برا اامان بار میخواستم با هواپیما سفر کنم و الان که رو صندلیش نشستم بدجور استرس دارم… عاشق شدم کنار پنجره مینشستم اما شماره صندلی نیکزاد اونجا بود…. روم هم نمیشد بهش بگم بلند شو من بیام جات.. از عصر که اونجوری زد تو پرم و حالمو گراهی شد یه حس خیلی بدی بهش پیدا کردم….
هواپیما شروع به حرکت کرد که اوج بگیره به صورت کاملا ناخواسته جای اینکه کف دسته ی صنقلبی خودم رو بگیرم، کف دست نیکزاد که رو صندلی خودش بود رو فشار دادم..
به محض لمس دستش، کف دستم رو به سرعت برداشتم…بدون هیچ عکس العملی دستش رو قد بلند کرد و گذاشت رو پاش…
با بلند شدن هواپیما و اندیشیدن به دور شدن از خانواده و شهرم حس دلتنگیم به اوج رسید..نگاهام پر شد و اامان قطره اشکم چکید رو دستم، از ترس نیکزاد و اینکه عصبی شه فورا صورتم رو پاک کردم و نفس عمیقی کشیدم تا یکم به خودم مسلط شم…
کنارش وایسادم و اون چمدونم رو از بار تحویل گحرکت کرد و داد کف دستم…. چمدونم رو بدون هیچ حرفی گرفتم چون انتظار نداشتم این مرد بخواد برام بیارش…از فرودگاه زدیم بیرون….
نیکزاد گوشیش رو برداشت و شماره گحرکت کرد و گذاشت دم گوشش: کجایی فرهاد؟.._ بسیار خوب.. آره میدونم.. ببین میتونی ماشینو بیاری جلوتر….
با رسیدن به یه ماشین ۲۰۶ سفید، مرد جوونی هم سن سالهای خود نیکزاد از ماشین پیاده شد و به سمتمون اومد.. با متوجه شدن من کنارش سرش رو به حالت تاسف تکون دادو جواب سلام نیکزاد را با بی میلی داد...
نیکزاد: مگه نگفتم بیا جلوتر؟
_ گفتم که جا واسه پارک نیست..
_خیلی خب، صندوق رو بزن چمدونا رو بزارم بالا..
پسره که حالا فهمیدم اسمش فرهاد در صندوق رو باز کرد و اول چمدون اونو گذاشت بعدشم میل داشت چمدون منو ازم بگیره که نیکزاد اضافه کرد: بیا برو روشن کن خودش بلده بذاره..
با خجالت لبم رو گاز گراهی شدم و میل داشتم چمدونو کشیده کنم که فرهاد نذاشت و خودش گذاشتش صندوق…
دردت بخوره تو سر این.. خجالت هم نمیکشه نمیگه چمدون به این سنگینی رو چطور کشیده کنم….
هر چی تو راه به مکالماتشون گوش کردم بلکه یه چیزی بفهمم نشد اینقدی که درهم برهم حرف میزدن..
ماشین جلوی یه برج بسیار شیک و مدرن وایساد و پیاده شدیم…
نیکزاد رو کرد سمت فرهاد که بار دیگر تو ماشین میجای گرفت بیان کرد: کجا؟! بریم بالا یه چی بخوریم بعد برو..
فرهاد که مشخص بود به زور داره جواب میده لب زد: دیروقته.. مولین خونه تنهاست باید برم....
و رو کرد سمت من و برا اامان بار مخاطبم قرار داد و گفت: خداحافظ خانوم
جوابش رو به قدری آروم دادم که شک داشتم صدام رو شنیده باشه…. اینقد که از عصر تا الان حرف نزدم انگار از حنجره م هیچ آوایی در نمیومد…
وارد لابی بسیار مدرنش شدم.. دو تا نگهبان تو لابی بود.. و یکیش با متوجه شدن نیکزاد به سمتش اومد و سلام کرد و چمدون ها رو ازمون گحرکت کرد و به طرف یه آسانسور که انگار مختص بار بود حرکت کرد….
همراهس وارد آسانسور شدم و اون دکمه ی طبقه ی ۱۲ رو زد…سرم رو انداختم پایین تا تو این یه وجب جا باهاش چشم تو دیده نشم…
با باز شدن آسانسور پشت سرش بیرون رفتم..نگهبان با دوتا چمدون ما کنار در وایساده بود و با حضور ما، از نیکزاد خداحافطی کرد و حرکت کرد…
چمدونم رو زمین گذاشتم و کیفم رو روش قرار دادم.. خونه ی خیلی بزرگ و زیبایی بود که در حال حاضر برا من حکم قفس رو داشت.. وسط سالن بزرگش وایسادم و به اطرف خیره شدم، سمت چپش آشپزخونه قرار داشت و سمت راستش هم دو تا اتاق رو به روی هم و بعدم چن تا پله میخورد و یه در دیگه ای بود… دیگه از این زاویه مشاهده کردی به پشت آشپزخونه نداشتم…
همونطور وسط سالن مونده بودم زیرا نمیدونستم باید چیکار کنم…. بدجور احساس غریبی میکردم..
حالم اصلا خوب نبود.. هیچی زیستنم سر جاش نبود….
به طرف مبل های گوشه سالن حرکت کردم و جای گرفتم… چشمام بدجور میسوخت، از دیشب تا الان نخوابیدم، سرم از بیخوابی و گریه خیلی درد میکرد..
با اومدن نیکزاد از رو مبل کشیده شدم.. لباساش رو با لباس های خونگی عوض کرده بود… به طرفم اومد بیان کرد: دنبالم بیا…
چمدون بلند کردم و دنبالش رفتم.. از کنار آشپزخونه رد شد وارد یه سالن کوچکتر شد که رو به روش سه تا در بود.. اولین در رو باز کرد و کنار راهی شد و اظهار کرد: اینجا برا توعه.. فعلا خیلی خستم فردا حرف میزنیم…
داخل اتاق شدم نگام رو اطرافش چرخوندم.. یه اتاقی که اصلا به این خونه نمیخورد.. اتاق تقریبا نه متری که جز موکت هیچی دیگه ای توش نبود….
میمیل داشت بره که بهش اظهار کردم: من باید چطوری بخوابم؟
نفسش رو با شدت بیرون داد و با دستش در سوم رو بهم نشون داد و اضافه کرد: از اونجا تشک پتو بردار و بعدم به یه حالت تمسخری بیان کرد: فکر نکنم مشکلی با رو زمین خوابیدن داشته باشی، درسته؟
رفت و آوای عقده ای گفتنم رو نگوش داد….
تشک رو پهن کردم و متکا رو روش گذاشتم… لباسام رو با تاپ و شلوار گمسروری عوض کردم و پتو رو کشیدم رو خودم چون اتاق بدجور سرد بود….. فکر بابا مامان اجازه ی خواب رو بهم نداد…یعنی الان چیکار میکنن؟ از همین حالا قلبم براشون تنگ شده.. نمیدونم چطوری فردا میتونم ازشون یه سراغی بگیرم….
با گوش دادن سر و صدا نگاهام رو باز کردم، چند ثانیه طول کشید تا بفهمم چی به چیه! و کجام!!…
کشیده شدم و به طرف دستشویی که همون کنار اتاق خودم بود راهی شدم و کف دست صورتم رو شستم و سمت آشپزخونه راهی شدم.. حس مزخرفی داشتم، احساس غریبی و سرباری بهم دست داد.. با ورودم به آشپزخونه نیکزاد و مشاهده کردم که پشت میز جای گرفته بود و تو گوشیش چیزی رو تایپ میکرد…
آروم سلام کردم .. بدون بالا اوردن سرش بهم یه چشم دوخت و دوباره مشغول شد….
میدونستم که برا خانمی کردن نیومدم تو این خونه اما اینم نمیدونستم که الان باید چیکار کنم!…
معمولا اول صبح همه چای میخورن دیگه… برا همین طرف چای ساز رفتم و آب ریختم توش و همونجا وایسادم تا جوش بیاد… با درست کردن چایی بقیه ی وسایل صبحونه رو هم از تو یخچال در آوردم و گذاشتم رو میز….
گوشیش رو کنار گذاشت و شروع کرد صبحونه خوردن.. صندلی رو کشیدم و میمیل داشتم بشینم که صوتش باعث شد پاهام میخ زمین شن..
_ هر وقت من صبحونه م تموم شد تو بعدش بشین، بعدم سرش رو اورد بالا و اضافه کرد: نه صبحونه نه ناهار و نه شام، هر وقت من بلند شدم بعدش میشینی…فهمیدی؟
همه ی وجودم غرق خجالت شد، چشام رو چرخوندم تا اشکم نریزه و جلوی این بیشعور رسوا نشم..
حالا انگار من چقد دوست داشتم باهاش رو یه میز بشینم…
از آشپزخونه بیرون اومدم و رفتم تو سالن نشستم رو مبل تا خان صبحونش رو تموم کنه و خبر مرگش بزنه بیرون..
بعد از کوفت کردنش که یه نیم ساعتی طول کشید اومد بیرون و رو مبل رو به روییم جای گرفت،.. خواستم قد بلند شم که اظهار کرد: بشین کارت دارم..
قرار گرفتم و گفتم: بفرمایین؟
پا رو پا انداخت و لب زد: اینکه تا این موقع خوابیدی برا این بود که دیشامگاه بهت قوانین این خونه رو نبیان کردم، از این به بعد اجازه نداری که تا اینوقت روزگار مثل ملکه ها بخوابی.. من ساعت هفت و نیم میزنم بیرون..قبلش باید بیدار شی و صبحونه م رو ولیده کنی…حق اینکه از خونه بزنی بیرون رو نداری..هی دم به دیقه گریه و زاری جاده بندازی و مولین مامان کنی برات بهشدت بد میشه…ناهار و شام هم به موقع درست میکنی… یه ذره گرد خاک ببینم تو این خونه هر چی دیدی از چشمهای خودت متوجه شدی….
کف دستام از شدت خشم مشت شده بود…بیشرف…بیشرف….
رسما کلفتش شده بودم….
لبهام رو فشار دادم تا چیزی نگم دستام رو ستون بدنم قرار دادم و قد بلند شدم…
قبل از دور شدنم گفت: نشنیدم؟
برگشتم و حالت سوالی بهش خیره شدم…
یه ابروش بالا انداخت و اظهار کرد: نگوش دادم بگی نگاه؟؟
با حرص لب زدم: نگاه… و دور شدم ازش…
وارد آشپرخونه شدم و پشت میز نشستم و از ته قلبم زار زدم…. صادق… صادق چیکار کردی باهام.. خدااا بدبخت شدم… لعنت به سرنوشتم.. لعنت به بختم…
بدون اینکه چیزی بخورم بلند شدم و ظرفهای صبحونه رو شستم تا فکری برا ناهار کنم..
حالا چی درست کنم؟
تو همین فکر ها بودم که نیکزاد با لباس بیرون اومد تو آشپزخونه و گفت: برا ناهار قرمه سبزی درست کن..
سرم رو بالا گرفتم که جوابش رو بدم که با دیدن اخماش وحشت کردم و یه قدم عقب حرکت کردم…
_ مگه نگفتم حق اشک ریختن و زار زار نداری هااا؟
آب دهنم رو قورت دادم و لب زدم: م.. من گریه نکردم..
جلوتر اومد و زیرام رو گراهی شد و سرش رو خم کرد و بیان کرد: اگه یه بار دیگه فقط یه بار دیگه ببینم اشک ریختی جوری میزنمت که صدای سگ بدی.. من حوصله ی زر زر ندارم.. فهمیدی یا نه؟ زیرام رو فشار بیشتری داد که سرم رو تکون دادم….
_ خوبه این به نفع خودتم هست… دلواپس نباش حیات صد ساله اولش سخته…
با تموم شدن جمله ی مزخرفش چرخید و از خونه زد بیرون…
سر خوردم و جلوی یخچال جای گرفتم و اینبار با صدای قد بلندتری ضجه زدم….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن