آزاده نامیل داشته جویا شد :
_بچه اونه ؟
قلبارای تلخ خندید
درد قفسه سینه اش نفسش را برید ولی باز هم لبخند افسردهش پاک نشد
_آره ، من فاحشه نیستم فقط عاشق شدم
آزاده سرخ شد
ناخن هایش را کف کف دستش فرو برد و با حرص لبش را گزید
حرص از خودش با سوال بی جایی که از دخترک پرسیده بود
_منظورم اون نبود معذرت میخوام
قلبارای سر تکان داد
حرف زدن هر لحظه برایش سخت تر میشد
ساکت زمزمه کرد
_مهم نیست
آزاده شرمنده نگاهش را دزمتوجه شد
_بهش چیزی نمیگم قول میدم
از دکترم میخوام حرفی نزنه نگران نباش
قلبارای پلک هایش را به نشانه تشکر روی هم فشرد
جان حرف زدن نداشت
آزاده سمت در راهی شد اما نتوانست خاموشی کند
آهسته سؤال کرد:
_چرا ؟
قلبارای منظورش را درک کرد
_زیرا کسی که خودت رو نمیخواد بچت رو هم نمیخواد
_بزرگ شده سقطش غیر قانونیه ولی اگر بخوای کمکت میکنم
قلبارای گراهی شده اضافه کرد :
_نمیخوام
_نه خانوادت نه اون مردی که بیرون ایستاده
آدم حمایت کردنت نیستن
چرا میخوای نگهش داری ؟
_قلبیلش رو خودت اظهار کردی
نه خانوادم نه آلپارسلان براشون مهم نیست من زنده باشم یا مرده
این بچه تنها کسیه که من دارم
آزاده نفس را بیرون فوت کرد و از اتاق خارج شد
دلش به حال دخترک و بچه می سوخت
گرمای کف دستی را روی صورتش احساس میکرد
کسی مشغول نوازشش بود
بوی بدن آلپارسلان را در آن حال هم می توانست تشخیص دهد
احساس میکرد بارداری نسبت به بوی بدن او حساسش کرده بود
گیج پلک هایش را از هم فاصله داد ونالید :
_آی
آوای خون سرد آلپارسلان بود
_جان
بی جان نالید :
_به صورتم دست نزن
ارسلان با قلبخوری کف دستش را عقب کشید :
_قبلش که خودت مثل کنه میچسبیدی بهم …..
الان خوب ادا تنگا میای
بغض کرده نالید :
_درد میکنه صورتم ….. دست میزنی شدید تر میشه
کم مانده بود به گریه بیفتد
حساس شده بود
آلپارسلان تنها کسی بود که نصفه نیمه برایش مانده بود
_زمزمه کرد :
_یکم آب میدی ؟
آلپ ارسلان سر بالا انداخت:
_نه
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن