رمان در چشم من طلوع کن پارت ۴

– آره … تو و بشیر و صداقت محور کرمان رو ببنمشاهده کرد… دقت داشته باشید ما کاملا به هم نزدیکیم. سه موقعیت در فاصله کمتر از ۵ کیلومتر… پس نترسید و دلواپسی به قلبتون راه ندید. اگه هم درهر صورت مجبور به استفاده از اسلحه شدید برای فرار معطل نکنید. نمی خوام کسی دستگیر بشه. حالا اگه صحبت خاصی ندارین، بسم ا… وقت تنگه.

عزیز که از دیگران کمی مضطرب تر به نظر می رسید اظهار کرد :

– قربان اگه اشکالی نداره یه دور نقشه رو مرور کنیم.

ولی خان کلت را از روی نقشه برداشت و به کمرش بست و با تحکم گفت :

– باشه! پس یه بار دیگه نقشه رو مرور می کنیم…. ببینید بچه ها ما در سه نقطه به فاصله سه نقطه به فاصله ۵ کیلومتر جاده رو پوشش می دیم. این نزدیکی برای امکان اجرای بهتر نقشه و سرعت عمل بیشتره.

مکث کرد. نگاهش در چهره تک تک افراد چرخ خورد، سپس با اشاره به هر نفر وظیفه او را گوشزد کرد.

– عزیز، قاسم، نبی محور سیرجان… اصغر، بشیر، آواقت محور کرمان… عبدالحمید هم که تعقیب می کنه و نزدیک شدن زادمهر رو گزارش می ده. ولی حداد باید نیم ساعت بعد از خروج زادمهر تریلر رو به آتش بکشه و آتیش سوزی مهیبی جاده بندازه اگه گشتی های پلیس رو سرگرم این قضیه کنیم که کار ما جفت و جور می شه و در غیر این صورت باید نقشه دوم را که دزمشاهده کردن زادمهراز خونَشه اجرا کنیم.

ولی خان نفسی تازه کرد و افزود:

– من، کریم، اسد، فیروزگار و سلمان با اتومبیل گشت پلیس مسیر و دو اتومبیل سواری دقیقا در مرکز موقعیت مـ ـستقرمیشیم و به بهانه بازرسی مدارک، اتومبیل زادمهر رو متوقف می کنیم و به مجرد اینکه موفق به ربودنش شدیم شما رو در جریان قرار میدیم…. باید هرچه سریعتر منطقه رو ترک کنیم. یادتون نره ما وقت زیادی نداریم و باید هماهنگ عمل کنیم

چند بار ضربه زد و منتظر ایستاد. صدای سرهنگ شفیعی به اجازه ورود بلند شد:

– بفرمایید.

وارد شد و سلام داد. شفیعی رییس زندان سیرجان، با مشاهده او در حالیگه هیجان زده بر می خاست گفت :

– بَه بَه … سلام علیکم جناب سرگرد عزیز.

کیان تبسم را چاشنی چهره خواستنیش کرد و در آغـ ـوش شفیعی سُر خورد. بازار احوالپرسی گرم شد و کیان که گویی از دوست دیرینه خود متوقع بود، اظهار کرد :

– چرا به من خبر ندادی بدجنس… هراسیدی ما رو یه شام دعوت کنی.

– جونِ کیان آنقدر ذوق رده بودم که اصلا نمتوجه شدم چه کار می کنم… چاکرتم به خدا، قدمت سر نگاه.

– به هر حال تبریک می گم مرد. انشاا… روش رو دیدی داغش رو نبینی… خوشحالم که جواب صبر پونزده ساله ات رو گرفتی.

– نمی دونی پدر شدن چه لذتی داره کیان … انشاا… ازدواج می کنی و صاحب اولاد می شی، اون وقت می فهمی چی میگم.

– به قول حاج خانم، والده رو می گم، بخت ما که بسته است… خب بگو ببینم بچه داری خوب یاد گراهی شدی؟

– اوه … تا قلبت بخواد. پدر صلواتی مگه می ذاره تا صبح نگاه به هم بذاریم.

لبـ ـهای کیان تا انتها گشوده شد.

– دمش گرم، بابا ایول… خوشم اومد، تلافی بیدار باش های پادگان رو داره در میاره.

– ای بدجنس هنوز یادته.

– مگه میشه بلاهای افسر مافوق رو فراموش کرد رفیق عزیز.

شفیعی پشت میزش قرار گرفت و اظهار کرد :

– ببینم تو اومدی حالم رو بپرسی… یا بگیری؟

– ما چاکرتیم آقا رضا … فقط جهت عرض ارادت اومدیم. در ضمن یه وقت ملاقات می خواستیم تا شازده جنابعالی رو زیارت کنیم.

– قدمت سر نگاه. امشامگاه در خدمتم.

– نه، امشامگاه نه. الان باید برگردم کرمان … اگه فردا کاری نداری با حاج خانم خدمت می رسم.

– منزل خودته… فردا نهار منتظرم.

– دیگه زحمت نمی دیم.

– به جونِ تو اگه بذارم. اگه نهار نمیای، اصلا نیا.

– آخه خانمت تازه وضع حمل کرده به دردسر می افته.

– پس خدا خواهرزن رو برا چی آفریده، مرد

– بابا تو دیگه کی هستی.

چند ضربه به در خورد و گغتگوی آن دو را قطع کرد. سرباز وظیفه با سینی چای وارد شد و به آهستهی پا کوبید و فنجان را در مقابل کیان قرار داد، همگام پذیرایی از سرهنگ اظهار کرد :

– ببخشید جناب سرهنک. ستوان مرادی اجازه حضور می خواد

– باشه برای بعد فعلا مهمون دارم.

کیان بیان کرد :

– اشکالی نداره جناب سرهنگ، من دیگه دارم رفع زحمت می کنم.

لحظاتی بعد مرادی وارد شد و پا کوبید. بیان کرد :

– جناب سرهنگ. در مورد بیمارستان بند زنان مزاحم شدم.

– اتفاقی افتاده؟

– جناب سرهنگ دکتر پناهی کف دستور دادن تا هرچه زودتر به بیمارستان کرمان منتقلش کنیم.

– پس باید آمبولانس درمیل داشت کنیم.

– دکتر در این مورد دستور خاصی ندادن فکر نکنم احتیاج به آمبولانس باشه.

– درمیل داشتش رو آوردی؟

– بله جناب سرهنگ، اما ماشین حمل زندانی گیربکس خرد کرده و تعمیرش طول میکشه .

– حالا که قاضی حکم آزادی مشروطش رو صادر کرده زنگ بزن یکی از اعضای خانواده اش تا برای تحویلش اقدام کنن…. تا فردا که می تونه صبر کنه؟

– بله…اما این کار رو انجام دادیم… کسی گوشی رو بر نمی داره.

– اگه تحملش رو داره فکر کنم اشکالی نداشته باشه تا با یکی از پرسنل بفرستیمش… ببین کدوم یکی از بچه ها میره کرمان، بده با خودش ببره.

با این وصف مرادی درمیل داشت تحویل زندانی به بیمارستان کرمان را مقابل شفیعی قرار داد. شفیعی درحالیکه درتمایل داشت را امضا می کرد گفت :

– این هدایت هم برای ما قوز بالا قوز شده… خدا رو شکر که حکم آزادیش صادر شد، و الا تا چند ماه دیگه، یا میمرد یا یه دیوونه زنجیری می شد .

به مجرد بیرون رسیدن نام هدایت از دهان شفیعی، چهره کیان درهم راهی شد و با قلبهره جویا شد:

– برای هدایت اتفاقی افتاده!؟

– چند ماه پیش که حکم طلاق به دستش رسید پاک به هم ریخت و جادهی بیمارستان شد… مثل اینکه تازگیها هم مادرش فوت کرده و باز این بنده خدا دچار افسردگی شمتوجه شد شده.

کیان احساس کرد به نوعی به این زن ظلم شده است. با این احساس در اندوه به فکر فرو راهی شد.

مرادی که در سکوت نظاره گر بود با وبیدن پا به قصد خروج کیان را از افکار خود بیرون آورد و او را به فکر واداشت تا قبل از خروجش شفیعی را مورد خطاب قرار دهد.

– من که دارم میرم کرمان، اگه صلاح بدونید حاضرم ببرمش.

– چه بهتر از این. دیگه خیالم جمعِ جمعِ. حاضرش کنید و تحویل جناب سرگرد بدید

از شدت ضعف به سختی قادر بود روی پاهای خود بند شود. نگهبان بند زنان دستش را به دستگیره ی بالایی در دستیند زد و به کیان نزدیک شد و بیان کرد :

– جناب سرگرد! جناب سرهنگ دکتر پناهی تاکید داشتن که خیلی مراقب ایشون باشید، چون هر لحظه ممکنه عملی خلاف انتظار شما ازش سر بزنه.

نگاه رقت بار کیان از چهره غزاله گرفته شد و گفت :

– این که حالش خیلی خرابه. میذاشتی رو صنقلبی بخوابه.

و دستش رو برای گراهی شدن کلید دراز کرد و بیان کرد :

– بده دستبندش رو باز کنم خودم مراقبشم.

– نه نه، خطرناکه… کف دستبند فقط برای جلوگیری از اقدام احتمالی او برای خودکشی است. خواهش می کنم تحت هیچ شرایطی کف دستبندش رو باز نکنید… اگه فکر خودکشی به سرش بزنه هممون به دردسر می افتیم.

– یعنی اینقدر روحیه اش خرابه؟

– بله، وضعیت خوبی نداره…. فعلا هم که اعتصاب غذا کرده و بجز سرم غذایی نداره، اونم هر وقت فرصتش پیش بیاد از کف دستش بیرون می کشه. لطفا با خانوادش تماس بگیرید و گوشزد کنید برای تکمیل پرونده به اینجا بیان.

کیان پشت فرمان قرار گرفت، نگاهش بی اراده در آیینه افتاد. غزاله تکیده و رنجور به نظر می رسید احساسی تلخ وجودش را فرا گراهی شد. بی حوصله اتومبیل را در دنده قرار داد و از محوطه زندان خارج شد. با توصیفی که از بیماری غزاله شنیده بود مرتبا در آیینه مراقب حرکات او بود، اما غزاله گویی در خواب بود زیرا بعد از گذشت ۲۰ دقیقه هنوز نگاه باز نکرده بود و هیچ عکس العملی نداشت. کیان با احساس دلواپسی قبل از خروج از شهر مقابل دکه ای ایستاد چند پاکت آبمیوه و بیسکوییت خریداری کرد و به سراغ غزاله راهی شد. درب عقب را باز و نیم تنه اش را داخل برد سر صندلی قرار گرفت او را به نام خواند.

غزاله با اکمسیر چشم گشود و به آرامی به سمت صدا چرخید. نگاه بی فرغش در صورت کیان خیره ماند او را شناخت، با این وجود نای نشان دادن عکس العملی نداشت، از اینرو مجدا سر به شیشه اتومبیل تکیه زد.

کیان نی را در پاکت آبمیوه فرو برد و با مهربانی و چهره ای که نشان می داد قلبسوزی می کند بیان کرد :

– بیا این رو بخور یه کم سرحال می شی.

غزاله توجهی نکرد. کیان آبمیوه را به سمت او دراز کرد و اضافه کرد :

– گوش دادم حکم آزادیت صادر شده، پس دلیلی برای دلخوری وجود نداره… الانم لجبازی نکن و آبمیوه ات رو بخور.

غزاله با آوایی که گویی از ته چاه کشیده می شد و قدری هم تنفر چاشنی آن بود اظهار کرد:

– راحتم بذار.

– تا این آبمیوه رو نخوری نه راحتت می ذارم، نه از اینجا تکون می خورم. فکر کنم اخلاق منو می دونی … حالا خو دانی.

غزاله داغون تر و بی حوصله تر از آن بود که بنای ناسازگاری بگذارد، از این رو برای خلاصی از اصرارهای مکرر و کف دستورگونه او پاکت آبمیوه را گحرکت کرد و اظهار کرد:

– حالا بریم.

نگاه کیان بار دیگر در چهره رنگ پریده او افتاد . سیمای رنگ پریده اش حتی قسی القلب ترین انسان ها را نیز به ترحم وا می داشت، از این رو کیان قلبسوزانه بیان کرد:

– بهتره دراز بکشی.

غزاله با پلک رضایت خود را اعلام کرد، ولی کیان اضافه کرد:

– شرط داره… اول آبمیوه ات رو بخور بعد من دستات رو باز می کنم تا بتونی دراز بکشی.

با وضعیت قرار گرفته و با آن حال بیمار، غزاله کلافه و عصبی بود و نیاز مبرم به دراز کشیدن داشت. پس با شرط او مخالفت نکرد و آبمیوه را به لبـ ـهای خشکش نزدیک کرد، جرعه ای نوشید سپس پاکت را به سمت کیان گحرکت کرد.

کیان نگاه غره ای رفت وبیان کرد :

– تمومش. باید تمومش رو سر بکشی. اون وقت من هم سر قولم هستم.

غزاله به ناچار چند جرعه دیگر نوشید، اما با معده خالی دچار تهوع شد.

– دیگه نمی تونم.

کیان متوجه تغییر حالت او شد، از این رو کف دست از اصرار کشید و بلافاصله کف دست غزاله را آزاد کرد.

– حالا بگیر بخواب، اما قول بده دیوونه بازی در نیاری.

غزاله روی صنقلبی دراز کشید ولی کیان مردد شد. می هراسید غزاله با حال خراب و پریشانی که دارد برایش دردسرساز شود، از این رو از او میل داشت تا در صندلی جلو ینشیند.

غزاله چاره ای جز اطاعت نداشت، به زحمت پیاده شد. کیان صندلی را خواباند، غزاله لم داد و کیان کف دست او را به کف دستگیره در اتومبیل دستبند زد سپس پشت فرمان قرار گرفت و قفل مرکزی را زد و فت:

– فکر نکنی بهت اطمینان ندارم، فقط نمی خوام بلایی سر خودت بیاری.

حرکت کردار کیان برای غزاله بی اهمیت بود. از نظر غزاله کیان افسری خشک بود که گریه ها و التماس هایش را نادیده گحرکت کرده بود و علیه او پرونده ای تشکیل داده بود که بهای آن از کف دست دادن زیستن مشترک، فرزند، شوهر، مادر و موقعیت اجتماعی اش بود. او آنقدر نسبت به این مرد احساس تنفر داشت که قلبش می خواست در موقعیت بهتری قرار داشت تا انتقام تمام مصیبت هایی که بر سرش آمده، یکجا از او بگیرد. ولی در آن لحظه چاره ای نداشت، جر آنکه پلک بر هم بگذارد و حداقل مجبور به دیدن قیافه مرد خودخواه و مغروری چون او نباشد.

کیان با اطمینان از راحتی غزاله به حرکت در آمد. مدتی مشغول رانندگی شد، ولی کنجکاو خبر داشتن مطالب بیشتری پیرامون زندگی غزاله بود، به همین دلیل پرسید:

– بیداری؟…

غزاله متوجه شد ولی سوال او را بی پاسخ گذاشت. کیان توجه نکرد و مجددا گفت:

– نمی خوای یه نگاه به بیرون بنداری؟ قلبت نمی خواد از هوای آزاد و تازه بیرون استفاده کنی؟

غزاله به مدت ده روزگار در درمانگاه زندان بستری بود و در این مدت جز سُرم، غذای دیگری نداشت، او حتی تمایلی به حرف زدن نیز از خود نشان نداده بود. از همه چیز و همه کس متنفر و منزجر بود و پزشک زندان به علت امتناع او از خوردن غذا، برای جلوگیری از شوک احتمالی کف دستور اعزامش را به بیمارستان کرمان صادر کرده بود و حالا با مهربانی کیان که به نظرش تصنعی می رسید شکنجه می شد. با آنکه از هم صحبتی با او گریزان بود، برای خالی کردن حرص و بغضش با آوایی شامگاهیه ناله اظهار کرد:

– هوای تازه ای وجود نداره. همه جا کثیفه. همه جا بوی تعفن می ده.

– فکر می کنی تقصیر کیه؟

– تقصیر تو و امثال تو…. شما نابودگرید. خدا می دونه چند تا حیات دیگه رو از بین بردی.

و در حالیکه پلکهایش را محکم به هم می فشرد افزود:

– من احتیاجی به دلسوری شما ندارم یعنی …. حالا دیگه ندارم.

کیان می دانست دق و دلی غزاله از کجاست، گفت:

– اگه شوهرت آدم بی جنبه ای بود، به من چه ارتباطی داره؟

– تو زندگیم رو نابود کردی. تو … تو باید تقاصش رو پس بدی.

برای خالی کردن عصبیتش چیزی جز نفرین به ذهنش خطور نکرد، از این رو اظهار کرد:

– خدا کنه حسرت مشاهده کردن بچه ات به قلبت بمونه تا درد من رو بفهمی.

نفرین غزاله موجب خنده کیان شد. اظهار کرد:

– چرا دوست داری اشتباه خودت رو گردن دیگران بندازی و بابت گناه نکرده شون اونا رو لعن و نفرین کنی.

– اشتباه من چی بود؟ جز اینکه یه مسافر عادی بودم مثل ۴۰ نفر دیگه؟

– از نظر ما تو هنوز گناهکاری، اما اگر هم خلاف این باشه، تو که حال و روز درستی نداشتی، نباید مسافرت می کردی یا حداقل با اون وضعیت تنها نمی حرکت کردی شاید این بزرگترین اشتباهت بود.

– اشتباه رو شما کردید نه من. شما منِ بی گناه رو اونقدر نگه داشتید تا همه حیاتم رو باختم.

– ما فقط وظیفمون رو انجام می دیم، اونم طبق قانون… شاید در مورد کف دستگیر شدنت بدشانسی آوردی، اما موضوع طلاقت و جواب منفی تحقیقات کف دست قاضی رو بست. الانم اگه آزادی و قراره برگردی سر خونه و زیستنت، به قلبیل اوضاع روحی و روانیته… والا هنوز هم باید توی هلفدونی می موندی و آب خنک می خوردی.

– خونه و حیات! …. من دیگه علاقه ای به آزادی ندارم. دیگه نمی خوام برم خونه.

– چرا !؟ فکر می کردم همه این دیوونه بازیهات برای خلاصی از زندانه .

غزاله دیده دوخت به لکه ابری که به سرعت به آنها نزدیک می شد، اضافه کرد:

– بیرون از زندان چی دارم! جز یه خواهر و برادر سرشکسته و یه فامیل سرکوفت بزن، کسی انتظارم رو نمی کشه. ترجیح می دم بمیرم یا تا آخر عمر توی زندون بمونم.

احساس کیان این بود که غزاله به نقطه پایان رسیده است و آسیبهای روحی و روانی یکی پس از دیگری در طول مدت ۱۱ ماه او را کاملا از زیستن سیر ساخته. در حالیکه با قلبسوزی نگاهش می کرد، اندیشید که به طور حتم، او به اشتباه تاوان سنگینی پرداخته است. برای آنکه به نوعی او را قلبداری داده باشد اضافه کرد:

– شاید! یعنی حتم دارم خدای بزرگ داره امتحانت می کنه. باید قوی باشی.

غزاله پوزخندی زد و بیان کرد:

– کاش یکی از این امتحان ها رو از تو بکنه.

سپس در حالیکه سعی داشت کیان را عصبی و کلافه کند اضافه کرد.

– می دونی فقط یه آرزو دارم! …. اینکه جلوی دیدهام پرپر بزنی. قلبم می خواد زجر کشیدنت رو ببینم. اون وقت ازت بپرسم این آزمایش خداست، چطوری مرد، از پس امتحانت برمیای و تو زار بزنی و عاجزانه بگی غلط کردم خدا… بسه… دیگه بسه.

برخلاف انتظار غزاله کیان تبسمی زد و گفت:

– مثل اینکه بدجوری با ما سر لج افتادی! نکنه می خوای انتقام شوهرت رو از من بگیری.

غزاله از سر خشم دندانهایش را به هم سایید اما ترجیحا سکوت اختیار کرد. کیان نیز وقتی سکوت و برآشفتهت او را دید دیده به مسیر مقابل دوخت و در سکوت مطلق بر رانندگی متمرکز شد.

از آن سو گروه ربایندگان به سرکردگی اما خان در نزدیکی کمینگاه خود مـ ـستقر شدند و حداد بلافاصله پس از گزارش عبدالحمید، کامیون را واژگون و آتش سوزی مهیبی مسیر انداخت. بدین سان عملیات آغاز و افکار نیروهای انتظامی و پلیس جاده مشغول این حادثه شد. تردد در محور سیرجان – کرمان کند شد و اکثر اتومبیل های گشت برای هدایت اتومبیل ها و گشودن جاده و حفظ جان مردم، به محل اعزام شدند، با این جابه جایی راه برای انجام عملیات ربایندگان هموار و جاده از مامورین پاک شد.

بشیر و عزیز در دو طرف جاده به عنوان مامورین ایست بازرسی ملبس به لباس نیروی انتظامی در محلهای خود استقرار یافشتاب‌زده و به مجرد ورود کیان در دام، عملیات خود را طبق نقشه به اجرا در آوردند و جاده را بر سایر خودروها بسشتاب‌زده.

کیان بی خبر از دامی بر سر جادهش پهن شده بود در سکوت نگاه به مسیر مقابل داشت تا آنکه در یکی از پارکینگهای بین راه به واسطه تابلوی ایست مامور پلیس مسیر متوقف شد.

نگاه کیان در آیینه، جاده را می پایید. افسر جوانی که به نظرش ناآشنا رسید مشغول بازدید دو خودروی پژو بود. فکر کرد به قلبیل تصادفی که در پایان جاده اتفاق افتاده، عده ای نیروی جدید جایگزین شده اند. با این اندیشه در حالیکه نیم نگاهی به غزاله داشت، بی احتیاط پیاده و به اتومبیل گشت نزدیک شد. به افسری که در صندلی جلو جای گرفته بود و ظاهرا مشغول نوشتن جریمه بود سلام داد، ولی لحظه ای دچار ترمتوجه شد شد که کریم به او مجال روی گرداندن نداد.

با ضربه کریم درد شدیدی در ناحیه پس سر احساس کرد و در حالیکه پلکهایش روی هم می افتاد نقش بر زمین شد.

دو نفر از افراد بلافاصله کف دستها و پاهایش را بسسریع و او را در صندوق عقب اتومبیل انداختند. اما خان طبق گزارشی که از عبدالحمید متوجه شده بود رو به سلمان کرد و اضافه کرد :

– شاهد احتیاج نداریم، کلک دختره رو بکن و ماشین رو بردار و مسیر بیفت.

سلمان بی معطلی اسلحه اش را بیرون کشید و ضامن آن را آزاد کرد و لوله اسلحه را روی شقیقه غزاله گرفت. غزاله به وحشت افتاد و آوای گوش خراشش در قلب کوه پیچید.

فریاد غزاله جرقه ای را در ذهن ولی خان روشن کرد، از این رو بی درنگ ایستاد و رو به سلمان فریاد زد:

– کف دست نگه دار.

سلمان اسلحه اش را کنار کشید و به جانب ولی خان برگشت. ولی خان اظهار کرد:

– اون رو هم بیار. ممکنه به دردمون بخوره.

سلمان بی درنگ درب اتومبیل را باز کرد ولی با مشاهده کردن کف دستبند زمزمه کرد: ( لعنتی) و رو به ولی خان بیان کرد:

– کف دستبند شده به ماشین قربان.

اسد که در حال بستن کیان بود جیبهای او را گشت و کلید را به سمت سلمان پرتاب کرد و بیان کرد :

– یالا عجله کن الان بچه ها عبور و مرور رو آزاد می کنن.

سلمان سراسیمه دست غزاله را که از ترس بیماری خود را فراموش کرده و مقاومت می کرد ، باز کرد و او را به زور از اتومبیل بیرون کشید اما صوتی گوش خراش فریادش اعصاب سلمان را به هم ریخت. برای همین به مجرد دستور اما خان با ضربه ای بر سر غزاله او را بیهوش کرد.

چشم گشود، ولی دست و پا و دهان بسته اش مانع از هر حرکتی بود.. در تاریکیِ مطلق فضای کوچک صندوق عقب آه از نهادش برخاست و در حالیکه که از بی احتیاطی خودش کلافه و عصبی می نمود،می اندیشید به چه منظوری ربوده شده است، ولی قادر به تمرکز نبود چون درد شدیدی که در ناحیه پشت سرش احساس می کرد، با هر تکان خودرو در یکی از کف دست اندازهای جاده هر لحظه بیشتر می شد..

وقت دیر وکند می گذشت و او ساعتها درون صندوق عقب اتومبیل محبـ ـوس بود تا آنکه با کاسته شدن سرعت، اتومبیل پس از گذشتن از یک پیچ تیز وارد جاده ای فرعی و خاکی شد و پس از طی مسافتی، در مکانی که به نظر می رسید خالی از سکنه است، مقابل یک درب آهنی متوقف شد. راننده سه بوق کوتاه و یک بوق ممتد زد. متعاقب آن درب آهنی باز شد و ۵ اتومبیل به سرعت وارد باغ شدند.

ربایندگان در حالیکه خشنود و راضی به نظر می رسیدند،از خودروها پیاده و پس از مسلح کردن اسلحه هایشان، گرد صندوق عقب حـ ـلقه زدند. اسد با احتیاط درب صندوق عقب را باز کرد و وقتی کیان را هنوز دست و پا بسته یافت نفسی عمیق کشید و با جرئت بیشتر خنده کریهی کرد و اظهار کرد:

– در چه حالی جناب سرگرد … فکر نمی کردی مثل موش توی تله بیفتی ! هان.

دیدهان کیان در مقابل نور با پلک زدن عکس العمل نشان داد و اسد بدون معطلی چنگ در یقه او زد و با آن هیکل قوی و ورزیده اش او را با یک حرکت از صندوق عقب بیرون کشید.

کیان در اسارت طناب ها با صورت نقش بر زمین شد ولی با وجود آنکه قدرت نشان دادن هیچ واکنشی را نداشت کریم و سلمان هراسان لوله اسلحه هایشان را به سمت او گرفتند.

اما خان وقتی از در بند بودن و بی دفاعی کیان مطمئن شد، بادی در غبغب انداحت و روی او خم شد و چسبی را که به دهان او زده شده بود با ضرب کشید. نگاه پرغیظش را در دیدهان او دوخت و گفت :

– کوه به کوه نمی رسه اما آدم به آدم می رسه.

پوزخندی زد و با تمسخر افزود:

– جناب سرگرد در چه حالی؟

سپس نگاهانش را که از شدت کینه و غضب به رنگ سرخ درآمده بود با دندان قروچه ای بر هم نهاد و در حالیکه آرزومند کشتن کیان بود، خود را کنترل کرد و خطاب به اسد اضافه کرد:

– این آشغال رو بنداز تو طویله.

اسد تشنه آزار و شکنجه، به روی کیان خم شد و با خنجر تیز برنده اش گلوی او را تهمتوجه شد کرد. سپس طناب پاهای او را باز کرد و وحشیانه در موهایش چنگ زد و او را با موهایش کشیده کرد.کیان درد شدیدی احساس کرد. هنوز روی پا بند نشده بود که با ضربه قنداق اسلحه در ناحیه کمر به سمت جلو سکندری خورد.

لحظاتی بعد درون طویله حبس شد. تنفس در آن آشغال دانی کار آسانی نبود، به طوریکه از بوی گند قدرت تفکر از او سلب شد.

بالاخره برای یافتن موقعیتش به زحمت از جای برخاست، اما قبل از هرگونه حرکت در طویله باز و جسم نیمه جان غزاله توسط سلمان در گوشه ای رها شد. با وجود غزاله آه از نهاد کیان برخاست، او قطعا سبب تهدید بیشترش می شد. در قلب آرزو کرد کاش غزاله را ول کرده بودند. به خوبی آگاه بود مردان خشن و بی رحمی چون اما خان و اسد از انجام هر عمل کثیفی فرو گذار نخواهند کرد.

به پیکر خاک آلود غزاله خیره شده بود که صوتی سلمان او را به خور آورد:

– با تاریک شدن هوا از اینجا خارج می شیم، بهتره به این لش مرده حالی کنی که ما با کسی شوخی نداریم…. اگه بخواد سر و آوا مسیر بندازه، میفرستمش به درک.

با غیظ چهره در هم کشید و رفت. با خروج او کیان با احتاط به غزاله نزدیک شد. باید از حال او با خبر می شد پس نام او را صدا زد: ( هدایت ). آوایی از غزاله بر نمیل داشت کیان بالاجبار به او نزدیکتر شد و صوتیش را بالاتر برد:

– هدایت…. کشیده شو هدایت.

صدای غزاله شامگاهاهت زیادی به ناله داشت.

– من…. کجام؟

– وضعیت ما اصلا خوب نیست. پاشو. به خودت بیا ، باید باهات حرف بزنم.

غزاله به سختی نیم خیز شد اما یارای جای گرفتن نداشت و کیان هم که از پشت کف دستبند شده بود در آن وضعیت قادر به کمک نبود، از این رو به هشداری اکتفا کرد و گفت:

– ما توی بد مخمصه ای افتادیم. این از خدا بی خبرا رَب و رُب سرشون نمی شه. نمی دونم چرا ما رو دزدیدن، اما می خوام که موقعیت رو درک کنی و قوی باشی.

غزاله وحشت زده بیان کرد:

– ما رو می کشن!؟

– شاید ! ولی اینو خوب می دونم که اگه قرار بود بمیریم تا حالا مرده بودیم. باید صبر کنیم ببینیم چه نقشه ای دارن.

مکثی کرد و به چهره رنگ پریده غزاله نظری انداخت و با لحن ملایم و قلبسوزانه ای بیان کرد :

– می دونم که بیماری، البته بیماری که به اراده خودش به این روز افتاده، پس می تونی خودت رو جمع و جور کنی. میدونم که نباید بترسونمت، ولی یه خواهش دارم.

و در حالیکه سر به زیر می انداخت ادامه داد:

– اگه احساس کردی حالت کمی بهتر شده نشون نده، دلم نمی خواد بلایی سرت بیاد…. متاسفم که به خاطر من توی این دردسر افتادی.

غزاله که هنوز در اثر ضربه ای که به سرش وارد شده بود گیج و منگ به نظر می رسید، گویی متوجه سخنان کیان نشده باشد به سمت زمین رها شد.

با تاریک شدن هوا دو گروگان را با خشونت و تهمتوجه شد بیرون کشیدند. نور چراغهای اتومبیل مانع دید مناسب و تشخیص صحیح کیان می شد، از این رو در حالیکه چشمها را تنگ می کرد، کمی سر به جانب شانه راست مایل کرد ولی قبل از تشخیض صورت ولی خان، با فشاری که قنداق اسلحه به شانه اش وارد کرد مجبور به زانو زدن در مقابل اما خان شد. غزاله با کمک بشیر روی پاها توقف کرده بود و در صورت رها شدن، هر آن نقش بر زمین می شد. اما خان با گام های سنگین جلو وارد شد و بی درنگ مشت گره کرده اش را زیر چانه کیان که با نگاهان نافذ، نگاه پر نفرتش را نثار او می کرد، کوبید. صورت کیان تکان شمتوجه شدی خورد، لبش بلافاصله پاره و خون از آن جاری شد.

ولی خان چرخی زد و پشت به او ایستاد و گفت:

– مطمئن باش بلایی به سرت میارم که روزگاری هزار بار آرزوی مرگ کنی… پس فعلا فکر مردن رو از سرت بیرون کن.

سپس رو به اسد کرد و بیان کرد:

– دیدهاشون رو ببند و کف دستهاشون رو از پشت داخل هم دستبند کن …. اگه فکر فرار به سرشون زد دختره رو خلاص کن.

اسد کلاههای سیاه رنگ را روی سرهایشان کشید و کف دستهای آن دو را از پشت به هم به صورت ضربدر کف دستبند زد تا در صورت فرار احتمالی کیان ، غزاله دست و پاگیرش شده و مانع از حرکت سریع او گردد. اسد آن ها را در صندوق عقب اتومبیل سیمرغ خواباند. اما خان هشدارهای لازم را به آن ها داد و چراکه می اطلاع داشت کیان افسر تعلیم دیده و ورزیده ای است و به راحتی می تواند از کوچکترین غفلت آنها برای فرار استفاده کند، برای احتیاط بیشتر از اسد میل داشت تا پاهای کیان را نیز ببندد.

دقایقی بعد اتومبیل سیمرغ با چراغ خاموش از مسیرهای فرعی از میان کوهستان به سمت جنوب شرقی کرمان به حرکت در رسید.

کف دست اندازها از شمار خارج بود . هر ثانیه سیمرغ در هوا بلند می شد و به زمین اصابت می کرد و هربار سر غزاله به کف اتومبیل برخورد می کرد.مبان یکی از همین بالا و پایین پریدن ها بود که کیان احساس کرد کف دستهای غزاله کاملا سرد و بی حس شده است، از این رو با اضطراب او را صدا زد و چراکه جوابی نشنید از اسد کمک تمایل داشت و اظهار کرد:

– اگه اشتباه نکنم اسم یکی از شماها اسده.

اسد گره ای بر ابروانش انداخت و به سریعی گفت:

– خفه شو.

لحن اسد برای کیان اهمیتی نداشت، اوضاع غزاله وخیم بود و احتیاج به کمک داشت، بنابراین بیان کرد:

– این زن مریضه… قرار بود ببرمش بیمارستان، الآنم بیهوش شده، اگه چند بار دیگه سرش به کف ماشین بخوره بدون شک می میره.

– به درک که مُرد تو رو سَنَنه.

سلمان دیده از تاریکی مقابلش بر نمی داشت یک لحظه غفلت کافی بود تا همه را از زیستن محروم گرداند، بنابراین با سرعت نیم نگاهی به اسد انداخت و اضافه کرد :

– یه چیزی بذار زیر سرش اگه نفله بشه جواب اما خان رو نمی تونیم بدیم.

اسد کلافه اور کتش را از تن خارج ساخت و از بالای صنقلبی به قسمت عقب سیمرغ رفت. غزاله را تکان داد، ولی غزاله کاملا از هوش حرکت کرده بود. کلاه سیاه را از روی صورت او بالا کشید. این زن حتی با چهره زرد و رنگ پریده و در عالم بیهوشی بر آدمی تاثیرگذار بود. اسد با اطمینان از تپیدن نبض، به ملایمی سر او را بالا آورد و اورکتش را زیر سر او گذاشت سپس انگشتان زمختش را روی گونه برجسته غزاله کشید.

کیان راهی شدار اسد را نمی دید، اما فرصت را غنیمت شمرد و پرسید:

– این آدم ربایی برای چیه؟ پول یا….

کلام کیان در گلویش خفه شد چون اسد چنان لگدی به پهلویش نواخت که احساس کرد دل و روده اش در هم تاب خورده است. حالا موقعیتش را بهتر درک می کرد، مردان خشنی که مسلما با نقشه ای حساب شده و پرهزینه او را به دام انداخته بودند، هدفی بزرگتر از قتل یا آزارش داششتاب‌زده.

پلکهایش را به سختی تکان داد، ولی گویی نیرویی برای باز کردن آن ها نداشت. هنوز موقعیت خود را درک نکرده بود که صوتیی چراکه غرش دیو در گوشش پیچید و متعاقب آن سطلی آب به رویش پاشیده شد که برای لحظه ای نفسش را بند آورد و نگاهانش از فرط وحشت گرد شد.

مردی که تا آن لحظه چهره اش را ندیده بود، مقابلش توقف کرده و چشمان دریده اش را در دیدهان او دوخته بود. مرد تنومند که مراد نام داشت به محض اطمینان از به هوش وارد شدن او اظهار کرد :

– فکر کردی اینجا هتله شازده!؟

او که مانند هرکول می مانست چنگ در یقه او زد و او را یک ضرب از جا قد بلند کرد.

– پاشو آقا پسر مهمونی تموم شد.

سپس پنجه های زمختش را از یقه کیان رها کرد و گلوی او را چسبید و چنان فشار آورد که کیان احساس کرد در حال خفه شدن است. بنابراین برای رهایی از چنگال چنین دیوی در حالیکه قادر به کمک گراهی شدن از دستانش نبود، پای راستش را بالا آورد و ضربه محکمی میان دو پای او زد.

سر و صدای ایجاد شده،نگاههای غزاله را گشود، زن جوان و بیمار به محض متوجه شدن مراد نیم خیز شد و در حالیکه به هوشیاری کامل می رسید خود را به دیوار پشت سر چسباند.

مراد از شدت درد گلوی کیان را رها کرد و برای لحظاتی کف دست زیر شکمش گرفت، بعد با خشمگینت هر چه تمام تر به جان کیان افتاد و با مشت و لگد او را بی جان ساخت.

غزاله نفس در سیـ ـنه حبس کرد و حسابی خودش را جمع و جور کرد. مراد به محض خالی کردن دق و قلبی اش بدون آنکه متوجه هوشیاری غزاله شود بیرون راهی شد و در را پشت سرش قفل و زنجیر کرد.

با خروج او غزاله برای کمک به کیان به زحمت از جا بلند شد. ولی هنوز تحت داروی بیهوشی گیج و منگ بود. همان گام اول دچار سرگیجه شد و چراکه کف دستهایش از پشت بسته بود و نمی توانست از آنها برای حفظ تعاقلب خود کمک بگیرد به شدت به زمین خورد.

با متوجه شدن صوتی برخورد غزاله به زمین، کیان به سختی چشم های متورم و کبودش را گشود. از لابلای درز چشم غزاله را نقش بر زمین مشاهده کرد. نیم خیز شد و با آوایی که از ته چاه بالا می رسید اظهار کرد:

– خوبی هدایت؟

غزاله با تایید سری تکان داد و با هر جان کندنی بود از جا برخاست و به کیان نزدیک شد و با مشاهده صورت درب و داغان او وحشت زده اضافه کرد:

– خدای من! این وحشیها چه بلایی سرتون آوردن.

کیان آب دهانش را قورت داد ولی عضلات صورتش از درد درهم شد، با این وجود اضافه کرد :

– چیزی نیست. تو خوبی؟

– چطور چیزی نیست؟ زیر ابروت شکافته! لبت پاره شده! داری خونریزی می کنی!

– گفتم چیزی نیست.

و چشمان متورمش را در دیدهان بی فروغ غزاله دوخت و با احساس ندامت بیان کرد:

– کاش تو رو از زندان تحویل نمی گرفتم… واقعا متاسفم.

غزاله به دیوار تکیه داد.کشته شدن آن هم به طرز وحشیانه و توسط افرادی چون مراد او را می ترساند. ولی برای آنکه به کیان بفهماند که هراسی از مردن ندارد گفت :

– فکر می کنی من از مردن می ترسم؟ این جوری مردن بهتر از خودکشیه.

افکار آزار دهنده ذهن کیان را مشغول ساخته بود می دانست مردان کثیف و آلوده ای مانند مراد، سلمان و اسد و…نمیتوانند دست از زن زیبا و هـ ـوس انگیزی چون غزاله بردارند، از این رو در حالیکه در قلب برای حفظ پاکدامنی او دعا می کرد، به عنوان هشدار گفت :

– خدا کنه به کشتنمون اکتفا کنن.

کلام طعنه دار کیان غزاله را درهم ریخت و به فکر فرو برد. خود را به گوشه دیوار کشاند و همان جا چمباتمه زد. نگاه هراسانش در اطراف اتاق با ابعاد ۴×۶ با سقف چوبی و دیوارهای کاهگلی، بدون پنجره، با یک درِ فلزی. چونندازشان یک زیلوی رنگ و رو حرکت کرده و پاره پوره بود.

ناگهان باد زوزه کشید و از روی سقف سر خورد. چشم غزاله به سقف خیره ماند، از ذهنش گذشت: ( نکنه سقف بریزه ) با این فکر خودش را جمع تر کرد، دلش حرف زد: ( چه اقبال کوتاهی دارم، شاید ناشکر بودم خدا ). نگاهش به چهره خون آلود کیان افتاد. باز قلبش حرف زد: ( حقته. تمام این بلاها رو تو برسرم آوردی ). اما متوجه شدن زجر و ناله یک انسان او را راضی نمی ساخت، باز قلبش حرف زد: ( کاش دستهام باز بود و می تونستم کمکش کنم ). بار دیگر باد زوزه کشان از روی سقف عبور کرد و نگاه هراسان غزاله را به سمت سقف کشاند.

کیان با وجود درد زیادی که می کشید، مراقب اعمال و حرکت کردار غزاله بود وقتی متوجه رعب و وحشت او شد سؤال کرد:

– می ترسی؟

غزاله برای تایید فقط سر تکان داد و کیان برای قلبگرم ساختن او گفت:

– بهتره برای مسائل جزیی ترس به قلبت راه ندی.

– سقفش محکم نیست ممکنه بریزه روی سرمون.

کیان پوزخند زد، زیرا لحظاتی پیش غزاله ترس از مرگ را انکار کرده بود. اما در آن موقعیت جای کل کل و جر و بحث نبود. او فقط وظیفه خود می اطلاع داشت که به نحوی غزاله را قلبگرمی دهد، بنابراین اظهار کرد:

– اگه این طور باشه باید اون رو یکی از رحمت های الهی بدونیم.

– زیر آوار موندن بلاست، نه رحمت.

– رحمت یا بلا بودنش به این بستگی داره که کجا و در چه موقعیتی باشی و آینده چه سرنوشتی برات رقم زده باشه.

– سرنوشت من هم بدبختانه با تو گره خورده. تو دودمانم رو بر باد دادی و حالا نوبت خودمه… نمی دونم کجا بودی که دیروز، شاید هم پریروزگار، سر از یقه من در آوردی.

– شاید برای این همسفرت شدم که به آرزوی قلبت برسی.

– منظورت چیه!!!؟

– مگه نفرینم نکردی …. مگه از خدا نخواستی جلوت پرپر بزنم.خب…. حالا نگاه کن و لذت ببر.

– تو چی فکر می کنی؟ یعنی من اینقدر پستم که از مشاهده کردن شکنجه یه آدم لذت ببرم.

کیان به بهانه تبسم لب پاره اش را با درد کج کرد و گفت:

– شوخی کردم، به قلب نگیر… نمی خوام این دم آخری، بنده ای از بندگان خدا از کف دستم دلگیر باشه. حلالم کن… اگه فکر می کنی مسبب تمام بلاها و مصیبت هایی که تحمل کردی من هستم، حلالم کن.

– حالا که فکر می کنی با مرگ فاصله ای نداری این حرف رو میزنی.

– شاید حق با تو باشه… حالا که مرگ رو همسایه دیوار به دیوار خودم می بینم دنبال حلالیتم. اما عیب نداره هرجور دوست داری فکر کن.

مکث کرد و سر به دیوار چسباند و جویا شد:

– حالا حلالم می کنی؟

غزاله نگاه سریع و گزنده ای به سوی او انداخت و سکوت را ترجیح داد، اما در قلب کیان را ملامت کرد: ( چقدر مغروره …. اصلا نمی خواد قبول کنه که مقصره. تا دیروزگار باد به غبغبش می انداخت، انگار که استغفرا… خداست. حاضر نبود یه کلمه با من حرف بزنه. حالا به التماس افتاده، مغرورِ از خود راضی ). قلب پُری داشت، خالی نشد. باز هم زمزمه کرد: ( هرچی سرت بیاد حقته، جهان دارِ مکافاته! من هم نفرینت نمی کردم این بلا سرت می اومد ).

انتظار کیان برای شنیدن حلالیت از زبان غزاله بیهوده بود، از این رو بیان کرد:

– به هر حال ما هردو در وضعیت بدی قرار گراهی شدیم، البته وضعیت تو از من بدتره ممکنه بخوان ازت سوءاستفاده کنن.

غزاله با لبـ ـهای لرزان گفت:

– می خوای من رو بترسونی؟

– مگه مرض دارم… می خوام همیشگی و در همه حال ناخوش و عین لش مرده گوشه ای بیفتی. اگه بفهمن رو به جاده هستی، ممکنه هر فکری به سرشون بزنه.

صوتی زنجیر که از پشت در کشیده شد رنگ از روی غزاله پرید. با اضطراب و به سرعت روی زمین دراز کشید و دیده بست. لرزش محسوسی سراسر وجودش را فرا گحرکت کرد. به خدا توکل کرد و بارها و بارها در قلبش صلوات فرستاد.

اسد وارد شد و ظرفی از کنسرو لوبیا مقابل غزاله نهاد. نگاهان حریصش اندام غزاله را از فرق سر تا نوک پا برانداز کرد. با ولع آب دهان قورت داد و غزاله را تکان داد. غزاله هیچ عکس العملی نشان نداد و او را وادار کرد تا برخیزد و به قصد خروج تا آستانه در برود، که صدای کیان او را وادار به توقف کرد.

– یه بار دیگه هم گفتم این زن مریضه و احتیاج به مراقبتهای ویژه داره… حداقل براش پتو و غذای مناسب بیار .

اسد غیظ کرد و گفت:

– مثل اینکه تو نمی تونی خفه شی…. اگه یه بار دیگه حرف بزنی، تا آخر عمر از داشتن نعمت زبان محرومت می کنم.

کیان بیدی نبود که به این بادها بلرزد، حونسرد اظهار کرد:

– شما که کف دست و پام رو زنجیر کردین…. چیه؟ …. از زبونم می ترسی؟…. اون هم مال تو.

– خفه شو.

اسد گامی دیگر برای خروج برداشت که مجددا آوای کیان او را متوقف کرد.

– فکر نکنم از این زن بخت برگشته ترسی داشته باشی. حداقل دستهاش رو جوری ببند که بتونه غذاش رو بخوره.

اسد بدون آنکه جوابی بدهد بیرون راهی شد و چند دقیقه بعد با پتویی بازگشت. مقابل غزاله زانو زد و او را که مثل بید می لرزید با حرکت دست دمر خواباند و کف دستبند او را باز کرد. در راهی شدار اسد نشانه ای از ملاطفت نبود، کف دست زیر کتف غزاله انداخت و او را تاقباز خواباند و کف دست های او را از جلو کف دستبند زد.

غزاله تا سر حد مرگ وحشت کرده بود، دلش زمزمه می کرد: ( یا ابوالفضل، یا فاطمه زهرا )، ولی اسد بی توجه به او و با نگاه غره ای به سمت کیان بلافاصله خارج شد.

با خروج او غزاله نفس حبس شده اش را آزاد ساخت و نیم خیز شد. نگاه بی رغبتی در ظرف لوبیا انداخت. چند قطره باران روی پتو چکید. خیز برداشت و آن را روی پاهایش کشید. نگاهش بی اراده به سمت کیان چرخید که بر به دیوار تکیه داده بود و بالای ابرویش خونریزی داشت. با ظرف لوبیا برخاست و مقابل او زانو زد، کیان با تعجب سؤال کرد:

– چه کار می کنی!؟

غزاله قاشق را پر و به لبـ ـهای او نزدیک کرد، ولی با متوجه شدن دهان خون آلود او ظرف را کناری گذاشت و لبه آستینش را روی لبـ ـهای کیان کشید.

کیان با شرم و نجابت دیده بست. کلمه ( استغقرا…) بی اراده و به‌آرامی بر زبانش جاری شد. غزاله بدون توجه ظرف غذا را برداشت و بار دیگر قاشق را پر کرد و گفت:

– بخور.

کیان امتناع کرد و غزاله با سماجت اضافه کرد:

– باید یه چیزی بخوری. این طور که معلومه توسهمیه ای نداری. به خاطر هردومون بخور.

قاشق را در دهان او فرو برد و افزود:

– همه امید من تویی.

حق با غزاله بود. کیان به غذا احتیاج داشت تا نیرویی در خود ذخیره کند. از این رو دهان باز کرد و چند قاشق از لوبیای سرد را خورد و با تشکر گفت:

– خودتم یه چیزی بخور رنگ به رو نداری.

غزاله بلند شد و کنار دیوار کزکرد، قاشق بالا آورد تا در دهان بگذارد. دخترک وسواسی یاد دهان خونین کیان افتاد، قلبش زیر و رو شد، بشقاب را پس زد و پتو را به روی خود کشید و به فکر فرو رفت: ( خدایا من برای جونم ارزش قائل نیستم، اما تو رو قسم می دم به آبروی زهرا نذاری دامنم لکه دار بشه ).

موقعیت جمشاهده کرد چنان او را تحت تاثیر قرار داده بود که مرگ مادر، طلاق همسر و دوری فرزند و حتی کسالت خود را فراموش کرده بود. در آن موقع خود را اسیر دست کسانی می دید که ممکن بود هر لحظه باارزش ترین گوهر وجودش را به یغما ببرند.

با افکار پریشان در اثر شدت ضعف به خواب راهی شده بود که خواب چند دقیقه ای اش تبدیل به کابـ ـوسی وحشتناک شد. در تقلا با هیولای خیالش بود که با جیغ خفه ای از خواب پرید. دیدهانش در بیداری کابـ ـوس وحشتناک تری مشاهده کرد. مراد کیان را روی زمین خرِکِش می کرد. نفس در سیـ ـنه اش حبس شد، از ذهنش گذشت: ( می خوان چی کار کنن! نکنه بکشنش! ).

مراد بدون توجه به غزاله که حالا تمام قد ایستاده بود از و حشت به دیوار پشت سرش چسبیده بود کیان را بیرون کشید و در را پشت سرش قفل و زنجیر کرد.

مراد کیان را از محوطه بین کلبه ها به زور اسلحه هُل داد و به کلبه ای که نور ضعیفی در آن سوسو می زد هدایت کرد. به در کلبه که رسید کیان را با قنداق اسلحه به داخل هُل داد. کیان سکندری خورد و مقابل پای اما خان نقش بر زمین شد. ولی خان تبسم تمسخرآمیزی زد.

مراد موهای کیان را در چنگ گحرکت کرد و سر او را بالا آورد. در این موقع اما خان در مقابل کیان زانو زد و چهره اش را به علامت ترحم در هم کرد و بیان کرد :

– نوچ نوچ ! نگاه کن چی کارش کردن. کدوم احمقی این کار رو کرده؟

و بدون آنکه منتظر جواب کیان بماند کف دست زیر چانه او گذاشت و کمی سر او را بالا آورد و گفت:

– جناب سرگرد مهمون اختصاصی خودمه… جز من کسی حق نداره بهش دست بزنه.

کیان از بازی گستامنزل و تمسخرآمیز اما خان برآشفت. سرش را عقب کشید و نگاه شتاب‌زده و تیزش را در چشمان او دوخت و بیان کرد:

– چی می خوای؟

اما خان لبـ ـهایش را جمع کرد و با لحن مشمئز کننده ای بیان کرد:

– جونت رو.

– پس چرا اینقدر لفتش می دی؟

– فکر کردی به همین راحتی می ذارم بمیری. نوچ نوچ …. تو باید تقاص پس بدی.

– تقاص چی رو ؟….. تقاص کثافت کاریهای تو رو من باید پس بدم.

اما خان کشیده شد . سیـ ـگاری بین لبـ ـهایش قرار داد و فندک زد. در حالیکه دود آن را بیرون می داد به سمت کیان برگشت و با خشم بیان کرد :

– تو باید تقاص خون پدرم رو پس بدی. ولی بعد از اینکه برادرم شیرخان آزاد شد.

با شنیدن نام شیرخان کیان تازه متوجه موقعیت خود شد و گفت :

– پس قصد معامله داری.

– این فضاما ها به تو نیومده.

و در حالیکه سیـ ـگارش را زیر پا له می کرد، خطاب به مراد گفت:

– افتخار میزبانی سرگرد مال تو.

به مجرد خروج ولی خان گویی سادیسم انسان آزاری در وجود حضار به غلیان افتاده باشد با کمک یکدیگر کیان را از سقف آویزان کزدند، ابتدا با اعمال زشت و وقیحانه خود، روح او را به بازی گراهی شدند، سپس جسمش را به بدترین نحو آزردند.

انتظار غزاله برای بازگشت کیان ساعتی به طول انجامید و وقتی در باز و او به درون پرتاب شد از فرط وحشت جیغ کشید.

چهره کیان قابل شناسایی نبود.از آن چهره خواستنی، جزکبودی و ورم و خون چیز دیگری مشاهده کرده نمی شد. سراسیمه به سویش شتافت و کنارش زانو زد. کیان با صورت نقش بر زمین و از حال راهی شده بود. اشک حـ ـلقه نگاهان غزاله را تر کرد، صدا زد.

– سرگرد. سرگرد. آقای زادمهر.

کیان فقط ناله کرد. سعی غزاله برای کشاندن او به گوشه دیوار بیهوده بود. جابجایی مرد قوی هیکل و بلند قامتی زیرا کیان از عهده کف دستان رنجورش خارج بود، با این حال برای در ولین نگه داشتن او از قطره های بارانی که ار سقف چکه می کرد و مانند سوزن بر پیکر نیمه جانش ضربه می زد، با سعی فراوان او را به سمت دیگر چرخاند و پتو را رویش کشید. صورت آش و لاش کیان احتیاج به مرهم داشت. ولی افسوس…..

فصل ۱۲

– منزل سردار بهروان؟

– بفرمایید.

– گوشی رو بده کف دست سردار، بچه.

– شما؟

– زادمهر.

پسرک بازیگوش با آنکه از لحن کیان متعجب شده بود ولی سن و سالش مانع کنجکاویش می شد. از این رو لی لی کنان به جانب پدر راهی شد و گفت:

– بابا جون با شما کار دارن.

سردار با اکمسیر سر از روزنامه خود بیرون کشید و در حالیکه گوشی را به کف دست می گرفت کف دست روی دهانه آن گذاشت و جویا شد :

– کیه بابا جون؟

– عمو کیانه.

سردار با هیجان گوشی را بالا آورد و اضافه کرد:

– هیچ معلوم هست کجایی مرد؟ از دیروزگار تا حالا غیبت زده!

صدای دورگه و زمخت مردی در گوشی پیچید:

– اگه می خوای جناب سرگردت رو زنده ببینی، باید منتظر تماس بعدی من باشی. در غیر این صورت جنازه اش رو برات پیشکش می کنم.

ارتباط قطع شد و سردار هاج و واج به نقطه نامعلومی خیره ماند.

محسن فرزند ارشد سردار وقتی پدر را متحیر و پریشان یافت، جویا شد:

– آقاجون ! حالتون خوبه؟

سردار پاسخی نداد، محسن این بار مضطرب تر از قبل جویا شد:

– آقاجون با شما هستم. حالتون خوبه! اتفاقی افتاده؟

سردار بدون توجه شماره قرارگاه را گرفت و پس از رد و بقلب شدن چند جمله، به سرعت لباس پوشید و در برابر دیدگان بهت زده خانواده، از منزل بیرون راهی شد.

در فاصله چند دقیقه به هممسیر سردار روزبه، سرهنگ کرمی مشغول بررسی پیرامون صحت و سقم تماس انجام گراهی شده، بودند. سرهنگ کرمی با یادآوری تلفن عالیه اضافه کرد:

– اتفاقا دیشب خانم زادمهر سراغ کیان رو از من گراهی شد…. بهتره بهش زنگ بزنم تا مطمئن بشیم.

– فکر خوبیه، اما فعلا چیزی نگو. نمی خوام نگران بشه.

سرهنگ کرمی بلافاصله شماره منزل کیان را گحرکت کرد. صدای مادر مهربان در گوشی پیچید. سرهنگ کرمی احوالپرسی کوتاهی کرد تا بی مقدمه مادر پیر و حساس کیان را رنجور و آشفته نسازد. عالیه که دو شب را چشم به در بسته منزل دوخته بود با هول و ولا سؤال کرد:

– این پسر آتیش به جون گحرکت کرده من کجاست؟ بار دیگر فرستادیش ماموریت و آواش رو در نمیاری!؟

قلب سرهنگ فرو ریخت. محتاط و با ترمتوجه شد سؤال کرد:

– یعنی هنوز برنگشته.

– دیروزگار سرهنگ شفیعی ده بار از سیرجان زنگ زد که نا سلامتی شما ناهار دعوت دارید نه شام، پس چرا نمی آیید. امروز هم که اصلا ازش خبری نیست.

سرهنگ باید عالیه را در بی خبری نگه می داشت، از این رو بیان کرد:

– ممکنه ماموریتش چند روزی طول بکشه، شما مضطرب نباشید.

و در مقابل مشاهده کردگان کنجکاو و منتظر حضار گوشی را گذاشت و در سکوت فرو راهی شد. سردار بهروان با رخوت در صندلی اش رها شد و گفت:

– یعنی چی می خوان؟

سردار روزبه گفت:

– چطور سرگرد رو در گروگان گحرکت کردن و کسی متوجه نشده؟

سردار بهروان برخاست و در حالیکه متفکر به نظر می رسید اضافه کرد:

– باید تحقیقات رو آغاز کنیم…. با سیرجان تماس بگیرید و ببینید سرگرد چه موقع سیرجان رو ترک کرده.

بعد مکث کوتاهی کرد، گویی فکری به ذهنش خطور کرده باشد، گوشی همجادهش را فعال کرد و با منزل تماس گراهی شد. صوتی محسن پاسخگوی پدر بود. سردار اضافه کرد:

– باباجون شماره های تلفن رو کنترل کن و شماره ای روکه نیم ساعت پیش تماس گراهی شد، سریع پیدا کن.

چند لحظه بعد محسن شماره ای به او داد و سردار بلافاصله کف دستور پیگرد آن را صادر کرد.

تقریبا یک ساعت بعد مردی حدودا ۴۵ ساله که از لحاظ ظاهری خیلی متشخص و محترم به نظر می رسید بازداشت و در قرارگاه مشغول پس دادن بازجویی بود. او دبیر ریاضیات بود که در هنگام ارائه درخواستی مبنی بر سوزاندن سیم کارتش در مخابرات کف دستگیر شده بود.

پرس و جو از او نتیجه ای نبخشید چراکه تلفن همجاده او در مقابل متوجه شدگان چند تا از شاگردانش دزدیده شده بود و او برای اثبات حقانیتش شاهد داشت. بنابراین کف دستور آزادی اش صادر شد.

کف دستور کنترل و ردیابی چند شماره تلفن صادر و تقریبا آماده باش اعلام شد. همه چیز آماده شروع یک عملیات بود که تلفن همراه سردار بهروان زنگ خورد.سردار بهروان به مجرد متوجه شدن شماره روی صفحه با شعف گفت:

– شماره زادمهره.

و با ایجاد ارتباط با هیجان پرسید:

– کجایی مرد؟ دق مرگ شدیم!

برخلاف انتظار سردار، صدای دورگه آشنا، با خونسردی عجیبی در گوشی پیچید:

– به‌شدت نگرانی سردار!

– تو کی هستی؟ چی می خوای؟

– سر فرصت میگم…. ولی مطمئن باش اگه کلکی توی کارت باشه، سرگرد می میره.

سردار بهروان برای ردیابی ماهواره ای سعی داشت مکالمه اش را طولانی کند، از این رو با کمی مکث اضافه کرد:

– از کجا بدونم راست می گی؟

سردی کلام مرد اعصاب سردار را به هم ریخت. او با خونسردی خاصی اضافه کرد:

– مدرک می خوای؟

– آره خوب …. شاید گوشی زادمهر رو شانسی پیدا کردی.

قهقهه مـ ـستانه مرد در گوشی پیچید و بعد با سردی و خشونت گفت:

– ۲۰ کیلومتری پلیس را باغین در محور بردسیر زیر یه پل، ماشین سرگرد رو پیدا می کنی. اگه مدرک بیشتر خواستی منتظر بمون.

ارتباط قطع شد و الو الو اضافه کردن سردار بهروان بیهوده بود، سردار گوشی را با عصبانیت کف کف دستش کوبید و اظهار کرد:

– مثل اینکه موضوع جدیه.

سردار روزبه به خوبی حال او را درک می کرد، از این رو او را دعوت به آهستهش کرد و سؤال کرد:

– چی می گفت؟ خواسته اش چی بود؟

– حرفی نزد اما آدرس ماشین سرگرد رو داد.

– کجا !؟

– ۲۰ کیلومتری باغین.

– پس معطل چی هستی؟ بیسیم بزن بچه های پلیس جاده، گرو تجسس رو هم سریعا اعزام کنید.

اتومبیل کیان در محل مذکور کشف و بلافاصله پس از انگشت نگاری و بازرسی کامل برای تحقیقات بیشتر به کرمان انتقال داده شد.

اثر انگشت خاصی پیدا نشد. تنها اثر انگشت که دایره تشخیص هویت تایید کرد، مربوط به متهمه ای به نام غزاله هدایت بود. از این رو سردار بهروان طی تماس تلفنی با سرهنگ شفیعی ،رییس زندان سیرجان، متوجه شد که غزاله به قلبیل ضعف اعصاب به کیان سپرده شده بود تا در بیمارستان کرمان تحت مداوا قرار گیرد. پرونده غزاله مورد بررسی قرار گفت. طبق تحقیقات به عمل رسیده، او به طور حتم تا روزگارهای آینده آزاد و به خانواده اش ملحق می شد. از این رو قلبیلی نداشت تا کسی برای آزادی او متحمل چنین ریسکی شود با این وجود خانواده اش مظنون قلمداد شدند و برادرش هادی به طور موقت بازداشت و تحت بازجویی قرار گرفت. بازپرسی از او نتیجه نداشت. تقریبا تمامی درها بسته بود که تلفن سوم زده شد و باز ردیابی ماهواره ای انجام گحرکت کرد.

– شاید به این زودی ها نتونم تماس بگیرم. فقط خواستم هشدار داده باشم که بجز زادمهر کسان دیگری هم هسسریع که ممکنه دچار دردسر شوند…. مثل پسرت.

بدن سردار یخ زد، با این حال با خونسردی اضافه کرد:

– چی می خوای ؟ برو سر اصل مطلب.

– ماشین زادمهر رو پیدا کردی؟ بهتره ترمز ماشین آقا محسن رو هم چک کنی، ممکنه یه از خدا بی خبر اون رو کف دستکاری کرده باشه.

نفس سردار بند رسید، از لابلای دندانهای کلید شده اش بیان کرد:

– چی می خوای؟

– شتاب‌زده نرو! پله پله….. بازم تماس می گیرم، منتظرم باش.

ارتباط قبل از شناسایی محل قطع شد. با این وجود شماره بلافاصله شناسایی شد و چند دقیقه بعد دختر خانمی که دانشجوی ادبیات بود، در اتاق بازجویی مشغول بازجویی و شرح ماجرای ربوده شدن تلفن هممسیرش بود.

دیگر شکی باقی نماند که ردیابی مکالمه ها کار بیهوده ای است و آنها در برابر حریف قدر و کارآزموده ای قرار گحرکت کرده اند. آماده باش اعلام و شهر به طور نامحسوس تحت نظارت قرار گرفت.

دقایق به کند می گذشت. ۳۴ ساعت از ربوده شدن سرگرد زادمهر سپری شده بود و سردار بهروان خود را موظف می دید که هر چه به‌سرعتتر گزارشی کامل برای مقر فرماندهی کل در تهران فکس کند.

دو روز سخت و طاقت فرسا تقریبا تمام رمق آنها را گراهی شده بود. غزاله به سبب ضعف، تحمل آزار و اذیت های گاه و بیگاه ربایندگان را نداشت و به همین دلیل به‌شدت ضعیف شده بود، با این حال ترس از کف دست دادن عفت و پاکدامنی، او را گوش به زنگ ساخته بود. او علی رغم درد و رنجی که تحمل می کرد، بی نهایت دلواپس کیان و سلامتی او بود، چراکه کیان تنها امیدش در آن وانفسا به شمار می رفت.

کیان روزگاری دو وعده به شکنجه گاه برده می شد و غزاله هنگام برگرداندن او با بغض و اشک پتو را دور او می پیچید تا کمی احساس گرما کند. او بیشترِ جیره غذایی اش را با مقدار کمی آب در کنج دیوار، زیر پتو، پنهان می ساخت و آن را به زور به خورد کیان می داد.

اگر رسیدگی های جزیی غزاله نبود، چه بسا کیان در اثر گرسنگی و ضعف شمتوجه شد جسمانی از جهان می راهی شد. اما کیان مرد روزگارهای سخت بود. دیروزگار زیر شکنجه نیروهای بی رحم بعثی و امروزگار تحت شکنجه دشمنان داخلی بیرحمِ در کمین جوانان وطن.

صبح روز سوم فرا رسید. غزاله کز کرده در گوشه دیوار به خواب رفته بود که با صدای باز شدن در از جا جست. مراد و بشیر در حالیکه به زبان محلی صحبت می کردند وارد شدند و یکراست به سراغ کیان رفتند. غزاله این بار فرصت برداشتن پتو را از روی کیان پیدا نکرده بود. مراد نگاه غضب آلودی به او انداخت و بیان کرد:

– خوب بهش می رسی!

و با غیظ به طرف غزاله رفت و در حالیکه روی او خم می شد. نگاه نفرت انگیزش را در دیده او دوخت و گفت:

– فکر نکنم دلت بخواد مزه مشت و لگدهای منو بچشی.

غزاله سر به زیر شد و از ترس آب دهانش را قورت داد، اما پنجه های زمخت و قوی مراد، دور فکش قفل شد و با فشار زیادی سر او را بالا آورد.

مراد نگاه در نگاه غزاله دوخت. هر لحظه حـ ـلقه نگاهانش گمسرورتر و فشار انگشتانش بیشتر می شد، غزاله از گوشه چشم نگاه پرالتماسی به کیان که حالا نیم خیز شده بود، انداخت. نگاه ملتمس غزاله دل کیان را به درد آورد. از این که نمی توانست کاری انجام دهد، عصبی و کلافه چشم بست و دندان قروچه کرد، دیده که باز کرد، دهان غزاله خونین شده بود. با آوایی شامگاهیه به ناله فریاد زد.

– ولش کن عوضی. چی از جونش می خوای؟

با فریاد کیان، مراد غزاله را با ضرب به سمت دیوار هُل داد و نگاه غضبناکش را به او دوخت. اما عضلات صورتش بلافاصله تغییر کرد و با تبسم تمسخرآمیز اضافه کرد:

– به به ….. جناب سرگرد زبون باز کرده.

بشیر خنده مـ ـستانه ای سر داد و اظهار کرد:

– چرا تا حالا بهش فکر نکرده بودیم…. به جون تو تا حالا فکر می کردم جناب سرگرد لاله.

مراد ناگهان به سمت غزاله چرخید و با یک حرکت او را از جا کند. قامت غزاله چراکه بید می لرزید، دعای قلب ترسانش: ” خدایا به دادم برس…. یا ابوالفضل ” بود. مراد گشتی به دور او زد او را به سمت خود کشید. غزاله به تکاپو افتاد، ولی رهایی از چنگال مرد قوی هیکلی مثل مراد کار راحتی نبود. کیان دیگر طاقت نیاورد، از جای جست ولی با لگد بشیر نقش بر زمین شد.

مراد بر فشار پنجه هایش افزود و غزاله از درد ناله سر داد. کیان از کرده خود پشیمان شده بود. کاش زبان به دهان می گحرکت کرد و حرفی نمی زد. با نفسی که در سیـ ـنه اش حبس شده بود، نگاه بست.

مراد برای تحریک بیشتر او صورت به صورت غزاله چسباند. غزاله در حالیکه فریاد گوشخراشی سر می داد، سرش را کمی عقب کشید و ناخنهایش را در صورت مراد فرو برد. مراد با احساس درد با غیظ او را به گوشه ای پرتاب کرد.

سه شیار قرمز رنگ روی گونه مراد متوجه شده می شد. با احساس سوزش دست بالا آورد و روی گونه اش کشید. مرطوب بود. به انگشتهایش نگاه کرد که به خون آغشته شده بود. نگاه پرغیظش را به غزاله دوخت. چند گام به سمت او برداشت ولی آوای اسد که فریاد می زد: ” مراد، مراد. چه غلطی می کنی؟ جون بکنی هی، چرا نمیای؟”. او را متوقف ساخت.

مراد به سمت صوت چرخید.

– اومدم قربان…. اومدم.

بعد لبـ ـهایش را با کینه و نفرت جمع کرد و آب دهانش را به سمت غزاله پرتاب کرد و گفت:

– سر فرصت خدمتت می رسم وحشی.

سپس خنده کریهی کرد و بیان کرد:

– می دونم گربه هایی مثل تو رو چطور باید رام کرد….. بذار اما خان و اسد برن!….

دخترک در حالیکه چادر گلدارش را به دندان گرفته بود مقابل درب سبز رنگ دژبانی مبارزه با مواد مخدر از حرکت ایستاد و با انگشتان کوچکش به آن ضربه زد. دریچه کوچکی باز شد.

– کیه؟ چی می خوای؟

صدای ضعیف دخترک سرباز را وادار کرد که دیده به پایین بدوزد:

– آقا…. آقا.

– چی می خوای بچه؟

دخترک بسته کوچکی را نشان داد و اضافه کرد:

– یه آقایی اینو داد گفت بده…. بده…..

دخترک به ذهنش فشار آورد و سرباز بی حوصله گفت:

– برو پی کارت بچه. دیگه این طرفا پیدات نشه ها…..

دخترک به گریه افتاد و بیان کرد:

– به من چه.

به نقطه ای اشاره کرد که اثری از کسی متوجه شده نمی شد و افزود:

– اون آقا بیان کرد اینو بدم به شما…. گفت فیلمش قشنگه حتما تماشا کنین.

دخترک بسته را روی زمین گذاشت و بی اعتنا راه منزل اش را پیش گرفت. سرباز بلافاصله گوشی را برداشت و جریان را به اطلاع سرهنگ کرمی رساند. کرمی سراسیمه کف دستور متوقف ساختن دخترک را صادر کرد. سرباز نیز گوشی را رها کرد و با عجله بیرون دوید. نگاهش در اطراف چرخ خورد برق چادر دخترک را در پیچ کوچه متوجه شد. مـ ـستاصل بود بسته را داخل دژبانی گذاشت و شروع به دویدن کرد.

در آستانه ورود به کوچه نظر انداخت، ولی اثری از دخترک نیافت. نفس زنان به سمت ستاد بازگشت و گزارش داد و منتظر کف دستور ماند. دقایقی بعد مامور ویژه گروه تخریب برای شناسایی بسته به دژبانی رفت و پس از اطمینان از سلامت بسته آن را داخل ستاد برد. بسته باز شد و یک کاست ویدئویی از آن بیرون کشیده شد. بدین ترتیب بلافاصله مقامات در جریان قرار گحرکت کردند و لحظاتی بعد در سالن کنفرانس قرارگاه، تنی چند از سرداران و مامورین ویژه اعزامی از تهران به هممسیر چند مقام عالی رتبه از فرماندهی نیروی انتظامی با تاسف و تاثر مشغول نظاره فیلم بودند.

صحنه هایی از شکنجه کیان و آزار و اذیت غزاله به تصویر کشیده شده بود. مردی با چهره کاملا پوشیده چنگ به گیسوان غزاله زد و او را مقابل دوربین کشید و بیان کرد:

– به زودی پیش مرگ سرگرد عزیز رو براتون پیشکش می کنم تا بدونید ما با کسی شوخی نداریم.

سپس غزاله را با مو از جا کند، ناله غزاله در فضا پیچید و متعاقی آن باران مشت و لگد مرد بر پیکر رنجور و ناتوان او فرود وارد شد. خون از دهان و بینی غزاله جاری شد و مرد قهقهه مـ ـستانه ای سر داد و پیکر نیمه جان او را روی زمین تا مقابل دیدگان کیان کشید. سپس انگشتش را به خون غزاله آغشته کرد و به پیشانی کیان مالید و گفت:

– نذر تو کردمش سرگرد.

و به سمت دوربین چرخید و گفت:

– منتظر بمونید تا یکی دو روزگار دیگه سرش رو براتون می فرستم.

سپس لگدی زیر بدن غزاله زد، ولی غزاله نفسی برای فریاد کشیدن نداشت.

بالاخره غزاله را رها کرد و به سراغ کیان راهی شد. سر او را با مو بالا آورد. کیان در اثر شدت شکنجه تقریبا از حال راهی شده بود. لنز دوربین روی صورتش زوم شد و چهره او را از فاصله نزدیکتری به نمایش گذاشت. صورتی کاملا متورم و کبود که به راحتی شناسایی نمی شد. چند جای صورتش شکافته و کاملا غرق خون بود. مرد بـ ـوسه ای بر موهای کیان زد و مجددا قهقهه مـ ـستانه سر داد و بیان کرد:

– می بینی سردار. می بینی. این همون سرگرد عزیز و دلبسته شدنی توست. خوب نگاش کن ببین می شناسیش؟…. نوچ نوچ نشناختی . خوب نگاش کن! خودشه!

سپس مکثی کرد و با جدیت، اما تهدید افزود:

– اگه می خوای زنده بمونه فقط یه جاده داری….. شیرخان ! شیرخان در مقابل زادمهر…. چطوره؟ عادلانه است؟

و موهای کیان را رها کرد و برای التیماتوم آخر بیان کرد:

– شاید فکر کنی یک گروگان نمی تونه ضامن آزادی شیرخان باشه اما من برنامه هایی فوق تصورت دارم…. مواظب خودتون و یا احتمالا خانواده هاتون باشین. تا یکی دو ساعت دیگه یکی از همکارهای گرامی تون به طور غیر منتظره ای تشریف می بره اون دنیا…. بهتره تهدیدهای منو جدی بگیرید. دلم نمی خواد یه مو از سر شیرخان کم بشه، زیرا به تعداد موهای اون از نفرات شما کم میشه.

صفحه تلویزیون برفکی شد. حضار با بهتی آمیخته به تاسف چشم از آن بر نمی داششتاب‌زده. کسی یارای حرف زدن نداشت. قطرات اشک از نگاهها سرازیر بود.

سردار روزگاربه در حالیکه شقیقه هایش را می فشرد، گفت:

– رذلهای کثیف.

و رو به سردار بهروان ، که شانه هایش با هق هق بالا و پایین می شد، افزئد:

– سردار! بهتره خودتون رو کنترل کنید…. باید فکر کنیم و دنبال راه نجات باشیم.

پیوس، مامور ویژه اعزامی، رشته کلام را به کف دست گرفت و چراکه می اطلاع داشت کیان و سردار بهروان پیوند خونی دارند، بیان کرد:

– واقعا متاسفم… ولی قبل از آنکه تحت تاثیر این اتفاق باشیم، باید جوانب کار رو بسنجیم تا هرچه تندتر به سر نخ قابل توجهی برسیم.

سپس به وایت بورد نزدیک شد و در حالیکه درِ ماژیک را برای نوشتن باز می کرد بیان کرد:

– اول باید بدونم شیرخان کیه.

سردار بهروان اشک را از چهره اش زدود و لحن رسمی به خود گرفت و اضافه کرد:

– شیرخان یکی از قاچاقچیان بزرگ و تقریبا از مهره های اصلی باند بین المللی قاچاق مواد مخدره…. حدود سه سال پیش با رشادت و تیزهوشی سرگرد زادمهردر یک عملیات ویژه و درگیری بزرگ که به شهادت عده ای بچه های تیم انجامید، دستگیر و روانه زندان شد…. هنوز نتوانستیم اطلاعات با ارزشی از او بیرون بکشیم البته تحقیقات بچه های دایره تشخیص هویت ، هویت اصلی اون رو مشخص کرده اند ولی او دهن قرص و محکمی داره.

– حکمش صادر شده؟

– بله، اعدام.

– و وقت آن اعلام شده؟

– بعد از ایام محرم.

– مدت حکم چه موقع علی شد؟

– حدود یک ماه پیش.

– پس حساب شده عمل کردن.

– شواهد این طور نشون می ده.

– تا به حال چه سرنخی بکف دست آورمشاهده کرد؟

– هیچی…. جز اینکه تیم اونا کاملا حرفه ایه…. تمام تماسهاشون با موبایلهای سرقتی صورت گرفته و قبل از سی ثانیه قطع شده.

– ربایندگی به چه نحوی صورت گراهی شده؟

– هنوز نمی دونم.

پیوس هوای ریه اش را بیرون داد و روی وایت بورد کلمات سیرجان، کرمان، زادمهر و شیرخان را نوشت و رو به سردار بهروان بیان کرد:

– اون طور که قبلا بیان کردید، سرگرد روزگار پنج شنبه از سیرجان حرکت کرده و ابداً به کرمان نرسیده…. می خوام بدونم اون روزگار اتفاق خاصی در جاده رخ نداده؟

در این موقع سرهنگ کرمی بیان کرد:

– طبق تحقیقات ما در همان روز یک کف دستگاه کامیون بنز ده تن که تانکر سوخت بوده به قلبیل نامعلومی در حوالی بیدخیری از جاده منحرف و واژگون شده. در پی این امر آتش سوزی مهیبی به را افتاده و متعاقب آن ماشینهای گشت برای کنترل جاده اعزام شده اند محور کرمان- سیرجان تا حوالی بیدخیری از مامورین خالی بوده. در اطراف تانکر هم هیچ کس پیدا نشده … از شواهد بر میاد که راننده حادثه رو ترک کرده. از قضا تانکر هم سرقتی بوده و صاحب اون چند روز قبل از حادثه گزارش سرقت رو به آگاهی داده بوده.

– با این حساب تصادف تانکر برای اجرای نقشه بوده و آنها بین جاده کمین کرده بودند.

– دقیقا زیرا به گزارش چند شاکی، جاده توسط نیروی انتظامی حدود بیست دقیقه بسته شده و به بهانه بازرسی اجازه تردد از خودروها سلب کرده بودن. این درحالی است که نیروی انتظامی از این موضوع هیچ اطلاعی نداشته.

– و به احتمال قوی الآن سرگرد یه گوشه ای از خاک سیستان بلوچستانه.

– حدس ما هم همینه.

– فعلا در سراسر استانهای کرمان و سیستان و بلوچستان آماده باش اعلام کنید.

فصل ۱۳

در باز شد و پیکر غرق به خون کیان کف زمین رها گردید. دهان غزاله از وحشت باز ماند. برخلاف دفعات قبل در هوای سرد و کوهستانی کیان پوششی به تن نداشت و جای تازیانه ها نشان می داد در هر ضربه تکه ای از گوشت بدنش جدا گرمشاهده کرده است.

قلب غزاله ریش شد و دست جلوی دهان برد تا بغض گلویش را فرو بلعد، ولی قطرات اشک بی اراده از نگاهانش سرازیر شد. پاهای لرزانش را تکان داد و به زحمت از جای برخاست و کنار او زانو زد. حالا دیگر هق هق سر داده بود. لحظه ای بعد در میان بغض و اشک به تن زخمی کیان خیره شد و گفت:

– چطور…. چطور دلشون اومد این کار رو با تو بکنن….. مگه اونا آدم نیستن.

سر بالا گراهی شد و از خدا شکوه کرد: ( خدایا تو کجایی؟ پس چرا ما رو نمی بینی؟ چرا کمکمون نمی کنی؟ )

صوتی ضعیف کیان که گویی از ته چاه بالا می رسید غزاله را وادار به سکوت کرد. غزاله متوجه کلام او نشد، سرش را به لبـ ـهای کیان نزدیکتر کرد و گفت:

– چیزی گفتی؟

– آروم بگیر دختر.

– آخه ببین این حیوونای کثیف با تو چه کار کردن….آش و لاش شدی.

– اینا جای ضربه های دیشامگاهه…. قفسه سیـ ـنه ام می سوزه. کمک کن برگردم.

غزاله سراسیمه کف دست در پهنای صورتش کشید تا پرده اشک را از مقابل مشاهده کردگانش بزداید، سپس کف دستهای کف دستبند زده اش را زیر تنه کیان برد و او را به سمت دیگر چرخاند. در این هنگام نگاه بهت زده اش روی قفسه سیـ ـنه کیان متوقف ماند. عقش گراهی شده بود حال تهوع قلبش را زیر و رو می کرد. نا خودآگاه به گوشه اتاق دوید. کف دست خودش نبود محتوی معده اش بیرون ریخت. لبـ ـهایش را با لبه ژاکتش پاک کرد.

باورش نمی شد. به نظر او هیچ انسانی نمی توانست تا آن حد رذل و کثیف باشد. نگاهش دیوانه وار به هر سو چرخ خورد تا روی کیان خیره ماند. سیـ ـگارهای فراوانی روی قفسه سیـ ـنه او خاموش شده و چیزی شامگاهیه به اسم حک کرده بود. بعضی از تاولها نیز ترکیده و از جای آن خونابه سرازیر بود. انزجار، نفرت و کینه تمام وجودش را پر کرد. قدم های مصممش را به سمت در برداشت. لگد در پی لگد، فریاد قلبخراشش طنین انداز شد.

– کثافتا…. خوکای کثیف…. نامردای عوضی….

کیان می اطلاع داشت این اعتراض برای او عواقب بدی در بر خواهد داشت، از این رو قوایش را جمع کرد و بیان کرد:

– ساکت شو…. می خوای بار دیگر بیان سراغت…. تو فکر می کنی با کی طرفی؟

غزاله به هشدار او توجه نکرد، منزجر از حرکت کردار اما خان و مزدورانش مشت و لگد حواله در کرد و ناسزا چاشنی آن.

مراد که منتظر فرصتی بود تا تلافی صورتش را در بیاورد، تنوره کشان وارد شد و غزاله را به گوشه ای هل داد و فت:

– شیر شدی!؟ عربده می کشی!

غزاله چشم بُراق کرد و با خشم و صدایی که کم کم به گریه تبدیل می شد فریاد زد:

– چرا؟ چرا اینقدر اذیتش می کنین؟ مگه شما آدم نیستین؟ مگه شماها انصاف ندارین؟ چی از جونش می خواین؟ ولش کنین لعنتی ها…. ولش کنین.

و یکباره ساکت شد. نفس نفس می زد. آب دهانش را جمع کرد و آن را روی مراد پاشید. کیان با وحشت نیم خیز شده بود: ( ساکت شو هدایت ). مراد از سر خشم دندانها را به هم سایید و جلو رفت. کف دست سنگینش بالا رفت و روی گونه غزاله فرود وارد شد. کیان با غیظ نگاه بست.

خدا می داند با این ضربه غزاله چه دردی را تحمل کرد اما تمام توانش را به کار بست تا جلوی ریزش اشک را بگیرد. در عوض خشمش را در صدایش جمع کرد. صورت برافروخته وچشمان مشتعلش نشان می داد تا سر حد مرگ در مقابل این ظالم خواهد توقف کرد، فریاد زد:

– کثافتی مثل تو فقط می تونه به یه زن یا یه مرد کف دست و پا بسته زور بگه…. تو از یه بچه هم ذلیل تری….. تف تف به بی غیرتی مثل تو.

– خفه شو عجوزه.

و به جان دختر کف دست بسته و بی دفاع افتاد. سیلی های پی در پی او از چپ و راست غزاله را گیج کرد. هر ضربه چنان بود که گویی یکی از استخوان های صورت غزاله در حال شکستن است. مراد پر غیظ شده بود و کنترل اعمالش را نداشت، گیسوان او را دور پنجه هایش پیچید و او را به دور خود چرخاند. فریاد گوشخراش غزاله در دل کوه پیچید. مراد گیسوان پریشان او را رها کرد و لگدی به شکمش نواخت. ضربه چنان شمشاهده کرد بود که نفس غزاله حبس شد. سعی او برای بیرون دادن هوای ریه اش بیهوده بود، با شدت نقش بر زمین شد و از حال رفت.

مرد غول پیکر همین که احساس کرد دق و قلبی اش خالی شده، بلافاصله بیرون حرکت کرد و در را قفل و زنجیر کرد.

کیان که در خلال درگیری روی دو پا ایستده بود، با نگرانی بر بالین او نشست و او را صوت کرد.جوابی نگوش داد. با کف دستهای بسته کمکی از دستش بر نمی وارد شد، از این رو پشت به او جای گرفت و با کمک پنجه ها، غزاله را به سمت دیگرش چرخاند و صدایش زد، باز هم واکنشی نمشاهده کرد. به ناچار برای وارد کردن شوک با شدت به قفسه سیـ ـنه او ضربه زد.

نفس غزاله بالا وارد شد و نگاه باز کرد. کیان نفس عمیقی کشید و بیان کرد:

– خدا رو شکر، فکر کردم مُردی.