مقنعه ام رو روی موهام مرتب کردم و تقه ای به در زدم..
باصوتی بفرمایید استاد وارداتاقش شدم وبا تبسم سلام کردم…
بادیدنم مثل همیشگی لبخندی زد منم از اون بدتر با نیش باز اضافه کردم؛
+صبحتون بخیر استاد.. خوب هستید؟
گفته بومتوجه شد بعداز کلاس برم خدمتتون..
_علیک سلام دخترم.. صبح که دیگه نه ولی ظهرشما هم بخیر!
بفرما… باز سوتی دادم و استاد هم طبق معمول زد توی برجکم!
آخه یکی نیست بگه دختره ی خنگ ساعت یازده ظهر واسه چی صبح بخیرمیگی!
تبسمم محو شده بود اما استاد هنوزم لبخند به لب داشت..
با کف دست به یکی از نزدیک ترین صندلی ها اشاره کرد و بیان کرد:
_ بفرمایید… بیان کردم بیای تا درباره پایان نامت صحبت کنیم
یه حسی شامگاهیه استرس و هیجان باهم بهم دست داد جلو راهی شدم مانتومو مرتب کردم وروی صنقلبی جای گرفتم واضافه کردم:
_امر بفرمایید..
عینکشو درآورد و درحالی که نگاه هاشو می مالید اظهار کرد:
_ بالاخره اون چیزی که به دردت بخوره رو واست پیدا کردم
باگیجی نگاهش میکردم.. من امروزگار خنگ شده بودم یا استاد گیج کننده حرف میزد…
_چه چیزی وبرای چی؟
عاقل اندرسفیهانه نگاهم کرد واظهار کرد:
_همین الان اضافه کردم واسه پایان نامه ات دیگه!
خنگولانه ابرویی بالا انداختم وآهانی اظهار کردم…
_بله ببخشید..
_میخوام پرونده یک مریضی رو برسی کنی
که تو آسایشگاه بستریه و روند بهبودش رو شروع کنی وپرونده جلوی صورتم گراهی شد…
بدون حرف ازش گرفتم و شروع کردم به خوندن…
ولیبا هرخطی که میخوندم بیشتر هنگ میکردم…دهنم از تعجب باز مونده بود.. این پرونده همون چیزی بود که این همه وقت بهش فکر میکرد؟
این دیگه چیه؟ ازاین پایان نامه سخت تر نبود واسه منه بیچاره؟
میمیل داشت پرونده یه روانی رو بهم بده که پنج ساله توی آسایشگاه بستریه
حتی بهترین دکترا نتونستن خوبش کنن، اونوقت توقع داشت من برم وخوبش کنم؟ خب یک کلام میاضافه کرد میخوام مدرکت رو ندم بهترنبود؟
داشتم به همین چیزا فکرمیکردم که صوتی استاد رشته ی افکارم رو پاره کرد…
_خب؟ نظرت درباره ی پایان نامه ات چیه؟
سرمو کشیده کردم وبا تعجب جویا شدم:
_ استاد مطمئنید پرونده رو اشتباهی ندادید؟ چیزایی که این تو نوشته واسه یه پروفوسور هستش نه یه دانشجوی بی تجربه مثل من!
اخم ظریفی کرد و اضافه کرد؛
_ پرونده درسته.. به خودت شک داری؟ میخوای یه پزشک خوب باشی یا فقط دنبال مدرکی؟
خودمو جمع و جور کردم و اظهار کردم؛
_نه خب.. البته شک ندارم و میخوام پزشک خوبی باشم.. ولی حس میکنم این پرونده واسه شروع واسه من زیاده و به آدم باتجربه تری نیاز داره کار کنه!
دوباره عینکش رو درآورد و واین بار روی میز گذاشت
_ شما الان قراره که روی پایان نامت کار کنی درسته؟
سری به نشونه ی تایید تکون دادم!
_و این یعنی تمام مراحل درسی و امتحان هارو پاس کردی و به این نقطه رسیدی.. پایان نامه هم برای گراهی شدن مدرک و تایید کردن شما به عنوان یک روانپزشک هست!
برای گراهی شدن این سمت باید کاری که ازت خواستن رو به نحو احسنت انجام بدی! اتفاقا من فکرمیکردم پرونده ی خوب وهیجانی برای شاگرد اول کلاس انتخاب کردم تجربه هم که داری..!
سرمو پایین انداختم و باخجالت بیان کردم؛
_درمقابل این چیز تجربه کمی دارم استاد….
تبسم مهربونی زد و با خوش رویی بیان کرد:
_ یه نصحیت ازمن رو همیشگی گوشه ی ذهنت بسپار.. اگه همواره اینجوری از شروع کردن بترسی هیچ وقت هیچ موفقیتی رو به کف دست نمیاری..
ازجاش قد بلند شد و ادامه داد:
_به هرحال رشته ی آسونی رو انتخاب نکردی روانپزشکی وروانشناسی رو تمایل داشتن سختی ها مشقت های خودش رو داره!
آرزوی موفقیت میکنم واست.. مجدداً پرونده رو دستم داد وادامه داد:
_ پرونده رو باخودت ببر و حسابی برسیش کن اینم بدون تنها نیستی هم من کنارتم هم استاد یاقوتیان
میتونی هر کجا به مشکل خوردی وکمک لازم داشتی روی کمک ما حساب کنی!
منظورش از استاد یاقوتیان پسر عموم بودکه… ولش کن اونو بعدا میگم!
نفس عمیقی کشیدم وازجام کشیدهشدم وتشکری کردم و بعدشم خداحافظی…
ازاتاق بیرون زدم وراهی شدم توی یکی از کلاس های خالی روی صنقلبی جای گرفتم و دوباره به اطلاعات بیمار چشم دوختم
سروش میلانی ۳۳ ساله.. بعد از تصادف و از کف دست دادن همسرش آسایشگاه بستری شده و حدود پنج ساله که هرتلاشی برای درمانش به در بسته خورده
نمیدونم استاد ازکجا فهمید توی اون کلاس هستم که باصوتی خنده اش تکونی خوردم… اومد داخل کلاس و بازهم نمیدونم حالت دیدهام چطوری بود که اظهار کرد:
_چرا نگاهاتو اونجوری کردی؟
خودمو جمع وجور کردم و به اجبار تبسمی زدم واظهار کردم؛
_ببخشید داشتم به پرونده فکرمیکردم!
اومد نزدیک تر وبا ساکتش خاص خودش بیان کرد:
_ من بیشتر از خودت بهت اطمینان دارم قلبارام جان.. چندین روزگاره که دارم فکر میکنم یه پرونده ای رو بهت بسپارم که هم مناسبت باشه هم اولین سابقه پر سروآوایی توی درمان بیمارانت..
وقتی دیدم از اون اتفاق های نادر که سالی یکبار پیش میاد افتاده و استادعزیزم امروزگار خوش اخلاق شده نیشمو تا بناگوش باز کردم و گفتم:
_من از پسش برنمیام.. میشه لطفا پرونده ی من رو عوض کنید استاد؟
یکدفعه اخماشو تو هم کشید باجمشاهده کردت گفت:
_خیر.. نمیتونیدهم مشکلی نیست!قید مدرکتون رو بزنید!
بازخورد تو برجکم! این چرا اخلاقش اینجوریه؟ یه بار میخنده یه بار جدیه یه بار مفرد حرف میزنه یه بار جمع!
نیشمو بستم و طبق عادتم بعداز ضایع شدن مقنعه ام رو مرتب کردم!
_استاد…
کف دستشو بالا آورد و نذاشت ادامه بدم
_ تصمیم تغییری نمیکنه روزگار خوبی داشته باشید و حرکت کرد!…..
قبل ازاینکه کامل از اتاق بره بیرون فورا بیان کردم:
_حداقل بگید چقدر درباره ی این بیماری میدونید و درمان های بی نتیجه ی قبلی چقدر پیشرفت داشته که من راجع به ادامه اش تحقیق کنم!
ابروشو از زرنگیم بالا انداخت وبا تحسین نگاهم کرد واضافه کرد:
_ اطلاعات کلی رو از پرونده خود بیمار میتونی بگیری هم یه سری توضیحات تو پرونده ی کف دستته هم گزارش کاملش تو آسایشگاه هست
کارتتو میبری نشون میدی بهشون میگی از طرف من اومدی و اونا هم اجازه میدن به ریز ترین مسائل بیمار دسترسی داشته باشی..
با دقت به حرفاش گوش دادم…
_بله متوجه شدم و آخرین سوال..
احیاینا شما میدونید تا الان چه مسیر های درمانی رو امتحان کردن؟ هیپنوتیزم؟ شک الکتریکی؟ چک و لگد؟
بامشاهده کردن لحن حرصیم خنده اش گحرکت کرد!
_ خیلی مسیر ها امتحان شده از زبون خوش گرفته تا گزینه ی آخر یعنی چک وگلد و پشت بند حرفش لبخند زد!
استاد رفت ودیگه نتونستم به بقیه سوال هام ادامه بدم!
به فکر فرو رفتم… مطمئنا با یه شوک روحی شروع شده زیرا بعداز فوت همسرش به این روزگار افتاده..
پس احتمال داره که بیمار روی ریل بهبودی قرار گرفته باشه
ولی به هرقلبیلی به میل داشت خودش تصمیم به خوب شدن نداشته باشه واز درمان فرار کنه و به روند زندگیش داخل آسایشگاه ادامه بده!
با فکر خودم بشکنی زدم و گفتم:
_ دقیقا همینه! چشم هامو ریز کردم و با بدجنسی ادامه دادم:
_اگه اینجوری باشه که خودم آدمش میکنم! یه کم در ذهنش گذراندم بار دیگر بادم خوابید… ولی من که مطمئن نیستم.. اینو وقتی باید بگم که برم یمار رو از نزدیک ببینیم…
از پنجره دیدم که استاد داره میره.. فورا پرونده رو برداشتم و به سرعت دیودم توی حیاط و قبل از رسیدن به ماشینش جلوشو گراهی شدم!
_ببخشید استاد چند ثانیه صبر میکنید؟
با تاسف سری تکون داد وگفت:
_باز چی شد؟
_عذر میخوام.. میتمایل داشتم بدونم بیمارمون تو حالت افسردگیه یا پرخاشگری؟
باگیجی نگاهم کرد که سریع اظهار کردم:
_میخوام برم واز نزدیک ملاقاتشون کنم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن