رمان دچار پارت ۱۵

شامگاه شده و بوی کباب در هوا پیچیده که صوتیم می‌زند.

_لی‌لا بیا شام

کاش میشد بیرون نروم. ولی ضایع است. باید خودم را به کوچه‌ی علی چپ بزنم، طوری که انگار متوجه نگاهش نشده‌ام.

چند سیخ کباب کوبیده و گوجه و فلفل را وسط لواش روی میز گذاشته. انگار او هم سعی دارد آنچه گذشت را به رویش نیاورد. بوی خوش کباب کوبیده اشتهایم را تحریک می‌کند. روی صندلی پشت میز ناهارخوری می‌نشینم و متوجه می‌شوم که دوش گرفته و پیرهن مردانه زیتونی رنگی پوشیده.

این آدم انگار علاقه‌ای به نمایش عضلاتش با لباس‌های تنگ ندارد. خدا را شکر. از پسرهایی که پرورش اندام کار می‌کنند و لباس‌های تنگ می‌پوشند و با پاهای گسرخوش جاده می‌روند منزجرم.

مقابلم می‌نشیند و نان روی کباب‌ها را برمی‌دارد.

_بخور تا سرد نشده

قبل از خوردن کباب، دست می‌برم زیر سیخ‌ها و لواش‌های چرب و چیلی را بیرون می‌کشم.

_اول این

با لذت نان را می‌خورم و می‌خندد.

_نگاه نکنین دیگه

گوشی‌اش را از روی میز برمی‌دارد و عکسی از من می‌گیرد. نان به گلویم می‌پرد و در حالیکه سرفه می‌کنم می‌گویم

_عه آقای شاکریااان

می‌خندد و می‌گوید

_باید ثبت می‌شد. نمی‌دونی قیافت چجوری بود

_تو رو خدا پاکش کنین

سرخوش کبابی لقمه می‌کند و می‌گوید

_امکان نداره پاکش کنم خودتو خسته نکن

و گاز بزرگی به لقمه‌اش می‌زند. می‌دانم پاک نخواهد کرد و گوشه‌ی نگاهی برایش نازک کرده و لقمه‌ای بزرگتر از لقمه‌ی او برای خودم درست می‌کنم.

_عجب کبابیه، اون آقاهه نمیاد تو ازش تشکر کنم؟

در حال لُمباندن عمیق نگاهم می‌کند. کمی بعد می‌گوید

_اونا تا وقتی تو هستی داخل این خونه قدم نمی‌ذارن

آنقدر خورده‌ایم که حتی جا برای لیوانی آب هم نداریم.

_میرم بیرون سیگار بکشم. دوست داری بیای یا سردت میشه؟

_نه، میام

یقه اسکی سفید گسرخوشم را روی بافت ریزم می‌پوشم و یقه‌ی افتاده‌اش را دور گردنم بالا می‌دهم. دنبالش می‌روم و پشت ساختمان سکویی ایوان مانند می‌بینم که با یک لامپ ساده روشن شده، فرش قرمزی انداخته و دو پشتی گذاشته‌اند. با یک قلیان و یک سینی پر از خوراکی.

منظره‌ی مقابل حوضی قدیمی و بزرگ که اطرافش پر از درخت است و حتی در شامگاه هم زیباست.

_چقدر زیباه اینجا

_کرکف دستان که میام کمتر تو خونه‌م. بیشتر اینجام

می‌نشینیم و به پشتی‌ها تکیه می‌دهیم.

_پاهاتو دراز کن راحت

هر دو پاهایمان را دراز می‌کنیم و عماد سینی خوراکی را وسطمان می‌گذارد.

_شیرینی کنجدی گزانگبین و بادام سوخته مخصوص سنندجه، بخور

_جا ندارم اصلا، اما از اینام نمیشه گذشت

_تو می‌تونی

شکمو بودنم را مسخره می‌کند و می‌گویم

_دیگ به دیگ میگه روت سیاه. شما که بیشتر از من می‌خورین

بادامی توی دهانم می‌چپاند و می‌گوید

_بخور حرف نزن

این کارهای به‌یک‌بارهی‌اش قلب و روانم را مختل می‌کند و حتی نمی‌دانم چه عکس‌العملی باید نشان دهم. با نگاه‌های گسرخوش شده بیشتر به پشتی می‌چسبم و بادام سوخته‌ای که ته مزه‌ی تلخی دارد در دهانم شیرین‌تر از عسل مزه می‌دهد.

_اگه بهار و تابستون بیای اینجا، دور حوض پر از گلدونه و درختا پر از شکوفه یا میوه

_عجب بهشتی

سرش را سمتم برمی‌گرداند و می‌گوید

_بهار میارمت. می‌دونم شکوفه دوست داری

از اینکه به من توجه کرده و این را فهمیده غرق خوشی می‌شوم. هیچ فکر نمی‌کردم عماد شاکریان به علایق من توجهی داشته باشد.

_از کجا فهمیدین؟

_از درختچه‌ی شکوفه توی خونه‌ت. از عکس بک گراند لپ‌تاپت

با تعجب نگاهش می‌کنم و می‌گویم

_باورم نمیشه به این چیزا توجه کردین

روبه‌رو را که انتهایش تاریکی است نگاه می‌کند و می‌گوید

_توجهم مختص تو نیست. کارم جوریه که یاد گرفتم تیز باشم، توجه کنم

از حرفش قلبم می‌گیرد و یادم می‌آید که من برای او فقط یک کارمند هستم. مثل خانم نجفی، مثل بهناز.

قلیان را جلو کشیده و از من می‌پرسد که می‌کشم یا نه. سری به معنی نه تکان می‌دهم و مقابل خودش گذاشته، می‌کشد. کمی بعد تلفنش زنگ می‌خورد و انگار که خیلی منتظر این تماس بوده سریع کشیده می‌شود.

_مشخص شد؟… بریار خان چی؟… اونجا خطرناکه

کلمه‌ی خطرناک توجهم را جلب می‌کند و عماد هم نگاه سریعی به من کرده و انگار که گاف داده باشد، پشتش را به من می‌کند.

دست خودم نیست که کنجکاو می‌شوم و سعی می‌کنم مکالمه‌اش را بشنوم. ولی قطع می‌کند و من خودم را مشغول خوردن شیرینی نشان می‌دهم.

کمی دیگر قلیان می‌کشد و به فکر فرو حرکت کرده.

_اینارو جمع نکنیم؟ خوابم گرفت برم تو

_جمع می‌کنن، بریم

مستقیم به اتاق‌هایمان می‌رویم و کمی بعد که برای مسواک زدن از اتاقم خارج می‌شوم آوای ضعیفش را می‌شنوم که تلفنی حرف می‌زند. مشکوک شده‌ام و هراسیده‌ام. حس می‌کنم این تلفن ربطی به کار خلاف دارد و با اینکه از گوش ایستادن بدم می‌آید ولی نمی‌توانم از این موضوع مهم و حیاتی بگذرم.

سرم را به در اتاقش نزدیک می‌کنم و می‌شنوم که می‌گوید

_خودم میام… دقیق بگو… فردا شامگاه خوبه

چیزی کف دستگیرم نمی‌شود اما هر چه که هست فهمیده‌ام فردا شامگاه است.

کاش حدسم درست نباشد. کاش عماد اهل کار خلاف نباشد. او حیف است. دلم از این شک شکسته و بی‌حوصله به اتاقم می‌روم. حتی مسواک هم نزده‌ام. روی تخت می‌افتم و دعا می‌کنم چیز بدی نباشد.

اولین شبی است که با یک مرد در منزل‌ای تنها هستم. حس می‌کنم استرسم طبیعی است و فکر می‌کنم که در را قفل کنم یا نه. اما هیچ کلیدی روی قفل در نیست. لحاف سنگین را رویم می‌کشم و به حرف‌های سامان فکر می‌کنم. “عماد لاشی نیست” حرف سامان برایم حجت است و خودم هم تا حدی به عماد اعتماد دارم. کمی بعد صوتی خُرخُرش را می‌شنوم و خوابم می‌برد.

******

«مثل میخ »

صبح بی‌حال و کرخت از رختخواب کشیده می‌شوم و می‌روم تا دوشی بگیرم. شب خواب‌های قاراشمیشی مشاهده کرده‌ام و خوب نخوابیده‌ام. زیر دوش سعی می‌کنم با آب گرم به ملایمش برسم و این افکار عذاب‌دهنده‌ی مشکوک از ذهنم بیرون بروند.

لباس‌هایم را داخل حمام می‌پوشم، حوله‌ی کوچک سرم را دور موهایم می‌پیچم و بیرون می‌روم. کم مانده وارد اتاقم شوم که عماد از اتاقش بیرون می‌آید و من طوری دستپاچه می‌شوم که حوله از سرم باز شده و روی زمین می‌افتد.

متعجب نگاهم می‌کند و می‌گوید

_مگه لولو دیدی؟ آروم باش

کف دست خودم نیست که از شب گذشته هول‌زده و سراسیمه‌ام. خم می‌شود حوله‌ام را بردارد و هموقت من هم خم می‌شوم. موهای خیسم روی سر و گردنش می‌ریزد و در همان حالت خم، مکثی می‌کند.

تند عقب می‌روم و عذرخواهی می‌کنم. سر بالا می‌آورد، نگاهش یک جوری است. آرام حوله را به کف دستم می‌دهد.

سریع ببخشیدی می‌گویم و وارد اتاق می‌شوم.

نگاه‌های زیباش مگر می‌تواند دیده‌های یک آدم بد و خلافکار باشد؟!

دلم می‌گوید نه، اما عقلم می‌گوید چند ماه قبل معتقد بودی که این آدم شرور است و شبیه خلافکارهاست. حالا چه شده که نظرت صد و هشتاد درجه تغییر کرده؟!

یک ساعتی در اتاق می‌مانم و موهایم را سشوار می‌کشم. هر ساعتی که می‌گذرد و شب نزدیک‌تر می‌شود استرسم هم بیشتر می‌شود.

از اتاق بیرون می‌روم. وسط هال دراز کشیده و دارد با یک کف دست شنا می‌رود. رگ‌هایش متورم شده و فشار روی بدن و عضلاتش کاملا مشخص است. کوتاه نگاهم می‌کند و می‌گوید

_برو صبحونه بخور. بُرزان نون و سرشیر آورده از روستا

_به‌به چه صبحونه‌ای

هنوز مشغول تمرین است و حین خوردن صبحانه متوجه شد می‌زنمش. اینطور که با گرمکن و شلوار دارد دراز نشست می‌رود، احتمالا تا شامگاه جایی نمی‌رود و خانه است.

_نمی‌ریم شهر؟

_فردا. می‌برمت بازار سنندجو ببینی

_باشه

بساط صبحانه را جمع می‌کنم و پلیور سفیدم را دور شانه‌هایم انداخته و روی سینه گره می‌زنم. در خانه را باز می‌کنم تا به باغچه بروم.

_کجا؟

_یکم قدم بزنم. از آقای بُرزان هم تشکر کنم

گوشه‌ی لبش با تبسم محوی کشیده می‌شود. بیرون هوا فوق‌العاده تمیز و دلپذیر است. نفس عمیقی می‌کشم و زیر نور آفتاب اطراف را نگاه می‌کنم.

آن مرد درشت هیکل، هژار، نزدیک در آهنی ایستاده و بُرزان با کمی فاصله مشغول مرتب کردن کیسه‌های بزرگ است. نزدیکشان می‌روم و سلام می‌کنم.

یکه می‌خورند و انگار انتظار دیدن مرا ندارند. کمتر از یک لحظه نگاهم می‌کنند و هژار از در بیرون می‌رود و بُرزان می‌گوید

_سلام خانم

_خسته نباشید. خواستم بخاطر کباب خوشمزه‌ی دیشامگاه و صبحانه‌ ازتون تشکر کنم

هاج و واج پشت سرم را نگاه می‌کند و می‌گوید

_نوش جانتان

برمی‌گردم و عماد را پشت سرم می‌بینم. چانه‌اش را بالا داده نگاهم می‌کند.

_اینا تا به حال توی این خونه زن ندیدن. اونم زنی مثل تو که اگه ولت کنم برای تشکر بغلشون می‌کنی

سمت ایوانِ پشت ساختمان جاده می‌افتم و می‌گویم

_خب آدم باید برای زحمتی که کشیده شده تشکر کنه

بی‌حرف دنبالم می‌آید. کنار حوض می‌ایستم و می‌گویم

_نمیشه بریم روستا رو بگردیم؟

_نه. نمی‌خوام اینجا با من دیده بشی

_متوجه شده نشم؟ پس برای چی اومدم؟

انتظار این سوالم را ندارد. جوابی پیدا نمی‌کند.

_زیاد سوال می‌پرسی

_طبیعی نیست بدونم چرا اینجام؟

در حالیکه داخل منزل می‌رود شتاب‌زده می‌گوید

_لابد لازم بوده که آوردمت. عاشق چش ابروت که نیستم

کنار حوض می‌نشینم. چرا از حرفش قلبم گحرکت کرده؟ حق با اوست. هوا سرد است و عماد عاشق دیده و ابرویم نیست. پلیور را دور تنم کیپ می‌کنم.

بعد از او داخل خانه می‌روم، پلیور و هودی و پوتین می‌پوشم و لیوانی چای که تویش چوب دارچین انداخته‌ام برداشته و به ایوان برمی‌گردم. در این مدت عماد روی مبل نشسته و هیچ‌کدام دیگری را نگاه نمی‌کنیم. در را می‌بندم و بیرون می‌روم.

دو ساعتی می‌شود در ایوانِ آفتابی قرار گرفته‌ام. جوراب‌های ضخیمی را که بُرزان داخل سینی کنار شیرینی‌ها گذاشته‌ بود در کف دست دارم و از شیرینی‌ها می‌خورم که عماد می‌آید. جوراب‌ها قلبیل حال خوشم هسشتاب‌زده. مسلما عماد به برزان اظهار کرده و او برایم خریده. اینطور محبت‌های عمیق، هر چند کوچک باشند، عجیب حال مرا خوب می‌کنند و ارزشمندند. درست مثل میخی که به دیوار کوبیده می‌شود، فقط یک سوراخ ریز است اما عمق دارد. نگهدارنده‌ی یک تابلوی سنگین است.

به جوراب و شیرینی‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید

_این پیرمرد خشک و بی‌احساس رو هم از جاده به در کردی

در حالیکه پاهایم را دراز کرده‌ام و با آنهمه لباسی که پوشیده‌ام نمی‌توانم راحت تکان بخورم می‌گویم

_دیگه کیو از مسیر به در کردم مگه؟

کمی با فاصله می‌نشیند، یک شیرینی کنجدی برمی‌دارد و می‌گوید

_سامان، مادرش، پسر خانم نجفی، حسن‌زاده، محبی

از اینکه مادر سامان و آقای محبی آبدارچی نجیب شرکت را هم نام می‌برد خنده‌ام می‌گیرد.

نگاهم می‌کند و می‌گوید

_سرندی‌پیتی

خنده‌ام بیشتر می‌شود و می‌گویم

_دریل

از اینکه منظورم را نمی‌فهمد بدجنس نگاهش می‌کنم اما او بدجنس‌تر نگاهم می‌کند و می‌گوید

_اینطوری سیوم کردی

کف دستپاچه می‌شوم و پاهایم را جمع کرده می‌گویم

_از کجا می‌دونین؟ گوشیمو چک کردین؟

_اوهوم

_واقعا که خجالت داره

_تو باید خجالت بکشی که اسم منو گذاشتی دریل

با دو انگشتم به دیده‌هایش اشاره می‌کنم و شانه‌هایم را بالا می‌اندازم. از آن نگاه‌های دریل‌طورش به من می‌کند و می‌گوید

_به نظر من تو یا کُردی یا تُرک. شامگاهیه دخترای اونایی. پوست سفید و صورتیت، چشمای روشنت، برقِ عاصیِ نگاهت

_هیچ حدسی در مورد اینکه خونِ کدوم قبیله و طایفه توی رگهامه ندارم. منو وقتی نوزاد چند روزگاره بودم لای یه پتوی کهنه قهوه‌ای روی صنقلبی ایستگاه راه‌آهن پیدا کردن

دارد عمیق نگاهم می‌کند. پوزخندی می‌زنم و می‌گویم

_جالب اینه که از اینهمه درولی من همواره واسه اون پتوی زشت قهوه‌ای غصه خوردم. به اینکه حتی یه پتوی صورتی مخصوص دختربچه‌ها هم نداشتم

در چشم‌هایش اندوه و تبسم توولین موج می‌زند. شاید مثل نگاهان خودم.

دستش را دراز کرده دور شانه‌ام حلقه می‌کند. اما به‌سرعت رها می‌کند.

_الان به اندازه‌ی تموم عمرت صورتی داری توی خونه‌ت، پاشو سرده

دلم از کورسوی محبتش گرم می‌شود و همین هم از عماد شاکریان زیاد است. کاش امشامگاه کار خلافی در کارش نباشد. کاش…