شیرین را کنار خودش کشاند و فرشته را هم…
هر دو دخترش را در آغوش کشید و موهایشان را بویید.
– چهطور مامان؟ خبریه شما سه تا انگار امشامگاه بهشدت دوس دارین من اینجا نباشم!
آزاد لیوان شربتش را خالی به سینی برگرداند و گفت:
– بابا بذارین بهش بگم… اتا اونقدرا هم بیمنطق نیستا!
فاخته که با ارنج به پهلویش کوبید و گلیخانم هم چپچپ نگاهش کرد،صوتیش خفه شد و مظلوم اتابک را خیره شد.
– نگاهشون کن چه بیرحم و خشنن؟
فرشته سرش را در گوش اتابک فرو کرد و پچپچکنان اضافه کرد:
– فک کنم میخوان جایی برن به تو نگن…
فرشته با آزاد لج کرده بود، این را همهشان میدانستند…
فربد را عاشق شد چون کمابیش برایش پدری کرده بود.
با وارد شدن آزاد احساس خطر میکرد که نکند فاخته با او بپرد و فربد به حاشیه رود!
– بچه چی میگه؟ کجا میخواین برین؟
فرشته احساس خطر کرد از نگاه فاخته…
خودش را بیشتر به پدرش چسباند و پهلویش را فشرد.
– من که بهت اظهار کردم با این بخوای بری به اتابک میگم!
آزاد گلویش را صاف کرد.
– بگم دیگه؟ خب بذارین بگم این که نمیره نمیذاره مام به مهمونیمون برسیم یه وقتی شاید راضی شد!
– کدوم مهمونی؟ چجور مهمونی هست حالا؟
ملایم اظهار کرد… بی جر و دعوا… یک جایی باید به فاخته ثابت میکرد که از او نترسد…
که رفاقت بینشان شکل گیرد نه مرد سالاری…
آزاد با اشتیاق خودش را جلو کشید… دیدهانش ستارهباران بود همیشه… انگار در آن طلا پاشیده باشند.
– والا از تو چه پنهون دوستدخترم یه مهمونی گراهی شده به افتخار دخترخالهی تازهم… اصرار داره فاخته باشه…
اتابک خندهاش گرفت… امان از حسادت زنها!
– فاخته با من میآد مهمونی… من بیام مشکلیه؟!
حالا که فهمیده بود در آن نایلون صورتی رنگ چه بود به خودش لعنت میفرستاد که قبل از اینکه فاخته آن را بپوشد محتوایش را چک نکرده بود!
پوشیده بود اما عصبانیاش میکرد آن خط سینهی معلوم و موهای قشنگیش!
– خدایی این چیه پوشیدی؟ یه تیکه پارچه نیست تو سرت کنی؟ شالت کو؟
فاخته متعجب خودش را چشم دوخت.
تاپی سفیدرنگ پوشیده بود و کت سفید با طرحهای رنگارنگ به رویش…
شلوارش هم آبی بود نه کوتاه بود و نه آنقدر بدن نما!
– وا! چشه؟؟ اینو خودم طراحی کردم… تو مغازه بود آزادو فرستادم برام بیاره! زشته؟
خودش را کنترل میکرد امشامگاه را سیگار نکشد…
احتمال سرو مشروب بود و سیگار حالش را بد میکرد.
ولی مگر این دخترک میگذاشت؟ مثل طاووسی جذاب شده بود که چشم همه را بهدنبال خودش میکشاند…
سیکار را روی لبش گذاشت و فندک را زیرش گحرکت کرد.
با همان سیگار میان لبهایش بیان کرد:
– نه… بهت میآد!
مبل قرمز رنگ انگار راحت نبود برایش دختر کمی آنطرفتر نشسته بود… باید کنارش مینشست اما…
– کدوم گوری رفته این آزاد؟ اینجوریه مهمون نوازیش؟
فاخته کیفش را روی مبل کنار خودش گذاشت و بیتفاوت پرسید:
– چی میخوای مگه؟ میوه هس شربتم هس وردار بخور…
پا روی پا انداخت و به جوانهایی نگاه کرد که آن وسط در هم میلامادند…
حالشان خوش بود، مثل او نبودند که یک سر داشت و هزاران سودا!
– ناضافه کرده بود آزاد اینقد شلوغه وگرنه نمیذاشتم تو بیای.
– باز شروع کردی؟ گفتم تو بیای دیگه خیالم راحته جام امنه خواهشا حالا که اومدی رو مخم نرو بذار لذت ببریم!
ژست فاخته را دلبسته شد.
پاهای تراشیدهاش را به هم چسبانده بود و تکیهاش را به کف دستهی مبل داده بود…
دلربا بود در نگاه او مثل تندیسی از الههی آتش بود یا نه… الههی جنگ! آتنا!
سالن تاریک بود و نورهای بنفش و قرمز خیلی کمرنگ از گوشه و کنار میتابیدند.
چند نفر روی مبلهای دیگر جای گرفته بودند… همهشان را کاوید ولی آزاد آنجا نبود…
دلش جامی شراب میخواست یا هرچه داشتند…
خیلی وقت بود لب به این چیزها نمیزد ولی حالا قلبش میتمایل داشت.
– دلم شراب میخواد…
فاخته شانه بالا انداخت و شقیقهاش را فشرد.
– خب اگه بد مست نیستی بخور… من تا حالا نخوردم…
اتابک اخم در هم کشید و سیگارش را در بشقاب کریستال روی میز خاموش کرد.
– بیخود میکنی بخوری! نبینم این ور اون ور بپلکی که حسابت پای خودته!
فاخته لبخند زد… لبهایش قشنگ بود و موهای تاب دارش قشنگتر…
– نه بابا خودم نمیبینم این همه آدم مستو؟ دیوونهم مگه!
آزاد از انتهای سالن سر و کلهاش پیدا شد، معلوم نبود چهطور توانسته این دختر پول دار را به تور بیاندازد…
منزلاش اینقدر بزرگ بود و ماشینش آنقدر قیمت داشت ولی دیوانه بود که عاشق یکی دیوانهتر از خودش شده بود.
– کدوم گوری راهی شدی؟ تو این خراب شده یه لیوان مشروب گیر نمیاد بیارن بخوریم؟
انگار مضطرب بود و پر از استرس، چیزی درست نبود این وسط.
– اون ور بار هست اونایی که بخوان خودشون میرن میریزن… پاشو بیا بریم ما هم…
صورتش را سمت فاخته گرداند و لبخند مضحکی زد.
– دو دقیقهای میآیم عزیزم جایی نریا!
پهلوی اتابک را میان انگشتش فشرد و زیر گوشش زمزمه کرد:
– بدبخت شدیم اتا! این پسره اینجاس!
اتابک ایستاد و دور و اطراف را کاوید… هیچ آشنایی در متوجه شدرسش نبود.
– کدوم پسره؟ کیو میگی؟ ما چرا بدبخت شیم؟
– بیا بریم کنار بار ضایه نکن…
اتابک هنوز هم گیج بود، با گیجی قدم برداشت و جامی که آزاد پر کرده بود را از کف دستش گحرکت کرد.
– بنال دیگه! گیج شدم بهخدا!
– فربد اومده اتا! با یه دختر… مثل اینکه تو قهرش با فاخته کاملاً جدیه! هر کاریش کردم بره نرفت…
اتابک جام را به لب برد و زیر دیدهی فاختهای را خیره شد که با دقت به جوانهای رقصنده نگاه میکرد.
– تازه حالیتون شده؟ من که اظهار کردم این مرتیکه دختر بازه شماها میگفتین نه… اِله… بِله…
آزاد حرصش گراهی شده بود! خودش را به احمقی میزد این مرد…
– اونش مهم نیست! این مهمه که اگه فاخته اونو ببینه این مهمونی زهرش میشه!
اتابک سر تکان داد.
– اتفاقاً ببینه حالشم بد شه ولی تهش میفهمه این عوضی اونی نیست که فک میکرد!
با گامهای کشیده خودش را به فاخته رساند تا از او غافل نشود…
شاید این دختر پوشش بود! شاید فاخته میاطلاع داشت فربد میآید!
– به چی زل زدی؟
به قیافهی مظلومش نمیوارد شد کلک زدن بلد باشد اما…
– به اونا… من تا حالا نرقصیدم…
قلبش سوخت… نرقصیده بود… بلد نبود شاید هم هیچوقت در مهمانی شرکت نکرده باشد.
– دوس داری برقصی؟
مانده بود تا شراب تنش را داغ کند… تا یادش برود چقدر سودای بوسیدن او را در سر دارد…
– نه اتابک من که بلد نیستم… همینطوری بیان کردم…
آزاد را مشاهده کرد که زنی میانهی راه کف دست به بازویش حلقه کرد و طرف دیگر کشاندش…
جذابیی دختر مصنوعی بود لب پروتز کرده و کمری به شدت باریک که حس کرد ممکن است یکی دوتا از دندههایش فرو حرکت کرده است!
– فک کنم اون دوس دختر آزاده… مشاهده کردیش اتا؟ مشاهده کردی چهقدر قشنگه؟!
چانه بالا انداخت و بیتفاوت طرف دیگری را چشم دوخت.
– من از آدمای مصنوعی خوشم نمیآد… زن باس طبیعی زیبا باشه… خدا به همهی زنا جذابیی داده به اندازهی خودشون… نیازی نیست دست ببرن تو صورت و بدنشون!
فاخته چینی به دماغش داد و پرتقال کوچکی را برداشت و مشغول پوست گحرکت کردنش شد.
– همواره ضدحال میزنی میمیری یه دفعه بگی تو درست میگی فاخته؟
– خب بهنظر من اون دختره پشت سرت بسیار دلنشینتره!
گفت و نگاهش را نامحسوس از او گرفت… میاطلاع داشت فربد آنجا ایستاده و آنها را نگاه میکند…
– اتا اون… اون فربد…
– خودشه! حالا حرفام بهت ثابت شد؟ متوجه شدی دختربازه؟
جای سرزنش نداشت فاختهی بیچاره…
اتابک بیرحم و خشن بر سرش کوبید این گرز رستمی را…
باورش نمیشد بهتش برداشته بود… تنها چیزی که میمشاهده کرد دستهای دخترک بود که به دور بازوی فربد پیچیده بود…
ناخنهای مانیکور کردهاش… قد قد بلندش… موهای تا زانو بلندش…
خودش برای او لباسی ارغوانی دوخته بود… خودش منجق زده بود خودش تا صبح بیدار مانده بود تا… باورش نمیشد!
الهه! الهه… فربد اضافه کرده بود منوچهر او را برایش در نظر گراهی شده…
اضافه کرده بود نمیخواهدش، دوستش ندارد…
اضافه کرده بود از دخترهای قد قد بلند خوشش نمیآید بغلی دوست دارد مثل…
– فاخته؟ خوبی عزیزم؟
برگشت و سر جای خودش جای گرفت… پشت به آنها…
– خوبم… آزاد کجاست؟
بغض تا پشت مژگانش وارد شده بود ولی دوست نداشت ببارد.
اگر فربد او را به همین سادگی فروخته بود بگذار برود…
– میتونم برم برقصم؟ یا برم تو حیاط؟ میشه اینجا نباشم؟
از نشان دادن فربد به او پشیمان شد… قلبش سوخت از بیپناهی فاخته.
باید پناهش میشد بگذار وجدانش بگوید سوء استفاده!
ملایم به او نزدیک شد و کف دستش را دور کمرش پیچاند. پشیمان لب زد:
– حالت خوب نیست؟ ببخشید من نمیمیل داشتم دلخورت کنم…
– شاید بهنظرت احمقانه بیاد اما… هیچ حسی ندارم اتا… فقط سرم درد میکنه…
حالش بد بود از آن بدهایی که نه قلبت میخواهد بنشینی نه میخواهد جاده بروی نه بخوابی و نه…
آهی کشید… عمیق و از ته دل، تمایل داشت از جایش قد بلند شود اما آزاد و آن دختر به میزشان نزدیک میشدند…
همان دختر جذابیی که اتابک میاضافه کرد مصنوعی است…
– پس فاخته خانم شمایید!
به زور تبسمی به رویش پاشید و خاموشی کرد… اندامش موزون بود.
لباس چسبان قرمز رنگ آنقدر تنش زیبا بود که چشم هر مردی را به دنبال خودش میکشاند…
– سلام… از مشاهده کردنتون خوشوقتم پونه خانم…
پونه بیمیل دست اتابک را فشرد اما آزاد چهرهاش پر از تشویش بود…
– زن و شوهرید با هم؟
آزاد دندانهایش را به هم فشرد… پونه میاطلاع داشت و میاظهار کرد!
هزار بار برای پونه توضیح داده بود رابطهی خانوادگیشان را!
– نه عزیزم… پسرعمهشه!
– ای وای… الهه هم که اومده! الهه جون؟
عرق سرد از پیشانی آزاد فرو ریخت…
باز هم در دام شیطانی پونه افتاده بود… میدانست چه بلایی سرش بیاورد!
– عزیزم حالا بعدا احوالپرسی میکنید با هم…
قبل از آمدن الهه و فربد به اتابک اشاره کرد تا دخترک ظریف را از آنجا دور کند…
ترک برداشته بود ولی قلبش نمیمیل داشت بشکند.
نیشگونی از بازوی پونه گرفت و عصبی در گوشش غرید.
– داری حالمو بههم میزنی پونه! حسابتو میرسم فقط بذار این مهمونی حال بههم زنت تموم شه!
پونه با نفرت حرکت کردن فاخته و اتابک را چشم دوخت، حسودیش میشد از اینکه آزاد اینقدر دوستش داشت!
اینقدر فاخته فاخته میکرد… از دستپختش میاظهار کرد از کارهایش از…
– به من چه! میتونم فربدو دعوت نکنم؟!
آزاد چپچپ نگاهش کرد و سلام الهه مانع از آن شد که جواب دندان شکنی به او بدهد!
او که از قبل با آنها احوالپرسی کرده بود…
– سلام خانم… با اجازه…
اضافه کرد و سمت در بالکن قدم برداشت تا بیرون از جو خفهی آپارتمان فاخته و اتابک را پیدا کند…
– وا چش بود این؟
الهه اضافه کرده بود متعجب و ناراحت.
– هیچی دلدادگیم! این کلا این مقلبیه یه دیقه خوبه یه دیقه بد!
فربد رفتن او را دنبال کرد و قلبش پر کشید برای… آه کشید سوزان و بران…
– فربدخان خوبید شما؟ پدر چهطورن؟
حوصلهی پرحرفیهای پونه را نداشت سر تکان داد و کف دست الهه را گرفت.
– ممنونم پونه جان… با اجازهتون ما یه جایی بشینیم…
جایی کشاندش که نگاهش هم به بالکن باشد… برایش عزیز بود هنوز هم…
ولی نمیشد، نمیتوانست… این همه سال قلب بستن به باد فنا رفته بود و او…
****
– حالت خوبه؟ میخوای برات آب بیارم؟
سرش را به چپ و راست تکان داد.
با تمام توانش سعی میکرد بغض را کنار زند و گریه نکند.
دوست نداشت مهمانی را زهر اتابک و آزاد کند.
– خوبم آزاد جان… فقط سرم درد میکنه…
اتابک باز هم سیگار پشت سیگار دود میکرد…
فربد عوضی را سر جایش مینشاند… همینطور این دخترک عملی را!
– جمع کنید بریم! نمیل داشتیم مهمونی سراسر گند و لجنتونو!
آزاد بیتفاوت به اضافه کردهی او کف دست روی شانهی فاخته گذاشت.
– ببخش قربونت برم بخدا نمیدونستم این پسره میاد…
– نمیخواد قربونش بری! تو اگه دوسش داشتی حالشو بد نمیکردی!
فاخته نگران تکیه از نردهها برداشت و بازوی آزاد را گرفت که تهاجمی رویش را سمت اتابک برگردانده بود.
– من خوبم… هیچ طوریم نیست به خدا… بیاین بریم تو زشته…
اتابک فیلتر سیگار را انداخت و از شیشهی پشت سرش کند.
– آره! معلومه از حال و روزگارت… داری میمیری بدبخت! به حرفم رسیدی الان نه؟
حسودیش میشد فاخته بهخاطر فربد آشفته باشد…
چرا؟ مگر او چه داشت که قلب این دختر…
– ولش کن اتا… چت شده تو یا به من میپری یا به این؟ نمیبینی بچه شده مثل گنجیشک بارونزده؟
راست میاظهار کرد! تف به اعصاب نداشتهاش که همیشگی در مواقع حساس گند میزد.
بازوی فاخته را گرفت و سمت خود کشاندش.
– باشه بریم تو! ولی اگه این پسره دور این پیداش شد خون دوتاتونو میریزم…
فاخته خاموشی کرده بود… میترسید دهان باز کند و بغضش بشکند.
دلبسته شد از آن جهنم خارج شود اما آزاد چه؟
– برو بابا! فک کرده من میدونستم این تحفهها میآن!
آزاد بیان کرد و عصبی از بالکن بیرون زد.
نگاه هر دویشان به حرکت کردن او کشیده شد و اتابک انگار دلش تندتر میزد…
انگار بوی خوش موهای دختر را حالا به مشام میکشید…
به دور از بوی ادکلنهای سالن… به دور از بوی قلیان و سیگار…
– غصه نخور… چرا حالا چیزی نمیگی بچه؟ با من قهری؟
فاخته سر بالا آورد و نگاهش کرد… مظلوم… ساکت…
مثل طفلی که در بازار مادرش را گم کرده باشد…
قطرهای اشک از نگاه راستش پایین ریخت و گونهی زیبایش را زیارت کرد و به چانهی گردش رسید…
– نه…
نه اظهار کردنش جگر اتابک را سوزاند… بیش از هر وقتی مهرش به او جوشید.
معصوم شده بود… مثل برهای که منتظر حرکت کردن به مسلخ است…
دست روی گونهاش گذاشت و نوازش کنان گونههایش را پاک کرد.
– میخوای بریم خونه عزیزم؟
چانهاش بیشتر لرزید و چند قطره اشک هم پشت سر هم به صورتش چکید و کف دست اتابک را هم تر کرد.
طاقت نیاورد بیش از این… اگر باز هم چهرهاش را میمشاهده کرد معلوم نبود بتواند خودش را در بوسیدن دیوانه وار او کنترل کند…
در آغوشش کشید و به خود فشردش…
– گریه نکن… ارزششو نداره، اون اگه لیاقت داشت با یه بهونهی الکی نمیذاشت بره…
فربد میمشاهده کردشان… از پشت شیشه معلوم بود فاخته در آغوش اتابک است…
کف دستش مشت شد و به ران پایش چسبید.
قلبش تا حلقش وارد شد و پس حرکت کرد… یک پروانه را به اتابک سپرده بود کافی بود هرچند میدانست خواهرش آنقدر هم که باید سر به جاده نیست…
فشارش بالا راهی شد، هرچه بود هرکه بود هنوز پروانه زن اتابک بود و او حق نداشت زن دیگری را در آغوش کشد و نوازش کند…
حتی اگر آن دختر فاخته باشد.
از جایش بلند شد باید با او حرف میزد باید حرصش را یک جوری خالی میکرد…
این دختر قلب کندن نمیخبر داشت باید یادش میداد.
– کجا میری عزیزم؟
– بشین بر میگردم…
خودش را به بالکن رساند، صوتی هقهق دختر روی مخش جاده میراهی شد…
کاش اتابک ولش میکرد لااقل یکی دو دقیقه…
فاخته آدم مهمانی رسیدن نبود… فاخته آدم شلوغی نبود…
او بیشتر از هر کسی میشناخت این دختر را و او… دوستش داشت با وجود حرفهای پدرش…
اتابک را متوجه شد که بهسرعت از بالکن بیرون زد. هراسید که نکند فاخته…
دور و برش را پایید، در آن تاریکی کسی حواسش به آن سو نبود…
جوانهای سرخوش اینقدر در حالتهای خودشان غرق بودند که متوجه اطراف نمیشدند…
به نردهی بالکن تکیه داده بود و خیره به آسمان گاهی کف دست به گونههایش میبرد تا خیسیشان را بزداید…
ماه کامل از میان دود و دم شهر تاریکتر دیده میشد…
بهنظرش فاخته مانند غزالی بود که بر قد بلندای تپهای رو به ماه میایستد…
آرام نزدیکش شد، قلبش برای آغوش دختر کوچولویش تنگ شده بود….
کاش میتوانست حقیقت را بگوید…
– فاخته…
برگشت… با ذوق پر از مشتاق دیداری… نگاهش را از دیدهان او گرفت.
دلش نمیتمایل داشت عاشقی نگاه فاخته را ببیند… آخ… دختر کوچولوی بیچارهاش…
– فربد… تو اومدی؟ میدونستم… میدونستم این دختره خودشو چسبونده بهت…
بهطرفش آمد، با ذوق… پر از اشتیاق وارد شدن او…
– فاخته…
دستش را بالا آورد و دختر توقف کرد… باید میمتوجه شد غیر ممکن بودن را…
– جلو نیا… من… اومدم حرفامو بهت بزنم و برم… که هوا ورت نداره بخوای میونهی من و الهه رو خراب کنی…
فاخته ماتش برد، این فربد جمشاهده کرد را انگار باور نداشت… انگار معلق بود…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن