خودمم فکرم مشغول شد. چه جوری حرفام رو ثابت می کردم بهشون؟
به فکر این افتادم که برم سراغ سروش.
ولی ریسک بود.می وحشت کردم.
ولی احتمال داشت که حرف بزنه؟
اگه حرف می زد بهشدت خوب می شد. می تونستم ازش مدرک بگیرم.
موسوی داشت حرف می زد اما نمی متوجه شدم چی میگه.
قلبو زدم به دریا و اظهار کردم :
می خوام برم پیش سروش.
شوک شد.
_ مطمئنید؟
_ بله.
کشیده شدم که برم، اضافه کرد :
تنها نرید خطرناکه
_ اگر کسی بیاد ممکنه حرف نزنه.
_ نمی شه هم تنها بذاریم برید
_ یکی بیاد پشت در وایسه.
_ من الان یکی از بچها رو می فرستم.
سری تکون دادم. گوشیم رو روی حالت ضبط تنظیم کردم. و حرکت کردم سمت اتاقش.
قلبم داشت میومد توی دهنم. صوتش هنوز یادم نحرکت کرده بود.
تا درو باز کنم جون دادم.
با اینکه شاید ته قلبمم می دونستم الان باز همون سروشیه که نه حرف می زنه نه عکس العملی نشون می ده.
اما بازم ازش می هراسیدم.
درو تا آخر باز کردم. دستم از بس می لرزید که مجبور شدم سریع بندازمش کنارم.
نگاهش کردم
روی تخت جای گرفته بود و زانو هاش رو بغل گحرکت کرده بود.
و حتی برنگشت نگاهم کنه. قلبم می تمایل داشت برم یقش رو بگیرم و هرچی از دهنم در میاد نثارش کنم.
ولی می دونستم که فایده نداره. فقط کارو خراب تر می کنم.
باورم نمی شد که اون همه قلب و جرئت داشتم.
چطور جرئت کردم کشیده شم برم اونجا، با وجود اینکه همون صبح ماشینم رو پنچر کرده بود.
در حالی که خودشم پاشو از اونجا بیرون نمی ذاشت.
موبایل یا جاده ارتباطی هم نداشتن.
نمی دونم چقدر تو همون حالت بودم و داشتم فکر می کردم،که با صوتیی از بیرون به خودم اومدم.
درو تا نیمه بستم. خودم رو به خدا سپردم و حرکت کردم داخل
آروم قدم بر می داشتم. انگار آماده بودم هرلحظه که تکون خورد، بدوم به سمت در.
تا وسطای اتاق راهی شدم و وایسادم. باید فاصلم رو باهاش حفظ می کردم
هیچ حرکتی نمی کرد و باز چیزی هم نمی اظهار کرد.
نفس عمیقی کشیدم.
با خودم اضافه کردم من که تا اونجا راهی شدم. دیگه منو متوجه شده، پس بهتره حرفام رو بهش بزنم.
ترسم رو کنترل کردم و اضافه کردم :
ببین. آقا سروش. من نمی دونم کی هستی، چی هستی.
از کجا اومدی. هدفت چیه. متاسفانه این مدت نتونستم اینا رو ثابت کنم.
ولی تا همین امروزگار چندین بار بهت بگم که برای چی اینجام و قصدم چیه.
من نه می میل داشتم برنامه هات رو بهم بزنم، نه خصومت شخصی باهات داشتم.
من فقط یه پزشک معالج بودم که ماموریتم خوب کردن حالت بود.
که همونطور که مطمئن شده بودم از قبل، حالت از منم بهتره و سالم تری.
و با کاری که کردی، من دیگه نمی تونم حرفام رو بهشون ثابت کنم.
نمی دونم کی هستی انصاف و وجدان داری یا نه
اما با این کارت داری حیات منو به باد می دی.
موقعیت کاریم رو خراب می کنی. من به خواست خودم اینجا نیومدم.
مجبور شدم. اما به مرور زمان واقعا دل به کار دادم و قلبم می میل داشت صحیح و سالم از اینجا بری بیرون
بغضم گراهی شد و آوام شروع کرد به لرزیدن
_ این جواب کارای من نبود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن