نمیدونم چرا همچین فکر احمقانه ای میکرد و همین باعث شده بود تا قیافم غرق در شبیان کردی بشه و بی هیچ پلک زدنی به یه نقطه نامشخص نگاه کنم!
حرفای درگوشیش که تموم شد مجدداً روبه روم از حرکت ایستاد:
_چیه ساکت و باحیا شدی؟
لبخند احمقانه ای بهش زدم:
_نه دارم به این فکر میکنم که تو چطوری استاد دانشگاه شدی!
منظورم و ندرک کرد و گیج نگاهم کرد:
_یعنی چی؟
اون لپم و کشیده بود و حالا من نوک بینیش و گحرکت کردم و کشیدم:
_یعنی بسیار خنگ و کوته فکری جناب!
و با تبسم دستم و از رو بینیش برداشتم و ادامه دادم:
_حالام نمیخواد چیزی بگی تا ثابت کنی خنگ نیستی زیرا نمیشه، فقط بیا بریم که روده بزرگه روده کوچیکرو خورد!
و کف دستم و رو شکمم گذاشتم و مالوندم که خنده اش گراهی شد:
_خوشم میاد عین سابق شکم باز کردی و اسم غذا که میاد همه چی یادت میره!
نفس آسوده ای کشیدم:
_خوشحالم که خوشت میاد، چون چه خوشت بیاد و چه نیاد من تا مرز ترکیدن میخورم!
و این بار بی اینکه منتظر جوابش باشم جاده افتادم تو بیمارستان و شاهرخ هم پشت سرم اومد…
با رسیدن به رستورانی که حتی تو خواب و رویاهم نمیتونستم ببینمش تموم تلاشم واسه جمع کردن فک و دهنم از رو زمین بود!
لامصب معلوم نبود رستورانه یا قصر شاهنشاهی!
عین نمتوجه شده ها همه جارو نگاه میکردم به جز جلو پام که یهو پام گیر کرد به یه گلدون که هم هیکل خودم بود اما قبل از سرنگون شدنم شاهرخ نجاتم داد و نذاشت بیفتم که تازه به خودم اومدم و قصد کردم کمتر رستوران مردم و متوجه شد بزنم که گفت:
_من دیگه حوصله ندارم ببرمت بیمارستانا، یه کم حواست و جمع کن!
مصمم شده بودم همینکار و کنم اما وقتی شاهرخ اینطوری کف دستور میداد و امر و نهی میکرد محال بود لج نکنم واسه همینم نگاهام و به هرجایی چرخوندم الا جلو پام که با حرص دستم و گحرکت کرد تو کف دستش تا با کشوندنم دنبال خودش از حادثه های احتمالی بعدی جلوگیری کنه که شاکی شدم:
_مگه با یه آدم کور طرفی؟
در کمال حرص خوردن سعی داشت خودش و آروم نشون بده:
_کور نه، اما کر هستی که نمیشنوی چی میگم!
وسط رستوران کف دستم و از کف دستش بیرون کشیدم و زدم لوس بازی:
_خب اشتباه کردی که یه دختر کر و دنبال خودت جاده انداختی آوردی اینجا!
ابرویی بالا انداخت:
_جدا؟ اونوقت کی هوس دنده کباب و جوجه و ماهی دودی کرده بود؟
لامصب داشت اسم یه غذاهایی و میاظهار کرد که من نخورده داشتم میمردم براشون و آب دهنم به مسیر بود و این هوس کردن هم قشنگ تو چهرم بیداد میکرد که شاهرخ زد زیر خنده:
_پس اینجاهارو گوش دادی که داری ضعف میری؟
با کف دست هولش دادم:
_فقط برو که سفارش بدی یه کم دیر بجنبی بی دلبر میشی!
میخندید و راه میرفت و من دیگه چشمام چیزی نمیمشاهده کرد جز عالمی از غذاهای لذیذ!
با رسیدن به یه میز که سمت راست رستوران بود قرار گرفت و من هم روبه روش قرار گرفتم:
_چی سفارش بدم؟
نگاهی به منو انداختم، انقدر اسم قلنبه سلنبه توش بود که اعصابم نکشید بیشتر از دوتاش و بخونم و منو رو سر دادم سمت شاهرخ:
_نمیدونم فقط میدونم بسیار گشنمه!
تند جواب داد:
_یعنی میخوای کل این رستوران و بخوری؟
لم دادم رو صنقلبیم و سری به نشونه تایید تکون دادم:
_تقریبا!
لبخند کجی گوشه لبش نشست و در کمال ناباوریم به گارسون تموم غذاهارو داشت سفارش میداد که سیخ سرجام نشستم:
_چیکار میکنی شاهرخ؟
با تعجب نگاهم کرد:
_دارم برات غذا سفارش میدم
نفس عمیقی از کف دست این حد از دیوونگیش کشیدم و بیان کردم:
_پس با این اوصاف فکر کنم فقط واسه دستم حاضر نیستی من و ببری بیمارستان!
مات و مبهوت نگاهم کرد، اوضاع گارسون هم بسیار بهتر از شاهرخ نبود که ادامه دادم:
_با خوردن همه اینا، قلب و روده ای میمونه؟
قبل از شاهرخ گارسون جواب داد:
_نه والا
شاهرخ شونه ای بالا انداخت:
_فقط حرفی!
و خواست روبه گارسون ادامه بده که قبل از ادامه حرفش گفتم:
_من فقط حرفم؟ آقا از همه غذاهاتون بیارید واسم!
گارسون با تعجب ابرویی بالا انداخت اما مصمم رو تصمیمم و کم کردن روی شاهرخ با تبسم نگاهش میکردم که دیدهش چرخید سمت شاهرخ و با ناباوری اظهار کرد:
_از همه غذاها؟!
شاهرخ همینطور که زل زده بود به من سری به نشونه تایید تکون داد:
_یه فیل آوردم با خودم!
و اینطوری شد که گارسون حرکت کرد و طولی نکشید که چند سری غذا روی میز چیده شد، غذاهایی که حتی نگاه کردن بهشون آدم و سیر میکرد!
آب دهنم به مسیر بود که گارسون نگاهش و بین من و شاهرخ کف دست و قلببازم چرخوند و گفت:
_همه غذاها باهم جا نمیشن روی میز، اینارو که میل کرمشاهده کرد بگید سری بعدی غذاهارو بیاریم
و با تبسم ازمون فاصله گحرکت کرد که لبام و با زبون تر کردم و نگاهی به غذاها انداختم، لامصبا نمیدونستم باید از کدومشون شروع کنم حتی و فعلا تو مرحله متوجه شد زدن گیر کرده بودم که صدای شاهرخ و شنیدم:
_چیه داری نگاه میکنی؟ بخور دیگه!
بی اینکه نگاهم و از غذاها بردارم جواب دادم:
_دو دقیقه هیس شو، دارم فکر میکنم از کجا شروع کنم!
صوتی خنده آرومش به گوشم رسید:
_یه کم زوده واسه به غلط کردن افتادن!
سر کشیده کردم و نگاه معناداری بهش انداختم:
_یعنی تو فکر میکنی من سر حرفم نمیمونم و این غذاهارو ول میکنم و میرم خونه؟
بیخیال شونه ای بالا انداخت:
_پس بسم الله!
تبسمی به غذاها پاچیدم و در اولین اقدام یه کم از وزیری که بهم چشمک میزد بریدم و با چنگال برداشتم و داخل ماست چکیده شده مقابلم بردمش و وقتی کاملا به ماست آغشته شد با لذت خوردمش!
مزش عجیب خوشمزه بود و این و هیچکس جز من نمیمتوجه شد!
با اشتهای فراوان ماست و وزیریم و میجوییدم که نگاهم افتاد به دیده های از حدقه بیرون زده شاهرخ!
یه جوری با تعجب نگاهم میکرد که حس میکردم قاشق و چنگال و خوردم!
غذام و که قورت دادم نتونستم ساکت بمونم و اظهار کردم:
_چیه آدم نمتوجه شدی؟
مات مونده بود و ناباورانه لب زد:
_اینجوریش و نه ندیده بودم!
و با نفس عمیقی دست به سینه به صنقلبیش تکیه داد که تبسم دندون نمایی زدم:
_خب حالا که متوجه شدی!
و مجدداً مشغول غذا خوردن شدم، یه جوری که انگار همه چی و یادم راهی شده بود و فقط داشتم تو همین لحظه زندگی میکردم که البته شاهرخ مجددا مزاحمت ایجاد کرد:
_حالا اگه میخوای یه تعارفی چیزی بزن؟
سرم و گحرکت کردم بالا و نگاهش کردم که ادامه داد:
_هوم؟
ابرویی بالا انداختم:
_نه، نمیخوام تعارف کنم!
و بیخیال لبخندی بهش زدم که آب دهنش و با سر و آوا قورت داد و صندلیش و کشید جلو و یه دفعه حمله کرد و همه چیز و کشید سمت خودش!
مات حرکاتش داشتم نگاهش میکردم که دیدم ظاهرا قصد خوردن داره و داشت قاشق چنگال کف دست میگراهی شد که خم شدم رو میز و قبل از رسیدنش به غذا محکم زدم رو دستش:
_حتی فکرشم نکن که از غذاهای من بخوری!
🍃🍃🍃
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن