تو خودم بودم که حاتمی جویا شد:
-میتونم رسما بیام میل داشتگاریت!؟
وقتی این سوال رو جویا شد من تقریبا خشکم زد و یه جورایی زبونم بند اومد.اگه پای مهرداد وسط نبود حتما خوشحال میشدم و از شدت شادی میلبخند زدم و با کمال میل میاظهار کردم آره میتونی ولی استاد حاتمی نمیدونه….
نمیدونه من با شوهر دخترخاله ام در ارتباطم…با مردی که زن داره..با مردی که بچه داره…
با وجود این موضوع چطور میتونستم رضایت بدم بیاد میل داشتگاریت !؟
خیره بود تو نگاههام و انتظار جواب رو میکشید.
تنم داغ کرد.انگار تب داشتم.تبی که حاصل قرار گراهی شدن تو لین شرایط بود.
وقتی خاموشی طولانی شده ی منو متوجه شد گفت:
-بهار گاهی ما ناخواسته از یه نفر خوشمون نمیاد.بدون اینکه حای در حقمون بدی کرده باشه اگه تو نسبت به من همچین احساسی داری هیچ اشکالی نداره…
بسیار تند دستهامو رو میز گذتشتم و با یکم جلو کشیدن خودم بیان کردم:
-نه! من فکر نمیکنم کسی باشه که از شما خوشش نیاد…من…من فقط یکم از متوجه شدن این سوال جاخوردم.راستش انتظارش رو نداشتم…
درآرامش و خونسردی مطلق اضافه کرد:
-اما من ماه ها باخودم کلنجار رفتم تا بالاخره تونستم این حرف رو به زبون بیارم…خدا میدونه چندبار تا نوک زبونم اومد و جلوی خودمو نگرفتم!
اعتراف میکنم اگه یکم دیگه صبر میکررم، یکم دیگه درمقابل وسوسه های مهرداد خودم رو قویتر نشون میدادم الان از ذوق متوجه شدن این حرف تاخود صبح می رقصیدم.
کی بهتر از فرزین !؟
مروی که ایده ال هر دختری بود…
یه پزشک زبردست…یه آدم رئوف و قلب رحم….یه مرد بخشنده….ولی حالا…حالا واقعا مونده بودم چه جوابی بدم و چیبگم!؟
بگم آره!؟ پس مهرداد چی میشد…
از بدبختی من بود که در بهترین شرایط احساس درموندگی میکردم.
رستوران فضایی عاشقانه به خودش گحرکت کرده بود .نور شمع سالها و حتی لژهای خانوادگی رو روشن کرده بود.یه روشنایی خفیف عاشقانه….
و فکر کنم همه مثل ما داشتن لذت میبردن از این فضا البته یه جز خونواده هایی که ترجیح میدادن شامشون رو زیر نور های چراغها میل کنند!
من بازهم ساکت بودم تا وقتی که اون سؤال کرد:
-میتونم !؟
خدایاااا…احساس میکردم مابین دو صخره گیر افتادم که لحظه به لحظه داشتن به هم نزدیک و نزدیکتر میشدن
باید چه جوابی میدادم!؟
باید چه جوری بهش حالی میکردم حس خوبی بهش دارم ولی نمیتونم پیشنهادش رو بپذیرم!؟
برای قبول درخواستش اول باید آروم آروم از مهرداد فاصله میگحرکت کردم.
لب گزیدم و بعداز یه مکث کوتاه جواب دادم:
-شما فوق العاده این استاد اینو از صمیم قلبم میگم و دوست دارم باورم کنین….من به خوبی شما نیستم و..
نذاشت حرفمو کامل بزنم چون بهشدت تند گفت:
-شکست نفسی نکن…تو یکی از بهترین دخترایی هستی که من توی زندگیم مشاهده کردم!
وقتی اینجوری ازم تعریف میکرد بیشتر حس عذاب وجدان سراغم میومد.
مضطرب انگشتامو توهم قفل کردم و گفتم:
-راستش خانواده ی من و حتی خود من الان …الان تو شرایط مناسبی نیستیم…میخوام در این مورد بیشتر بهم فرصت بدین تا در زمان مناسبی با مادرم در میون بزارم!
تبسم رضایت بخشی زد و پرسید:
-پس فرصت میخوای!؟
نفس عمسقی کشیدم و جواب دادم:
-بله…فرصت و مدت…
نفس راحتی کشید و با بازو بسته کردن چشماش گفتم:
-باشه..گرچه نسبت به تو یه حس عجولانه ای دارم ولی باشه…این حس توئہ…من که الان خرسندم زیرا احساس سبکی دارم…احساس میکنم تا قبل از گفتن این موضوع دوتا وزنه رو دوشم بوده و حالا هردوتا وزنه رو برداشتم….برای مت همین اندازه که تو علاقه ی من رو به خودت بدونی کافیه!
تنها واکنش من یه تبسم زوری بود که بهشدت زود هم از روی صورتم پر کشید.
فرزین حاتمی اگه زمانی میمتوجه شد من چه خطایی انجام دادم آیا همینقدر به من علاقمند می موند!؟
با آوای آرومی اظهار کردم:
-میتونم یه خواهش ازتون داشته باشم…
-آره هرچی که باشه.
نگاهی به دور و اطراف انداختم و من من کنان اضافه کردم:
-اگه میشه همه چیز بین خودمون بمونه…منظورم این که…که….که کسی نفهمه چه پیشنهادی به من دامشاهده کرد!
تبسم زد و باهمون ملایمش ذاتیش اضافه کرد:
-خیالت راحت باشه من هیچ حرفی به هیچ احدوناسی نمیزنم…
در ادامه گفتم:
-حتی نوشین…
پلکهاشو باز و بسته کرد:
-حتی نوشین…خیالت راحت…
جوابش یه آهستهش نسبی بهم داد.یه جورایی خیال نا آرومم رو آروم کرد آخه اگه این خبر میپیچید و دست به کف دست میشد و به گوش اونایی که نباید می رسید ختم میشد به دردسرای عظیمی که حل کردنشون از اراده و توان من خارج بود.
تو خاموشی به همدیگه خیره بودیم که بالاخره برقها اومدن وسالنهای بالا و پایین رستوران دوباره روشن شد…
#پارت_۳۴۱
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
تو خودم بودم که حاتمی سؤال کرد:
-میتونم رسما بیام تمایل داشتگاریت!؟
وقتی این سوال رو سؤال کرد من تقریبا خشکم زد و یه جورایی زبونم بند اومد.اگه پای مهرداد وسط نبود حتما خرسند میشدم و از شدت شادی میلبخند زدم و با کمال میل میگفتم آره میتونی اما استاد حاتمی نمیدونه….
نمیدونه من با شوهر دخترخاله ام در ارتباطم…با مردی که زن داره..با مردی که بچه داره…
با وجود این موضوع چطور میتونستم رضایت بدم بیاد خواستگاریت !؟
خیره بود تو دیدههام و انتظار جواب رو میکشید.
تنم داغ کرد.
انگار تب داشتم.
تبی که حاصل قرار گراهی شدن تو تین شرایط بود.
وقتی سکوت طولانی شده ی منو متوجه شد اظهار کرد:
-بهار گاهی ما ناتمایل داشته از یه نفر خوشمون نمیاد.بدون اینکه حای در حقمون بدی کرده باشه اگه تو نسبت به من همچین احساسی داری هیچ اشکالی نداره…
خیلی سریع دستهامو رو میز گذتشتم و با یکم جلو کشیدن خودم گفتم:
-نه! من فکر نمیکنم کسی باشه که از شما خوشش نیاد…من…من فقط یکم از شنیدن این سوال جاخوردم.راستش انتظارش رو نداشتم…
درملایمش و خونسردی مطلق گفت:
-اما من ماه ها باخودم کلنجار راهی شدم تا بالاخره تونستم این حرف رو به زبون بیارم…خدا میدونه چندبار تا نوک زبونم اومد و جلوی خودمو نگراهی شدم!
اعتراف میکنم اگه یکم دیگه صبر میکررم، یکم دیگه درمقابل وسوسه های مهرداد خودم رو قویتر نشون میدادم الان از ذوق گوش دادن این حرف تاخود صبح می رقصیدم.
کی بهتر از فرزین !؟
مروی که ایده ال هر دختری بود…
یه پزشک زبرکف دست…
یه آدم رئوف و قلب رحم….یه مرد بخشنده….ولی حالا…حالا واقعا مونده بودم چه جوابی بدم و چیبگم!؟
بگم آره!؟ پس مهرداد چی میشد…
از بدبختی من بود که در بهترین شرایط احساس درموندگی میکردم.
رستوران فضایی عاشقانه به خودش گحرکت کرده بود .
نور شمع سالنها و حتی لژهای خانوادگی رو روشن کرده بود.یه روشنایی خفیف عاشقانه….
و فکر کنم همه مثل ما داشتن لذت میبردن از این فضا البته یه جز خونواده هایی که ترجیح میدادن شامشون رو زیر نور های چراغها میل کنند!
من بازهم ساکت بودم تا وقتی که اون جویا شد:
-میتونم !؟
خدایاااا…
احساس میکردم مابین دو صخره گیر افتادم که لحظه به لحظه داشتن به هم نزدیک و نزدیکتر میشدن
باید چه جوابی میدادم!؟
باید چه جوری بهش حالی میکردم حس خوبی بهش دارم ولی نمیتونم پیشنهادش رو بپذیرم!؟
برای قبول درمیل داشتش اول باید آروم آروم از مهرداد فاصله میگحرکت کردم.
#پارت_۳۴۲
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
تمام طول مسیر داشتم به استاد حاتمی فکر میکردم.به پیشنهادش …به خواسته ای که همواره تو چشمهاش، تو نوع نگاه هاش و حتی برخوردهاش احساسش میکردم ولی امروز بالاخره دل به دریازد، جسارت به خرج داد و حرف دلش رو به زبون آورد. البته بیشتر به اینکه چجوری میتونم بدون دردسر از مهرداد فاصله بگیرم فکر میکردم.
من و مهرداد عاقبتی باهم نداشتیم. باید خودمو کنار میکشیدم تا به زن و زندگیش برسه….
عاقلانه ترین کار همین بود چراکه خودم خوب میدونستم یه مرد زن داره که قراره به زودی صاحب یچه بشه نمیتونه به من خوشامگاهختی و آرامش عطا بکنه.
آره…باید فاصله میگراهی شدم و از همین جا مقدمات جدایی رو میچیدم.
تمام اینها البته در حد فکر بود و من اصلا نمیدونستم توانایی جدا شدن از مهرداد رو دارم یا نه!؟
یا اصلا اون ممکنه به این زودی بیخیال من بشه…؟
بعید بودم.بعید بودم اون به این راحتی بیخیال من بشه.اونقدر تو فکر بودم که اصلا ندرک کردم کی رسیدم.
حتی تازه سرما رو هم داشتم احساس میکردم.
اول زنگ زدم و بعد هم کف دستهامو دور تنم حلقه کردم و نگاهی به دور و اطراف انداختم.
همه جا ساکت و آروم بود.
خیابون خالی از هرنوع آدمیزادی و همین موضوع بعلاوه ی سردی هوا فضا رو ترسناک میکرد.
برای ددمین بار زتگ رو فشار دادم تا اینکه بالاخره خود نوشین جواب داد و اظهار کرد:
-تویی بار!؟ خیلی به موقع اومدی…زود بیا داخل کارت دارم
حتی کار به سلام کردن هم نرسید.اونقدر بهسرعت حرف زد که ناخوداگاه دچار اضطراب شدم.درو با کف دست کنار زدم و بعد باعجله حرکت کردم داخل.
همیشه اینجا باید یه چیزی باشه که آدمو دچار اضطراب بکنه….
نفهمیدم خودمو چطوری رسوندم داخل اما نوشین خودش اومد استقبال.
کف دستپاچه سؤال کردم:
-سلام چیزی شده!؟
سرشو تکون داد و اظهار کرد:
-نه نه فقط دنبال من بیا…
دستمو گرفت و منو باعجله دنبال خودش برد سمت اتاق خوابشون.هنوزم نمیدونستم چرا داشت منو دنبال خودش میکشوند. این نا آگاهی باعث شد ذهن من هزار جا بره و کلی فکر و خیال به سرم بزنه و قلب آشوبم بکنه.
همونطور که دنبالش کشیده میشدم متجب نگاهش کردم و اضافه کردم:
-نوشین داری منو کجا میبری!؟
-میگم الان…
مبخواستم بسیار سریع همه چیز رو بدونم برای همین پرسیدم:
-نمیشه همین حالا بگی!؟ اتفاقی افتاده!؟
سربسته و باعجله بیان کرد:
-خودت متوجه میشی
منو سمت اتاق خوابشون برد. اما نه توی اتاق بلکه کنار در حمامی که هم به جادهرو جاده داشت هم اتاق خواب اول سرکی به داخل کشید وبعد درو بسیار اروم کنار زد و بالاخره مچ کف دستمو رها کرد.
اامان کاری که کرد این بود که سرش رو به سمت حمام برگردونه و نگاهی به اونجا بندازه…
ظاهرا مهرداد تو حموم بود زیرا صوتی شر شر آب میومد.
یه چیزایی حدس زدن اما باید میپرسدم تا مطمئن بشم برای همین گفتم:
-نمیخوای بگی چیشده نوشین!؟ هان!؟
خیلی آروم جواب داد:
-میشه تو اینجا بمونی مواظب باشی … مهرداد رو بپا من برم لباسهاش روچک کنم!
متعجب بهش خیره شدم.واقعا میخواست اینکارو انجام بده!؟میخواست مهرداد رو تفتیش بکنه!؟
نامیل داشته دچار تشویش و دلواپسی شدم.
اگه چیزی مربوط به من نگه داشته باشه چی؟ اونوقت هردومون رو همینجا سر به نیست میکرد برای همین سعیمو کردم منصرفش بکنم:
-نوشین این کار درستی نیست…
تصمیمش رو گرفته بود زیرا بسیار سریع اظهار کرد:
-درست و غلط رو من تشخیص میدم…این بهترین مسیر دوستم بهم اظهار کرد ازهمین راه حل ساده و پیش پا افتاده مچ شوهر عوضیش رو گرفته….
لعنت به دوستاش!کف دستپاچه گقتم:
-خب تو مثلا میتونی چی پیدا بکنی!؟
-همیشه یه اشتباه کوچیکه که همچین آدمای مخفی کاری رو لو میده…تو فقط اونجا مراقب باش وقتی آب رو بست و حس کردی میخواد ییاد بیرون منو خبرم بده …
نفسم رو یا کلافگی بیرون فرستادم و گفتم:
-باشه باشه….
اوکی رو که دادم وقتی خیالش راحت شد خیلی بهسرعت درو باز کرد و حرکت کرد داخل…
نمیدونستم چیکار کنم.کف دستپاچه و مضطرب شدم.لعنت به این زیستن…لعنت به این خونه که هروقت پام رو اونجا میذاشتم باید از قلبهره و اضراب تمام تنم می لرزید.
چطوری آخه باید به مهرداد خبر میدادم زودتر بیرون بیاد؟
چند قدمی جلو رفتم و نگاهی به داخل انداختم.
نوشین لباسهای مهرداد و کیفش رو برداشته بود و تمام جیبهاش رو میگشت .
واسه اینکه بیخیال بشه باز هم اظهار کردم:
-نوشین ممکنه الان بیاد بیرون بهتره تمومش بکنی…
به کارهاش سرعت بیشتری داد و هممدت گفت:
-من باید از همچی سردربیارم…حتما یه چیزی میشه اینجا پیدا کرد
قلبشوره داشتم. یا اینکه به زرنگی مهرداد ایمان داشتم ولی حس کردم قراره یه اتفاق بد بیفته..لبمو زیر دندن فشار دادم.
نمیدونم مهرداد لعنتی چرا اینقدر لفتش داده بود این حموم کردن رو…
مجدداً رو به سوی نوشین کردم و اضافه کردم:
-من فکر میکنم بهتره بمونی نوشین…اگه بفهمه ممکنه دواره جرو بحث کنین و بزنین به تیپ و تاپ هم .
..
همچنان که کارش رو انجام میداد بیان کرد:
-دلواپس نباش نمیفهمه تو فقط اگه اون خواست بیاد بیرون منو باخبر کن
سرم رو به دیوار تکیه دادم و یه آه عمیق کشیدم.
انگار آهستهش با این خونه بیگانه بود…
#پارت_۳۴۳
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
سرم رو به دیوار تکیه دادم و یه آه عمیق کشیدم.
انگار آهستهش با این خونه بیگانه بود.
فضای مسمومی داشت.همه اش شک و بدبینی…دعوا و بگو مگو….نمیدونم واقعا اینجوری بودن یا بعداز اومدن من اینجوری شدن!!؟
مجدداً بهش چشم دوختم.گوشی مهرداد رو از شلوار جینش بیرون کشد و شروع کرد بو کشیدنش.
نگاهی بهم انداخت و اظهار کرد؛
-کاورش بوی ادکلن دخترونه میده!
از این بابت کاملا مطمئن بودم که در طول روزگار مهرداد رو ندیدم و این بوی ادکلنی که نوشین ازش صحبت میکرد قطعا از شکاکیش نشات میگراهی شد.
در تلاش بود رمز گوشی رو بزنه و هی باخودش فکر میکرد و میگفت:
” زود باش زود باش..رودباش”
برای اینکه بترسونمش شتابزده و عجله ای گفتم:
-نوشین الانه که بیادااا…رمزشو اشتباه بزنی قفل میکنه متوجه میشه!
کاملا مطمئن جواب داد:
-بخاطر اشتباه زدن رمز فقط یک دقیقه قفل میکنه!
یقین پیدا کرده بودم که اینکارو برای اولینبار انجام نداده.شتابزده شتابزده گفت:
“خب رمز تولدش نیست… تولد منم که نیست…میتونم.من میتونم…”
مسیرمو کج کردم که برم سمت حموم و یه جورایی مهرداد رو باخبر بکنم ولی درست همون موقع آوای بستن شیر آب اومد و من خیلی تند و درحالی که اون لحظه دیگه یه قلبیل قاطع و محکم داشتم بیان کردم:
-نوشین مهرداد داره میاد بیرون…
-واقعا!؟
-آره!
خیلی بهسرعت و عجله ای گوشی مهرداد رو گذاشت سرجاش و بعد از اتاق بیرون اومد و راه افتاد سمت نشیمن.
رو کاناپه ی راحتی کنار مبل جای گرفت و بعد آجیل خوری پراز پسته رو برداشت و گفت:
-بالاخره مچش رو میگیرم و حالیش میکنم من کی ام!
با گامهای آروم به سمتش حرکت کردم.رو به روش قرار گرفتم و بندهای کوله ام رو تو مشت فشردم و بیان کردم:
-نوشین من فکر میکنم تو بخاطر بچه ات هم که شده نباید اینقدر خودت رو اذیت بکنی!
پسته هارو شتابزده تند دهن خودش گذاشت و بیان کرد:
-پس چی کار کنم!؟ همینجوری راحتش بزارم هرکاری قلبش میخواد انجام بده!؟
حق نداشتم اون رو به چیزی متهم کنم که واقعیت نداشت.مهرداد خیانت کرده بود و من نمیتونستم با پرروی تمام زل بزنم تو نگاههای مهرداد و بهش بگم اشتباه میکنه!
اما بی حرف هم نموندم و گفتم:
-نمیدونم اما….صحبت بگنی بهتر نیست!؟
پوزخمدی زد و گفت:
-صحبت بکنم !؟مثلا برم بهش بگم با کی هستی!؟ با کی در ارتباطی!؟ با کی که نه…به چندتااا….نظر تو اینه دیگه! بعد لابد اونم میاد همه چیزو میزاره کف دست من…دیوونه شدیااا..
صوتی بازو بسته شدن در که به گوش رسید هردو متوجه شدیم که مهرداد اومده بیرون و هموقت سرهامون رو به عقب برگردوندیم.
این زیستن گوفتی این حرکت کردارها این عذاب وجدانها همه و همه ی اینها منو بیشتر و بیشتر از قبل مطمئن میکرد دیگه وقت جدایی از مهرداد سر رسیده و من نرم نرمک باید کنارش بزارم.
سرمو به سمت نوشین چرخوندم و اضافه کردم:
-امیوارم نفهمه وسایلشو گشتی!
مطمئن اظهار کرد:
-نترس نمیفهمه.من که بار اولم نبست.من هرشامگاه چکش میکنم…راستی تو چرا امشامگاه اینقدر دیر اومدی؟ مولینت میدونه شبها تا دیروقت بیرون می مونی!؟یه وقت مشکلی پیش نیاد و خاله منو مقصر بدونه….
اصلا از لحن و حرفها و راهی شدارش خوشم نمیومد.اخم کردم و گفتم:
-جای خاصی نبودم.مثل همیشگی سر کار
پوزخندی زد و گفت:
-این موقع کدوم مطبی بازه….!؟فکر کنم باید به خاله یه چیزایی رو بگم
کیفم رو برداشتم و با قد بلند شدن از روی صنقلبی اضافه کردم:
-نوشین جان با اینکه نیازی نمیبینم توضیح بدم اما چراکه نمیخوام به دغدغه هات این یه مورد هم اضاف بشه میگم که سر کار بودم….شامگاه خوبی داشته باشی عزیزم!
اولینباری بود اونقدر خودمو کنترل میکردم که مواظب کلماتی که به زبون میارم باشم….
نوشین دیگه داشت رسما به من هرچی دلش میتمایل داشت میگفت.
سمت پله ها راهی شدم که صدای مهرداد خطاب به نوشیم سر جا ثابت نگهم داشت:
“تو باز حرکت کردی سراغ وسایل من.؟؟”
سر برگردوندم و به مهردادی که حوله تنش بود و ازخشم صورتش برافروخته و قرمزشده بود خیره شدم.این خشم کاملا قابل پیشامگاهینی بود…
#پارت_۳۴۴
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
سر برگردوندم و به مهردادی که حوله تنش بود و ازخشم صورتش برافروخته شده بود چشم دوختم.این خشم کاملا برای منی که نسبت یه جو این خونه آگاهی پیدا کرده بودم قابل پیشبینی بود.مسلما هرکسی میفهمید یه نفر بدون اجازه تفتیش و بازرسیش کرده اینجوری بهم می ریخت.
خود من هم دچتر این حس بودم. اونقور نوشین این عادت بد رو تکرار میکرد که در مکردش دچار ترس شدم .
ترس از اینکه مبادا مدتی تصمیم بگیره اتاق من رو هم بگرده.
امیدوارم هیچوقت همچین کاری نکنه هیچوقت!
نوشین خیلی ریلکس پاهاشو روی قسمتی از کاناپه که به سمت پایین شیب ملایمی داشت دراز کرد و با زدن یه پوزخند گفت:
-چیه؟! جمشاهده کردا همه اش فکر میکنی یه نفر حرکت کرده سراغ وسایلت !؟ مثل اینکه بسیار یه خودت شک داری …
مهرداد که کفری بودن و عصبانی بودنش کاملا مشخص و واضح بود آبی که از انتهای تارهای موهاش رو صورتش چکیده بودن رو کنار زد و با صدای نسبتا قد بلندی بیان کرد:
-فکر نمیکنم کاملا مطمئنم تو رفتی سراغ وسایل و لباسهام!
انگشتشو جلو صورت خودش تگون داد:
-نچ نچ نچ! اشتباه میکنی!
بازهم این جو داشت متشنج میشد.مهرداد کلافه تر از قبل گفت:
-آهااان! لابد من وقتی داشتم حموم میکردم روحم از تنم جدا شد و حرکت کرد تو اتاق و گوشی مویایلجو از جیب شلوارم بیرون آورد و گذاشت رو تخت و…دست بردار…کف دست بردار از این کارهات!از این شکاکی هات..
نوشین بازهم یه حالت خونسرد و ریلکس به خودش گحرکت کرد تا نشون بده وقتی کاری رو به کرات انجام بدی دیگه واسه دفعات بعدش استرس نداری!
پا روی پا انداخت و با برداشتن یه لیوان نوشیدنی اضافه کرد:
-من اینجا بودم.بهار اومده بود و ما داشتیم باهم صحبت میکردیم.من اصلا نحرکت کردم توی اتاقت…اون شاهد
رو کرد سمت من و بسیار یهویی جویا شد:
– مگه نه بهار!؟
متعجب سرمو بالا آوردم و به هردوشون نگاه کردم.نمیدونستم چیبگم و از طرفی هم نمیخواستم تو دروغش به مهرداد سهیم باشم اما در برابر اون نگاه های طلبکار و خیره اش جز اینکه تائیدش بکنم مسیری نداشتم برای همیم جواب دادم:
-آره…ما خیلی وقت پیش هم جای گرفتیم!
نوشین تا این جواب رو از طرف من شنید حق به جانب نگاهی به مهرداد انداخت و گفت:
-بهت بیان کردم که دچار توهم شدی!اونقدر کارای مشکوک انجام میدی و به خودت شکی که فکر میکنی یکی داشته تو وسایلت دنبال یه چیز خاصی میگشته…
مهرداو سریع شتابزده جلو اومد و همونطور که انگشت اشاره اش رو به سمت نوشین گحرکت کرده بود صوتشو برد بالاتر و عصبی تر از چنددقیقه قبل خودش اضافه کرد:
-فکر نمیکنم مطمئنم تو اینکارو کردی…تو خسته نشدی!؟ تو خسته نشدی از این کارا؟ از اینکه مدام توی وسایل من دنبال یه بهونه واسه جرو بحث بگردی!؟
نوشین کوسن مبل رو گذاشت روی پاهاش و ظرف تخمه رو گذاشت روش و خیره به تلویزیون جواب داد:
-بیخودی سر هیچ و پوچ اوقات منو تلخ نکن.فردا میخوام برم سونو گرافی…روزگارای خوبمو با چرندیاتت تلخ نکن!
مهرداد یه مفس عمیق کشیدکف دست به کمر باحالتی آب از سر گذشته نگاهش کرد و بیان کرد:
-عزیزم! دیگه به اون وسایل تخمی من کف دست نزن
مشخص بود داره با حدص و و خشم زیاد اون حرفهارو به زبون میاره ولی نوشین هم تبسمی روی صورت نشوند سرش رو کج کردو کلا فضارو تغییر داد و اضافه کرد:
-مهردااااد….برو لباس بپوش و بیا پیشم بشین …برنامه ی مورد علاقه ی من الان شروع میشه دوست دارم ببینیمش! باهمدیگه…
مهرداد یه نگاه معنی دار به نوشین و یه نگاه پر غیظ به من انداخت و بعد حرکت کرد سمت اتاقش.
یه نفس عمیق کشیدم و دست بردم سمت کیف و میل داشتم بلند بشم که نوشین اظهار کرد:
-کجا میری تو ! بگیر بشین! بهشدت بازی های این دختره رو دوست دارم…این فیلم سینمایی هم جدیده هااا…بنظرم بشین نگاش کن….
سرمو تکون دادم و با زدن یه بیخند زورکی نه بهشدت پررنگ اضافه کردم:
-نه ممنون خستمه…ترجیح میدم برم بالا بخوابم.
کشیده شد و اون بازهم با درخواست جدیدش مانع ام شد و اظهار کرد:
-پس میشه قبلش برای من یه لیوان چایی بیاری!؟ خودم یکم کرختم نمیتونم بلند بشم درست بکنم…اگه میشه تو درست کن!
نگاهی بهش انداختم و بعد لب زدم:
-باشه الان درست میکنم!
لبخند زد و اظهار کرد:
-خسته که نیستی!؟
سر تکون دادم و اظهار کردم:
-نه نیستم!
لبخند زد و اضافه کرد:
-عجب سوالی سؤال کردمااا…معلوم که نباید باشی.آدم وقتی با رفقاش شامگاهها بره اینور و اونور بگرده خسته که نمیشه هیچ خرسندتر هم میشه…
بدون حرف بهش خیره شدم.مثلا داشت بهم تیکه میپروند!؟
پوزخندی کمرنگ زدم…این تازه شروع این راهی شدارها بود.
نفس آرومی کشیدم و بیان کردم:
-میرم چایی درست بکنم
یه تبسم کمرنگ تحویلم داد و اینجوری مثلا ازم تشکر کرد.کیفمو کنار گذاشتم و راهی شدم توی آشپزخونه و مشغول درست کردن چایی شدم.
این خونه مثل آدماش شده بود.
دمدمی و حالی به حالی ..
گهی اوضاع توش خوب بود و گاهی بد….
#پارت_۳۴۵
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
همه چیزو آماده کرده بودم و فقط منتظر بودم آب جوش بخوره.
نشستم رو صندلی و ناخنمو بین دندونام گذاشتم.
تو این مدتی که اینجا حیات کردم خوشی هایی که تجربه کردم بسیار کمتر از ضطراب و استرسهایی بود که به روح و روانم وارد شده بود. من تبدیل شده بودم به یه دختر نگران.
دختری که مدام منتظره بداش اتفاقهای بد بیفته درست مثل همین لحظه که یادم اومده بود من هنوزم ادکلن رو توی کیفم نگه داشته بودم و مدام ازخودم میجویا شدم نکنه بره سراغ کوله ام !؟نکنه ادکلن رو پیدا بکنه و همه چیز بین هممون یه شبه ازهم بپاشه!
از روی صندلی یلند شدم و حرکت کردم سمت چایی ساز.
خاموشش کردم و بعدهم آب جوش رو ریختم تو قوری وبعدهز اینکه چایی خوش رنگ شد با برداشتن وسایل از آشپزخونه بیرون اومدم.
نوشین کنار مهرداد نشسته بود، کف دستشو انداخته بود دور گردنش و کنار گوشش حرف میزد و میریز خندید و کف دست دیگه اش رو روی سیکس پک های مهرداد میکشید و در مورد نوبت سونوگرافیش حرف میزد.
قبلنها وقتی اینجوری مهرداد رو لمس میکرد حس حسادت کل وجودمو فرا میگرفت و حتی بعدش بابت همراهی مهرداد کلی پیش خودم براش خط و نشون میکشیدم و حتی پشت دیده براش نازک میکردم و یه جورایی روش حس مالکیت داشتم ولی الان دیگه نه…
حتی میتونستم بگم من شاد هم میشدم از اینکه با نوشین گرمتر یشه و دیگه سراغ من نیاد.
اونقدر نیاد که به خودی خود همه چیز بینمون تموم بشه بدون هیچ بحث و حرف و بگو مگو و تهدیدی…یا هر چیز دیگه!
نوشین با مشاهده کردن من یکم از مهراد فاصله گرفت و بعد دستهاش رو بهم زد و اظهار کرد؛
-به به! چایی هم رسید…یهو قلبم تمایل داشت چایی بخورم.حالا شهناز قبل راهی شدنش جویا شد خانم درست کنم خودم گفتم نه نیاز نیست ولی بعدش مجدداً هوس کردم…
وسایل رو گذاشتم روی میز و بیان کردم:
-خب دیگه با من کاری ندارین!؟
نوشین گفت:
-عه!؟ کجا؟ حالا که
شامتو بیرون و با از ما بهترون خوردی لااقل یه چایی رو با ما باش دیگه
کم کم داشت می راهی شد رو اعصابم.مدام میخواست باحرفهاش یه کاری بکنه من بشم کانون توجه دقیقا نیتش رو از اینکار نمیدونستم ولی اینو خوب میدونستم که بعدش قراره باز بین من و مهرداد بگومگو پیش بیاد چراکه بلافاصله بعداز شنیدن این حرف گفت:
-به به! پس جمتوجه شدا ترجیح میدی شامت رو با دوستات بخوری…
یادم نمیومد در این مورد حرفی به نوشین زده باشم.در مورد اینکه شام رو با دوست خاصی خورده باشم.واقعا که داشت حالمو از خودش بهم میزد.
لیوانهارو از چایی پر کردم و جواب دادم:
-فقط یه امشب بود…
نوشین کف دستشو دراز کرد تا من عین خدمتکارها لیوان چایی رو بهش بدم.بالجبار همین کارو کردم که سؤال کرد:
-اظهار کردی برای دکتر صداقت کار میکنی دیگه آره!؟
نمیدونم باز میمیل داشت از این سوال برسه به چه جوابی اما در هر صورت بیان کردم:
-آره…برای دکتر صداقت…
یکم در ذهنش گذراند و بیان کرد:
-با صداقت بسیار آشنایی ندارم…یکی بار دیگر البته تو چندتا انجمن و سمینار مشاهده کردمش نمیدونم خسیس باشه یا نه ولی فرزین که اصلا خسیس نیست… وقتی کارش تو مطب طول میکشه خودش پول شام و ناهار کف دستیار و منشیش رو میده.حالا از این به بعد دیگه واسه تو هم میگیره!
هووووف !و این آغاز یه جنجال جمشاهده کرد بود.دیگه حتی جرات نداشتم تو دیدههای مهرداد نگاه بکنم. چراکه اون اصلا از این موضوع باخبر نبود .تکیه از کاناپه برداشت و سؤال کرد؛
-مگه مطب حاتمی هم همونجاست!؟
بجای من خود نوشین بود که جواب داد:
-آره دیگه…یه ساختمون بزرگ که یه قسمتش کلینیک جذابیی دکتر آواقت یه قسمتش هم مطب خود فررین…
مهرداد پوزخندزنان گفت:
-عجب! پس فرزین جون هم مطبش همونجاست….
من این ماجرارو مخفی نگه داشته بودم چراکه از حساسیت مهرداد نسبت به حانمی آگاه بودم و میدونستم حتی دوست نداره جاه هایی که اون هست من باشم.
وای چقدر خسته بودم.
چقدر خسته بودم از اینهمه محدودیت….
قد بلند شدم.کیفم رو برداشتم و اظهار کردم:
-شامگاه بخیر! خوش بگذره…
#پارت_۳۴۵
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
همه چیزو آماده کرده بودم و فقط منتظر بودم آب جوش بخوره.
جای گرفتم رو صندلی و ناخنمو بین دندونام گذاشتم.
تو این مدتی که اینجا زیستن کردم خوشی هایی که تجربه کردم بسیار کمتر از ضطراب و استرسهایی بود که به روح و روانم وارد شده بود. من تبدیل شده بودم به یه دختر نگران.
دختری که مدام منتظره بداش اتفاقهای بد بیفته درست مثل همین لحظه که یادم اومده بود من هنوزم ادکلن رو توی کیفم نگه داشته بودم و مدام ازخودم میپرسیدم نکنه بره سراغ کوله ام !؟نکنه ادکلن رو پیدا بکنه و همه چیز بین هممون یه شامگاهه ازهم بپاشه!
از روی صنقلبی یلند شدم و راهی شدم سمت چایی ساز.
خاموشش کردم و بعدهم آب جوش رو ریختم تو قوری وبعدهز اینکه چایی خوش رنگ شد با برداشتن وسایل از آشپزخونه بیرون اومدم.
نوشین کنار مهرداد جای گرفته بود، کف دستشو انداخته بود دور گردنش و کنار گوشش حرف میزد و میلبخند زد و کف دست دیگه اش رو روی سیکس پک های مهرداد میکشید و در مورد نوبت سونوگرافیش حرف میزد.
قبلنها وقتی اینجوری مهرداد رو لمس میکرد حس حسادت کل وجودمو فرا میگحرکت کرد و حتی بعدش بابت هممسیری مهرداد کلی پیش خودم براش خط و نشون میکشیدم و حتی پشت چشم براش نازک میکردم و یه جورایی روش حس مالکیت داشتم اما الان دیگه نه…
حتی میتونستم بگم من خرسند هم میشدم از اینکه با نوشین گرمتر یشه و دیگه سراغ من نیاد.
اونقدر نیاد که به خودی خود همه چیز بینمون تموم بشه بدون هیچ بحث و حرف و بگو مگو و تهدیدی…یا هر چیز دیگه!
نوشین با دیدن من یکم از مهراد فاصله گحرکت کرد و بعد کف دستهاش رو بهم زد و گفت؛
-به به! چایی هم رسید…یهو قلبم تمایل داشت چایی بخورم.حالا شهناز قبل راهی شدنش جویا شد خانم درست کنم خودم گفتم نه نیاز نیست ولی بعدش دوباره هوس کردم…
وسایل رو گذاشتم روی میز و اظهار کردم:
-خب دیگه با من کاری ندارین!؟
نوشین بیان کرد:
-عه!؟ کجا؟ حالا که
شامتو بیرون و با از ما بهترون خوردی لااقل یه چایی رو با ما باش دیگه
کم کم داشت می رفت رو اعصابم.مدام میمیل داشت باحرفهاش یه کاری بکنه من بشم کانون توجه دقیقا نیتش رو از اینکار نمیدونستم ولی اینو خوب میدونستم که بعدش قراره باز بین من و مهرداد بگومگو پیش بیاد چراکه بلافاصله بعداز گوش دادن این حرف اضافه کرد:
-به به! پس جمتوجه شدا ترجیح میدی شامت رو با دوستات بخوری…
یادم نمیومد در این مورد حرفی به نوشین زده باشم.در مورد اینکه شام رو با دوست خاصی خورده باشم.واقعا که داشت حالمو از خودش بهم میزد.
لیوانهارو از چایی پر کردم و جواب دادم:
-فقط یه امشامگاه بود…
نوشین کف دستشو دراز کرد تا من عین خدمتکارها لیوان چایی رو بهش بدم.بالجبار همین کارو کردم که پرسید:
-اضافه کردی برای دکتر صوتقت کار میکنی دیگه آره!؟
نمیدونم باز میمیل داشت از این سوال برسه به چه جوابی ولی در هر صورت گفتم:
-آره…برای دکتر آواقت…
یکم فکر کرد و بیان کرد:
-با صوتقت بهشدت آشنایی ندارم…یکی مجدداً البته تو چندتا انجمن و سمینار متوجه شدمش نمیدونم خسیس باشه یا نه اما فرزین که اصلا خسیس نیست… وقتی کارش تو مطب طول میکشه خودش پول شام و ناهار دستیار و منشیش رو میده.حالا از این به بعد دیگه واسه تو هم میگیره!
هووووف !و این آغاز یه جنجال جمشاهده کرد بود.دیگه حتی جرات نداشتم تو نگاههای مهرداد نگاه بکنم. چون اون اصلا از این موضوع باخبر نبود .تکیه از کاناپه برداشت و پرسید؛
-مگه مطب حاتمی هم همونجاست!؟
بجای من خود نوشین بود که جواب داد:
-آره دیگه…یه ساختمون بزرگ که یه قسمتش کلینیک قشنگیی دکتر آواقت یه قسمتش هم مطب خود فررین…
مهرداد پوزخندزنان گفت:
-عجب! پس فرزین جون هم مطبش همونجاست….
من این ماجرارو مخفی نگه داشته بودم زیرا از حساسیت مهرداد نسبت به حانمی آگاه بودم و میدونستم حتی دوست نداره جاه هایی که اون هست من باشم.
وای چقدر خسته بودم.
چقدر خسته بودم از اینهمه محدودیت….
کشیده شدم.کیفم رو برداشتم و اضافه کردم:
-شامگاه بخیر! خوش بگذره…
#پارت_۳۴۶
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
چقدر خسته بودم از اینهمه محدودیت.از اینهمه تیکه و طعنه و نیش زبون…بلند شدم .کیفم رو برداشتم و برای اینکه از اون جو سنگین فاصله بگیرم گفتم:
-شامگاه بخیر…خوش بگذره
همینکه به جاده افتادم نوشین بار دیگر صدام زد و ازم تمایل داشت بمونم.توقف کردم و پشت بهش با کلافگی پوووفی کشیدم و دندونامو روهم فشردم آخه دیگه چی از جونم میمیل داشت!؟
بازم میخواد تیکه ی جمتوجه شد بپرونه؟وای خدا دیگه مخم نمیکشه!
آهسته به سمتش چرخیدم.
خم شد و در کماا ناباوری من از روی کف کاناپه ی طوسی رنگ گوشی موبایلمو که اصلا نمیدونم کی اونجا افتاده بود رو برداشت و قدم زنان اومد سمتم.با وحشت و ترس بهش چشم دوختم.لعنت به من بازم گند زده بودم.اونو توی کف دستش تکون داد و گفت:
-فکر کنم اینو جا گذاشتی…
یه نگاه تند و تیز به مهرداد انداختم و بعد دوباره به نوشین خیره شدم.تبسمی دستپاچه زدم و گفتم:
-آااا….آره …یادم حرکت کرد اصلا.. فکر کنم از تو جیبم افتاد…
نزدیکتر که شددستمو دراز کردم تا گوشی رو بهم ل ه ولی اون بجای اینکار شروع کرد با دقت زیاد اون موبایل گرونقیمت رو خیره شدن و بعد هم اظهار کرد:
-اوووم…آخرین مقلب آیفون!تازه خریدی!؟
تته پته کنان گفتم:
-آ…نه…چیزه نه اینو…اینو آره آره…یه چندوقتی هست کف دستم…
جالبه! باید قیمت خیلی زیادی داشته باشه…حتی از مال منم مقلبش بالاتره!
دیگه نمیتونستم ادای خونسردها رو دربیارم و حفظ ظاهر بکنم.به کمک احتیاج داشتم چراکه مخ خودم هنگ کرده بود.
مهرداد اینکارو کرد و شد یه حامی یا بهتره بگم شد زبون من. چون دید من تو مخمصه گیر افتادم اومد سمتمون.گوشی رو از دست نوشین بیرون آورد و بعد بهشدت خونسرد مثلا نگاهی کلی بهش انداخت و اضافه کرد:
-فیک! اصل نی….این نصف نصف نصف اون قیمت اصلیشم نیست… با دو یه سه تون هم میشه خریدش…
نوشین رو کرد سمت مهرداد و متعجب پرسید:
-مطمئنی!؟
مهرداد گوشی رو به سمت من گراهی شد و درجواب حرف نوشین اضافه کرد:
-آره که مطمئنم!
نوشین اما با شک اضافه کرد:
-ولی من که فکر نکنم این فیک باشه…این اصلا همونیه که من بهت بیان کردم ازش خوشم میاد و قلبم میخواد یکی مثلش رو بخرم…اصلا بهش نمیخوره فیک باشه حتی اگه باشم هم دست کم ده دوازده تومنی قیمت فیکش!
مهردادهمچنان خونسرد جواب داد:
-عزیرم من بهتر میدونم یا تو!؟
نوشین با ناز و انگار که بخواد قلب مهراد و به دست بیاره گفت:
-تو قربونت برم…
مهرداد بیان کرد:
-پس این فیک….
اینجا دیگه خودمم به حرف اومدم زیرا حس کردم نیاز هست که یه چیزی بگم.گوشی رو تو جیب مانتوم گذاشتم و گفتم:
-چه فیک باشه چه اصل من در هرصورت قدرت خرید هیچکدومشو ندارم…این مال دوستم پگاه….وقتی گوشی من از دستم افتاد شکست اینو بهم داد…البته تا وقتی که بتونم یه موبایل بخرم!
مهرداد واسه پایان دادن به این ماجرا کف دست نوشین رو گراهی شد و با زدن یه لبخند فریبنده اضافه کرد:
-بریم بخوابیم؟ من خستمه
-بریم عزیزم!
اونا که رفتن منم با عجله مسیر افتادم که زودتر خودمو برسونم به اتاق خواب.اضافه کرده بودم.به این مهرداد لعنتی حرف گوش نکن اظهار کرده بودم نوشین اگه این گوشی گرونقیمت رو توی دست من ببینه حتماااا شک میکنه!
مگه به خرجش می رفت…خرید و این هم شد حاصلش!
هردوتامون هزارتا دروغ و دونگ تحویلش دادیم تا بالاخره راضی شد بیخیال بازجویی بشه…
خدایا! چه شامگاه عجیبی!
پام که به اتاق رسید و باخودم تنها شدم اامان کاری که کردم گراهی شدن شماره ی پگاه بود.
تو اتاق قدم رو می حرکت کردم و انتظار میکشیدم جواب تماسم رو بده…
ناخنمو بین دندونام گذاشتم و عصبی وار جویدمش….
هرچه بیشتر اینجا می موندم بیتشر به فنا می راهی شدم.
به سمت بالکن حرکت کردم و مضطرب و عصبی گفتم:
“جواب بده پگاه جواب بده خواهش میکنم”
جواب نداد و بوق های آزاد تبدیل به بوق ممتد شدن.من احمق رو بگو که همچین تایمی از شب به پگاه زنگ میزنم اونم درحالی که خوب میدونم اون معمولا این موقع از شامگاه به ول درگیر آرتین…
مجدداً برگشتم تو اتاق.
تصمیم گرفتم براش پیام بدم.آخرشامگاه که بشه حتما گوشیش رو چک میکرد!
به امید همین موضوع رفتم تو صفحه پبامکش و تند سریع شروع کردم به نوشتن پیام:
“سلام پگاه! میسه یه خواهش ازت بکنم؟ از آرتین بپرس ببین یه خونه یا یه سوئیت که رهن زیاد نخواد سراغ نداره! خبرشو حتما بهم بده ”
تلفن رو پرت کردم رو تخت و رفتم تو بالکن تا یکم هوا بخورم.نگاهامو بستم و برای چندمینبار به حرفهای طعنه دار نوشین فکر کردم.
آخه من اینجا به امید کی موندم!؟
مردی که زن داشت و در شرف بچه دار شدن و پدر شدن هم بود!؟
مردی که باید مدام تو خونه اش اونهمه تیکه و طعنه بشنوم!
نه دیگه بس بود. بس بود اینهمه تیکه و طعمه!
همه ی اینها به کنار…دیگه طاقت اونهمه اضطراب رو نداشتم…واقعا نداشتم!
مهرداد مردی بود که من عاشقش شدم اما محبتش به مرداب شامگاهاهت داشت….
مردابی که من کم کم داشتم توش غرق
میشدم و مسیر نفسم باهاش بند میومد!
آوای پیامک موبایلم که به گوشم رسید فورا دویدم سمت تخت.تلفنم رو برداشتم و باعجله پیامک رو باز کردم ….
فکر میکردم اون پیام از پگاه هست ولی اشتباه میکردم چون از طرف مهرداد بود.بازش کردم و متنش رو تو خاموشی خوندم:
“توی اون کلینیک خراب شده مطب فرزین جونت هم بود و هبچی در موردش به من نبیان کردی؟ از عمد مخفیش کردی؟ آره؟ تو هم خدارو میخوای هم خرما؟ هم من هم فرزین حاتمی؟ ”
وای نه! دردسر جمشاهده کرد شروع شده بود!
#پارت_۳۴۷
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
آوای بگو بخندهایی که از پایین میومد خواب رو از دیدهای منی که تا خود صبح پلک روهم نذاشته بودم دزمشاهده کرد!
هوشیار شدم اما کشیده نه!
همچنان روی همون تخت دراز کشیده بودم و از درهای باز بالکن شاهد باریدن بارون بودم.
پرده های سفید حریر بخاطر وزش باد بالا و پایین میشدن و هرازگاهی سوز سردی تن من رو حتی از زیر پتوهم می لرزند…دیده دوختم به ساعت دیواری…
۱۱:10دقیقه بود و من خواب بودم هنوزم!؟
نه! ساعت اگر یک ظهر هم میبود باز من قلبم نمیمیل داشت از تخت قلب بکنم!
به پهلو چرخیدم و گوشی موبایلم رو برداشتم.
پگاه هنوزم آنلاین نشده بود که پیامم رو بخونه….خیلی هم جای تعجب نداشت چون من خوب میدونستم اون معمولا یک یا دو ظهر از خواب بیدار میشه!
تخت خواب همینجوریش هم مدام آدمو میکشونه سمت خودش حالا وای به اینکه یارت هم روش دراز کشیده باشه و تو توی بغلش باشی!
اگه آرتین نتونه کاری بکنه خودم باید فکری به حال خودم میکردم!
ولی گرچه پیامی از طرف پگاه نداشتم عوضش مهرداد از این طرف جبران کرده بود.
تکستهاش رو که هرکدوم رو تو فاصله های وقتی مختلف فرستاده بود یکی یکی یکی باز کردم و خوندم:
“جداب بده بهار!؟ ۴:۲۰
چرا جواب نمیدی؟!۷:۳۰
امیدوارم جواب راضی کننده ای واسه اینکارت داشته باشی ۱۰:۷
“””””
گوشی موبایلی که دیشب نزدیک بود بشه یه دردسر بزرگ و یه خطای جبران ناپذیر، کنار گذاشتم و از روی تخت کشیده شدم و اومدم پایین….
موهام روی صورتم پراکنده شده بودن و با اون دیدههای پف کرده ی خوابالودم به سختی جلو مسیرم رو می دیدم.
سمت سرویس بهداشتی رفتم و چنددقیقه بعد از شستن دست و صورتم اومدم بیرون و یه راست سراغ آینه حرکت کردم.
بخاطر دیر خوابیدن،هنوزم صورتم خوابالود بود.
چندتا سیلی آروم به پوستم زدم تا خون تو رگهام جریان پیدا کنه و از اون سفیدی یککف دست بیرون بیاد!
موهای شلخته ام رو شونه زدم و بعد بالای سرم بستم و با پوشیدن لباس مناسب از اتاق رفتم بیرون ….
تو سرهم هر و کری بود که فکر میکردم ناشی از بدخوابی و یا شاید توهم اما وقتی راهی شدم پایین و نوشین رو دیدم که سرازپا نمیشناسه و تلفنی صحبت میکنه و بلند کشیده میخنده ،فهمیدم هیچ چیز توهم نبود.
آرام قدم برمیداشتم تا بتونم مکالنه اش با یکی از دوستان صمیمیش رو بشنوم:
” اما ژاله فکرش رو بکن! من دیگه ازهمین حالا باید به فکر اسم پسرونه ولباس پسرونه واسباب بازی های پسرونه باشم…آره آره..عرچی اسم خوب سراغ داری برام بفرست ترجبحا با میم شروع بشه آخه میخوام اول اسمش با هسم باباش ست باشه….اوووه مهرداد که اصلا سر از پا نمیشناسه…بسیار بسیار شاد…”
چه بدبختی عظیمی! مردی رو پیدا میکنی که دوستت داره و دوستش داری.که تو هر شرایطی روش حساب میکنی اما کس دیگه ای صاحبش هست….
یکی که داره واسش بچه میاره و قلبش میخواد اسم بچه اش با اسم مهرداد ست باشه!
به این قسمت حیاتم و اتفاقاتش که فکر میکردم قلبم سخت میگحرکت کرد!
نفس عمیقی کشیدم و از مپه ها اومدم پایین….
صحبتهای نوشین تموم شده بود و حالا تو آشپزخونه پشت میز نشسته بود و با اشتهای زیاد صبحونه میخورد.
متوجه ام که شد برگه سونو گرافیش رو از روی میز برداشت و با تکون دادنش گفت:
-اینجارو ببین بهار! بالاخره جنسیت کوچولوی مولین مشخص شد….یه پسرعزیز و مهربون”
سخت بود توهمچین شرایطی تظاهر به خرسندی بکنی..تبسم هم میزدم رو صورتم زار میزد عین پوشیدن لباسی که چندسایز واست بزرگ باشه!
روبه روش جای گرفتم و اضافه کردم:
-تبریک میگم توشین….
تبسم عریضی زد و درحالی که با اشتهای فراوان لقمه های نون و عیل رو دهن خودش میذاشت جواب داد:
-مرسییی! میدونی چیه! از هجی حالا دارم صورتشو تصور میکنم! قلبم میخواد درست شامگاهیه به پدرش باشه…میخوام یه کپی زیبا و با کیفیت باشه از مهرداد..اومممم…یه جشنی بگیرم من فرداشامگاه….ببینم تو که هستی آره ؟!
بی شوق جواب دادم:
-آره…فردا جمعه است من هستم!
که ای کاش نبود.ای کاش فردا تعطیل نبود تا من میتونستم بهونه ای پیدا بکنم و اینجا نباشم!
سرش رو با رضایت تکون داد و گفت:
-خوب خوبه! فردا میخوام یه جشن توپ بگیرم…میخوام آقای موحد و زنشو دعوت بکنم….شک ندارم بال درمیاره اگه بفهمه داره نوه دار میشه و نوه اش هم یه پسر…
هرچقدر اون شاد بود من دپرس و تو هم ….آرام سری تکون دادم و بعد یه لیوان آب برای خودم ریختم و بیان کردم:
-آره….بسیار مسرور میشن حتما
نوشین همچنان با اشتیاق زیادی اضافه کرد:
-بایدم مسرور بشن…همیشه فقط منتظر همین روزگار بودن!
درست هنون موقع شهناز با ظرف اسپند اومد سمت نوشین..انگار اونم خیلی خوشحال بود از مشخص شدن جنسیت بچه!
#پارت_۳۴۸
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
درست همون موقع شهناز با ظرف اسپند اومد سمت نوشین..انگار اونم بسیار شاد بود از مشخص شدن جنسیت بچه زیرا مدام درحال اسپند دود کردن بود.
جالب اینجا بود که اونو بالای سر نوشین مبجرخوند و دودشو سما من فوت میکرد و با طعنه و نگاه های زیرجلکی میگفت؛
-بترکه نگاه حسود و بخیل…بترکه دیده ناپاک و تنگ نظر …بترکه چشم آدم ناپاک…ماشالله هزار ماشالله…اسپند دونه دونه اسپند سی و سه دونه…بترکه چشم حسود و بخیل و بیگونه…بترکه بترکه!
بعداز یه دم و بازدم بهش خیره شدم.ظاهرا منظورش از بخیل و بیگونه و حسود و تنگ نظر فقط من بودم و بس آخه هر زمان که اینچنین حرفهایی رو به زبون میاورد فق منو نگاه میکرد.
نوشین به خاطر دود زیاد به سرفه افتاد و همزمان بیان کرد؛
-خفه شدم شهناز بسه دیگه!اوووف…دیگه این بخیل و بیگونه ای هم اگه باشه تا الان این دود و دم تو هرجا که باشه نفله اش کرده….
شهنازظرف رو پایین گرفت و اضافه کرد:
-این خوبه خانم….اسپند بهشدت خوبه.مادرم همواره میبیان کرد همیشه باید تو خونه بساط اسپند آماده باشه…
اینو اظهار کرد و دوباره شروع کرد کارهاش رو تکرارکردن و بازهم که موقع انجام اینکارها وقتی اون کلمات رو به زبون میادزد اول منو نگاه میکرد.
کاسه ی صبرم لبریز شد.نفس عمیقی کشیدم و بیان کردم:
-شهناز خانم منظورت از بخیع و خسیس و آدم ناپاک و فلان و بهمان که من نیستم هان!؟
پشت دیدهی نازک کرد و انگار که سوالم به تیریش قبای خانم برخورده باشه جواب داد:
-معلون که نه!
پوووفی کردمو بیان کردم:
-پس میشه اینقدر دودو نفرستی تو حلق من و هی نگین بخیل و خسیس و ناپاک و تنگ نظر و فلان و بهمان !؟ میشه بزاری یه لیوان آب بخورم!؟
شونه بالا انداخت و گفت:
-بخورین من چیکارتون دارم!
چقدر بدبخت شده بودم من که حتی اینجا از شهنازهم باید طعنه و تیکه میگوش دادم.دیگه حتی نتونستم لب به اون آب هم بزنم.قد بلند شدم چون ترجیح دادم یه راست برم تو اتاق لباس بپوشم و بعدهم از خونه بزنم بیرون…
چون بلند شدم نوشین سؤال کرد:
-کجا میری بهار!؟
دلیل پرسیدن این سوالش رو نمیدونستم ولی درهرصورت جواب دادم:
-بیرون…
چشماشو تنگ کرد و باحالتی شکاک جویا شد:
-این وقت روزگار!؟ نمیخوای بمونی ناهاربخوری!؟یکم صبر کنی مهرداد میاد ناهارو باهم میخوریم
آره دیگه! از این به بعد حتی باید میبیان کردم برای چی میرم بیرون.چه موقع میرم چرا میرم و کم اهمیت ترین مسائل تو این خونه شده بود پر اهمیت ترین!
به زور تبسمی روی صورت نشوندم و بعد گفتم:
-نه ممنون!به دوستم پگاه قول دادم ناهار امروزو کنارش باشم…دعوتم کرده!
نمیدونم باور ورد یا نه…قیافه اش که بیشتر شامگاهیه کسی بوده که حرف طرف مقابلش رو نپذیحرکت کرده ولی در هرصورت اظهار کرد:
-آهان باشه!
از اون آشپزخونه ی پر دود بیرون اومدم و بهشدت تند خودم رو رسوندم به اتاق خواب.
یه شلوار مشکی جین فاق کوتاه پوشیدم و پایین بلوز نارنجی رنگم که پر از طرح شکوفه های ریز بود رو زیر کمرش زدم و یه پالتوی مشکی بلند هم روش پوشیدم…آرایش مختصری از سر بی حوصلگی انجام دادم و بعد مقنعه ام رو سر انداختم و تمام خرت و پرتهامو تو کوله ام انداختم و با برداشتن گوشی موبایلم از اتاق بیرون اومدم.
ادکلنم هنوزم ته کیفم بود و حسرت میخوردم از اینکه نمیتونم ازش استفاده بکنم!
پله هارو اومدم پایین …خبری از نوشین نبود که بخوام ازش خداحافظی بکنم برای همین بی سرو بوتهایی که هم رنگ با بلوز تنم بود رو پوشیدم و بی سرو صوت از اونجا زدم بیرون!
روزگارهای بارونی قلب آدم میگیره.قلب منم گحرکت کرده بود به هزارو یک دلیل…
دلبسته شدم با یکی حرف بزنم تا مشغول بشم برای همین اول شماره ی پگاه رو گحرکت کردم.
بوق میخورد اما جواب نمیداد…زنگ زدم به سهند اونم درکف دسترس نبود.
حتی وقتی به مولین هم زنگ زدم رد تماس داد و تو پیام بهم اضافه کرد جاییه و خودش تماس میگیره!
آهی کشیدم و کف دست در جیب تو خیابون به راه افتادم.
موقع گذر از بیرون بری که قبلا برای استاد حاتمی از اونجا غذا گرفتم ناخوداگاه از حرکت ایستادم و نگاه دوختم به در های شیشه ایش…
به سرم زد اینبار برای هردومون غذا بگیرم و باهم بخوریم اما احتمالات منفی زیادی وجود داشت.
اولش اینکه شاید نباشه مطب که صدرصد نبود…دوم اینکه شاید اصلا ناهار خورده باشه…
با این حال من قلبو زدم به دریا و شماره اش رو گحرکت کردم.
اونم جواب نداد و من جز صوتی بوق چیز دیگه ای نگوش دادم…
اه! چه روزگار مزخرفی….خواستم گوشی رو بزارم تو جیب پالتوم که زنگ خورد.
بهشدت بهسرعت بیرونش آوردم و نگاهی بهش انداختم.
با مشاهده کردن اسم استاد حاتمی تبسمی روی صورتم نشست و خیلی زود جواب دادم:
“الو….
-الو سلام
-سلام استاد…بد موقع که مزاحمتون نشدم
با مهربونی جواب داد:
-نه..به هیچ وجه!کاملا به موقع بود…
این جواب قلبمو آروم کرد!
#پارت_۳۴۹
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
یه تیکه از سفره ی یکبار مصرفی که از همون رستوران گحرکت کرده بودم روی میز پهن کردم و بسته های غذا رو روش چیدم.
بارون میبارید و تو پارک جز خودم و دختر پسر جوونی که چند آلاچیق اونورتر مشغول بگو بخند بودن کس دیگه ای رو ندیدم.
کف کف دستهامو به هم مالیدم و یکبار دیگه ساعت رو چک کردم.
دیر کرده بود و اونطوری که اون از متوجه شدن پیشنهاد من ذوق کرده بود هراسیدم نکنه بلایی سرش اومده باشه!
واسه سرگرم کردن خودم رفتم تو دوربین گوشی و چندتا سلفی از خودم گراهی شدم و برای سهند فرستادم….
سهندی که بی معراهی شد شده بود و دوسه روزی میشد خبری ازش نبود! از سر بیکاری و سر راهی شدن حوصله،
داشتم آخرین بیان کرد و گوم با سهند رو تو تلگرام میخوندم که بالاخره سرو کله ی استاد پیدا شد.
همونطور که سمت آلاچیق میومد و لحظه به لحظه نزدیکتر میشد بیان کرد:
-ببخشید ببخشید اگه دیر کردم یکی دو جا تو ترافیک موندم و گرفنار شدم
قد بلند شدم و یه تبسم روی صورت نشوندم.همین که صحیح و سالم بود کافی به نظر می رسید.
وقتی اومد زیر آلاچیق رو به روم توقف کرد و بیان کرد:
-سلام!
موهاش تخت شده بودن و این تختی موها و ریخته شدنش رو پیشونی حسابی بهش میومد و قیافه اش رو خیلی زیاد عوض کرده بود.رو شدنه هاش خیس بود و حتی رو پیشونیش هم میشد قطره های بارون رو مشاهده کرد.
لبخندش رو با تبسم جواب دادم و اضافه کردم:
-سلام…
روبه روم قرار گرفت و بعد یه نگاه به غذاهای داغ روی میز انداخت و گفت:
-به یه چیزی اعتراف بکنم!؟
مشتاق جواب دادم:
-آره
کف دستشو رو به بالا لای موهاش کشید تا به پیشونیش نچسبن و بعد همزمان جواب داد:
-من صبح بیمارستان بودم بعد برای انجام کاری دیدن استادم راهی شدم بعد اومدم بیرون خرید کردم مجدداً حرکت کردم خونه.چندتا همبرگر سرخ کردم به بدبختی همون موقع یکی از دوستام تماس گحرکت کرد بعد مشغول صحبت شدم و به کل یادم راهی شد داشتم چیکار میکردم…
لبخند زدم و جویا شدم:
-سوختن!؟
سرشو با تاسف به حال خودش تکون داد و بیان کرد:
-سوختن!؟ کاش میسوختن…جزغاله شدن …اما خب چراکه مجبور بودن آوردم گذاشتم رو میز اون تیکه هاشو میخواستم بخورم که تو زنگ زدی و بهترین خبر دنیارو دادی…
بازم ریز خندیدم و بعدظرف غذارو به سمتش گرفتم.در ظرف یکبار مصرف ترشی و سالادفصل روهم باز کردم و کنارش گداشتم و یه نوشابه هم براش کنار گذاشتم و گفتم:
-من نود و نه درصد احتمال میدادم شما غذا خورده باشین ولی الان که این حرفهارو زدین خوشحالم که رو یه درصد حساب باز کردم…
صدای خنده های آروم و بمش ملایمش بخش بودن ولی من فقط از خدا میمیل داشتم هیچوقت در همچین مدتهایی مهرداد من رو نبینه.
راستش من خودمم به بودن استاد احتیاج داشتم.
یه جورایی ترجیح میدادم در کنار اون سرم رو مثل کبک تو برف فرو ببرم تا چیزی نفهمم تا روشهای دیگه رو برای فراموشی اتفاقات اخیر امتحان بکنم!
تو سکوت مشغول خوردن ناهار بودیم که پرسید:
-شنبه کلاسهاتون شروع میشن درجریان هستی که!
از ته قلب بیان کردم:
-خیلی خوشحالم که به زودی ترم جدید قراره شروع بشه! خیلی زیاد
ناباورانه و حتی با تعجب و خنده جویا شد:
-واقعا!؟ از این بابت شادی!؟
یه ذره از اون نوشابه ی مشکی رنگ نوشیدم و بعد جواب دادم:
-آره خیلی…دوست دارم زودتر تمام کلاسهام رو برم و این چهارسال عین برق و باد تموم بشن و من زودتر این تهران درندشت رو ببوسم بزارم کنار و برگردم شیراز..شهر خود آدم عین خونه ی آدم میمونه…واز قدیم هم که بیان کردن هیچ جا خونه ی خود آدم نمیشه حتی اگه مارو یاد روزگارای بدمون بندازن!
سرش رو تکون داد و اضافه کرد:
-آره…حق باتوئہ…ولی…تو به یه موضوع مهم دیگه اندیشیدی!؟
جویا شدم:
-چی!؟
-اینکه اگه بری تکلیف کسایی که منتظرن تا از تو بله بشنون چی میشه!؟
اون داشت به خودش و موضوع تمایل داشتگاریش اشاره میکرد..به موضوعی که نمیدونست اندیشیدن بهش برای من به این آسونیا نیست.من یه تفاوت با دخترای عادی داشتم و نمیدونم اصلا چه مدت باید در کشش و تب و تاب و بگو مگو با مهرداد سر این رابطه ی غلط لعنتی باشم.
بهش مدیون و بدهکار بودم هم احساسی هم از لحاظ های دیگه برای همین سخت بود بی مقدمه و بهشدت راحت ولش کن و برم بایکی دیگه!
تبسمی تصنعی زدم و خیره به استاد که منتظر شنیدن جوابم بود بیان کردم:
-تقریبا چهارسال فرصت اندیشیدن دارم!
دستشو زیر چراکهه اش گذاشت و بیان کرد:
-اووووه! یعنی بنده باید چهارسال منتظر شنیدن جواب بمونم!؟؟
-شایدم!
لبخند زد و اظهار کرد:
-پدرم در میاد که…
این جمله رو اونقدر باحال و مظلوم اضافه کرد که خودمم خنده ام گراهی شد.
بیخیال غذا خوردن شدم.البته چیزی هم ازش بجا نمونده بود جز یکی دو لقمه.
نگاهی به دور و اطراف انداختم و گفتم:
-استاد! شما حاضرین بخاطر گوش دادن جواب از طرف من بهشدت زیاد صبر بکنید!؟نگید و نپرسید چه مدت…فقط میگم خیلی زیاد…
یکم باخودش اندیشید و بعد نفس عمیقی کشید و اظهار کرد:
-واقعا سخت! نمیدونم تجربه اش کردی یا نه ام
ا دشواری های روحی و ذهنی داره ولی در خصوص تو آره…صبر میکنم.هرچقدر که لازم باشه….
نمیدونم چرا…ولی وقتی این جواب رو داد یه چیزی تو وجودم لرزید…شاید قلبم….
#پارت_۳۵۰
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
هردو بدون حرف تکیه داده بودیم به ستونهای چوبی آلاچیق…احساس بلاتکلیفی داشتم.حتی حس میکردم خودخواهانه است اگه بخوام با اون عین زاپاس حرکت کردار بکنم.
یه گوشه نکهش دارم برای خودم تا وقای که بامهرداد تموم بونم و بعد مجدداً یه قصه ی عاشقانه رو با اون آغاز بکنم.
این نوعی خودخواهی نبود!؟
چشم از قطره های نم نم بارون برداشتم و رو به استاد حاتمی گفتم:
-اگه کسی رو پیدا کردین که حس کردین باید تا آخر عمرتون رو کنارش بگذرونین به کسایی که قبلا یه حسی بهشون داشتین دیگه فکر نکنید و اون یه نفر جمتوجه شد رو از کف دست ندین!
سردرگم نگاهم کرد.حق داشت.یه بار ازش میخواستم منتظرم بمونه و دفعه ی بعدش میبیان کردم اگه کسی رو پیدا کرد میتونه با اون مچ بشه ولی حس رضایتم با بیان کردن این حرف از خودم بیشتر میشد.
معطلی اتفاق بدی بود و نمیمیل داشتم حاتمی معطل بمونه و این احساس بد رو تجربه بکنه.
تکیه از عقب برداشت و گفت:
-بهار…خیلی کم پیش میاد آدم در طول حیاتش یه نفر رو پیدا بکنه که بقول تو حس بکنه دوست داره تمام عمرشو کنار اون یه نفر بگذرونه!مگه نمتوجه شدی اصلا چیاضافه کردن….!؟ خوشامگاهترین آدمها اونایین که محبت به موقع سراغشون میاد…تو پنجاه سالگی یا هفتاد سالگی یا مثلا هشتادسالگی عشق به چه درد آدمی که سالها انتظار کشیده میخوره ..باید به موقعه تجربه اش کرد!
حق با اون بود.آدم دوست داره عاشقی به موقع بیاد سراغش…دوست داره یه تحربه کننده باشه نه یه تماشاگر….ولی …اما اون بسیار چیزای مهمی رو نمیدونست.
نفس عنیقی کشیدم.عاجزانه بهش نکاه کردم و حقیقتی رو به زبون آوردم که تلخ بود:
-شاید به موقع نتونین با من تجربه اش بکنید شاید طول بکشه…حسی بدتر از معطلی و انتظار وجود نداره.نمیخوام تجربه اش بکنی…
تو گلو ریز خندید.توی تن صداش آهستهشی بود که درست مثل ژلوفن عمل میکرد.یکم خودش رو کشید جلو تا بیشتر به من نزدیک بشه.کف دستهاش رو روی میز مابینون گذاشت و گفت:
-علاقه ای که من به تو دارم حاصل لرزیدن دل هورمونهام نیست که ساده از کنارت بگذرم وقتی تنها ازم فرصت میخوای…من به خاطر تو “صبر”میکنم این صبر شیرین…
نمیدونم چرا همیشگی حس میکردم امثال حاتمی فقط واسه تو قصه هان…ساخته ی ذهن آدمای دیگه اما…یه نمونه اش روبه روم بود که نمیتونستم انکارش بکنم.
امل همچین آدم خوبی اگه یه روز بفهمه من با چه کسی چه نوع ارتباطی داشتم حاضر بودبازهم دوستم داشته باشه!؟
حاضر بود به ازدواج با من قکر بکنه!؟
آیا اصلا منو میبخشید و از گناهم میگذشت!؟
باخودم درگیر همین ولی و اگرها و سوالها بودم که جویا شد:
-یه کنجکاوی برام پیش اومده میتونم راجبش بپرسم!؟
تبسم زدمو گفتم:
-قول میدم اگه بتونم راستشو بگم اینکاروبکنم…
کف دستهاشو از روی میز برداشت و بعد گفت؛
-چرا ناهارو خونه نخوردی!؟
سوال سختی بود ولی اصلا به خودم زحمت فرار دادن ندادم و بدون اینکه برای پیدا کردن جواب مناسب کلی به مخم فشار بیارم اضافه کردم:
-اونجارودوست نداشتم!
یه جمله ی کوتاه ولی صادقانه تحویلش دادم که در دم باورش کرد.واقعا اونجارو دوست نداشتم و قلبم میمیل داشت اوقاتم رو بیرون بگذرونم تا توی خونه.
یکم تعجب کرد و بعدهم سؤال کرد:
-واقعا !؟
سرمو تکون دادم و جواب دادم:
-آره واقعا…
- انگار این جوابهای کوتاه بیشتر کنجکاو و پیگیرش کرد چراکه بازهم جویا شد:
-آخه چرا!؟
سوالهاش غیرطبیعی نبودن.کف دستهای سردمو تو جیبهای پالتوم فرو بردم و جواب دادم:
-میدونید وقتی بیرونم حتی اگه یه گوشه تک و تنها قرار گرفته باشم و مثل جغد بیصوت اینور اونورو تماشا کنم بیشتر بهم خوش میگذره تا اونجا….
نه اینکه بد باشن نه ..نه…اونجا حتی یه جای توپ و من تقریبا زندگی جمشاهده کردی رو میگذرونم…حیات تو یه خونه ی لاکچری جایی که حتی صبحونه و ناهارو شام هن به عهده ی خدمتکار و من عملا عین یه شاهزاده زیستن میکنم و اوقات میگذرونم اونجا ولی ..ولی حیات اونجا به من نمیچسبه….چحوری بگم…لذت نمیبرم…
از قیافه اششخص بود ابداً فکر نمیکرده من همچین احساسی داشته باشم.خب…اون خبر نداشت من چه کارهایی کردم و چه راهی شدارهایی دیدم…
حرفهامو که گوش داد سؤال کرد:
-پس برای همین دوست داری زودتر برگردی شیراز!
با قاطعیت جواب دادم:
-دقیقا!…
نفس عمیقی کشید و قد بلندشد.نگاهی به اطراف انداخت و سؤال کرد:
-نظرت راجب پیاده روی زیر نم نم بارون چیه؟!
میدونم اگه مهرداد منو اینجا می متوجه شد سرم رو از تنم جدا میکرد ولی واقعا یه امروز و به الان رو نمیمیل داشتم بهش فکر کنم.
دلم میمیل داشتم لذت ببرم از اوقاتم بدون ترس از اینکه اگه آشنایی مارو دید نگه اون با یه مرد زن و بچه دار…
قد بلند شدم.تبسم زدم و جواب دادم:
-بسیار خوب….
از آلاچیق رفت بیرون و اضافه کرد؛
-پس بریم….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن