رمان جهانی بیمار

معرفی رمان جهانی بیمار :

رمان دنیای بیمار روایت مردی می‌باشد که برای خانواده‌اش ایثار می‌کند. داستان، روان و شیوا نگارش شده و جزو رمان‌های پرفروش انتشارات شقایق می‌باشد. سوژه رمان تازگی دلربای دارد. عاشقانه‌های معقول و پرداخت مناسب به محتوا، تبحر قلم نویسنده را به چالش می‌کشد. از حدود سیصد صفحه‌ی ابتدایی رمان مخاطب متوجه می‌شود که اصل داستان در چه راستایی پیش می‌رود. رمان در ژانر عاشقانه، اجتماعی و خانوادگی ‌ نگارش شده است. این رمان ۸۹۶ صفحه، در سال ۱۴۰۰ از نشر شقایق منتشر شده است.

خلاصه رمان جهانی بیمار :

مردی جوان که آرزوهای خود را برای ترقی خواهر و برادرش دفن کرده، داستان را شکل می‌دهد‌. باوقتده‌های خانواده پناهی از حادثه‌ای که در آن هیچ تقصیری نداشته و قربانی شده‌اند، فرار می‌کنند. زندگی بعد از هجده سال فرار، آن‌ها را به شکل خنده داری معکوس کرده است‌. هرچه انکار کرده‌اند، گردش زیستن سیلی کرده‌ و به صورتشان می‌کوبد. علیرضا جوانی که از سن کم زیر بار اتهام ننگین اعدام پدرش مجبور به فرار با مادر، خواهر و برادرش می‌شود. زیر بار فشار حیات سختی که سال‌ها می‌گذراند، بزرگ می‌شود‌.
مینوی بیمار هنوز هم مادر است، مادری که بارش روی دوش فرزندانش افتاده و انگار مادر بودن را از یاد برده.

مقداری از متن رمان جهانی بیمار :

هوا تاریک بود که کلید را در قفل چرخاند و وارد خونه شد. همان دم روی خانه ای که تنها شامگاهیه به خونه بود و ویرانه هایش را کسی جز خودش نمی‌دید، دیده بست و بوی گس خون مشامش را پر کرد. دستش هنوز بند کف دسته کلید و قفل در بود. سینه اش سنگین شد و کف دستش از قفل جدا. قدم پیش گذاشت و حتی ندرک کرد در را پشت سرش بست یا همان طور باز ماند به محض ورودش به منزل چراغی روشن شد و تاریکی که سالن را محصور کرده بود به یغما راهی شد. نگاه سرد و خسته اش روی صورت میلاد قرار گرفت. دیدهان پر از سؤال میلاد آخرین چیزی بود که می‌تمایل داشت!
میلاد سلام نکرد، آشفته بود و منتظر! در انتظار قلبیلی قانع کننده، اما امشامگاه رمقی برای شخم زدن گذشته نداشت. سخت نفس گراهی شد و صورتش از انزجار جمع شد. منزل بوی خون می‌داد. بوی مرگ. بوی ناامیدی و یاس! زیر نگاه سنگین میلاد رد خون را دنبال کرد و به اتاق مهتاب رسید. سینه اش سنگین شد و قلبش انگار لای دستگاه پرس قرار گرفت و چنان فشرده شد که درد رعشه کشید در رگ و پی و خونش! کف دستش روی کف دستگیره جای گرفت و در را باز کرد. خبری از سرخی کف اتاق و تکه های شیشه نبود. زن عمو توران اتاق را تمیز کرده و به طرز ناشیانه ای سعی کرده بود با پاک کردن خون این اتفاق را محو کند، اما نمی‌شد. اتاق تمیز بود اما بوی خون هنوز گریبانش را گحرکت کرده بود و سعی داشت به قهقرایش بکشاند.
گوشه ای از اتاق، نزدیک به در جای گرفت و خیره ماند به ماهی که از پنجره ی روبه رو در تیررس نگاهش بود. نفس می‌کشید اما انگار در گور. هوایش تنگ بود و دلش تهی! حیات اش، جهانیش، آرزوهایش خیلی وقت بود که مرده بودند. درست از ده سالگی اش، فقط باور نکرده بود، به سوگ ننشسته بود و عزا نگحرکت کرده بود. جسد جهانی ویرانش روی شانه هایش سنگینی می کرد. بوی متعفن لاشه ی آمالش زیر بینی اش بود و ریه هایش پر می‌شد از رایحه‌ی مرگ، ولی هنوز مصر بود که باور نکند. خود را نبازد و باز کف دستش را به زانو بگیرد و برخیزد، اما انگار این بار نمی شد. بوی خون مهتاب یادآوری می‌کرد که زیستن در این خانه مرده است!
میلاد میان چارچوب در قرار گحرکت کرد و از بالا نگاهش کرد و سرد، همراه با ترسی که سعی در مخفی کردنش داشت، پرسید:
ـ مهتاب چرا خودکشی کرد؟
نفس گرفت و به جای رایحه ی مطبوع مهتاب، عطر نامطبوع مرگ را به جان خرید.
میلاد مصمم سؤالش را تکرار کرد و او دیده بست. برای جواب این چرا باید گذشته را مرور می‌کرد و به دنبال دلیل می‌گشت. قلبیلی که شک نداشت گره خورده بود به اعدام مرد نامرد این منزل!
***
کنار حاج رضا و شانه به شانه اش از حرکت ایستاده بود و از تبریک مهمان‌ها با لبی خندان تشکر می‌کرد. صدای موزیک ساکت و ملایم میان همهمه و آوای خنده ی مهمان‌ها گم می‌شد. نگاهش باز معطوف صورت ماه مهتاب شد. نگاه گرفتن از آن لبخند ملیح و قلبنشین کار او نبود. سال‌ها بود که آرزوی متوجه شدن این تبسم را به قلب داشت و امشامگاه حلقه نامزدی احسان این لبخند را به وصال لب‌های خواهرش رسانده بود. مهتابش، همان دختر بچه‌ای که شب‌های تاریک زیادی را در آغوشش گریسته بود، حالا تاجی از گل به سر و لباسی نباتی رنگ که نام لباس نامزدی را یدک می‌کشید، به تن داشت. جنس نازک حریر روی تنش جای گرفته بود و آن تاج با گل‌های ریز سفید میان خرمن خرمایی رنگش دل می برد. آرایش کمی به چهره داشت، ولی همان آرایش کم هم کافی بود تا او را که تا دیروزگار نه رژی به لب نشانده بود و نه سرمه ای به چشم کشیده بود، تغییر دهد و جذابیی اش را افزون کند.
نگاهش همچنان صورت خندان مهتاب را رج می‌زد و فکرش گریز می‌زد به گذشته.
پلک زد و در سیاهی دیدهش دختری شش ساله را متوجه شد که با یک جهان ترس در آغوشش مچاله شده بود. پلک باز کرد و فرار کرد از یادآوری. حالا و این لحظه وقت مرور نبود! با اینکه سخت گذشته بود، ولی انگار زود گذشته بود که مهتاب شش ساله‌ی روزهای دیروزگار حالا با بیست و چهار سال سن مقابل چشمانش برای این پیوند مبارک محجوبانه می‌ریز خندید و گل‌های سرخ میان کف دستش را بو می‌کشید.
برق حلقه مهتاب در نگاهش انعکاس انداخت. چشمان حسرت زده اش حریص بودند برای تماشای زیستن خواهرش. هجده سال نفس کشیده بودند، ولی حیات نکرده بودند. یاد روزگارهای گذشته قلبش را به آشوب می‌کشید، روزگارهایی که می‌توانست به قشنگی گل یاس و عطر شیرین ارکیده بگذرد، ولی به تلخی گلایول‌هایی گذشته بود که هر پنج شنبه روی قبر دخترک پنج ساله می‌نشست. کنار حاج رضا و شانه به شانه اش توقف کرده بود و از تبریک مهمان‌ها با لبی خندان تشکر می‌کرد. صدای موزیک آرام و ملایم میان همهمه و آوای خنده ی مهمان‌ها گم می‌شد. نگاهش باز معطوف صورت ماه مهتاب شد. نگاه گرفتن از آن تبسم ملیح و دلنشین کار او نبود. سال‌ها بود که آرزوی متوجه شدن این لبخند را به قلب داشت و امشامگاه حلقه نامزدی احسان این تبسم را به وصال لب‌های خواهرش رسانده بود. مهتابش، همان دختر بچه‌ای که شامگاه‌های تاریک زیادی را در آغوشش گریسته بود، حالا تاجی از گل به سر و لباسی نباتی رنگ که نام لباس نامزدی را یدک می‌کشید، به تن داشت. جنس نازک حریر روی تنش قرار گرفته بود و آن تاج با گل‌های ریز سفید میان خرمن خرمایی رنگش قلب می برد. آرایش کمی به چهره داشت، اما همان آرایش کم هم کافی بود تا او را که تا دیروزگار نه رژی به لب نشانده بود و نه سرمه ای به نگاه کشیده بود، تغییر دهد و جذابیی اش را افزون کند.
نگاهش همچنان صورت خندان مهتاب را رج می‌زد و فکرش گریز می‌زد به گذشته.
پلک زد و در سیاهی نگاهش دختری شش ساله را متوجه شد که با یک جهان ترس در آغوشش مچاله شده بود. پلک باز کرد و فرار کرد از یادآوری. حالا و این لحظه وقت مرور نبود! با اینکه سخت گذشته بود، ولی انگار زود گذشته بود که مهتاب شش ساله‌ی روزگارهای دیروزگار حالا با بیست و چهار سال سن مقابل نگاهانش برای این پیوند مبارک محجوبانه می‌لبخند زد و گل‌های سرخ میان دستش را بو می‌کشید.
برق حلقه مهتاب در دیدهش انعکاس انداخت. نگاهان حسرت زده اش حریص بودند برای تماشای زیستن خواهرش. هجده سال نفس کشیده بودند، اما زیستن نکرده بودند. یاد روزهای گذشته قلبش را به آشوب می‌کشید، روزهایی که می‌توانست به زیبای گل یاس و عطر شیرین ارکیده بگذرد، اما به تلخی گلایول‌هایی گذشته بود که هر پنج شنبه روی قبر دخترک پنج ساله می‌قرار گرفت.

نحوه تهیه و مطالعه رمان جهانی بیمار :

بیوگرافی ریحانه رساما :

خانم ریحانه رسولی متولد اردیبهشت ماه سال ۱۳۷۹، مجرد و ساکن مشهد هستند. ایشان طرفدار رمان های با سبک عاشقانه اجتماعی و خانوادگی هسشتاب‌زده که بتواند حرف‌های مفیدی برای اجتماع داشته باشد.

آثار ریحانه رساما :

رمان نه سیاه بود نه سفید_مجازی
رمان کافه راندو_مجازی
رمان دنیای بیمار_ انتشارات شقایق
رمان ماه قلب (دو جلدی)_انتشارات علی
رمان گلایول های سیاه _قرداد چاپ با انتشارات شقایق
رمان یک عمر و پنج دقیقه_مجازی
رمان این‌جا نبض زیستن می‌کند_ انتشارات شقایق
رمان شاید در گذشته مرده بودیم_ مجازی
رمان بن‌بست اقاقیا_مجازی

رمان جهانی بیمار