، اینه که جناب آریا خان همسر و یه پسر داره! دستی به سیبیل پهن و بزرگش کشید. -خودم همه ی اینا رو میدونم. آریا اونقدری داره تا بتونه دو تا زن رو هممدت ساپورت کنه. باورم نمی شد انقدر مستبد بودن. دیگه داشت صبرم و لبریز می کرد. سمت در اتاق حرکت کردم و بازش کردم. تن صدامو کمی بردم بالا و گفتم: -هیچ کس نمی تونه برای من تصمیم بگیره، فقط یه نفر می تونست این کار و بکنه که اونم بیشتر از یکساله زیر خاکه! … منم هیچ قیم دیگه ای ندارم! در اتاق و محکم بستم. با بسته شدن در تمام انرژیم تحلیل رفت. بغض مثل یه غده راه گلوم رو بست. لب پایینمو محکم به دندون گرفتم تا بغضم نشکنه اما دیدههام تار شدن و قطره اشک سمجی روی گونه ام قرار گرفت. وارد اتاق شدم و آروم زیر لب زمزمه کردم: -آخ مولین، کاش بودی … کاش الان کنارم بودی … از پدرت متنفرم، متنفر … تمام روز تو اتاقم موندم و برای نهار هم پایین نرفتم. حوصله ی کسی رو نداشتم. آوای انیس خانوم از پشت در بسته قد بلند شد. -خانوم، آقا گفتن باید برای شام بیاین پایین.
دهن کجی کردم و بی حوصله صوتم بلند شد. -باشه میام. دیگه صدایی نیومد.
از گریه ی زیاد دیدههام قرمز شده بودن.
به ناچار کف دستی به صورتم کشیدم و از اتاق بیرون اومدم. از طبقه ی پایین سر و صوت می اومد
پله ها رو پایین اومدم.
فرانک و فرانگیز با متوجه شدنم با ذوق اومدن سمتم.
-بی خبر اومدی!
-یهوئی شد.
خاله بغلم کرد.
با دائی و زندائی احوالپرسی کردم.
تمام مدت نگاه سنگین پیرمرد و احساس می کردم اما توجهی نکردم.
من تصمیمم رو گحرکت کرده بودم و به زودی به روستا بر می گشتم.
خاله: آریا نیومد عزیزم؟ پا روی پا انداختم.
-نه خاله جون.
انگار خاله متوجه حال خرابم شد که دیگه چیزی نگفت.
در سالن باز شد و آشو به هممسیر ویهان وارد سالن شدن. ویهان پشت سر آشو بود.
نگاهش بهم افتاد.
تعجب تو نگاهش پیدا بود ولی بهسرعت به خودش اومد و سلام سردی کرد.
توقع همچین برخوردی رو حداقل از ویهان نداشتم؛ تنها مرد توی این خانواده که بهش اعتماد داشتم و روش حساب می کردم.
انیس همه رو برای شام صوت کرد. کشیده شدم.
آشو اومد سمتم.
-پکری، چیزی شده؟
-نه، بسیار مهم نیست.
-اونقدر مهم نیست که چهره ات اینطور توی هم رفته؟! اگه از کف دستم کمکی برمیاد بگو.
لبخندی زدم.
-ممنون. فرانک: شام سرد شد.
آشو صنقلبی رو کنار کشید که این کارش از نگاه تیزبین ویهان دور نموند.
روی صنقلبی نشستم و آشو روی صنقلبی کناریم نشست.
شام توی سکوت صرف شد.
بعد از شام مثل همیشگی همه تو سالن نشیمن کنار هم جمع شدن.
پیرمرد رو کرد به خاله: -برای فردا شامگاه بگو تمایل داشتگارها بیان.
با این حرف پیرمرد لبهای فرانک تا بناگوش باز شد.
خاله با هول اضافه کرد: -زود نیست آقا جون؟
-نه!
وهمین یک نه برای خاموشی خاله کافی بود.
کشیده شد و سمت اتاقش راهی شد.
با حرکت کردن پیرمرد، خاله و بقیه هم کشیده شدن تا سمت ساختمون خودشون برن.
فرانگیز با ذوق کف دستهاشو بهم کوبید.
-بالاخره فرانک خانوم قاطی مرغها میشن! فرانک سرش و پایین انداخت. خندیدم.
-یعنی باور کنم تو الان خجالت کشیدی؟ فرانگیز: نچ، ایشون فعلاً باید آقا نریمان و بخورن! فرانک زد تو بازوی فرانگیز.
-وایسا ببینم، تو چطوری با این جناب نریمان خان آشنا شدی؟
فرانگیز: نسناس رو نمی کرده که این آقا نریمان از وقت دانشگاه دنبالش بوده اما فرانک خانوم با دست پس میزده و با پا پیش می کشیده تا اینکه افتاد تو دام محبت جناب نریمان.
برای فرانک خرسند بودم.
بعد از کمی صحبت با دخترها سمت اتاقم رفتم. ساز دهنی یادگاری مامان و برداشتم و پا برهنه وارد تراس شدم.
روی صنقلبی نشستم.
سکوت شامگاه رو زوزه ی باد می شکست.
ساز و روی لبهام گذاشتم و چشمهامو بستم.
آوای غمگین ساز تو قلب شامگاه طنین انداخت.
با چکیدن قطره اشکی روی گونه ام دیده باز کردم. خسته از روی صنقلبی کشیده شدم.
باید از آریا می تمایل داشتم تا خودش کار فسخ این عقد سوری رو انجام بده.
بازوهامو به آغوش کشیدم. دیگه چیزی به حرکت کردنم نمونده بود. به زودی به روستا می راهی شدم؛ جایی که باید از اول همونجا می موندم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن