رمان دو جلدی عشوه گر از مریم پیروند یک رمان در ژانرهای رمان انتقامی|رمان عاشقانه می باشد که سال ۱۳۹۸ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.
مقداری از متن رمان:
بیایید نگاهی بندازیم به شروع رمان عشوه گر اثر مریم پیروند :
صوتی پاشو می شنوم، ولی انگار یکی منو وادار می کنه به حرف زدن و ادامه می دم، انگار ملالی ندارم، حتی اگه پشت این در کسی باشه که نباید بشنوه و حرف می زنم، از کاری که کردم و نتیجه اش چیزی شد که سال ها دنبالش بودم،
نفسم بند می ره، قلبم پیاپی ضجه می زنه، دمل های چرکین قلبم سرباز می کنن،
هق می زنم و بازم ادامه می دم، بی وقفه… با قلبی پر درد…
می دونم که اینبار آشیونه امو خودم با کف دست های خودم خراب کردم، اما ارزشش و داشت! نداشت؟ من اومده بودم تا این خونه رو ویرون کنم، آتیش بزنم، ولی اون… اون می شنوه و در و باز می کنه…
دیدهام با گریه به زیر میافتن، وقتی با حیرت می گه:
-آخ آوا، آوا تو منو فریب دادی!
***
از آوای ترق تروق پاشنه ی کفش هام یه حس خوبی درونم غل غل می کرد، نگاهی به ساختمون بزرگ پیش روم کردم، طبق آمار همیشگی امروز سه شنبه بود و من باید برای چک کردن حال طلعت خانم، بانوی بزرگ این خونه حاضر می شدم.
زنگ در و فشار دادم و یوسفِ همیشه شنگول و شیطون در و باز کرد و مثل همیشه به طعنه اضافه کرد :
-بیا تو خانم دکتر.
خانم دکتر گفتنش پر از تمسخر بود و من در جوابش فقط پوزخند می زدم،
قبل از اینکه وارد بشم، صداش مجدداً به گوشم رسید که هموقت با قرار دادن آیفون اضافه کرد :
-اومدش داداش، برو ببین مولین چی می گه داره صدات می زنه.
انگار آقای از خود راضی امروزگار منتظرم بوده !با هیجان وارد خونه شدم و دم عمیقی کشیدم ،لعنتی! بوش حتی از بین تمام وسایل و اشیاء خونه هم به مشامم رسید، انگاری از عطر معروفش به خوردِ تمام وسایل خونه می ده.
-سلام، صبح بخیر خانم دکتر.
با صوتی یوسف به عقب برگشتم، شیک و مرتب شده از حرکت ایستاده بود و داشت آستین پیمسیرن جذب مشکی رنگشو از روی ساعدش به سمت بالا تا می زد ،به خطاب کردنش مثل همیشگی پوزخندی زدم و گفتم :
-سلام صبح شما هم بخیر، طلعت خانم هنوز خوابن؟
-نه بیداره، نمی دونم چه پچ پچی داره با خان داداش، که منو فرستادن دنبال نخود سیاه تا حرفاشون و بزنن.
بر اساس این چند ماهی که با اینجا سر و کار داشتم، زیر و بم این خونه توی کف دستم اومده بود، می دونستم هر وقت یوسف صبحه به این زودی حاضر شده یعنی قراره با یزدان بره کارخونه، البته به تمایل داشت خودش که نه، بلکه با زور یزدان می راهی شد.
صوتی پایی توجهم و به عقب جلب کرد و هر دو، سرمون رو به جهت مخالف پیچیدیم ،یزدان بود که داشت با شکوه و جلوه ی خاصی از پله ها پایین می اومد،
مگه یوسف نبیان کرد پیش مامانشه؟ اتاق طلعت خانم که بالا نیست!
از استرس مشاهده کردنش، قلبم محکم شروع به تپیدن کرد، ازش خوشم نمی اومد، ولی نتونستم نگاه از جذبه ی خاصش و تیپ کاملا رسمی و کت و شلوار برازندهاش بگیرم، یه جوری هم داشت وانمود می کرد که اصلا منو ندیده و این جذبه ی خاص و مسیر رفتنش بخاطر نگاه خیره و مشتاق من نیست !
همین که چشمش به من افتاد، انگار که تازه متوجهم باشه ،روی پله مکثی کرد و با لحن طعنه آمیزی بیان کرد :
-به به خانم مقدم! پس بلاخره تشریف آوردین !
مگه چقدر دیر کرده بودم که اینجوری حرف می زنه؟ اهمیتی به تیکه ی کلامش ندادم و اظهار کردم:
-روز به خیر آقای مهران فر، بسیار که دیر نکردم.
جمله ی دومم و سوالی نگفتم، در اصل به صورت جواب بیان کردم که بهش بفهمونم بهونه اش بهشدت به موقع و کارساز نبوده و من سر ساعت همیشگی حاضر شدم،
نگاهی به ساعتش کرد، اخم ریز و جذابی میون ابروهاش جای گرفت و بیان کرد:
-تقریبا می شه بیان کرد یه ربع.
یوسف با هجو و تمسخر بیان کرد :
-چند دقیقه اش که با حرف زدن با من تلف شد، چند دقیقه ی دیگه اشم می گیم از دم در تا اینجا اومده.
به حتم جواب قانع کننده ای بود با اون حیاط طویل و درازشون، اما اخم های یزدان و بیشتر در هم فرو برد، تیز به یوسفِ همیشه شنگول نگاه کرد و اضافه کرد :
-سوییچ و بردار، ماشین و ببر بیرون تا من بیام.
-من با ماشین خودم می آم داداش! بعد کارخونه جایی کار دارم، نمی تونم واسه ماشینت منت بکشم که بهم قرض بدی، از یه طرفم نمی تونم تضمین کنم که کارم چقدر طول می کشه.
-خیله خب تو برو تا من بیام.
-اوکی، من یه راست می رم کارخونه، تو هم زود بیا، جلسه تا نیم ساعت دیگه شروع می شه.
-از این روزگار بخیرات که به من نمی گی خانم دکتر، اما من بهت می گم، روزت بخیر لیدی.
بدون اینکه چیزی از من بشنوه روی پاشنه ی پا چرخید و به سمت در خروجی راهی شد، همیشه ادا اصولاش پر از منظور خاصی بود که قلبم نمی خواست حتی بهشون فکر کنم.
-قبل از رفتن یه کار کوچیک باهات دارم.
به مبل اشاره کرد تا بشینم، دست و پام و کمی گم کردم و حواسم به اشاره اش نبود و به زحمت اضافه کردم :
بفرمایید گوش می دم.
دوباره با کف دستش به مبل اشاره کرد و اظهار کرد:
-بشین.
جای گرفتم و سرا پا گوش شدم، هر چقدر که اون از من متنفر بود و روی خوشی به من نشون نمی داد، اما من مشتاق بودم تا روی دیگه ی این مرد سنگی رو ببینم، مخصوصا ببینم که چطوری قلب غَره اش گراهی شدارم شده!
خودش قرار گرفت، همونطوری سر پا ایستاده بود و با آوای خوش آهنگ و مغرورش بحث رو شروع کرد و اظهار کرد:
-بابام صبح زنگ زده خونه، از شانس بد مولینم این موضوع رو فهمیده، چون خودش گوشی رو جواب داد، به سختی تونستم یه ساکتبخش بهش بدم تا حالشو آروم کنم، فکر کنم طی این چند ماه درک کرده باشی که مولین به زنگ زدن بابا یا حتی اسمش فوبیای شدیدی پیدا کرده.
پس بازم شوهرِ نامردش زنگ زده و حسابی گوشت تنش و لرزونده! پس بگو چرا انقدر منتظر اومدنم بودی !
-بله می دونم، من باید چیکار کنم؟ کار خاصی باید انجام بدم؟
پوزخند محوی زد و با تحکم گفت :
-امروزگار بهشدت مراقبش باش، بسیار بیشتر از قبل، همین.
-خیالتون راحت باشه.
یه جور طعنه و تمسخر توی کلامش بود، وقتی جواب داد :
-خیالم که راحت نیست، اگه مجبور نبودم برم کارخونه با این قلبشوره مولینمو تنها نمی ذاشتم.
ابروهامو بالا دادم، کاملا مشخص بود بخاطر هفته ی گذشته و شک کردنش به من داره نیش می زنه ،مثل خودش طعنه آمیز جواب دادم :
-خب اگه خیالتون راحت نیست بهتر نیست خودتون پیشش بمونین؟ فکر نکنم کارخونه با ارزش تر از حال مولینتون باشه.
با پرویی دُممو قیچی کرد و گفت:
-تو کاری به این کارا نداشته باش، فقط کاری که بهت اضافه کردمو به خوبی انجام بده، شماره موبایلمم نوشتم، گذاشتم رو میز اتاق مولین، اگه مشکلی پیش اومد هر چه زودتر باهام تماس می گیری…
-آها! در ضمن اگه مجدداً بابام زنگ زد یه جوری دست به سرش کن که مولین نفهمه تماس گرفته، نمی خوام بار دیگر روحیاتش بد شه، هر چند همین الانشم…
آهی کشید و گوشی رو توی جیبش گذاشت و بدون حرف دیگه ای یا حتی خداحافظی از من، به سمت در خروجی راهی شد، داشتم به قامت خوش پوش و قد بلندش تو اون کت و شلوار شیکش نگاه میکردم که به آنی برگشت و نگاهمو غافلگیر کرد و اظهار کرد:
-راستی …
کمی مکث کرد، حتماً چراکه نگاه خیره امو به خودش مشاهده کرده بود، گوشه ی نگاهش چینی خورد و شق و رَق تر ایستاد و اضافه کرد :
-من مجبورم با این اوضاع پیش اومده برای روزگارهای آینده یه پرستار دیگه بگیرم، اگه شخص مورد اعتمادی سراغ داشتی حتما منو در جریان بذار، چراکه مولین راهی شده، حرکت کرده حالش ممکنه بدتر بشه، یه پرستار تمام وقت یا حداقل تمام روزگار می خوام.
یه تای ابروشو بالا داد و با غرور خاصی همجاده با شیطنت جمله اشو تکمیل کرد: -نه کسی که به خاطر منافع شخصی خودش پا به این جا گذاشته.
از اول همین بود، شاید با گذشت این چند ماه همه چیز توی نگاه و افکارش بدتر هم شده ،اگه بیشتر مراقب بودم، تا الان می تونستم این برج سنگی رو فرو بریزم.
بهسرعت بلند شدم و با گام های قد بلند و صدا داری همجاده با عصبانیت به سمتش حرکت کردمو گفتم:
-چرا محض رضای خدا یه بارم نمی گین منظورتون از این حرفا چیه آقای مهران فر؟ هر بار که این حرف ها رو می زنین تا من ازتون می پرسم مسیرتونو می کشینو می رین، انگار نه انگار به من توهین کردین !
برگشت و به چهره ی برافروخته ام نگاهی کرد و مثل تمام این مدت با تبسم ضعیفی لب زد :
-روز بخیر خانم مقدم.
بی تفاوت به حال دگرگون من، از در بیرون راهی شد، پریشون حال با شالم کلنجار راهی شدمو موهای بلوند و اتو کشیده ام رو که فرق وسط باز کرده بودم، به داخل شالم فرستادم.
دیگه نیازی به ظاهر نمایی نبود، تمام تزهای جهان برن به جهنم ،اصلا روی این مرد هیچ نرمشی کارساز نیست، نمی دونم چطوری می تونم با نگاه و ناز، قلبِ پرغرورش رو به چنگ بیارم.
با همون برآشفتهت به سمت اتاق خواب ها حرکت کردمو زیر لب اضافه کردم :
-کور خوندی بذارم کسی رو به جای من بیاری، چند ماه وقتمو الکی هدر ندادم که تو تمام زحماتمو به باد بدی.
به سمت اتاق طلعت خانم رفتم، طلعت خانم مادر یزدان و یوسف بود، البته یه دخترم داشت که از یوسف دو سالی بزرگتر و از یزدان دو سال کوچیکتر بود و از بعد ازدواجش خارج از کشور زیستن می کرد، اسمی تضاد با اسم یوسف و یزدان داشت، شادی.
لای در اتاق طلعت خانمو باز کردم، چشم بند روی نگاهاش بود و داشت با عصبانیت غرغر می کرد:
-مردک عوضی! خدا لعنتت کنه! زنگ زدی چی بگی آخه پفیوز؟ بعد از چند ماه تازه یادت اومده اینجا زن و بچه داری؟ زنگ زدی که ساکتشمون و به هم بریزی؟ الهی تیکه تیکه بشی پیرکفتارِ حشری.
-طلعت خانم !
تا آوامو گوش داد چشم بندشو از روی چشماش کنار زد و تا نگاش بهم افتاد، یهو زد زیر گریه ،کف دستاشو برام باز کرد و گفت :
-آوا جون، آوا !
به سمتش راهی شدمو توی بغلم گحرکت کردمش، هق هقش رو روی شونه ام سر داد و گفت :
-مرتیکه ی بیشعور با چه رویی زنگ زده اینجا؟ اول صبح اوقات منو پسرامو بهم ریخت، می گه اون دختره ی پتیاره، همه دار و ندارش و بالا کشیده، حالا که بدبخت شده می خواد برگرده، نگاهش دنبال کارخونه ی پدریمه که اینم از چنگ بچه هام بکشه بیرون، بده به یه زن هرزه تر از خودش…
-قلبم می خواد بکشمش آوا، حالا که بیچاره شده یاد ماها افتاده؟ حالا که بی پول شده، طلعت و پولاشو می شناسه؟ اندیشیده می ذارم بیاد حق بچه هامو مثل گوشت قربونی کنه؟ پیرمرد خحرکت کرد، تو به خاطر یه الف بچه به منو بچه هات پشت کردی، فکر نکردی اون دختره هزار تایِ توئه لب گور و می بره لب نگاهه، تشنه بر می گردونه؟
خنده ام گراهی شد، سرش روی شونه ام بود و نمی تونست خنده امو ببینه وقتی اظهار کرد پیرمرد خراهی شدِ لب گور ،اما وقتی به ناله اش گوش می دادم از صمیم دل متاثر می شدم.
زندگی منم توسط یکی شامگاهیه همین دختر رِند و با تجربه ویرون شد و شوهرم منو بچه هامو به راحتی کنار زد، تو هم درگیر سرنوشت من شدی طلعت خانم.
اما تو مثل من جوون و بی پول نبودی که تمام این سال ها با هزار سختی و مکافات و شیفتهای شبانه روزگاری توی بیمارستان بمونی و با مشکلات تنها بودنت مبارزه کنی، تا بتونی بچه هات رو تر و خشک کنی !
کمی که گریه هاش سبک تر شد، فشار و قند خونشو گحرکت کردم، فشارش پایین بود، براش سِرمی آماده کردم و به کف دستش زدم، حال بدش کاملا مشخص بود، ازش میل داشتم به چیزی فکر نکنه و برای آهستهش گراهی شدنِ بدنش، کمی استراحت کنه.
قندش عصبی بود و با هر بار عصبیت میزانش بالا تر می رفت.
از کوره در راهی شد، با غضب جواب داد :
-من می تونم استراحت کنم آوا؟ اون مرتیکه بعد از چند ماه مجدداً گند زده به اعصابم! دیگه نمی تونم آروم باشم، چند ماه خبر مرگش راهی شده بود تونستم به زور خودمو جمع و جور کنم، واسه چی دوباره زنگ زده؟
نگاه بندشو دوباره روی دیدهاش گذاشت، با بغض و چونه ی لرزونی اظهار کرد :
-ایشالله تقاص این اشک ها رو پس بدی نادر، ایشالا بیچاره تر از اینم بشی، آوا تو چطوری تونستی با شوهر نامردت کنار بیای؟ من با این سن و سالم دارم دق می کنم، خدا بکشتت نادر، خدا بکشتت، خبر مرگتو از اونجا برامون بیارن.
های، های زد زیر گریه، دیدهم به یه تیکه کاغذ کوچیک روی کنسول افتاد، کاغذ و برداشتمو شماره اشو خیره شدم، حتماً همون شماره ایه که یزدان گفت برای من گذاشته تا در صورت نیاز بهش زنگ بزنم.
چراغو خاموش کردم تا با تنهاییه خودش کنار بیاد و از اتاقش بیرون راهی شدم، انگار که جمله اش جراحت دلمو تازه کرد ،زیر لب به سوالش جواب دادم :
-منم مثل تو مجبور شدم کنار بیام طلعت خانم، می دونم خیلی سخته اما مجبور شدم.
راهی شدم توی آشپزخونه، صبح که آتنا و پویا رو جادهی مدرسه کردم دیگه وقت نکردم صبحونه بخورمو هول هولکی حاضر شدم تا خودمو برسونم به این خونه.
چایی دم شده و آماده بود، یه چایی لیوانی برای خودم ریختمو یه صندلی رو کنار کشیدم تا بشینم، ساعت هنوز نه و نیم صبح بود و وقت زیادی برای درست کردن ناهار داشتم، تا میل داشتم بشینم صدای زنگ تلفن مانع قرار گرفتم شد.
تلفن رو برداشتم و بیان کردم:
-الو بفرمایید ؟
-مامانم چطوره ؟
هوف! بلانسبتِ… این آدم همواره ی خدا طلبکاره، مثل خودش سلامی ندادم و بیان کردم :
-وضعیتش چندان خوب نیست، اما تونستم یه سرم بهش بزنم تا برای چند ساعتی استراحت کنه.
-کار خوبی کردی چون دیشامگاه معده اشم درد می کرد، تا صبح نتونست بخوابه، اگه چیزی لازم داشت خبرم کن، سعی می کنم خودمم امروزگار زود جمع و جور کنم بیام خونه.
جوابی ندادم، در ذهنش گذراند من قطع کردم، چون با تعجب گفت :
-الو؟
-پشت خطم آقای مهران فر.
-اوکی.
همینو گفت و قطع کرد، ظاهراً مشکل روانی داره، منو بگو فکر می کردم حالا یه طومار سفارش و حرف داره، روان پریشِ از خود راضی.
اگر رمان دو جلدی عشوه گر رو توی اپلیکیشن مطالعه کردید، مسرور میشیم که نظرتونو درمورد آثار خانم مریم پیروند برای بقیه رمان خوانها پایین همین مطلب بنویسید.
رمان دو جلدی عشوه گر
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن