-تو چقدر بی کس بودی و من نمیدونستم. مولین خوشگلم جای خالیتو با کی پر کنم؟ دیگه کی بغلم می کنه که عطر تنت رو داشته باشه؟ آخه من بی تو چطوری زیستن کنم؟ … خدااااا من بدون مولینم نمی تونم …. تو رو خدا مولین منم با خودت ببر … من بی تو مرده ی متحرکم …
خاک رو به سر و صورتم می ریختم و ضجه می زدم ولی هیچ چیز باعث نمی شد تا قلب سنگینم سبک بشه.
کسی از روی زمین قد بلندم کرد. هاویر قربون صدقه ام می حرکت کرد. نگاهش کردم.
-مشاهده کردی عمه ات حرکت کرد بدون من … حالا دیگه واقعاًیتیم شدم. نه پدری دارم نه مادری … وااای هاویر من با درد نبودن مولین چطوری کنار بیام؟
دایی گلی روی خاکی که حالا خونه ی ابدی مولین بود گذاشت. خودم و روی خاکش انداختم و خاک رو محکم بغل کردم.
سرد بود؛ سرد سرد! صدای مردی به گوشم خورد.
-خیالت راحت شد؟ حالا خواهرت زیر خاکه!
آوا محکم و پر صلابت بود. صدای دائی اومد.
-خیال من؟ کی نخواست دیگه ببینتش؟
-بهش اضافه کرده بودم مسیری که میره اشتباهه … اضافه کردم برگرد.
-اضافه کردی برگرد ولی بدون دختر و شوهرش. الان جای این حرفها نیست … خواهرم رفت حتی بدون اینکه آخرین بار ببینتت آقای حسبیان بزرگ!
متوجه شدم اون مرد پدربزرگمه. نفرت تو دلم نشست.
با کمک زندایی بلند شدم و بدون اینکه به چهره ی مرد نگاهی بندازم سوار ماشین شدم.
ولی نگاهم هنوز به خاکی بود که از امشامگاه خونه ی مادرم شده بود.
با فکر اینکه امشامگاه تنهاست رعشه ای به تنم افتاد و اشک صورتم رو خیس کرد.
«تو رفتی رد پایت در قلبم ماند
شکوه خنده هایت در قلبم ماند»
دو هفته از نبود مامان میگذشت. دو هفته ای که نه شب داشتم نه روز. دائی وارد اتاقم شد.
-تا کی میخوای اینطوری بمونی دائی جون؟
-چیکار کنم دایی، بندری برقصم؟ مامان کف دسته ی گلم رفت … می فهمین، رفت! الان خروارها خاک سرد روش ریختن. مشاهده کردی دنیا انقدر نامرد بود که نذاشت برای آخرین بار ببینمش؟
تو آغوش گرم دائی فرو رفتم.
-داری روح مادرت رو با اینهمه بی تابی آزار میدی؛ باور کن اون الان جاش خوبه.
-آخه هر جایی رو که نگاه می کنم جای خالیش رو حس می کنم … اون تبسم دلرباش رو … همه اش تقصیر منه، اگر خونه ی خان نمی رفتم … اگر مولین تهران نمی اومد …. الان داشتیم کنار هم زندگی می کردیم نه اینکه من حسرت یک بار، چیز زیادیه؟ فقط یکبار آغوش گرمش رو بخورم!
-تو باید از اینجا بری.
از بغل دائی بیرون اومدم.
-انقدر زود جاتون رو …
نذاشت ادامه بدم.
-تو مثل هاویری برام، خودتم اینو میدونی؛ ولی مرگ مادرت یه مرگ عادی نبود اسپاکو!
بمبی که زیر ماشین کار گذاشته شده بود؛ مطمئن باش هر کی بوده دنبال توئه. الان اونا فکر می کنن توام تو اون ماشین بودی.
مادرت بعد از این همه سال بخاطر تو می خواست پیش پدرم برگرده، پس بخاطر مادرت …
از جام کشیده شدم. عصبی دور خودم چرخی زدم و خنده ای عصبی کردم.
-شما که ازم نمیخوای پیش اون پیرمرد برم؟
کف دستهام و بالا آوردم.
-البته ببخشید به پدرتون بی احترامی کردم ولی من نمیرم پیش اون … پیش آدمهایی که با خودخواهی اینهمه سال مادرم رو از خودشون روندن.
-بهت حق میدم ناراحت یا عصبی باشی ولی تنها جایی که الان برات امنه اونجاست. تو تنها یادگار خواهرمی، هروقت آبها از آسیاب افتاد خودم تا ابد نوکرتم
-من نمیتونم دایی بعد از اینهمه سال پیش آدمهایی برم که تا حالا ندیدمشون؛ ازم نخواین.
-بخاطر مادرت اسپاکو، تو دختر قوی ای هستی. پدرت قبل از مرگش تو و مادرت رو به من سپرد. من در قبال مادرت ولینتدار خوبی نبودم نذار حداقل در قبال تو پیشش شرمنده بشم.
سکوت کردم. بهشدت چیزها بود که نمیدونستم.
-باید فکرهام رو بکنم.
-بهشدت وقت نداریم.
سری تکون دادم. بالاخره تصمیمم رو گرفتم؛ بخاطر مامان!
-بابا، منم میخوام بیام.
دائی نگاهی به هاویر انداخت و کلافه گفت:
-نمیشه.
-چرا؟ این همه سال پدر بزرگ و عمو و عمه داشتم ولی نمتوجه شدمشون.
-هاویر، عزیزم، اونا هم علاقه ای به متوجه شدن ما ندارن.
-من قلبم برای اسپاکو تنگ میشه.
زدم سر شونه اش.
-نمیرم که بمیرم؛ برمی گردم و همو می بینیم.
میدونستم حیات کردن کنار یه عده غریبه چقدر برام سخته ولی باید تحمل می کردم.
هر بار که به نبود مولین فکر می کردم، لحظه ای دلم از تپیدن می توقف کرد.
گل ها رو روی خاکش گذاشتم.
-احوال خوشگل خانوم چطوره؟ حتماً بابا اومده استقبالت.
کاش منم توی اون ماشین لعنتی بودم. الان با هم بودیم، من و شما و بابا. ناضافه کردی بدون حضورت چطوری زندگی کنم؟
تا ابد گوشه ای از قلبم خالیه؛ خالی از نبودن شما و بابا. دارم میرم پیش پدرت؛ پدری که با بی رحمی نمیل داشت دیگه ببینتت.
از همشون متنفرم مولین. قسم میخورم اونی که باعث حرکت کردنت شد رو پیدا کنم.
صورتم رو روی خاک سرد گذاشتم.
-جات خوبه مولین قشنگم؟ قلبم برای بغلت تنگ شده ولی میدونم حسرتش تا لحظه ی مرگ هممسیرم می مونه.
-بریم.
با صوتی دائی از مولین خداحافظی کردم. سوار ماشین شدیم و سمت سرنوشت نامعلومم رفتیم.
-از تهران که خارج شدیم!
-میریم دماوند.
-چرا اونجا؟!
-پدر آب و هوای تهران رو دوست نداره … سالهاست که دماوند حیات می کنه؛ هم خودش هم بقیه.
-بقیه مثلاً کیا؟
-برادرم یعنی دائیت، خواهرم ماه چهره و خانواده هاشون.
-پس بچه سرکش ها، شما و مادرم بودین؟
-بگی نگی.
بعد از طی مسافتی، ماشین جلوی در بزرگی که نو دامنه ی کوه بود نگهداشت. پیاده شدیم. هوا سوز بدی داشت.
دائی زنگ رو فشرد و در بعد از چند لحظه باز شد. با ورود به حیاط نگاهی به باغ سرمازده ی جلوی روم انداختم.
در ساختمون بزرگ دقیقاً پشت به پشت هم قرار داشت. نگاهی به ساختمون ها انداختم.
معلوم بود بازسازی شدن.
-اینجا مگه چند نفر زیستن می کنن؟
-با یه حساب سرانگشتی همه ی خانواده ام.
سری تکون دادم. با هم سمت ساختمون بزرگ تر حرکت کردیم. در ورودی باز شد.
زنی میانسال با لباس فرم نگاهی بهمون انداخت.
-خوش اومدین، آقا منتظره.
از ورودی کوچکی گذشتیم؛ سالنی مربعی با چیدمان کاملاً سلطنتی. پرده های ضخیم مخمل و پله های مارپیچ وسط سالن.
با راهنمایی زن سمت اتاقی با در چوبی به رنگ قهوه ای سوخته رفتیم.
زن وارد اتاق شد و بعد از چند دقیقه در و کامل باز کرد.
-بفرمائید، آقا منتظر شما هستن.
همراه دائی وارد اتاق شدیم. اتاقی بزرگ با دکور قهوه ای. میز کار قهوه ای رنگی گوشه ی اتاق بود.
پیرمردی با قدی تقریباً خمیده و عصای تمام چوب که روش طرح دلربایی کار شده بود اومد سمتمون و توی دو قدمیمون ایستاد.
ته چهره اش بی شامگاهاهت به دائی نبود. پوزخندی زد و با صدای پر از ابهت اضافه کرد:
-بعد از اینهمه سال دوباره با هم رو به رو شدیم!
-خودتون می دونین من همیشه میل داشتم باهاتون رابطه برقرار کنم ولی شما نتمایل داشتین!
پوزخندش عمیق تر شد.
-تو تنها دختر خواهر من و که نشونت بود رد کردی … آبروی من و پیش قبیله و خاندانم بردی … توقع داری روی سرم بذارمت؟
-پدر من، من فقط دنبال قلبم حرکت کردم؛ عاشق شدم.
-حرفهای پوچ و بی معنی تحویل من نده پسر جون. عشق … دلدادگی … نمیدونم این حرف رو کی تو گوش شما فرو کرده! عشق بعد از ازدواج به وجود میاد.
هیچ چیز از حرف هاشون نمی فهمیدم و فقط توی خاموشی بهشون گوش می کردم.
نگاهش به من افتاد. با تحقیر دستش رو سمتم گحرکت کرد.
-بیا، ثمره ی دلدادگی رو ببین! به خواهرت هم اضافه کردم ازدواج با پسر عموت اشتباهه … ما به اونها نمیخوریم … سالها بود هیچ رابطه ای بین ما نبود. از زمانی که برادرم فوت کرد و مال و اموالش افتاد کف دست اون پسر ناخلفش، میدونستم خواهرت با این ازدواج به هیچ کجا نمی رسه اما عاشقی دیدههاش رو کور کرده بود. آخرم همون عشق جونش رو گحرکت کرد! الان تو با این آیینه ی دق برای چی اومدین پیش من؟
-ماهنو خودش می تمایل داشت بیاد که عمرش قد نداد. اسپاکو پیش شما جاش امنه.
چرخید و پشت به ما کرد.
-من جائی ندارم!
-اما پدر!
پیرمرد برگشت و عصاش رو محکم به زمین کوبید.
-پدر؟!! اینهمه سال کجا بودی؟ تو من و خانواده ات رو بخاطر اون دختر فروختی!
-اسپاکو به کمک شما نیاز داره.
صبرم تموم شد.
-من به کمک مردی که مادرم رو از خونه و زندگی خودش رونده هیچ نیازی ندارم!
پیرمرد کف دستی زد.
-آفرین … خوشم اومد … می بینم شتابزدهی زبونتم به خودش حرکت کرده … اما به خاطر داشته باش دختر جون …
عصاش رو چند بار روی شونه ام زد.
-دایه ی عزیزتر از مادر نشو! اگر اون زن برای تو مادر بود، ۲۲سال برای من دختر بود؛ دختری که وقتی مسیر می رفت به زمین و زمان فخر می فروخت. آرزوی بسیار ها بود؛ خودش کف دستی دستی خودش رو بدبخت کرد … نذار پای پدر بودن من! حالام می تونید برید.
-ولی پدر، خودت میدونی اونا دنبال اسپاکو هستن … بخاطر ملایمش دخترت!
-مگه نشنیدی؟ اظهار کرد خودش از پس خودش برمیاد … بذار ببینم چند مرده حلاجه!
-بله می تونم. اگرم اینجام بخاطر قولیه که به مادرم دادم وگرنه من چه صنمی با فامیلی که طی این بیست و چند سال حتی نمیدونستم دارمشون، دارم؟
-زبون سریعی داری؛ مراقب باش زبونت خودت رو نیش نزنه! خونه ی من قوانین خاص خودش رو داره؛ سر ساعت خاموشی می زنیم، سر ساعت باید سر میز صبحانه و نهار و شام حاضر باشی وگرنه غذا برای خوردن نداری!
هر کار اشتباهی تاوانی داره، هر کی میخواد باشه، باید تنبیه بشه.
-یه دفعه بگید اینجا پادگانه و توش حکومت نظامی اجرا میشه … فکر می کردم دوره ی این مقلب حیاتا تموم شده!
-شرایط زیستن تو خونه ی من اینه.
دائی کف دستم رو فشرد. میدونستم معنی این کارش چیه؛ یعنی قبول کنم. میدونستم مولین به خاطر من حرکت کرد.
-قول نمیدم کاملاً با قانون شما پیش برم اما سعیم رو می کنم.
احساس کردم خنده اش گراهی شده. سری تکون داد.
-کم کم یاد میگیری دائی. پس من برم چمدون اسپاکو رو بیارم.
-به زینت بگو اتاق مادرش رو بهش بده؛ کف دست نخورده مونده.
از اتاق بیرون اومدیم. با زینت پله های مارپیچ وسط سالن رو بالا راهی شدیم. در اتاقی رو باز کرد.
-اینجا اتاق خانوم خدابیامرز بود. بعد از حرکت کردنشون آقا اجازه نداد کسی به اتاق دست بزنه.
پرده های اتاق رو کاملاً کنار زد. با ورود نور به اتاق نگاهی بهش انداختم. با متوجه شدن عکس جوونی های مولین، بغض توی گلوم جای گرفت.
اتاق تمیز بود؛ حتی ذره ای خاک روی وسایل نبود. پنجره ی بزرگ سراسری اتاق باعث شده بود تا نور کافی تو اتاق بتابه.
در شیشه ای رو کنار کشید.
-اینجا تراسه.
وارد تراس شدم. تمام حیاط از این بالا پیدا بود. چرخیدم که نگاهم به دیوار کوتاه بین دو تا تراس افتاد.
کمی رو پنجه ی پا کشیده شدم. صدای زینت از پشت سرم کشیده شد.
-اون تراس اتاق آقا کوچیکه، ساختمون بچه های آقا.
با اینکه از حرفهاش چیزی کف دستگیرم نشد ولی سری تکون دادم.
دائی با چمدون وارد شد و با حسرت نگاهی به وسایل توی اتاق انداخت.
-چه خاطراتی اینجا داشتیم … چقدر زود همه چی تموم شد!
زینت از اتاق بیرون راهی شد. سؤالی که همه اش توی سرم رژه می رفت رو سؤال کردم.
-دائی، مادرتون کجاست؟
-یکسال قبل از ازدواج مادرت فوت کرد. سال بدی بود. اول عموم، پدر پدرت؛ چند ماه بعد هم مادرم! اینطوری شد که خانواده ها کلاً از هم دور شدن.
کف دستی به صورتم کشید.
-از بابت اینکه اینجائی خیالم بهشدت راحته. اولش برات سخته ولی پدر اونقدرها هم که بداخلاق نشون میده، بداخلاق نیست. میدونم زود به همه چی عادت می کنی.
سرم رو روی سینه ی دائی گذاشتم.
-قلبم بهشدت براش تنگ شده. این اتاق انگار بوی مادرم رو میده.
-تمام این سالها مادرت جای همه رو برای من پر کرد ولی نتونستم براش برادری کنم.
-تقصیر شما نیست دائی، من مقصرم.
-هیسس … این حرفو نزن! مراقب خودت باش و تنها از خونه بیرون نرو. سعی کن اصلاً برای مدتی از خونه بیرون نری. بذار فکر کنن اونی که توی ماشین بوده تو بودی.
سری تکون دادم. دائی بعد از خداحافظی راهی شد. چمدونم رو باز کردم.
با متوجه شدن لباسهای توی کمد بغضی که سعی داشتم قورتش بدم، شکست.
یکی از لباسهای مولین رو برداشتم. انگار بوی خود مولین بود.
لباس رو به دماغم چسبوندم. قطره اشکی از بالای پلکم چکید روی لباس.
میدونستم ندارمش اما این قلب لعنتیم نمی خواست قبول کنه. لباسهام رو کنار لباسهای مولین توی کمد چیدم.
کار دیگه ای نداشتم. کمی با هاویر تلفنی صحبت کردم. زینت بعد از در زدن وارد اتاق شد.
-خانوم، نیم ساعت دیگه میز رو می چینم. آقا اظهار کردن بیاین پایین.
-باشه.
با حرکت کردن زینت تیشرت مشکی با شلوار مچ کوتاهی پوشیدم. موهای کشیدهم رو دم اسبی بستم.
نگاهی به چهره ی بی روحم توی آینه انداختم. از اتاق بیرون اومدم.
سر و صدایی از پایین پله ها می اومد. آروم پایین راهی شدم.
نگاهها روم سنگینی می کرد. زنی با صدای بغض آلود اضافه کرد:
-این یادگار خواهر منه؟
تا به خودم بیام تو آغوش زن فرو رفتم.
-الهی من دورت بگردم … ماهنو همواره میاظهار کرد دخترش مثل ماه میمونه، باورم نمی شد.
ازم فاصله گرفت و نگاهی بهم انداخت.
-من خالتم، اسمم ماه چهره است. من و مادرت فقط ۴ سال با هم تفاوت سنی داشتیم.
دختری اومد سمتمون.
-مامان جونم، اجازه میدی ما هم با همدیگه آشنا بشیم؟ … بسیار خوش اومدی! با اینکه من خاله رو هیچوقت ندیدم ولی مولین بسیار ازش تعریف می کرد؛ خدا بیامرزتش.
سری تکون دادم.
-ممنون.
با بقیه هم آشنا شدم. فرانک، دخترِ خاله ماهی بود. فرانگیز، دختر دائی آراد و زنش آنا به نظر خونگرم می اومد اما هیچ حسی بهشون نداشتم.
زینت: آقا میگن بیاین سر میز.
دائی نگاهی به ساعت انداخت.
-باز این پسر دیر کرده!
فرانک: کار همیشگیشه اما شما هنوز عادت نکردین!
شمت میز راهی شدیم. پیرمرد روی اولین صندلی و در رأس میز جای گرفته بود.
نمیدونم چرا نمی تونستم جز این اسم، چیز دیگه ای صوتش کنم!
اومدم روی صنقلبی پایین میز که دقیقاً رو به روی صندلیش اینور میز بود بشینم که با آوایی سرد و پر از ابهت اضافه کرد:
-اونجا جای نوه ی ارشدمه!
شوکه، کف دستهام روی میز و کمرم کمی خم موند. نگاهم رو به پیرمرد دوختم. خاله با صوتی هول زده ای گفت:
-قربونت بشم، بیا کنار خودم بشین.
حرفش توی سرم زنگ می زد. کمر راست کردم و پوزخندی زدم و با صوتی محکمی اظهار کردم:
-هر دم از این باغ بری می رسد! دیگه داره کم کم باورم میشه تو دوره ی قاجار و میرزاها دارم حیات می کنم نه دوره ی متمدن امروزگاری!
و کنار خاله جای گرفتم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن