قلبم نمی تمایل داشت با دست خالی از اتاقش بیرون برم.
اما دستمم جایی بند نبود.
چیزی پیدا نکردم
تازه حال مساعدی هم نداشتم
تو همین فکرا کلافه وسط اتاق وایساده بودم که درو باز شد
دلم هری ریخت
برگشتم مشاهده کردم موسویه
نفسی از سر آسودگی کشیدم.
گفت : داره میاد. تموم نشد؟!
مثل کسی که کشتی هاش غرق شده باشه اضافه کردم :
چیزی پیدا نکردم.
_ هیچی!
نوچی اظهار کردم.
_ هیچی.
_ ای بابا. شاید چیزی نیست
یا سر به نیستشون می کنه
_ شاید. اما اون شب مطمئنم یه چیز توی کف دستش متوجه شدم.
_ اشکال نداره. فعلا بیاید بیرون تا بتونیم یه فکر جدید کنیم
به حرفش گوش دادم و از اتاق خارج شدم.
کاش واقعا می شد فکری کرد که خیلی بهسرعت نتیجه هم بده
رفتم چند دقیقه ای توی دفتر نشستم.
موسوی خودش هنوز نیومده بود.
باید نقشه شامگاه موندن اونجا رو عملی می کردم.
جاده دیگه ای نبود
اگه اونم جواب نمی داد
می راهی شدم سر نقشه بیرون کردن سروش از اونجا
بازم رمز بعد راهی شدم پیش موسوی و درمیل داشتم رو بهش بیان کردم
ولی باهاش مخالفت شد
اظهار کرد مسئامات داره و نمی تونه چنین اجازه ای بده.
هرچی هم خواهش کردم انگار بی فایده بود.
حال بدم بدتر شد
کشتی هام غرق شد
تقریبا دو هفته مدت داشتم برای درمان یا ثابت کردم سالم بودن سروش.
و هنوز هیچی تو کف دستم نبود.
جز یه فیلم که اصلا مدرک محسوب نمی شد.
باید چند تا از اون فیلم ها جمع می کردم.
و در کنارشون، ثابت می کردم که اگه می ره پشت پنجره، مشکوکه و چیزی برمی داره.
شامگاهش رو تب کردم.
از شدت غصه و مریضی.
اینقدر حالم بد بود که مولینم داشت سکته می کرد.
بابا هم نبود.
سعی می کردم خودم رو خوب نشون بدم.
ولی تلاشم بی نتیجه موند. چون تشنج کردم.
صدای جیغ های مولینم رو می گوش دادم و کاری نمی تونستم کنم.
بعد از گذشت نمی دونم چقدر دوباره به حالت عادی برگشتم و دیدن دو تا پرستار مرد بالا سرمه.
زنگ زده بود اورژانس.
سرم منگ بود و درد می کرد. نفسم به زور بالا میومد.
اینجوری بگم که رو به موت بودم.
صدای پرستار رو گوش دادم که بیان کرد :
هنوز تب داره. باید ببریمش بیمارستان.
مامانم با گریه جواب داد.
_ تو رو خدا دکتر یه کاری کنید.
به زور ناله کردم.
_ نه… خوبم.
مولینم اومد کنارم. کف دست کشید به صورتم.
یخ یخ بود.
_ قلبارام ؟ عزیزم؟
مامان صوتم رو می شنوی.
با نگاه بسته به زور سر تکون دادم.
_ دخترم باید بری بیمارستان. می تونی قد بلند شی لباس بپوشی؟
یکی از پرستار ها گفت :
نمی تونه قد بلند شه خانم. خودتون یه چیزی بیارید براش ببریمش
مامانم با گریه رفت. همه رو فقط می شنیدم.
حالم خیلی بد بود. هر لحظه ممکت بود پلکام سنگین شه.
اصلا متوجه نشدم چه جوری سوار برانکارد و اموبلانسم کردن و بردنم
سرم که وصل کردن و یکم تقویتی و مسکن و تب بر بهم دادن
حالم یواش یواش بهتر شد.
مولین به بابامم زنگ زد که زودتر خودش رو برسونه
خداروشکر نزدیک بود
تو اون شرایط به هر دوشون نیاز داشتم.
قطعا اگه مازیار هم می بود حالم خیلی بهتر می شد. ولی دریغ.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن