#پارت_۳۷۱
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
بشکن زد و بعد از ماشین پیاده شد و همونطور که کف کف دستهاش رو بهم می مالید قدم زنان میومد سمتم اضافه کرد:
-آهاااان! این سوال خوبیه!
از برق طمع توی دیدههاش از نوع نگاه هاش به خودم و حتی از حرکاتش اصلا و ابدا خوشم نمیومد.
نزدیکتر که شد از حرکت ایستاد.براق شد تو دیدههام و به سر رسوند اون انتظار رو:
-یحتمل در جریانی زیستن جمشاهده کردا تو تهرون چقدر سخت شده…!؟
روی خوش نشونش ندادم.کف دست کیفو رو که پاشو بهش تکیه داده بود کشوندم سمت خودم و با برآشفتهت گفتم:
-سخت شده که شده…به من چه!
سرش رو کج کرد و با جدا کردن دستهاش از هم اضافه کرد:
-د نه دیگه…نشد بانوی من! مثل اینکه هنوز در جریان نیستی بنده از چیا باخبرم! زبونت دراز…که نباس باشه زیباه…
ازش متنفر و بیزار بودم.سعی کردم خودمو در مقابلش نبازم و ضعیف جلوه ندم که خیالات برش داره.با لحن جدی ای بیان کردم:
-بخوای حرف مفت بزنی زنگ میزنم به پلیس تا به جرم ایجاد مزاحمت دمار از روزگارت دربیارن!
لبخند زد تا نشون بده اصلا از حرفهام نوحشت کرده و این فقط یه چیزی رو اثبات میکرد.اینکه اون احتمالا یه چیزایی میدونه که به ضررم.
یک قدم دیگه اومد سمتم و پرسید:
-جرم مزاحمت چیه؟تعهد گراهی شدن و یه نصحیت و یه خط و نشون!؟
جرم خیانت چیه؟ شااق و رسوایی…
نفسم تو سینه حبس شد.با برآشفتهت حرکت کردم سمتش و یه سیای محکم زدم تو گوشش و گفتم:
-خفه شو کثافت…برو گورتو گم کن…اگه بازم از این چرندیات بگی بدجور حالتو میگیرم!
کف دسته کیفو کشیدم و به مسیر افتادم که دنبالم اومد و دیگه نه مثل قبل با خنده بلکه بهشدت جدی گفت:
-خیلی توپت بره…در ذهنش گذراندی ما در جریان رابطه ی تو و آق مهندس نیستیم!؟ بدبخت من بهت لطف کردم و از اول اومدم سراغ خودت وگرنه یه راست میتونستم بدم پیش نوشین خانم و همه چیزو بهش بگم…
توقف نکردم و باهمون قدمهای تند به راه افتادم.مادامی که از ما مدرک نداشتن هیچ غلطی نمیتونستن بکنن.
ول کن نبود.بازم دنبالم اومد و بیان کرد:
-به نفع خودت یه جوری چفت این دهنتو سفت کنی و راضی نگهم داری وگرنه طبل رسواییتو چنان بکوبم که گوشش ….
نذاشتم حرفشو بزنه.چرخیدم سمتش و داد زدم:
-خفه شو عوضیییی….خفه شو…اگه بازم دنبالم بیای و چرت و پرت بگی پدرتو درمیارم…
خندید و بعد کف دست برد توی جیب شلوارش و با بیرون آوردن گوشی موبایلش بیان کرد:
-دیگه داری خیلی شتابزده میری دخترجون…کلی فیلم و عکس ازت دارم که اگه به دست زن اون مردی که باهاش ریختی روهم برسه پدرجدتو درمیاره…
ماتم برد وقتی فاصله گحرکت کرد و صفحه گوشیش رو مقابل مشاهده کردم قرارداد و یکی یکی عکسها و فیلم هارو نشونم داد.
باور نکردنی بود.
دهنم باز مونده بود و چشمام از ترس و تعجب گرد و درشت.
تبسم پلیدی روی صورت نشوند و گفت:
-خب دخترجون….هنوزم زبونت درازه…
طول کشید تا به خودم بیام.تا از اون حال و هوای خراب فاصبه بگیرم و بپرسم:
-تو…توی…توی عوضی به چه حقی از ما فیلم و عکس گراهی شدی!؟
گوشی رو گذاشت تو جیبش و با پررویی تمام گفت:
-اونش دیگه به خودم مربوط.من همه ی این فیلمها و عکسهارو به نوشین خانم نشون میدم تا بفهمه مار تو آستین داره و خبر نداره…
پشت بهم شما ماشینش راهی شد.خدایا…چه بدبختی عظیمی.درست وقتی فکر میکردم قراره همه چیز عوض بشه و از شر حیات پر اضطرابم خلاص بشم سرو کله ی این عوضی پیدا شد و عین خرابه ها ویرون شد روی سرم.
به خودم اومدم.نباید اجازه میدادم همه چیز رو خراب کنه اونم حالا که میمیل داشتم حیاتمو تغییر بدم.
دویدم سمتش و اضافه کردم:
-صبر کن….
انگار منتظر شنیدن همین یک کلمه از طرف من بود چون فورا ایستادو بعد بهشدت آروم به سمتم چرخید.
روبه روش توقف کردم و سؤال کردم:
-چی میخوای!؟
زبونشو توی دهن چرخوند.طمع توی نگاهها و نگاهش خیلی چیزارو به من میفهموند.
تبسم کریهی زد و بعد بیان کرد:
-برای شروع نظرت چیه یه چیز تپل بهم بدی؟ یه چیزی که بتونه دهنم رو چند روزی بسته نگه داره تا بشینم و درست و حسابی فکر کنم ببینم چه معامله ای میتونیم باهم داشته باشیم…
از خودش و از اون عمه ی لعنتیش که حالا میفهمم قلبیل نگاه های طعنه دار، رفتارهای سرسنگینش چی بودن بیزار بودم.
با نفرت بهش خیره شدم و گفتم:
-دهن کثافتتو باز کن و بگو چی میخوای!؟
صورتش رو خاروند و بعد لبخند دیگه ای زد و بیان کرد:
-شما پیش قسط حسابش کن خانومی…فکر کنم واسه شروع یه پنج میلیون کافی باشه
متجیر نگاهش کردمو سؤال کردم:
-چی؟؟؟؟
بسیار بهسرعت گفت:
-ببین خانوم دلبره یه جوری نگو چیییی انگار بجا پنج تومن گفتم پنجاه میلیون…این تازه فقط واسه بستن دهتم تا وقتی که فکرهامو بکنم و ببینم چه جوری میتونیم همدیگرو راضی کنیم
با عصبانیت اضافه کردم:
-من همچبن پاما ندارم عوضی..اون دندون طمعت رو تف کن رو زمین چراکه زدی به کاهدون…
سگرمه هاشو زد تو هم و اضافه کرد:
-واسه ما بازی نیا خودمون تو راسته ی زغال فرو
…با اون عابربانکی که تو داری پنج میلیون واست حکم پنج هزارتومنو داره…عخ کن بیا که فکر کنم پنج تومن به ب باد نحرکت کردن ابرو می ارزه!
آشغال عوضی…کاش میتونستم همینجا یه گلوله تو مغزش خالی کنم.
نفس عمیقی کشیدم و گفتم:
-من همچین پاما ندارم…
پوزخند زد و با اشاره به گوشواره هام که از زیر مقنعه بیرون اومده بودن اظهار کرد:
-پس علی الحساب اونارو بده تا ببینیم بعد چی میشه!
#پارت۳۷۲
🌓🌓 دختز نسبتا بد 🌓🌓
پوزخند زد و با اشاره به گوشواره هام که از زیر مقنعه بیرون اومده بودن گفت:
-پس علی الحساب اونارو بده تا ببینیم بعد چی میشه!
باورم نمیشدبا این صراحت ورسما زل بزنه تو چشمهام و بخواد گوشواره هام رو ازم بگیره تازه بقول خودش اینارو میمیل داشت ازم بگیره تا وقتی که فکرهاش رو بکنه و ببینه چقدر میخواد ازم بگیره و تیغم بزنه.
یا بهتره بگم باج خواهی بکنه.
دندونهام رو روی هم فشردم و با برآشفتهت اضافه کردم:
-تو….تو داری ازم باج میگیری!؟
ریز خندید و اضافه کرد:
-هه هه هه…شما…شما خانم دلبره اسمش رو بزار باج…من اسمش رو میزارم وسیله ای برای صلح! برای…برای آروم موندن شرایط!
زل زدم به دیدههاش.این آدمی که من میمشاهده کردم بعید بدونم به این راحتی ها ازم بگذره و راحتم بزاره..
اونقدرها بهش خیره شدم که خودش به حرف اومد و بار دیگر بیان کرد:
-زود باش دیگه خانم خوشگله… البته واس ما که مشکلی نیست…من فقط یکم بار دارم باید برا زن دوست پسرتون ببرم میگم واس شما بد نشه….
نفسم ار گوش دادن اون حرفها بالا نمیومد.دندونهام روی هم فشرده شدن و زبونم تو دهنم قفل شد.
کار من واقعا رسید به اینجا !؟ به این نقطه !؟
که اگه گوشواره هام رو بهش نمیدادم یه راست می حرکت کرد پیش نوشین.
لبهام رو ازهم باز کردم و گفتم:
-اگه مهردا بفهمه روزگارگارتو سیاه میکنه!
بازهم با حالت کریهی ریز خندید و بعد کف دستمال یزدی چروک و کثیفی رو از جیب شلوارش بیرون آورد و روی پیشونی و گردنش کشید و بعد بیان کرد:
-شما مضطرب اونجاش نباشید…همون مهردادتونم اگه بدونه ما چی ازش میدونیم زبونش بند میاد!
با انزجار گفتم:
-برات متاسفم عوضی…پشیمون میشی از کارت
-شما برای خودت متاسف باش که وارد زیستن مرد زن دار شدی…
سر برگردوند و نگاهی به عقب انداخت.دلم واسه از کف دست دادن اون گوشواره ها نمی سوخت.
قلبم از این میسوخت که این چرک کثیف میمیل داشت ازم باج بگیره.
مجدداً سرش رو به سمتم برگردوند و کف کف دستش رو به سمتم دراز کرد و گفت:
-کم کم داری پشیمونم میکنیااا….زیاد طولش بدی سر خر رو کج میکنم میرم پیش زن دوست پسرتون! از ما اضافه کردن بود
با نفرت بهش خیره شدم و لب زدم و گفنم:
-کثاااااافت!
ریز خندید.حالم از خودش و قیافه اش و خنده هاش بهم میخورد.
رو اعصابم بود اما واقعا کار دیگه ای از کف دستم برنمیومد.
شبیه کسی بودم که خفتش کرده بودن و میخواستم وسایلش رو ازش بگیرن.
اینجا ولی پای آبروم در میون بود…
نفس عمیقی کشیدم و بعد کف دستمو سمت گوشهام بردم و هر دو گوشواره رو از گوشم بیرون آوردم و به سمتش گرفتم.
پلیدانه لبخند زد و بعد گشواره رو ازم گراهی شد و اظهار کرد:
-تصمیم خوبی گراهی شدی خانوم خوشگله! به هر حال یه جفت گوشواره ی ناقابل به رسوا نشدن می ارزه….
خب…حالا اون شماره ت رو هم بده من ثبت کنم تو گوشیم…
اخم کردم و اون بسیار بهسرعت و قبل از اینکه چیزی بگم دلیل کارش رو به زبون آورد و اضافه کرد:
-واسه خاطر مذاکرات بعدی ازت میخوامش…به هرحال ما از این به بعد زیاد باهمدیگه کار داریم… .حالا این گوشی مارو بگیر و ثبت کن شماره ات رو …زود باش عجله دارم…
کثافت تر و عوضی تر از این آدم تو زندگیم سراغ نداشتم و در حد ایمان باور داشتم همه ی اینها زیر سر شهناز.
همیشگی از نگاه هاش از برخوردش و از راهی شدارهاش اینو حس میکردم که نسبت به من دید خوبی نداره…
و حالا…حالا بالاخره زهر خودش رو ریخت.
گوشی موبایلشو ازش گرفتم و بعداز اینکه شماره ام رو براش نوشتم اومو به سمتش گراهی شدم و اضافه کردم:
-شهناز ازت میل داشته این کارارو بکنی آره؟
بهم چشم دوخت و گفت:
-هرکی…چه فرقی میکنه…
-پشیمون پیشی…از این کارت پشیمون میشی
گوشواره های توی مشتش رو تو جیب جلوی پیرهنش انداخت و اظهار کرد:
-من پشیمون میشم!؟ مگه من با مرد زن دار رابطه دارم که از این رابطه پشیمون بشم!
آوامو بردم بالا و گفتم:
-خفه شو عوضی…
دیگه نتونستم اونجا بمونم و وجود مزخرفش رو تحمل کنم.لعنتی عوضی اصلا نمیدونم چیشد و از کجا پیداش شد.
درست وقتی فکر میکردم همه چی قراره نسبتا خوب میش بره جوری خراب و آوار شد روی سرم که نفهمیدم باید چه عکس العملی اصلا نشون بدم.
سرم درد گراهی شده بود.
با پاه های سستم گام های کشیده برمیداشتم و کسایلم رو دنبال خودم میکشوندم.
از پشت سر با آوای قد بلند بیان کرد:
-منتظر تماسم باش…به زودی بهت زنگ میزنم….
پلکهامو روهم فشردم و به جاده راهی شدنم ادامه دادم.
نفسم بسیار سخت بالا میومد.
تو اون اوضاع نابسامون باید وسایلمو میبردم خونه و دوباره راه میفتادم سمت کلینیک…
همه ی اینها به کنار….
من باید با این مشکل جمشاهده کرد چه غلطی میکردم؟
#پارت_۳۷۳
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
پشت میز نشسته بودم و درحالی که خیره بودم به نقطه ی نامشخصی سر خودکارو بسیار آروم به میز میزدم و پام رو تکون میدادم.
کف دستمو بالا بردم و انگشمو روی گوشهام گذاشتم.
نبود گوشواره هام بهم اثبات میکرد هیچ چیز توهم یا خواب و خیال نبوده. شهناز و برادر زاده اش ابوذر از همه چیز باخبر بودن و حتی مدرک هم داشتن…
گوشی موبایلمو از جیبم بیرون آوردم و تا وقتی که سرم نسبتا شلوغ بود قصد کردم به مهرداد زنگ بزنم.
انگار نمیشد که بهش زنگ نزنم…خواست من مهم نبود اصلا…همه چیز جوری پیش می حرکت کرد که همیشه کارم به وجودش گره میخورد.
راهی شدم تو صفحه مخاطبین و انگشتمو روی اسمش گذاشتم ولی قبل از اینکه لمسش کنم گوشی تو کف دستم زنگ خورد.
خودش بود! چه حلال زاده! تماسش رو جواب دادم و همینکه گوشی رو کنار گوشم گرفتم صوتی دادش لرزه به تنم انداخت.
داد میزد و کشیده کشیده میاضافه کرد:
” تو به چه حقی بدون اجازه ی من وسایلتو جمع کردی و از خونه حرکت کردی؟ تو با پول من خونه اجاره کردی که از پیش خودم بری؟ …توی نمک به حروم میخوای منو قال بزاری آره؟؟؟”
اون یه بند حرف میزد و داد و بیداد مسیر مینداخت و من فقط با ترس آدمایی که دور اطرافم جای گرفته بودن تا نوبتشون بشه رو تماشا میکردم….
نفس عمیقی کشیدم و بهشدت آروم و یواش اسمشو آوا زدم و اضافه کردم:
“مهرداد یه لحظه به من…”
چنان نعره ای زد که بدنم باهاش تکون خورد.میتونستم صورتش رو همین حالا موقع زدن این فریاد ها و اون داد و بیدادها تصور کنم.
حتی نذاشت حرفمو کامل به زبون بیارم.
بارهم خصمانه و پر نفرت و عصبی اظهار کرد:
” خفه شو….خفه شو تو منو دور زدی….تو منو دور زدی لعنتی….”
نه! فایده نداشت.اگه قرار بود همینطور به حرفهاش گوش بدم فقط باید توهین میمتوجه شدم برای همین تماس رو قطع کردم وبراش پیام فرستادم:
” تا وقتی خشمگین هستی نمیتونیم حرفهای همو بفهمیم.یک ساعت دیگه اگه آروم بودی باهام تماس بگیر”
پیام رو ارسال کردم و گوشی رو گذاشتم توی جیبم.با کف دستهام صورتمو پوشوندم و یه نفس عمیق کشیدم.
چی فکر میکردم و چی شد.
گمون میکردم وقتی بیام تهران قراره سرم فقط تودرس باشه…
به خودم امید میدادم همه چیز رو زود تموم میکنم و وقتی یه پرستار تمام عیار شدم برمیگردم سیراز و میشم حامی سفت و سخت خانواده ام.
ولی حالا گیر کردم وسط کلی اتفاق که تسلطی روی هیچ کدومشون نداشتم و هر آن ممکن بود از یه کدومشون نیش و ضربه بخورم.
خانم یگانه صدام زد و من بیمار بعدی رو فرستادم داخل….
اونجا پر بود از یه مشت دختر پولدار که سراپا فیک بودن.
باسنشون، سینه هاشون، گونه هاشون ، اسکلت بندی صورتشون لبهاشون دیدههاشون….
اونقدر پول داشتن که خودشونم نمیدونستن باهاش چیکار کنم اونوقت یکی مثل من بخاطر پول و بخاطر ساپورت مالی مجبور شدم بیفتم تو مخمصه ای که اینجوری خواب و خوراک رو واسم حروم کرده بود.
یک ساعت از پیامی که فرستادم گذشته بود و مهرداد همچنان تماش نگرفت.
میوحشت کردم اونقدر برآشفته باشه که کف دست به کار اشتباهی بزنه و هردومون رو بندازه توی دردسر.
یاید بهش میاظهار کردم چی پیش اومده.
باید میدرک کرد ابوذر و شهناز چی میدونن و چیکار کردن و میخوان چیکار کنم.
من تنهایی از پس این داستان برنمیومدم و همین حالاش هم مجبور شدم واسه بستن دهن اون عوضی بهش باج بوم…..
ساعت رفتنم کم کم نزدیک میشد.
زودتر از موعود وسایلم رو جمع کردم که وقت رفتن سریعتر بزنم بیرون.
آخرین مراجعه کننده رو فرستادم داخل که همون موقف تلفنم زنگ خورد.فورا از جیبم بیرونش آوردم وتا فهمیدم مهرداد بی معطلی جواب دادم و اضافه کردم:
” الو مهرداد….”
جواب نداد.صوتی نفسش رو متوجه شدم ولی چیزی نمیاضافه کرد…
پنج دقیقه بیشتر گوشی رو نگه داشته بودم تا اینکه بالاخره بیان کرد:
” اظهار کردی باهام حرف داری…بگو میشنوم ”
اینبار قبل از اینکه بازم داد و بیداد مسیر بندازه و اعصابش داغون بشه اضافه کردم:
“میخوام باهات صحبت کنم.حرفهایی هست که باید حتما بهت بزنم.کی میتونم ببینمت؟”
با لحن سردی جوری که انگار سالهاست باهام غریبه است جواب داد:
” من خونه رفیقمم…همون جایی که ادرسش رو خوب بلدی…میخوای بامن صحبت کنی بیا اونجا”
تا میل داشتم سر محل قرار چک و چراکهه بزنم آوای بوق ممتد تو گوشم میپیچید.
لعنتی….داشت سواستفاده میکرد و من رو میکشوند جایی که خودش میمیل داشت. گوشی رو گذاشتم توی جیبم.
درهرصورت کاریش نمیشد کرد.
صحبت با مهرداد و درمیونگذاشتن این موضوع با اون واجب ترین کاری بود که باید انجام میدادم جدا از اون
باید زودتر از اینجا بیرون میرفتم نه وقتی که بیرون رفتنم از اینجا هموقت میشد با تموم شدن کار حاتمی…
کیفم رو برداشتم و رفتم سمت اتاق خانم یگانه.
ردم به در و آهسته بازش کردم.
دختری که برای عملهای دلربایی اومده بود دراز کشیده بود رو صنقلبی و با دکتر در مورد تزریق فیلر و زاویه سازی صورتش صحبت میکرد.
خانم یگانه تا متوجه ام شد پرسید:
-جانم بهار !؟ مشکلی هست!؟
با کمی شرمندگی اضافه کردم:
-یه جایی کار مهمی دارم.میتونم زودتر برم!؟
با مهربونی جواب داد:
-آره عزیزم ماهم اینجا دیگه کاری نداریم…میتونی بری اگه کاری نمونده!
-نه همه رو انجام دادم!
-پس برو!
لبخند زدم و بیان کردم:
-مرسی .خدانگهدار…خداحافظ آقای دکتر!
#پارت_۳۷۴
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
بسیار تند از کلینیک زدم بیرون.بدو بدو تا خیابون حرکت کردم و بعدهم یه وربست گحرکت کردم و آدرس رو دادم.
نیم ساعت بعد رسیدم جلوی خونه ی رفیقش.خونه ای که چندسالی میشد کلیدش کف دست خودش بود و ما زیاد باهم اونجا اومده بودیم.
پیاده شدم و کرایه رو حساب کردم.
اونقدر کف دستپاچه بودم که حتی صوتی راننده رو هم نمتوجه شدم اونم وقتی در تلاش بود تا بهم بفهمونه بقیه ی کرایه ام رو ازش نگراهی شدم.
مضطرب و نفس زنون نگاهی به دور و اطرافم انداختم.
هنوزم ترس ابوذر تو جونم بودهنوزم گاهی احساس میکردم داره تعقیبم میکنه…
با گام های لرزون پله هارو بالا حرکت کردم . نزدیک به در از حرکت ایستادم و
انگشت لرزونم رو روی دکمه ی زنگ گذاشتم. بهشدت آروم فشارش دادم و یک گام عقب حرکت کردم.
دل ناگرون و با ترس نگاهی به اطراف انداختم.
دلم سریع تند تو سینه ام می تپید و لرز سررسیدن ابوذر، شهناز یا حتی خود نوشین تو وجودم بود.
نگاهم به عقب سر بود که در باز شد و قامت مهرداد نمایان.
سرمو به سمتش برگردوندم و خیره شدم به صورت عبوسش….
اب دهنمو قورت دادم سیک گلوم آهسته بالا و پایین شد.بعداز یه مکث کوتاه اظهار کردم:
-س…سلام….
صورتش خالی از حس بود.خالی از محبت.سرد و یخ.دیگه گرم تحویلم نگحرکت کرد.دیگه با لفظ عزیزم و جونم خطاب قرارم نداد.
با بی احساس ترین حالت ممکن زل زد تو چشمهام و بعد هم بدون اینکه جواب سلامم رو بده کنار راهی شد تا برم داخل. گرچه رفتارش تو ذوقم زد ولی
وقت رو تلف نکردم و بلافاصله از کنارش رد شدم و رفتم داخل.
درو بست و پشت سرم از حرکت ایستاد.
چرخیدم سمتش و بارهم بهش خیره شدم.
پوزخندی زد و سرتا پام رو برانداز کرد و بعد بیان کرد:
– از اول هم با همین نیت باهام هممسیر شدی آره!؟ تو سرت بود که یه روزی این موقع باربندیلتو که سفت بستی بری سراغ یکی بهتر و مناسبتر…
فکر میکرد من تیغ زنم.دختری که هدفش گرفتن پول و قال گذاشتن طرف مقابل بود.
نه…این ناعاقلبانه بود.چراکه من همچین آدمی نبودم.
من دوستش داشتم که باهاش وارد رابطه شدم و دوست داشتنش رو جواب دادم هرجور که اون میل داشت…پریدم وسط حرفش و اظهار کردم:
-بس کن مهرداد…بس کن! چجوری میتونی این حرفهارو بززنی وقتی خودت میدونی ….وقتی….
موث کردم و حرفم رو نیمه تموم رها کردم.اومد سمتم.نفرت و خشم تو چشمهاش موج میزد.
صورتش ترسناک شده بود و رگهای گردنش متورم.
دندونانشو روهم سابید و یقه لباسم رو گراهی شد و محکم چسبوندم به دیوار و بیان کرد:
-بوی خیانت میدی…کی رو پیدا کردی که داری منو دور میزنی؟ کی بهتر از من واسه تو پیدا شده!؟
مچ دستهاش رو گحرکت کردم و گفنم:
-مهرداد…ولم کن….ولم کن….
داد زد:
-ولت نمیکنم…ولت نیمکنم لعنتی…تو میخوای ولم کنی…میخوای هم که نه…ولم کردی راهی شد…بدون اجازه ی من و وقتی نبودم بار و بندیل بستی و رفتی…
دستمو گراهی شد و هلم داد به جلو.تعادلم رو از دست دادم و تلو تلو خوردم.به سختی و با تکیه دادن دستم به دیوار هرجور شده تونستم خودم رو سر پا نگه دارم و بعد چرخیدم سمتش و اظهار کردم:
-مهرداد..چیکار میکنی!؟
صداش رو انداخت رو سرش و گله مند و عصبی و قلبخور سؤال کرد :
-من چیکار میکنم؟ تو چیکار کردی؟ تو با من چیکار کردی!؟ هااان!؟برای چی ولم کردی؟ کی اومده تو حیاتت که از من قلب زده شدی هااااان !؟
سرمو تکون دادم و بریده بریده گفتم:
-تو…داری اشتباه میکنی…داری اشتباه میکنی مهرداد…کاری نکن و حرفی نزن که بعداز اضافه کردن و انجام دادنش پشیمون بشی…
اونقدر به سمتم اومد و من اونقدر عقب راهی شدم تا پام به لبه کاناپه گیر کرد و افتادم روش.
اومد سمتم .زانوش رو کنارم گذاشت و با خم شدن رو تنم دستشو بالا برد و عزمشو جزم کرد بزنه توی گوشم.
بی هوا کف دستهامو جلوی صورتم گرفتم و سرم رو کج کردم.
منتظر فرود اومدن کف دستش روی صورتم بودم که در لحظه منصرف شد.
نفس عمیقی کشید و کنارم قرار گرفت.
خودش کف دستهامو از روی صورتم کنار برد و اضافه کرد:
-روزگارگارتو سیاه میکنم بهار اگه بفهمم داری دورم میزنی…اگه بفهمم پای کس دیگه ای درمیون….
نگاهی به صورت جدیش انداختم.هنوزم عصبانی بود.برآشفته و قلبگیر…
خودمو کشیدم عقب و نیم خیز شدم و بعدهم اضافه کردم:
-لازم نیست تو روزگارمو سیاه کنی…یه نفر قبل تو مصمم شده اینکارو باهام بکنه…
کف دستشو گراهی شدم و بردم سمت گوشم نفس زنان اضافه کردم:
-تو گوشواره میبینی!؟گوشواره میبینی!؟ هان!؟ نیستن…لابد میپرسی چیکارشون کردم؟
دستشو هل دادم عقب و با تاسف بیان کردم:
-ابوذر ازم گحرکت کردش…میشناسیش دیگه اره؟ برادر زاده ی شهناز….تو کوچه سرمسیرمو گرفت و تهدیدم کرد.بیان کرد همه چی رو میدونه…درک کرده باهمیم…گوشواره هارو به عنوان باج ازم گحرکت کرد…
زل زد تو دیدههام.نمیدونم باور کرد یا نکرد ولی قلبیلی هم وجود نداشت که باور نکنه…
خودمو کشیدم عقب و مجدداً اظهار کردم:
-خواسته هاش رو انجام نمیدادم همه چیز رو میذاشت کف دست زنت….بفهم مهرداد…من و تو نمیتونیم کنارهم و باهم بمو
نیم…نمیتونیم….
ابوذر همه چی رو میدونه .
.شهناز همه چی رو میدونه…این رابطه دیگه ادامه دادنش فقط حماقت…
#پارت_۳۷۵
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
خودمو کشیدم عقب و بار دیگر بیان کردم:
-تمایل داشته هاش رو انجام نمیدادم همه چیز رو میداشت کف دست زنت….بفهم مهرداد…من و تو نمیتونسم کنارهم و باهم بمونیم…نمیتونستیم.
ابوذر همه چی رو میدونه .
.شهناز همه چی رو میدونه…این رابطه دیگه ادامه دادنش فقط حماقت…میفهمی!؟
خشمگین به سمتم چرخید.تو نگاهش ، تو دیدههاش فقط خشم و دشمنی می دیدم و بس.
حس میکردم اونقدر از خود من کینه به قلب گراهی شده که هنوز حالیش نشده چه افتضاحی به بار اومده.خم شد و دو تا کف دستم رو گراهی شد و با تکون دادن بدنم تو صورتم فریاد زد:
-از اول هم دنبال بهونه بودی…
با وحشت نگاهش کردم و پرسیدم:
-آخه بهونه ی چی؟
بدنم رو با خشونت تکون داد و با همون آوایی که ولومش گوش کر کن بود اظهار کرد:
-از اول هم دنبال بهونه بودی منو ول کنی و بری با یکی دیگه….این اجازه رو بهت نمیدم بهار…نمیزارم بعداز اینهمه مدت ساده و آسون ولم کنی و بری با کسی که قلبت میخواد.
با تاسف زل زدم تو چشمهاش و گفتم:
-تو دیوونه شدی مهرداد…دیوونه شدی!
داد زد:
-آره من دیوونه شدم چون شک ندارم میخوای منو ول کنی و بری با یکی دیگه…
اینبار من بودم که صوتمو بردم بالا و داد زدم:
-تو کر شدی دیوونه شدی نمیفهمی دارم میگم شهناز و ابوذر از ارتباط ما خبر دارن…اونا میدونن ما باهمیم
بازهم فقط به یه چیز در ذهنش گذراند.به خیانت…به اینکه من بهش خیانت کردم و انگار که اصلا حرفهای قبلی من رو نشنیده باشه پرسید:
-بهار تو جز من باکی هستی هان!؟ با کی!؟
عصبیم کرده بود.آشفته ام کرده بود…خشمگین دندونامو روهم سابیدم و بیان کردم:
-هیچکس لعنتی هیچکس..
بلند شد.کف دستم رو گراهی شد و درحالی که خشم سراسر وجودش رو فرا گرفته بود خصمانه و دشمن ستیز براندازم کرد و اضافه کرد:
-هیچکس!؟ ثابت کن…ثابت کن فقط خودمو دوست داری و توزیستنت هیچکس جز من نیست…
متحیر و متعجب نگاهش کردم.نمیدونم چی ازم میمیل داشت و یا اثبات کردن من رو چه جوری میمیل داشت ازم بپذیره تا وقتی که کشیده شد و کشون کشون منو سمت اتاق خوابی که خیلی با مسیرش آشنا بودم برد…
نگران نگاهش کردم.
دیگه نمیمیل داشتم باهاش رابطه ی جنسی داشته باشم برای همین سعی کردم دنبالش نرم و به مین خاطر سؤال کردم:
-چیکار میکنی مهرداد؟ کف دستمو ول کن….با توام مهرداد…
حتی یک لحظه ام واینستاد.منو دنبال خودش سمت اتاق برد و هممدت سرش رو برگردوند سمتم و اظهار کرد:
-تو اندیشیدی من هالوام ؟ خرم نفهمم با حاتمی ریختی روهم؟ کدوممون زاپاستیم!؟ هان؟ کدوممون رو واسه کدوم آپشنمون میخوای؟
هان؟ منو نگه داشتی واست خرج کنم حاتمی رو نگه داشتی بهت عاشقی بده!؟
با عجز داد زدم:
-بس دیگه مهرداد…هرچی میگی چرند …چرت و پرت…مزخرف…
در اتاق رو باز کرد و پرتم کرد سمت تخت.به پشت افتادم روی تخت.آرنجهامو دو طرفم قرار دادم و با یکم قد بلند کردن کمرم رو به مهردادی که رو به روم ایستاده بود بیان کردم:
-زده به سرت؟ اینکارا این راهی شدارها معنیشون چیه!؟
یکی دوقدم اومد جلو…هنوزم اونقدر عصبی بود که اگه کارد میزدن خونش در نمیومد.نفس زنون ، با دست بهم اشاره کرد و گفت:
-تو…تو از قلبیل کارهات برای من بگو…تو از اینکه دیگه مثل سابق با من…با من لعنتی مهربون نبستی بگو …تو از اینکه دیگه مثل گذشته حاضر نیستی باهام تنها بشی بگو…تو از اینکه بیخبر ساک میبندی بی خداحافظی میری بیرون بگو…
اگه عجز و ناله میکردم دور برش میداشت.کمرم رو راست کردم و بسیار محکم جواب دادم:
-جوری راهی شدار نون انگار از قبل بهت نگفتم نمیخوام برم…اینقدر تو تو هم راه ننداز .
من بهت گفتم…نه یکبار بلکه ده بار بهت گفتم دیگه تو خونه ات نمیمونم چون زنت بهم شک کرده…زیرا چپ و راست بهم توهین میکنه
امروز وقتی رفتم خونه داشت وسایلمو میگشت تا یه چیزی پیدا کنه و مچمو بگیره….
بهم شک کرده…شک کرده شک کرده ….میفهمی!؟
من تو خونه ات نمی موندم مهرداد….
هزاری ام که خودت رو جرواجر میکردی نمیموندم چوم تحمل نوشینو نداشتم و ندارم…دیگه همنمیخوام ادامه بدم نمیخوام
بازم صدای کلفتش رو به رخم کشبد و اضافه کرد:
-من ازت میل داشتم صبر کنی چرا نکردی؟ چه قلبیلی جز اینکه سرت جای دیگه گرم واسه اینکارت هست هاااان؟
از روی تخت بلند شدم و رو به روش از حرکت ایستادم.زل زدم تو دیدههاش و بعداز اینکه با تاسف سرم رو تکون دادم گفتم:
-تو میشنوی من چیمیگم اصلا هااان؟ میشنوی؟ میگم شهناز وابوذر همچی رو فهمیدن…پسره سر راهمو گزفت و گوشواره هامو ازم گرفت.شمارمو سیو کرده تو گوشیش که زنگ بزنه به من و مبلغ باج خواهیشو بگه…بعد تو میپرسی چرا حرکت کردم؟
حرکت کردم که راهی شدم…دلم خواست که حرکت کردم دیگه نمیخوام کنار آدم بی منطقی مثل تو بمونم آدمی که اومدم مشکل رو باهاش در میون بزارم اما خودش شده یه مشکل…
یک ثانیه هم پیشت نمیمونم ..اصلا میدونی چیه به درک…وقتی برات مهم نیست اونا همه چی رو میدونن
به درک که نوشین و بقیه قراره به زودی همه چی رو بفهمن…
با کف دست هلش دادم عقب و اومدم که از کنارش رد بشم ولی همون موقع کف دستمو گحرکت کرد و دوباره پرتم کرد سمت تخت و گفت:
-تو هیچ جا نمیری بهار هیچ جا….
#پارت_۳۷۶
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
کف دستمو گرفت و پرتم کرد سمت تخت و بیان کرد:
-تو هیچ جا نمیری بهار هیچ جا…
با نفرت به دیدههاش نگاه کردم.خودخواهیش، زورگوییش، قلدریش و بی منطقیش منو از اون متنفر و عصبانی میکرد.
برآشفتهت بیخودیش از من باعث شده بود به چیزای دیگه فکر نکنه.
تیشترتش رو از تن درآورد و اومد سمتم.
عقب حرکت کردم و پرسیدم:
-چیکار میخوای بکنی هان!؟
با تنی لخت رو به روم از حرکت ایستاد و جویا شد:
-چیه!؟ وحشت کردی یا دلواپسی هان!؟ چرا این ترس رو قبلا نداشتی؟ چرا الان داری!؟
بازهم خودمو روی تخت عقب کشیدم و اضافه کردم:
-زیرا تو دیوونه شدی…خودخواه شدی…زیرا تو یه مهرداد دیگه شدی…این توی واقعی هستی آره؟خود واقعیت اینه که الان داری رو میکنی؟
چسمهاش از خشم سرخ شده بودن و رگهای گردنش متورم.مشتهاش خودنمایی میکردن و خشم و نفرت تو تمام حالتهای رفتاریش عیان و آشکار بود.
با نفرت جواب داد:
-این مهردادیه که تا بوی نارو خوردن به مشامش میرسه بالا میاد….تو میخوای به من نارو بزنی…بپیزیرایم بری با یکی دیگه ولی من نمیزارم…کاری میکنم جز خودم با کس دیگه ای نباشی…
حرفهاش منو بیشتر از تمام لحظات قبلی ترسوند و از اینجا اومون پشیمونم کرد.
درحالی که سعی داشتم ترسم رو زیاد بروز ندم گفتم:
-مهرداد حق نداری خلاف میل و تمایل داشته ام به من کف دست بزنی…حق نداری….
اومد سمت و با زانو زدن روی تخت یقه لباسمو گرفت و سؤال کرد:
-حق ندارم!؟ چرا حق ندارم هوووم !؟ بگو دیگه؟ چرا قبلا حق داشتم الان حق ندارم!؟
خم شد رو صورتم و از نزدیکترین فاصله ی ممکن زل زدم تو نگاههام.مهردادی نبود که میشناختم.
ولی با جرفهایی که راجبم زده بود و فکرهایی که در موردم کرده بود شک نداشتم تو ارتباطمون حرمتهایی شکسته شد و حرفهایی زده شد که دیگه نمیشه نامشاهده کردشون گرفت.
دندونای روهم چفت شدم رو از هم فاصله دادم اظهار کردم:
-تو چرا متوجه نیستی؟ نوشین به من و تو شک کرده…
پوزخند زد و سؤال کرد:
-آهاااان! پس اولین و تنها ترین قلبیل تو واسه به هم زدن این رابطه همین دیگه آره!؟ شک کردن نوشین!ا نم نوشینی که تمام زیستنش به عالم و آوم شک داشت…
با لحن تندی اظهار کردم:
-خب آره…این چیز کمیه!؟
از پوزخندی که همچنان روی لبش نقش بسته بود تقریبا مطمئن بودم حرفمو باور نکرده.
سیبک گلوش اهسته بالا و پایین شد.
چشمهاش روی صورتم به گردش دراومد و اضافه کرد:
-اگه مشکل فقط همین بهم ثابت کن…به من ثابت کن که جز این مسئله ی دیگه ای نیست و تصورات من اشتباهن…
نمیدونم چی تو سرش بود و چی ازم میخواست.
اما باید از کف دستش خلاص میشدم و اونو به خودش میاوردم.
آی دهنمو به زحمت قورت داوم و جویا شدم:
-چرا اینقدر نسبت به من بدبینی من…
عصبی تر از قبل کف دستشو بالا برد و با ناتموم گذتشتن حرفم داد زد:
-شر و ور تحویلم نده…اگه دوستم داری باهام سکس کن…
نایاورانه نگاهش کردمو پرسیدم:
-چی؟
آواشو برد بالا و جواب داد:
-همون که گوش دادی.اگه تو منو دوست داری باهام سکس کن.سکس کامل….به من هدیه بده بکارتتو تا مطمئن بشم….
حرفش تموم نشده بود که سیلی محکمی به گوشش زدم و اضافه کردم:
-اگه برای اینی که با من ارتباط جنسی کامل داشته باشی چرا بیخودی سعی میکنی اینکارو با خراب کردن شخصیت من انجام بدی…دیگه نمیخوام باهم رابطه داشته باشیم چون زنت فهمیده….زیرا شکاک شده چون دنبال یه نشونه ی کوچیک تا کنفیکون مسیر بندازه….
دستشو روی صورتش، درست همونجایی که من سیلی زده بودم کشید و بعد دندوناشو روهم سابید و گفت:
-تو میخوای منو ول کنی و من این اجازه رو بهت نمیدم…میفهمی؟ نمیدم…
اینو گفت و خیمه زد رو تنم و هموقت شروع به باز کردن دکمه های لباس تنم کرد.
سعی کردم از خودم جداش کنم تا توی برآشفتهت کاری رو انجام نده که به ضرر هردومون باشه اما زور اون کجا و زور من کجا…
دوتا کف دستهام رو گرفت و لبهاشو قفل لبهام کرد تا حتی نتونم جیک بزنم….
ولی من نمیمیل داشتم فاجعه ای به بار بیاد.
نمیتمایل داشتم اون کاری رو بکنه که به خیالش میتونست با انجام دادنش کاری بکنه تا بهش خیانت نکنم.
هرجور شده سرمو کنار بردم و بیان کردم:
-چیکار میکنی مهرداد..دلم کن…برو کنار …مهرداد لطفا ادامه نده….
سرش رو برد تو گردنم و شروع کرد مکیدنش.
از اینکه نمیتونستم کف دستهام رو تکون بدم بینهایت عصبی شده بودم
پاهامو تکون دادم و سعی کردم خودمو چپ و راست بکنم تا نتونه کاری که میخواد رو راحت انجام بده…
همه دکمه های لباسم رو باز کرد و با بالا زدن پیرهن تنم سوتینم رو داد پایین و کف دستهاشو قاب سینه هام کرد…
از قرار گرفتن و موندن تو این وضعیت دیگه داشتم به جنون می رسیدم.
دستهامو رو شونه هاش گذاشتم و داد زدم:
-برو کنار معرداد….مهرداد با توام….
بدون ذره ای اهمیت دادن به داد و فریادهام خودش رو کشید پایین و اینبار سعی کرد دکمه های شلوار جینمو باز بکنه.
وحشت زده نگاهش کردم و اضافه کردم:
-چ
یکار میکنی مهرداد!؟ تورو خدا ولم کن….
نفس زنون گفت:
-ولت نمیکنم بهار…تو باید متل من بشی…باید مطمئن بشی جز من با کس دیگه ای نمی مونی…
بازهم داد زدم:
-دست از سرم بردار تو اینجوری منو مال خودت نمیکنی فقط منو از خودت بیشتر متنفر میکنی ولم کن…
بی توجه به داد فریادهام دو طرف کمر شلوارم رو گراهی شد و یه ضرب کشید پایین…
✍ I am Sara✍:
#پارت_۳۷۷
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
بی توجه به داد و فریادهام دو طرف کمر شلوارم رو گحرکت کرد و یه ضرب کشید پایین…
شلوار که تا زانوهام پایین اومدرهاش کرد و شروع به باز کردن کمر بند شلوار خودش کرد.
سعی کردم تکونی به خودم بدم و عقب برم اما نتونستم .
زیپش رو که باز کرد بیان کرد:
-همه چی رو تموم میکنم…همچی رو تموم میکنم که دیگه جز من نتونی به کس دیگه ای فکر بکنی…همه چی رو تموم میکنم….
جدیتش منو ترسوند.شک نداشتم اونقدر خودخواه هست که کاری که توی سرش هست رو انجام بده اما من نمیتمایل داشتم این اتفاق بیفته…نمیخواستم.
شرت و شلوارش رو که کشید پایین گوشهاش پر شدن از صدای جیغ من….یکبار دیگه زورمو زدم تا با حرفهام اونو به خودش بیارم:
-برو کنار مهرداد اگه اینکارو بکنی محال دیگه اسمتم بیارم….
اهمیتی به حرفهام نمیداد و برای کاری که میتمایل داشت انجام بده کاملا مصمم بود.ا
باور نکردنی بود برام که اون میخواد خلاف میل خودم بهم تجاوز بکنه…واگه اسمش تجاوز نبود پس چی میتونست باشه!؟
وقتی خواست دراز بکشه رو تن لختم پامو بالا بردم ومحکم به وسط پاهاش….
آخ بیان کرد و ناتمایل داشته عقب کشید.
فرصت پیش اومده رو غنمیت دونستم و فورا نیم خیز شدم. نگاهی کف دستپاچه و پرترس بهش انداختم و وقتی دیودم برآشفتهنش از این کارمن بیشتر شده و داره میاد سمتم بی فوت وقت شلوارمو کشیدم بالا و بدو بدو از اتاق زدم بیرون….
آوای خشمگینش که منتهای عصبیتش رو می رسوند رو گوش دادم که میاظهار کرد:
-وایسا بهار…وایسا عوضی
دویدم سمت یکی دیگه از اتاقها درحالی که اونهم بدو بدو داشت پشت سرم میومد.چراکه فاصله اش فقط درحد یکی دو قدم بود جیغ کشیدم ولی خوشامگاهختانه قبل از اینکه کف دستش بهم برسه پریدم توی اتاق و درو از داخل قفل کردم.
اینکار منِ نفس بریده هممدت شد با مشت محکم اون به در و فریاد بلندش:
-بهاااااار….درو باز کن لعنتی….درو باز کن….با توام بهار….
بغضمو قورت دادم و اظهار کردم:
-باز نمیکنم…تا توی لعنتی اینطوری هستی باز نمیکنم…
مشت دیگه ای به در زد وعصبی تر از گفت:
-این در کوفتی رو باز میکنی یا بشکنمش لعنتی…هان!؟
نفس زنون عقب راهی شدم و از در فاصله گرفتم.کمرمو چسبوندم به در و یه نفس عمیق کشیدم.
هنوزم شوکه بودم.شوکه ی این راهی شدار مهرداد….
آخه چرا…چرا اینجوری میکرد!؟
چرا حالیش نبود دو نفر آدم که بسیار بسیار هم به زنش نزدیک هستن اینو درک کردن که ما باهمیم چرا این موضوع براش اهمیت نداشت!؟
دو سه تا مشت پی درپی به در زد و با آوای بلند گفت:
-این در لعنتی رو باز کن کثافت…باز کن این در لعنتی رو….باز کن….با توام ….
دستهامو دور بازوهام حلقه کردم و سرمو به سمت در برگردوندم و گفتم:
-مهرداد پشیمونم….پشیمونم از اینکه گول حرفهاتو خوردم….پشیمونم از اینکه دوستت دارمهاتو باور کردم….پشیمونم از اینکه فکر میکردم تو واقع دوستم داری….
اونقدر پشیمونم که آرزو میکنم به عقب برگردم.که اگه برمیگشتم هیچوقت تورو انتخاب نمیکردم.هیچوقت باورت نمیکردم و هیچوقت به تو و اون زن روانیت نزدیک نمیشدم…
داری منو ازخودت متنفر میکنی حالیت هست!؟ داری منو از خودت متنفر میکنی…
آوای ازش نشنیدم ولی احساس کردم کمرشو به در تکیه دادو همونجا جای گرفته …
کاش به خودش بیاد.کاش حالیش بشه چیشده و داره چه اتفاقایی میفته…
چنددقیقه ای هردومون ساکت بودیم تا اینکه از پشت در جویا شد:
-پشیمونی از بودنمون باهم!؟
بغضمو قورت دادم وسه بار پشت سرهم جواب دادم:
-آره آره آره…پشیمونم!
دوباره با آوای خش دار ضعیفی و اینبار نه با داد و بیداد پرسید:
-چرا بهار…من وه بسیار دلبسته شدم و دارم….چرا!؟
اینبار من بودم که لگد محکمی به در زدم و گفتم:
-نپرس چرا کثافت…تو داشتی به من تجاوز میکردی بعد میپرسی چرا!؟حالم ازت بهم میخوره مهرداد..حالم ازت بهم میخوره…
پشت کف دستهامو روی چشمهام کشیدم.آخه چرا هیچی درست پیش نپی رفت…چرا اصلا یهو اینجوری همچی ریخت بهم اونم وقتی که من مبتمایل داشتم اوضاع رو بهتر کنم.
آرومتر شده بود….
حسم اینو بهم میاضافه کرد تا وقتی که بعداز چنددقیقه بیان کرد:
-متاسفم بهار…بهار…آوامو میشنوی؟ متاسفم عزیزم…
پاهامو جمع کردم و سرم رو گذاشتم روی زانوهام.
چقدر احساس خستگی میکردم.
چیزی ته وجودم فریاد میزد بهار تو باختی….
قرار گرفتن مهرداد سرجادهت یه امتحان بود.یه آزمون سخت و تو باختی…تو این آزمون رو به رقت انگیز ترین حالت ممکن خراب کردی!
مجدداً از پشت در صوتم زد و بیان کرد:
-بهار….آوامو میشنوی!؟ من متاسفم بهار…متاسفم ..نمیمیل داشتم اینطور بشه…بدجور بهم ریختم.هرچیزی که مربوط به تو باشه حال منو بد میکنه…
ندرک کردم اصلا چیشد یهو بهم ریختم…
گرچه آروم شده بود اما می ترسیدم باورش بکنم.میترسیدم همه چیز فقط یه نجوای دروغین واسه بیرون کشیدن من از اتاق باشه…
آب دهنمو به سختی قورت دادم و اظهار کردم:
-میخوام از
اینجا برم بیرون..همین حالا…همین حالا….
-باشه درو باز کن…
سرمو به سمت در چرخوندم و گفتم:
-دیگه قبولت ندارم.وقتی درو باز میکنم که تو از اینجا رفته باشی …
کف دستشو دو سه بار بسیار آروم به در زد و بعد بیان کرد:
-وقتی از اینجا میری که من نباشم!؟بهار اینجوری حرف نزن…اینجوری حرف نزن دختر…همینارو میگی که قلبم گراهی شده میشه…که خون به مغزم نمی رسه….
من مهردادم….مهرداد….چرا داری با هام اینجوری تا میکنی هان!؟
آه عمیقی کشیدم و سرم رو دوباره گذاشتم روی زانوهام…
#پارت_۳۷۸
🌓🌓 دختز نسبتا بد 🌓🌓
آه عمیقی کشیدم و سرم رو دوباره گذاشتم روی زانوهام…
این که اگه به عقب بر میگشتم ابداً با اون بودن رو انتخاب نمیکردمو این تنها موردی بود که بهش ایمان داشتم.
حس قوی ای به طرز شمشاهده کردی بهم میفهمومد انتخاب مهرداد و وابسته شدم بهش همه و همه تحت تاثیر شرایط حیاتم بود.
یعنی اگه اوضاع حیاتمون اونقدر بهم ریخته نبود محال بود عشقش رو بپذیرم.
مهرداد وقتی تو زیستن من پیداش شد که یه آدم شکست خورده ی داغون بودم.
مرگ بابا…کارزشت فرید و بازیش بااحساساتم….هجوم طلبکارا…باختن تمام اموالمون…بی خونه شدن مولین و بهراد….
شاید اگه حیات نرمال و آرومی داشتم هیچوقت اونو به عنوان یه تکیه گاه انتخاب نمیکردم.هیچوقت…
غرق بودم تو عالم خودم که آرومتر از قبل اسمم رو صدا زد و گفت:
-بهار…عزیزم….درو باز کن.بزار بغلت کنم….بزار آروم بشم..
اعتمادی بهش نداشتم.نمیتونستم باورش کنم اونم بعد از اتفاقاتی که پشت سر گذرونده بودیم.
بار دیگه پشت دستمو روی دیدههام کشیدم و پرسیرپ:
-آرومتر شدی!؟
بسیار سریع جواب داد:
-آره شدم.به جون هردومون شدم…به جون مادرم شدم.تو که دیگه میدونی چقدر مادرمو دوست دارم هان!؟ میدونی که….
آره.اینو خوب میدونستم که اون چقدرعاشق مادرش.
دماغمو بالا کشیدم و بدون اینکه درو باز کنم بیان کردم:
-پس اگه آروم شدی یه بار دیگه حرفهامو گوش بده…اینو بدون که شهناز خدمتکار خونه ات و برادر زاده اش ابوذر همه چیزو فهمیدن…اون عوضی حتی از من و تو فیلم و عکس هم تو گوشیش داشت.
ازمن باج میخواد…شمارمو ثبت کرده تو گوشیش که تماس بگیره و مبلغ بگه!
با اطمینان بیان کرد:
-خیالت راحت…من حلش میکنم!
نمیدونم چرا اینطوری با اطمینان همچین چیزی میگفت.اینقدر قاطع و محکم و جدی.آخه چطوری میخواست حلش بکنه!؟مگه میشد اصلا….
ناامید سرمو به دیوار تکیه دادم و خیره به سقف گفتم:
-من و تو رسوای عالم و آدم میشیم….من…من نمیخوام کسی بفهمه نمیخوام…
چند ضربه ی بسیار آروم به در زد و سؤال کرد:
-بغض کردی بهار؟؟ به خاطر اون زن فضول و برادرزاده ی نجسش!؟هان؟ من روزگارشونو سیاه میکنم…کاری باهاش میکنم تا آخر عمر یادش نره….
نبینم بغض کنی که جهانرو به آتیش میکشم!
گریه ام گراهی شده بود.قلبم میتمایل داشت بگم مهرداد تو فقط منو فراموش کن….فقط فراموشم کن این تنها چیزیه که ازت میخوام….
ولی اگه اینو ازش میخواستم بار دیگر میشد همون آدم وحشی!
سکوت منو که متوجه شد دوباره به در زد و اظهار کرد:
-بهار….بهار درو باز کن عزیزم خواهش میکنم…بهار …باز کن… جون مادرت باز کن!
نفس عمیقی کشیدم و از روی زمین بلند شدم.تا ابدهم که نمیتونستم اونجا بشینم
هرچه باداباد….
کف دستمو بهشدت آروم سمت کلید دراز کردم و آرام چرخوندمش و بعد کف دستگیره رو خم و راست کردم و با باز کردن در همونجا ثابت و بی حرکت ایستادم.
رو به روم بود.
زل زدیم تو چشمهای من….
هنوزم ازش میترسیدم.می ترسیدم تمام اون لحظات در حال نقش بازی کردن بوده باشه که منو بکشونه بیرون اما وقتی دستهاشو باز کرد متوجه شدم جون مادرشو بیخودی قسم نخورده ….
آهسته گفت:
-بیا بغلم….
جاده گریز نبود.درسته باخودم قسم خورده بکدم دیگه باهاش ارتباط و رابطه ی جنسی برقرار نمیکنم و حتی از لمس کردنش هم خودمو محروم میکنم اما اگه جری میشد چی؟
اگه بلایی سرم میاورد و سر به نیستم میکرد چی!؟
با برداشتن یکی دو گام رفتمش سمتش و اون دستهاشو دور تنم حلقه کرد و من رو محکم در آغوش کشید….
کنار گوشم بیان کرد:
-متاسفم…من…دیوونه شده بودم.زده بود به سرم.نمیدونستم دارم چیکار میکنم….
قلبگیر ولی با تن صدای ضعیفی سؤال کردم:
-اگه وسط خشمگینتت به من تجاوز میکردی چی؟ بعدشم میتونستی اینجوری بغلم کنی وبگی متاسفی!؟
کف دستشو نوازشوار روی کمرم کشید و جواب داد:
-بهار به من حق بده…به اونی که عاشق حق بده که اگه فکر کنه معشوقش بهش خیانت کرده چه حالی بهش کف دست میده! متاسفم عزیزم…متاسفم اگه باعث شدم اینقدر بترسی…
باهمون صدای ضعیف اظهار کردم:
-الان فقط یه چیز مهم …اینکه جلوی اون دوتا رو بگیری قبل از اینکه رسوایی به بار بیارن…
منو محکم به خودش فشرد و همونطور که کف دستشو نوازشوار روی کمرم میکشیدگفت:
-غمت نباشه..اصلا بهش فکر نکن…اصلا….من همه چی رو حل میکنم…قول میدم!
نفس عمیقی کشیدم و پلکهامو روهم گذاشتم.چه لحظات سخت و تلخی بود…
#پارت_۳۷۹
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
نفس عمیقی کشیدم و پلکهامو روی هم گذاشتم
چه لحظات سخت و تلخی بود.درست مثل یه کابوس.از اون کابوسها که از عمق وجود دعا میکردم هیچگاه مجدداً برام تکرار نشن…
و حالا گرچه مهرداد آروم شده بود اما من دیگه قلبم نمیمیل داشت پیشش بمونم.آخه یه وقتهایی واسه قلب بریدن از بعضیا یه تلنگر لازم…یه لغزش…
اصلا یه چیزایی حکایتشون حکایت شکسته شدن و تیکه شدن.درست مثل شیشه که حتی اگه با بهترین چسب هم به همدیگه وصلشون بکنید باز فایده نداره و جای ترکهاش میمونه!
مهرداد تو عصبیت حرفهایی زد، چیزایی که محال بود دیگه به فراموشی بسپارمشون! و درکل
حس خوبی کنارش نداشتم واسه همین وقتی حس کردم ساکتشی که باید و نیاز داشته رو ازم گراهی شده خودم رو عقب کشیدم و گفتم:
-من میخوام برم!
ازش فاصله گرفتم و به سمت پله هارفتم تا لباسهامو بپوشم،وسایلمو جمع کنم و هرچه زودتر از اینجا برم.
دنبالم اومد و شتابزده تند جویا شد:
-کجا میری بهار؟ چیکار میخوای بکنی؟
کیفمو از روی زمین برداشتم و انداختم رو میز و بعد به سمت اتاق خوابی که من رو کشونده بود اونجا و به زور لباسمو از تنم درآورده بود راهی شدم و همزمان جواب دادم:
-باید برم خونه وسایلم اونجا بهم ریخته اس…خونه نامنظم.حتی کف دستمالشم نکشیدم
وقتی داشتم لباسهامو تن میکردم تو چهارچوب در از حرکت ایستاد و جویا شد:
-میشه نری بهار؟ میشه امشامگاه پبشم بمونی؟
پوزخند زدم.چرا نمیفهمید دیگه کنارش احساس امنیت نداشتم.اتفاقهای امروزگار یکی از تلخترین تجربیات حیاتم بود که نمیتونستم بزارمش پای محبت و علاقه.
من همچین رفتارهای آزاردهنده ای رو قبلا از فرید دیده بودم.
آدمی که همیشه حرفهاش باعملش همخونی نداشت.
آدمی که منو با دوز و کلک میبرد خونش اما بعدش سعی میکرد به زور منو مجبور و واداربه کاری بکنه که قلبخواهم نیست و علاقه ای به انجامش ندارم.چرخیدم سمتش و حین مرتب کردن موهام جواب دادم:
-نه من …من میخوام برم.پگاه قراره بیاد پیشم اونجارو مرتب کنیم.نمیخوام بمونه پشت در…
خشمگین کف دستشو تکون داد و گفت:
-اههههه! پگاه پگاه پگاه…میشه اونقدری که به اون اهمیت میدی به منی که می میرم برات هم اهمیت بدی!؟ هان!؟
از کنارش رد شدم و رفتم. عصبی کردنش تو همچین مدقعیتی که کف دستم زیر ساطورش بود چندان کار عاقلانه ای به نظر نمی رسید. درحالی که به سمت هال قدم برمیداشتم ،هموقت جواب دادم:
-وقتی هردوی ما دونفر منتظرمونن منطقی نیست اینجا بمونبم.تو هم بهتره بری پیش نوشین!
بی مقدمه اضافه کرد:
-گوربابای نوشین.من دلم میخواد پیش تو باشم…
چرخیدم سمتش و بیان کردم:
-مهرداد این چه پنپه ایه که کردی تو گوشت و هیچکدوم از حرفهای من رو نمیشنوی هان!؟ تو میفهمی من چیمیگم اصلا!؟ گوش دادی اضافه کردم اون داشت وسایلم رو میگشت!؟ شنیدی گفتم دونفر از ارتباط ما باخبرن !؟مهرداد من اصلا دلم نمیخواد شامگاهی که خونه تون نیستم از قضا تو هم نباشی…خصوصا که….خصوصا که بشدت مشکوک شده! پس بهتری بری خونه ات!
خم شدم کیفم رو از روی میز برداشتم و بعدهم زل زدم تو چشمهاش و گفتم:
-منو چند روزگاری به حال خودم ول کن…به اندازه ی کافی بخاطر ابوذر و شهناز دچار استرس و اضطرابم تو دیگه نشو درد….نشو رنج…
نفس عمیقی کشید و قدم زنان اومد سمتم.کف دستشو رو گوشهام گذاشت و گفت:
-روزگار اونی که سر مسیر تورو بگیره و گوشواره از گوشت دربیاره رو سیاه میکنم…کاری میکنم تا آخر عمرش از یاد نبره …بهار…
سیبک گلوش آهسته بالا و پایین شد.نگاهم راهی شد بالا تر و مجدداً قفلی زد رو چشماش.اهسته جویا شد:
-از حرفهای که زدم غمگین شدی!؟
آه کشیدم بعد اضافه کردم:
-آدما وقتی خشمگین میشن حرفهایی میزنن که دیگه بعدش نمیتونن جمعش کن…برای همین همیشگی میگن وقتی خشمگین هستین دوتا دستتونو بزارین رو دهنتون تا حرمتا نشکنه!
کف دستهاشو قاب صورتم کرد.دوتا لپم رو جمع کرده بود.سرمو کج کرد و گفت:
-من دوست دارم…هیشکی به اندازه ی من تورو دوست داره…اگه حرف ناجوری زدم واسه خاطر این بوده که کفری بودم…آتیشی بودم…آدما همینن دیگه تو عصبانیت چیزایی میگن که نباید.کف دست خودشون نیست…منو ببخش خب..
کف دستهاشو ار دو طرف صورتم پایین آوردم و فقط واسه اینکه کف دست از سرم برداره گفتم:
-باشه باشه…من باید برم.خداحافظ …
دیگه نموندم که فرصت زدن حرفهای بیشتر پیدا کنه.
دل چرکینم کرده بود و محال بود احساس من نسبت بهش تغییر پیدا بکنه…
به سرعت به سمت در حرکت کردم و مشغول پوشیدن کفشهام شدم تا زودتر از اون خونه زدم بیرون…
قبل حرکت کردن صدام زد و گقت:
-بهار…
سر برگردوندم و پرسشی بهش چشم دوختم.
دو سه قدمی اومد جلو و گفت:
-اگه اون پسره زنگ زد یا پیام داد خبرم کن!
سرمو تکون دادم و اظهار کردم:
-باشه حتما…
وبعدهم باعجله از خونه زدم بیرون…
#پارت_۳۸۰
🌓🌓 دختز نسبتا بد 🌓🌓
چند ماه بعد
تکیه داده بودم به پنجره و ذره ذره اون قهوه ی تلخ رو می چشیدم و هموقت آدمای توی حیاط بیمارستان رو تماشا میکردم.
شامگاهیه به معتاد الکلی ای بودم که چند ماه با خماری کف دست و پنجه نرم کرده و حالا مونده با خودش که میتونم بدون اون زهرماری ادامه بدم یا نه….؟
البته…وجود مسکن هایی مثل پگاه و یا حاتمی از شدت این درد کم میکرد ولی…من همون معتادی بودم که شک نداشت حتی اگه خودش نره سراغ زهرماری اون میاد سراغش….
باید می دیدم مهرداد کی کاسه ی صبرش لبریز میشه و میاد سراغ منی که چندماه با بهانه های مختلف ازخودم دور نگهش دارم.
باز خدارو شکر که سرگرم نوشینی که روزگارای آخربارداریش رو میگذروند شده بود و کمتر به من گیر می داد.
آخه راستش دیگه نسبت بهش محبت نداشتم.ترس جاش رو به دوست داشتن داده بود خصوصا بعداز اون روزی که به چشم مشاهده کردم چه بلایی سر ابوذر آورد….
وایی که جتی تصورش هم رعشه به تنم مینداخت!
نگاهی به ته مونده ی قهوه کردم.
تلخ میخوردم که بیشتر با خواب بجنگم چون باید بعداز بیمارستان یه راست می حرکت کردم کلینیک!
سرگرم جرعه جرعه نوشیدن همون قهوه با طمع زهرمار بودم که پگاه درحالی که یه آنیه گرفته بود دساش و مژه های کاشتع شده و ابروهای لیفت شده اش رو تماشا میکرد اومد سمتم و اضافه کرد:
-بهار دکتر وفا منتظرت.اظهار کرده صدات بزنم بری پیشش!
تکیه از دیوار برداشتم و لیوان قهوه رو دادم دستشو گفتم:
-اینو سر به نیستش کن که کم کم داره حالم از شدت تلخیش بهم میخوره!
نگاهی بهش انداخت و اضافه کرد:
-دوبل بدون شکلات؟؟؟ بابا هنجار شکن! ببین…زودبیایااا حوصله ام شخمیه! نمونی زیاد.میخوام بپا شی برم سیگار بکشم!
بدون اینکه نگاهش کنم ودرحالی که پشت بهش کف دستمو براش تکون میدادم جاده افتادم سمت آزمایشگاه.
کف دستهامو تو جیب روپوش فرو بردم و پیچیدم که وارد مسیررو بشم و برم تو آزمایشگاه ولی همون موقع نگاهم به نیما و زنش رویا افتاد…
زیرا شاید فقط چند قدم فاصله داشتیم خیلی تند خودم رو کشیدم عقب و پشت دیوار ایستادم تا دیدهشون بهم نیفته.برام عجبب بود.آخه اونا اینجا چیکار میکردن !؟
بدون اینکه مشخص باشم سرمو یکم کج کردم و نگاهی بهشون انداختم.داشتن باهم بحث میکردن نیما که صورتی بی نهایت عصبی و چدیشون داشت برگه آزمایش توی دستش رو جلو دیدههای زنش رویا تکون داد و اضافه کرد:
-کثافت این چیمیگه هااااان؟ چیمیگه رویا؟ چیمیگه؟ اون توله سگ بچه ی کی بود؟ حرف بزن…حرف بزن رویااا
رویا کف دستشو روی شکمش گذاشت و نورمال کورمال خودص رو رسوند به نیمکتهایی کنار دیوار و بعدار اینکه یه سختی روی یکی از اون صنقلبی ها قرار گرفت و با لحنی عصبی بیان کرد:
-تا وقتی اینجوری خشمگین هستی من حرفی ندارم باتو بزنم حالیته!؟
نیما مشتشوبه دیوار کوبید و درحالی که شمتوجه شدا در تلاش بودصداشو بالا نبره و خشمش رو کنترل بکنه اضافه کرد:
-تو چه گهی خوردی رویا؟ چیکار کردی…این چه بلاییه که داری سر زندگیمون میاری؟ برای چی مطابقت نداره با مال من برای چی؟
نمیدونم راجب چی حرف میزدن اما هرچی بود نیما رو کارد میزدن خونش در نمیومد.همون موقع یه مریض رو با تخت از آسانسور بیرون آوردن و زیرا مسیرشون با مسیری که میخواستم برم یکی بود یه جورایی خودمو پشت پرستارا پنهون کردم و از کنار نیما و رویایی که همچنان درحال بحث باهمدیگه بودن گذشتم و حرکت کردم سمت آزمایشگاه.
ورود به اونجا ممنوع بود ولی نه برای منی که بیشترشون میشناختنم.
درو باز کردم و راهی شدم داخل و رو به دکتر وفا که مشغول خوردن چایی بود بیان کردم:
-سلام دکتر.خسته نباشی!
لم داد رو صندلی چرخدار سبز رنگ و گفت:
-علیک سلام خانم احمدوند.دیر اومدی اندیشیدم راهی شدی!
کف دستامو از جیب روپوش بیرون آوردم واظهار کردم:
– نه بودم! یادم نراهی شده بودم که قراره کاری واستون انجام بدم!
کشوی میزش رو باز کرد و اظهار کرد:
-آفرین!
از اونجا یه پاکت بیرون آورد و داد دستم و بعد بیان کرد؛
-فقط بده کف دست خود صداقت! به هیچکس دیگه ای نده حتی کف دستیارش! فقط خود آواقت!
پاکت رو ازش گحرکت کردم و بعد از بیان کردن یه دیده که خاطر جمعش کنه پرسیدم:
-دکتر…میتونم یه سوال بپرسم!؟
دکتر وفا که یه مرد مسن اما دوست داشتنی بود ریز خندید و بیان کرد؛
-چراکه تویی ده تا بپرس!
تبسم زدم و بیان کردم:
-میتکنم بدونم مشول اون آقا و خانم جوون چی بود؟هنوزم بیرونن…مرده قدبلند ته ریش داره یه تیشرت طوسی تنش و زنه…
حرفم تموم نشده بود که خودش گراهی شد کی رو میگم سریع تند اضافه کرد:
-آهان…میدونم از کی حرف میزنی…زنه سقط جنین پنهونی داشته مرد متوجه میشه درمیل داشت تست دی ان ای میده حالا دی ان ای بچه با مال خودش مطابقت نداره…میشناسیشون!؟
ناباورانه به دکتر خیره شدم.
یعنی هرچی راجب رویا میگن راست؟
راست که به نیما خیانت میکنه….!؟
باورنکردنی بود برام…باورنکردنی بود
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن