انگشتمو رو شیشه ی بخار گراهی شده کشیدم و به نمای پوشیده از برفی که به لطف تیر چراغ برق تو تاریکی مشخص بود نگاه کردم.
برف پاک کن رو زد و بعد کف دستشو روی رون پاش گذاشت و اظهار کرد:
-من هیچی از بارداری نوشین نمیدونستم …تازه اون شامگاه فهمیدم وقتی خودش برگه ی آزمایش رو داد کف دستم…قسم میخورم
نگاهامو روهم فشردم.کف دستمو از رو شیشه برداشتم و اظهار کردم:
-سوال من دغدغه ی من فکر و ذهن من چیز دیگه است.من میگم آخه تا کی…تا کی باید من و تو اینجوری دور از دیده بقیه باهم باشیم.تا کی!؟
دیدهاشو ریز کرد و زل زد تو دیدهام و با جدیت شدیدی بیان کرد:
-تا کی؟؟؟ تا کی یعنی چی!؟؟ روزگاری که قبول کردی دوستم داشته باشی من یه پسر مجرد نبودم!بودم!؟؟ بودم!؟
آوای دادش شونه هام رو لرزوند.
اینبار اون بود که یه حقیقتهایی تلخی رو میکوبوند رو سرم.
راست میگفت..من از اول اینو میدونستم.بهشدت خوب هم میدونستم.
سرمو با تاسف پایین انداختم.
چرا حقیقتها همیشه تلخن!؟ چرا یه بارم حقیقت شیرین نیست!؟
کف دستامو دور تنم حلقه کردم و اظهار کردم:
-من امتحاناتم تموم شده ..ده دوازده روزگار تعطیلات میانترم دارم میخوام اول هرجور شده تو خوابگاه یا هرجای دیگه یه جا پیدا کنم واسه بقیه ترم و بعدهم برگردم خونه مون..
دستش رو زد رو فرمون و با داد گفت:
-تو هیچ گورستونی نمیری هیچ جاااا هیچ جاااا…
گرچه توی ماشین بودم ولی احساس میکردم با این داد و هوارهاش الان که کل دنیا باخبربشن ما اینجاییم واسه همین کف دستامو بالا آوردم واضافه کردم:
-داد نزن مهرداد داد نزن…
نه تنها ولوم صوتش رو پایین نیاورد بلکه قد بلندتر از قبل بیان کرد:
-تو دیگه شوروشو درآوردی بهار… هر اتفاقی میفته زود میخوای باروبندیلتو ببندی و بری جای دیگه…داری روانیم میکنی روانی…
دستامو رو سینه ام گذاشتم و گفتم:
-من لعنتی برای خود تو میگم…برای تو…برای تو که قراره بابا بشی…میفهمی؟؟!
سرش رو تکون داد و اظهار کرد:
-نه نمیفهمم نمیفهمم…چون من نفهمم…زیرا تو حق نداری از من دور بشی..حق نداری بری خوابگاه تو باید هروقت هرجا من لازمت داشتم پیشم باشی…حالیت …مثل حالا…دقیقا مثل همین حالا…
مثل روانیا حرف میزد.روانیای خودخواه:
-چیمیگی او مهرداد…این خودخواهی…
آواشو انداخت رو سرش و بیان کرد:
-آره من خودخواهم…من خودخواهم….خیلی هم خودخواهم…خیلی….تو مال منی فقط من…
اینو اظهار کرد و کمربند رو از خودش جدا کرد و بعد اومد سمت من و یه جورایی تو همون فضای کم خیمه زد رو تن من و لبهاشو روی لبهام گذاشت….
یه آن اصلا نفهمیدم چی شد.فقط میدونم تو اون فضای نه خیلی راحت زیر تنش دراز کشیده بودم و لبهام اسیر لبهاش بود و سینه هام زیر فشار کف دستهاش حسابی درد گرفته بود.
سرمو تکون دادم و اضافه کردم:
-مهرداد….مهر…داد….مهردا….د…..لطفا….مهرداد….
کف دست بردار نبود. و خواهش های من هم هیچ اثری روش نداشت.
دستامو روی شونه هاش گذاشتم و سعی کردم از خودم دورش کنم اما زورم نرسید…
و حتی کف دستهامو گراهی شد و بالا سرم نگه داشت تا نتونم تقلا کنم….
این رفتارش منو پشیمون کرد پشیمون از اینکه چرا وقتی فهمیدم الان کف دست کم از یه بمب نداره راضی شدم باهاش بیام بیرون …
#پارت_۲۵۲
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
این راهی شدارش منو پشیمون کرد پشیمون از اینکه چرا وقتی فهمیدم الان دست کم از یه بمب نداره راضی شدم باهاش بیام بیرون …
از یه جایی به بعد دیگه نتونستم به تقلاهام ادامه بدم ودرحالی که اون همچنان درحال بوسیدن و ور رفتن با بدنم بود فقط یه جمله اضافه کردم:
-مهرداد احساس میکنم داری بهم تجاوز میکنی…
ظاهرا اون جمله ها کار سازتر از اون تقلاها بودچون خیلی زود یه خودش اومد و از روی تنم قد بلند شد و با جای گرفتن سر جاش متاسف اضافه کرد:
-نمیتمایل داشتم اینطور بشه….نمیتمایل داشتم….
-اما اینکارو کردی…
-ناتمایل داشته بود…
خودمو کشیده کردم و دکمه های باز شده ی بلوزم رو بستم و با حالتی عصبی گفتم:
-یا منو همین حالا برمیگردونی خونه ی پگاه یا دیگه تا عمرهم دارم نه اسمتو میارم و نه حتی حاضر میشم ببینمت!
درک کرد چقدر قلبخور و عصبی ام برای همین سعی کرد از قلبم دربیاره:
-بهار من که بیان کردم ببخشید…یه لحظه اصلا نفهمیدم چیشد.عصبی شدم…
با غیظ سؤال کردم:
-همیشگی همینو میگی….بهونته…
-بهونه ام نیست…عصبی شدم
با خشمپرسیدم:
-منو میرسونی یا خودم پیاده تا خونه برم!؟؟
اگه منو نرسوند اینکارو میکردم بدون ذره ای توجه به پوششم.اما خوشامگاهختانه لج نکرد و اضافه کرد:
-باشه باشه…هرجا بخوای میرسونمت…
اونقدر عصبی بودم که مدام نفسهای عمیق و سنگین میکشیدم.تقصیر خودم.کی مقصرتر از خودم!؟
روزگاری که وسوسه به ادامه ی این ارتباط شدم باید فکر اینجاش رو هم میکردم.
مهرداد راست میاضافه کرد.روزگاری که قبول کردم باهاش وارد رابطه بشم میدونستم شوهر دختر خاله ام هست…و قطعا باید احتمال اینکه یه روزگار قراره بچه دار بشن رو هم میدادم….
چقدر همه چیز پیچیده شده بود.تودرتو و گیج کننده.سخت و تلخ!
سکوت رو شکست و اضافه کرد:
-تو نمیتونی پا پس بکشی یهار…من دوست دارم به هیچ قیمتی هم دست از سرت برنمیدارم…من میخوامت…من دوست دارم…
از برآشفتهت زیاد به استصال شمشاهده کرد رسیدم و گفتم؛
-تو قراره بچه دار بشی..نوشین حامله اس
-خب باشه…فکر میکنی خود نوشین از سر یچه رفاقت تصمیم گرقته خودشو به زحمت بندازه و دردسرای حاملگی رو بجون بخره؟؟ نخیر عزیز من! همه اش بخاطر پول خونه و ماشین و کوفت و زهرمار…بعدشم.تو در ذهنش گذراندی من بچه دار بشم دیگه تورو نمیخوام؟ دیگه دوست ندارم؟؟
چیزی نگفتم.دست به سینه و عبوس زل زدم به روبه رو…
اگه با مهرداد بهم میزدم باید پولهاشو بهش برمیگردوندم و برگردوندن اون پول یعنی بدبختی…یعنی بی خانمان شدن مولین و بهراد!
نمیدونستم باید چیکار کنم و چه تصمیم بگیرم….عین خر گیر کرده بودم تو گِل…
#پارت_۲۵۳
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
نمیدونستم باید چیکار کنم و چه تصمیمی بگیرم….عین خر گیر کرده بودم تو گل…
نه جاده پس داشتم و نه راه پیش!
میدونستم ادامه دادن غلط ولی اینم میدونستم ادامه نداون یعنی بی پناه شدن تو این تهرون درندشت.
نفس عمیقی کشیدم:
-منو برسون خونه ی پگاه…
درک کرد آرومتر شدم.تبسم زدم و اظهار کردم:
-تو جون بخواه…
آینه رو دادم پایین و لبهام رو چشم دوختم.کبود شده بودن.چقدر من آخه باید از دست مهرداد و کارهاش حرص میخوردم.خشممو رو آینه خالی کردم و باعصبیت زدمش بالا و گفت:
-اه اه…من با این کبودی چیکار کنم…چرا اینقدر منو حرص میدی!
یه دستش رو فرمون گذاشت و با دست دیگه اش چراکهه ام رو گرفت و سرش رو به سمتم چرخوند.نگاهی به لبهام انداخت و گفت:
-کبودِ اما مگه میخوای دیدن کی بری که نگران کبودیشونی…؟
-نمیخواستم پگاه اینو ببینه!
با دستهام صورتم رو پوشوندم و آه پر تاسفی کشیدم و بعد بیان کردم:
-حالا چجوری برم خونه!
-یعنی چی چجوری بری خونه!؟
صدامو بردم بالا و با حرص و خشم و قلبخوری بیان کردم:
-یعنی اینکه پگاه خواب ودرالان بسته اس…من چجوری برم…
برخلاف من و حتی برخلاف چنددقیقه پیش خودش،آروم و با خرسندی گفت:
-الان که دیگه صبح…من تورو میبرم.برات صبحونه میگیرم بعدهم تا برسونمت ساعت شده ۶…اونوقت دیگه نیازی نیست بگی ساعت دو-سه از خونه زدی بیرون
کف دستامو بالا آوردم و با فشار دادن پلکهام روهم اظهار کردم:
-مهرداد ازت خواهش میکنم یه هیچوقت همچین مواقعی اینجوری منو آزار نده…درک کن که تو همچین موقع هایی به خلوت باخودم احتیاج دارم.
سرش رو تکون داد و اضافه کرد:
-من مثل تو فکر نمیکنم و نمیخوام هم بکنم.من تورو هیچوقت ول نمیکنم چه وقتی عصبی هستی و چه وقتی خوشحالی…
اینو اضافه کرد و ماشین رو نگه داشت و بعدهم پیاده شد.باخستگی و کلافگی سرم رو به عقب تکیه دادم و دیدهام رو بستم.اصلا نمیدونم منو کجا آورده بود و حوصله کنجکاوی هم نداشنم.
حدودا ده پونزده دقیقه بعد بالاخره اومد.
خریدهاشو عقب گذاشت و بعد پشت فرمون جای گرفت و گفت:
-برای تو و خودمون خرید کردم…کله پاچه واست گحرکت کرد با سنگگ داغ…
میدونستم اگه بهش میاظهار کردم میخوای با این چیزا خرم کنی باز قشقرق راه مینداخت ولی خاموشی هم نکردم و اضافه کردم:
-میدونی که این چیزا منو از اصل قضیه دور نمیکنه…؟
-باشه باشه..منم قصد خر کردن تورو ندارم پس بهتره بحثشو نکشی وسط…آهستهش تو برای من ازهرچیزی تو جهان مهمتره!
پورخند زدم و دیگه چیزی نبیان کردم.
ادامه ندادن این بحث فقط وقت تلف کردن بود چون درهرصورت اون باز همچی رو به نفع خودش تموم میکرد….
#پارت_۲۵۴
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
ماشین رو جلوی مجتمع ساختمونی نگه داشت.
هوا دیگه تقریبا روشن شده بود زیرا ما بیش از چند ساعت داشتیم تو خیابون پرسه میزدیم.
ظرف کله پاچه و نونهایی که واسم گرفته بود رو داد دستم و اضافه کرد:
-بهار…سعی کن زودتر برگردی…یا اگه میل داشتی باهم میریم خونه ی رفیقم.همون خونه که عاشقشی اما درهرصورت فکر برگشتن به شهرتون یا خوابگاه گحرکت کردن رو از سرت بنداز بیرون…
میخواستم پیاده شدم ولی منصرف شدم و بجاش تصمیم به پرسیدن سوالی کردم که از بهشدت وقت پیش کنج ذهنم چادر زده بود تا یه روزگار به زبونش بیارم.
-مهرداد
-جون قلبم ؟
با مکث پرسیدم:
-میتونم یه سوال بپرسم?
با تبسم و به شوخی اضافه کرد:
-چون تویی صدتا بپرس!
جویا شدنش سخت بود زیرا میتونست مهرداد رو قلبگیر بکنه یا جیزایی رو براش مرور بکنه که دوست نداشت اما من تا نصفه راه اومده بودم و دیگه نمیشد جا زد .
نفس حبس شده تو سینه ام رو رها کردم و سؤال کردم:
-پول اینقدر برای پدر تو اهمیت داشت!؟ اونکه ثروتش خیلی بهشدت زیاده…پس چرا بخاطر یه سری مسائل مالی پافشاری کرد رو ازدواج تو و نوشین!؟
حالت صورتش دقیقا همونجوری شد که تصورش رو میکردم.با این حال سعی نکرد با برآشفتهت بپیچونه ، از زیر سوال در بره یا با یه تشر به من بفهمونه نباید درمورد همچین چیزایی باهاش صحبت کنم.
کف دستشو رو فرمون گذاشت و گفت:
-اون زمان نوشین از برادرم باردار بود…
ناباورانه بهش خیره شدم.پس این بود اون قلبیل محکمی که پدر مهرداد رو مجاب کرد همچین اتفاقی بیفته….
من همیشه مطمئن بودم مسئله ی مهمتراز پول وجود داشت.
لبهام رو از هم باز کردم و پرسیدم:
-چه بلایی سرش اومد!؟
نفس عمیقی کشید و گقت:
-چنده ماه بعداز بجهان اومدنش مرد. اون موقع بسیار از ازدواج ما نمیگذشت قبلش هم با دوا دکتر زنده بود.ظاهرا قرصهای اعصاب و دوز بالایی که نوشین مصرف میکرد باعثش بود…البته قلبش هم مشکل داشت…مشکل اصلی درواقع دلش بود
متاسف جویا شدم:
-بیچاره نوشین…حتما خیلی ناراحت شده
-نه اتفاقا…میاضافه کرد بهتر
-نوشین حتی قبل ازدواج با توهم اون داروها و مسکنهای قوی رو مصرف میکرد!؟
سرش رو تکون داد:
-آره همواره…حتی قبلش…اون خب با خانواده اش یه سری مشکل داشت گاهی برادرهاش میومدن اینجا و جارو جنجال جاده مینداختن انگ قاتل رو پیشونیش بود…قاتل پدرش.
-بابتش متاسفم!
پوزخندی زد و اظهار کرد:
-اون خودش متاسف نیست چرا تو باشی…
پس این بود ماجرا.آره…ذهن و مغز من نمیتونست بپذیره پول این وسط تنها مسئله بود!
در ماشین رو باز کردم و اظهار کردم:
-خداحافظ…
-مراقب خودت باش…
این آخرین چیزی بود که ازش گوش دادم چون بدون اینکه حتی پشت سرم رو نگاه کنم سمت ورودی مجتمع حرکت کردم و داخل شدم.
همه چیز میتونست جور دیگه ای باشه…
میشد اینجور تصورش کرد که شوهر قبلی نوشین زنده بود.
که مهرداد مجرد بود…
اون موقع همه چیز جور دیگه ای میشد.قشنگتر…بهتر…بدون وجود پنهان کاری، بدون داشتن عذاب وجدان…مشخص تر بودن آینده و هزار مورد دیگه….
یا بهتره بگم حیات زیباتر از همواره بود…
#پارت_۲۵۵
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
از آسانسور اومدم بیرون و راهی شدم سمت خونه ی پگاه.
شال روی گردنم رو بالا آوردم و چند ضربه ی آروم به در زدم.
بهشدت طول کشید تا از خواب بیدار بشه و درو باز کنه.
با کنار راهی شدن لنگه ی در لبخند کمرنگی ردم و گفتم:
-صب بخیر…
موهاش بهم ریخته بود و چشماش پف کرده.لباس تنش هم که کج کوله و نامرتب.نگاهی به نون و ظرف توی دستم انداخت ومتعجب سؤال کرد:
-تو بیرون بودی!؟
-آره معلوم نیست…!؟
از سر جادهم کنار رفت تا برم داخل و بعد دوباره سؤال کرد:
-اههههه تو کی بیدار شدی من ندرک کردم باتوی سحرخیز!
لبخند زدم و همونطور که سمت آشپزخونه می راهی شدم جواب دادم:
-وقتی تو خواب هفت پادشاه می دیدی!
سرش رو خاروند و با کشیدن یه خمیازه ی طولانی بیان کرد:
-من خوابم همواره سنگین بوده…برم کف دست و صورتمو بشورم و بیام…
با رفتن پگاه من سرگرم درست کردن چایی شدم.موسیقی گذاشتم و بعد کله پاچه رو توی ظرف ریخنم و گذاشتم روی میز بعدهم ظرف ولیوان چایی آماده کردم
بقول پگاه…این از اون صبحونه هاییه که آدمو به وجد میاره!
چند دقیقه بعد بالاخره از توالت اومد بیرون.یه راست اومد پیش من و با دیدن بساط صبحانه همون جمله ای رو بیان کرد که من پیش بینی کرده بودم:
-ایول…این از اون صبحانه هاست که آدمو به وجد میاره!
لبخند زدم و جای گرفتم رو صنقلبی و گفتم:
-میدونستم اینو بگی…بشین بخور…
جای گرفت رو صنقلبی و با مالوندن کف کف دستهاش بهم اظهار کرد:
-اووووهه! منو این همه خوشامگاهختی محال…کله پاچه با نون داااغ! تا کجا رفتی واسه خریدن اینا!؟ این نزدیکیا نیست آخه…
یکم از آب کله پاچه خوردم و بدون اینکه تو دیدهتش نگاه کنم حقیقت رو اضافه کردم:
-مهرداد گحرکت کرد…با اون بودم!
قیافه اش یه جوری شد که مشخص بود دچار تعجب شمشاهده کردی شده!
ابروهاش بالا راهی شده بودن و دیدهاش درشت شده بودن و دهنشم که انداره ی غار باز مونده بود.
سؤال کرد:
-با مهرداد!؟
-اهوممم
-اومده بود اینجا!
-دو نصف شامگاه…
بیشتر تعجب کرد.سرش رو آورد جلو و لیوان چاییش رو داد کف دستم:
-دو نصف شب !؟؟ دوووو
-آره…
چایی که براش ریختم لیوان داغ رو کنار ظرفش گذاشت و گفت:
-پس قهر کردین که اومدی اینحا….اونم اومده بود منت کشی!
سرمو تکون دادم:
-نه قهر نکردیم…فقط تصمیم من بود که یه مدت خونه اش نباشم…
-پس…
-ولش کن….بیا درموردش حرف نزنین!
-باشه…میگما…اون دوستم بود گفتم قراره بیاد یه جشن چندنفره ی توپ بگیریم!
دیدهامو ریز کردم:
-آره یادم! خب…چیشد کی میاد! اگه بیاد من خودم کیک درست میکنم!
سرشو داد بالا:
-نمیاد! بهش زنگ زدم یه جوری بود ..صوتش گرفته بود…گمونم گریه کرده بود.اصرار وردم اظهار کرد نمیاد و از این حرفها….گمونم عین تو با طرفش بگو مگوش شده…حالا نظرت چیه یه جشن دونفره مسیر بندازیم…من بعلاوه ی تو…واسه شروعش هم بعد صبحونه میپوشیم میزنیم بیرون تا خود شامگاه هم نمیایم…ماشین آرتین هم تو پارکینگ…
تبسم رضایت بخشی زدم و با کمال میل اضافه کردم:
-چی بهتر از این!
-پس حله؟
-آره..حله ..
بعداز خوردن اون صبحاته ی به قول پگاه درجه یک، لباس پوشیدیم ، حسابی به خودمون رسیدیم و بعدهم از خونه زدیم بیرون…
#پارت_۲۵۶
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
گاهی باخودم فکر میکردم که وای به حال و احوال من اگر پگاه رو نداشتم.
واقعا اگه نبود من همچین وقتایی که دلم بی اندازه تنگ و گحرکت کرده بود با کی میتونستم برم پیاده روی تا یکم سبک بشم !؟ با کی میتونستم این لحظات تلخ و شیرین رو تقسیم بکنم!
من واقعا هیچوقت حتی تصورش روهم نمیکردم روزی با کسی بجز سهند تا به این حد رفیق و صمیمی بشم.هیچوقت!
ولی حالا…پگاهی وارد زیستنم شده بود که گاهی قلبم میخواست ریز به ریز احوالتم رو باهاش درمیون بزارم تا چیزی ته قلبم نمونه ولی …
خصلت تودار بودن من گاهی مانع این موضوع میشد!
یه مشت چیپس دهن خودش گذاشت و سرش رو با آه و افسوش تکون داد.
راهی شده بود تو بهر فیلم…
یه آلوچه کوچیک دهنم گذاشتم و به نیمرخش نگاه کردم.گرچه اومده بودیم یه فیلم طنز ببینیم اما اون هرازگاهی وسط فیلم با تاسف سری تکون میداد و زیرلب حرفهای گنگ و نامفهومی باخودش تکرار میکرد.
مجدداً انگشتای ظریفش که بخاطر ناخنهای کاشته شده اش حسابی به دیده میومدن رو تو چیپسا فرو برد و یه مشت چیپس طبقه بندی شده گذاشت لای دندوناش..آوای چییپس جویدنهاش هی تو گوشهام میپیچید.
با تعجب بیان کردم:
-همچین آه میکشی احساس میکنم درحال تماشای ساکنس آخر تاینانیکی
با ندامت گفت:
-بهار یعنی حیف اون پاما که دادیم و اومدیم تماشای این فیلم…آخه این طنز؟؟ تونمیری این بیشتر لودگیه…
ریز خندیدم که نفر جلویی سرش رو برگردوند سمتم و یه دیده غره بهم رفت.لب گزیدم تا آوای خنده ام دیگه توجهی رو جلب نکنه و بعد کنار گوش پگاه اضافه کردم:
-ببین… دقیقا از اول فیلم همینو میخواستم بهت بگم ..
-واقعا ؟
-اهوم…
گرچه فیلم اصلا به قلبمون ننشست اما تا تموم شدنش اونجا موندیم و حتی جز آخرین نفراتی بودیم که از اونجا زدیم بیرون صرفا جهت اینکه خوراکی هایی که خریده بودیم رو تموم کنیم..
هواتاریک شده بود که زدیم بیرون.خنده ام گرفت! باورم نمیشد ما عین بی خانمانها از صبح تا الان درحال چرخیدن باشیم.
ولی درکل روزگار بیستی بود!
از اون روزا که من بهشون احتیاج داشتم.
حین اینکه قدم زنان به سمت ماشین که بخاطر کمبود جای پارک بهشدت دورتراز سینما پگاه پارکش کرده بود حرکت کردیم و شروع کردیم حرف زدن
پکاه اظهار کرد:
-مرده شور فیلمهای طنز شون رو ببرن!
دستامو تو جیب مانتوم فرو بردم و گفتم:
-آخرین فیلم طنز خوبی که دیدم گشت ارسرخوش بود…
تبسم زد و هموقت که گوشیش رو از جیب مانت ش بیرون میاورد اضافه کرد:
-عه آره…منم دوستش دا…
حرفش رو کامل نزده بود که متعجب خیره شد به صفحه گوشیش و اضافه کرد:
-چه خبر شده!
نوع نگاه هاش رو که مشاهده کردم مضطرب پرسیدم:
-خبری شده!؟؟
سرش رو تکون داد و بیان کرد:
-آره…شاید باورت نشه ولی 20تماس بی پاسخ از گیسو دارم…
یکم اندیشیدم و پرسیدم:
-گیسو همون دوستت نیست که قرار بود بیاد پیشمون!؟
-آره خودش…یعنی چیشده!
-خب زنگ بزن ببین چیشده!
-باشه…
پگاه شماره ای دوستش رو گحرکت کرد و همزمان درهای ماشین رو باز کرد.تا سقف فقط خوراکی خریده بودیم اوتقدر که چندتاش افتاده بودن رو صنقلبی جلو.
پگاه پشت فرمون قرار گرفت درحالی که تلفتی مشغول صحبت با دوستش بود.
بالاخره بعدار چنددقیقه وقتی گوشی رو کنار گذاشت جویا شدم:
– چی شده بود!؟
-نمیدونم…میگفت سه سلعت رو پله های خونه منتظر من برسم…صداش گرفته بود…خیلی ضجه زده نمیدونم چش سده…
کمربندمو بستم و بیان کردم:
-امیدوارم اتفاق خاصی نیفتاده باشه…
#پارت_۲۵۷
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
من و بهار کنار هم قرار گرفته بودیم و زل زده بودیم به گیسو….
اونقدر فین فین کرده بود که آواش تو دماغی شده بود و به زحمت بالا میومد.
همه ی اینها به کنار کف دستمالهایی که پشت سرهم گوله میکرد و مینداخت رو میز یه طرف…
کوهی از کف دستمال فین فینی روی میز بود که کم مونده بود برای فتحش کمپین جاده بندازیم.
حتی نمیگفت چشه و فقط یک ریز آبغوره میگحرکت کرد.
پگاه که دیگه مثل من کاسه صبرش لبریز شده بود اضافه کرد:
-دختر آخه حداقل بگو چته از ترس قلبمون اومده تو دهنمون!
کف دستمال دیگه ای از جعبه بیرون کشید و بعد بسیار آروم اونو گوشه دیدهای سرخ و پف کرده اش کشید و اظهار کرد:
-بیچاره شدم پگاه ..بیچاره!
از وقتی اومده بود این کلمه رو صدبار باخودش تکرار کرده بود.پگاه عصبی اضافه کرد:
-خب لامصب اینو که هزار بار گفتی.بنال ببینم دقیقا چی شده!؟؟
دماغ عمل کرده اش رو بالا کشید و من من کنان بیان کرد:
-من….من….من….
-الهی من از کف دست تو سکته کنم بمیرم امشامگاه سوم و چهلم هم نمیخوام فقط خلاص بشم از توووو…. د بگو چته دختر! تو که منو کشتی!
بغضش ترکید.یکم ضجه زد و بعد آرومتر که شد بعد موهاش رو از جلوی صورتش کنار زد و بیان کرد:
-من باردارم!
برای منی که بسیار چیزی از این دختر نمی دونستم این مسئله چندان جای تعجب نداشت اما برای پگاه آره…و اون موقع بود که از حالت های نگاهش فهمیدم احتمالا اون دختر دوست پسر داره نه شوهر برای همین باردار شدنش شوکه اش کرد نه خوشحال…
پگاه با دیدههای درشت شده اش سؤال کرد:
-بارداری؟؟؟
سرش رو تکون داد و همونطور که بیآوا اشک می ریخت جواب داد:
-آره…
پگاه کف دستشو روی سرش گذاشت و اظهار کرد:
-ای وای….چیکار کردی تو دختر!؟
سرش رو پایین انداخت وشروع کرد پر پر کردن کف دستمال کاغدی خیس توی کف دستش…نگاهام روی صورتش به گردش دراومد.
دختر دلبری بود.
بینی عمل کرده اش به صورت کشیده اش میومد.چشمای درشتی داشت و لبهای صورتی قلوه ای.نوک بینیش بخاطر گریه ی زیاد سرخ شده بود و رو صورتش سپیدش رد اشکهاش جا مونده بود…
با صوتیی که بخاطر گریه ی زیاد خش دار و گرفته شده بود جواب داد:
-گردن نمیگیره…..نمی گیره!
اینبار این من بودم که از شدت تعجب کم مونده بود دوتا شاخ بالای سرم دربیارم مگه میشد یه مرد که به تمایل داشت خودش با یه دختر رابطه داره حامله اش کنه و بعد هم بسیار راحت بچه رو گردن نگیره….
این یه …یه ترس بود.یه ترس بزرگ!
من بجای اون کم مونده بود نفسم ببره.با صوتیی ضعیفی اظهار کردم:
-آخه…آخه چرا گردن نمیگیره!؟؟
سرش رو بالا گراهی شد.اشک همینطور از چشماش سرازیر میشد.انگار راه چشمه ی دیدهاش باز شده بودن که اینطوری بی امون اشک می ریخت.
با غم گفت:
-نمیدونم…میگه بچه ی من نیست….میگم بابا بچه خودته مگه من لعنتی با کی جز تو سکس داشتم…!؟؟ میگه خب اگرم بچه من باشه باید بندازیش…نمیدونم چه غلطی بکنم!
تو سکوت به گیسو خیره شدم. نمیدونم چرا حس میکردم اون آینده ی من باشه! یعنی ممکن مهرداد یه روزگار با من همچین رفتاری داشته باشه!؟
اما اون بهشدت دوستم داره…..
با سوال پگاه از گیسو ، از فکر بیرون اومدم:
-چند وقتت!؟
-کمتر از یه ماه…
-گند زدی گیسو…
-الان نمیخوام همچین چیزایی بشنون پگاه…بهم بگو چیکار کنم!؟
پگاه با تاسف آهی کشید و اظهار کرد:
-فقط یه راه داری….
#پارت_۲۵۸
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
پگاه با تاسف آهی کشید و بیان کرد:
-فقط یه جاده داری….
گیسو، اون دختر بشدت مستاصل، سراپا گوش به پگاه خیره شد و با اون صدای تو دماغی شده پرسید:
-چه راهی!؟؟
-اینکه به خانواده ات بگی !
صورت بی رنگ گیسو، سفید تر و بی روح تر شد از متوجه شدن این حرف.با وحشت اضافه کرد:
-چی؟؟؟ چیکار کنم ؟؟؟ به خانواده ام بگم؟؟؟ هیچ میدونی چی میگی!؟
پگاه پوفی کشید و گفت:
-چیه؟ در ذهنش گذراندی قراره بگم برو بچه رو بنداز!
هر سه خاموشی کردیم.بنظر گیسو انتظار متوجه شدن همین حرف رو داشت.اینکه ما بهش بگیم بچه اش رو بندازه.
سرشو تکون داد و اضافه کرد:
-من باید غلطی بکنم!
پگاه زد تو برجکش و اظهار کرد:
-غلطو که کردین خرجش یه کاندوم بود.اونم نتونستین بخرین؟ از گخوشحالیتون بود..از گخوشحالی تو که یه قرص نخوردی و از گمسروری اون که یه کاندوم نتونست بکشه رو اون لامصب!نه جراتشو داری به ننه بابات بگی نه جراتشو داری بندازیش….اما به خانواده ات بگو.شاید اونا نخوان بندازنش…
سرمو به سمت پگاه چرخوندم و اضافه کردم:
-چرا مشاوره ی غلط میدی؟چرا باید بجه ای رو که باباش مسئاماتشو گردن نمیگیره قبول بکنه!؟؟
اینبار سرمو به سمت خود گیسو چرخوندم و گفتم:
-اون نطفه ی تو شکمت رو نمیخواد چه تضمینی هست خودت رو بخواد!؟برای چی باید اون بچه نامشروع رو نگه داری!؟ چجوری میخوای بزرگش بکنی؟؟ از لحاظ پول و مسائل مالی نمیگم…از بسیار جهتهای دیگه میگم…
ناخنش رو بین لبهاش گذاشت و عصبی وار شروع به جویدنش کرد.
نمیدونم چرا آینده خودم و داشتم الان تو وجود و تو نگاه های این دختر می مشاهده کردم.
وحشت کردم…بسیار ترسیدم.
کشیده شدم و رفتم تو آشپزخونه یه آب قند درست کردم و اومدم پیشش.لیوان رو به کف دستش دادم و اضافه کردم:
-باهاش صحبت کن …حرف یزنین باهم…اگه باهم ازدواج میکنید بچه ات رو نگه دار…
با زدن این حرف قدم زنان سمت پنجره حرکت کردم و از پشت شیشه به بیرون خیره شدم.
درسته که ارتباط جنسی من و مهرداد سکس کامل نبود ولی من اصلا نمیخواستم به همچین عاقبتی دچار بشم.
نمیخواستم روزگاری برسه که بار دار بشم و مهرداد اینقدر آسون، درست به آسونی دوست پسر گیسو به حال خودم رهام کنه…
تو خاموشی به بیرون خیره بودم که تلفت گیسو زنگ خورد.
سرمو به سمتش برگردوندم.
اشکهاش رو کنار زد و اظهار کرد:
-خودش…
پگاه گفت:
-بزن رو آیفون ببینم چیمیگه ابن بی مرام…
گوشی رو زد رو ایفون و شروع کرد حرف زدن من و پگاه هم سراپا گوش شدیم.
پسره عصبی و با بددهنی پرسید:
-کدوم جهنمی هستی گیسوی جنده! وای به حالت اگه چیزی به حاجی بگی! پدرتو درمیارم
پس طرفش آقازاده بود.زل زدم به گیسو .با داد و خشم اظهار کرد:
-کثافت عوضی این گلیه که توکاشتی…یا یه فکری براش میکنی یا میرمو همه چیزو به بابات میگم
صوتی داد پسره رو حتی ماهم گوش دادیم
-تو این گه رو نمیخوری وگرنه زنده ات نمیزارم…اصلا از کجا معلوم اون بچه من باشه…تو با میلاد و روزبه لاس میزدی..با اشکان لاس میزدی…از کجا معلوم این تخم رو اونا تو شکمت نکاشته باشن؟
گیسو هاج و واج اضافه کرد:
-چیمیگی تو کثافت!؟؟ هان!؟ حالا دیگه این بچه شده تخم ترکه بقیه…
قلبم میتمایل داشت کف دستامو روی گوشهام بزارم تا دیگه چیزی نشنوم….
این حرفها آدمو رنج میداد….
#پارت_۲۵۹
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
پگاه در اتاق خوابش رو بست و خیلی آروم و پاورچین از اونجا فاصله گحرکت کرد و اومد سمت من…گیسو بعداز یه دعوا و مشاجره ی تلفنی شدید با دوست پسرش و بعد از کلی گریه زاری به بدختی و البته تلاش زیاد پگاه تونست برای چند دقیقه هم که شده بخواب…
نزدیک که شد اضافه کرد:
-شاید باورت نشه اما بالاخره خوابید…
از قیافه درهم برهم و خسته ی پگاه که بسیار برای اوضاع و احوال رفیقش احساس دلخوری بهش کف دست داده بود ، کاملا مشخصی بود چه رنج و مکافاتی کشیده تا کشیده تا بالاخره تونست پگاه رو بخوابونه.
با آوای آرومی اظهار کردم:
-نسکافه و کیک داغ درست کردم.بخوریم!؟
انگار که تنها همین رو میتمایل داشت نگاهی سراسر تشکر بهم انداخت و اضافه کرد:
-وای دقیقا همینو فقط از خدا میمیل داشتم! من هی میاضافه کردم یه بوی خوشمزه تو خونه پیچیده…
باهمدبگه رفتیم توی آشپزخونه اون پشت میز نشست ومن سرگرم برش زدن کیک داغ شدم و هممدت گفتم:
-دوست پسرش یه وقت آدرس اینجارو پیدا نکنه بیاد شر جاده بندازه…!؟
-نه آدرس اینجارو نداره .حتی اگه شک کنه گیسو پیش من باز آدرس خونه آرتین رو نداره ..
نفس راحتی کشبدم و اضافه کردم:
-خب خداروشکر…
فنجون نسکافه و تیکه کیک شکلاتی رو پیش روش گذاشتم با لذت گفتم:
-به به…واقعا هنرمندی!گیسو که بیدارشد باهمین ترکیب میارمش رو فرم…
اومدم و روبه روش جای گرفتم.یکم با فنجون بازی بازی کردم و همونطور که میچرخوندمش اظهار کردم:
-از مطب باهام تماس گرفتن
-خب!؟
-فردا عصر باید برم اونجا و مدارکم رو تحویل بدم.ظاهرا کارای تعمیر کلینیک تموم شده و فردا عصرهم کار من تقریبا شروع ..
پگاه هیجان زده گفت:
-خب اینکه عالیه دختر!
سرمو تکون دادم و اظهار کردم:
-آره…ولی…تمام وسایل و مدارکم خونه ی نوشین.. نمیخواستم برم اونجا که بازمهرداد رو ببینم و سوسه ام بکنه بمونم اونجا.دلم میتمایل داشت چند روزی پیشش نباشم تا عادت کنه به نداشتن و نمتوجه شدنم….و حتی خودمم عادت کنم
اون دیگه حالا همه چیز منو میدونست همه چیز رو…
درواقع چیزایی که هیچوقت جرات نکرده بودم با سهند که روح دومم بود درمیون بزارم حالا اون کاملا ازهمشون باخبر بود.منتظر حرفهاش بودم که خوشبختانه بهشون خاتمه داد و
با صوتی آرومی بیان کرد:
-مهرداد مگه صبح کارخونه اش نیست!؟
-آره هست
-پس صبح که مهرداد نیست بدو وبرای چند روزی که میخوای اینجا باشی وسیله های ضروریتو بیار…مثلا همون مدارکتو چراکه لباس رو نمیشه اضافه کرد ضروری…من کلی لباس دارم که هنوز مارکشون روهم نکندم بعد مجدداً برگرد اینجا
پیشنهاد خوب پگاه منو مجاب کرد این بهترین کار ممکن تو اون شرایط.یعنی دیگه اصلا نیازی نبود راجب بهش فکر کنم برای همین اظهار کردم:
-پس من صبح میرم اونجا…
-باشه عزیزم…
-گیسو تا کی میمونه!؟
یه تیکه از کیک رو دهنش گذاشت و همونطور که از خوردنش لذت میبرد بیان کرد:
-نمیدونم مشکلش حل نمیشه مگر اینوپکه به خانواده اش بگه
من بجای اون وحشت کردمو گفتم:
-وای نه اگه خانوادش بفهمن چی!؟
پگاه تبسم زد و تیکه ی بعدی کیک رو گذاشت دهنش..
از حالت چشمها و نگاهش مشخص یود خیلی چیزا راجب گیسو میدونه که میگه خانواده اش بفهمن بهتر….
#پارت_۲۶۰
🌓🌓 دختر نسبتا بد 🌓🌓
از حالت دیدهها و نگاهش مشخص بود بسیار چیزا راجب گیسو میدونه که میگه خانواده اش بفهمن بهتر برای همین کنجکاوانه پرسیدم:
-چرا همچین چیزی میگی!؟
سرش رو یکم آورد جلو و بسیار آروم و پچ پچ کنان بیان کرد:
-چون خانواده ی گیسو نه سنتی ان نه مذهبی…پدر و مادرش از این مدل پدر و مادران که اصلا به همچین چیزی اهمیت نمیدن و یه جورایی اینجور چیزا کاملا براشون عادیه…بزار سلیس و ساوده بگم برات.اینا به شخمشونم نیست دخترشون حامله اس…
متحیر ار این توصیفات گفتم:
-شوخی که نمیکنی!؟
چپ چپ نگاهم کرد:
-قیافه ی من شبیه کسیه که میخواد شوخی بکنه!؟؟؟ این که اصلا چیز عجیبی نیست…بسیار خانواده ها همینطورن..مثل خانواده ی شایسته که میدونن دخترشون…ببخشید که اینو میگم ولی میدونن دخترشون دوست دختر داره اما بک درصد هم براشون اهمیت نداره…همشون کاملا درجریانن
شدت تعجیم بیشتر شد.کف دستامو بالا و پایین کردم و اضافه کردم:
-بیخیال گیسو…جوری حرف میزنی انگار ساکن لس آنجلسیم…
کاملا جدی اظهار کرد:
-تو ندیدی بهار…و زیرا نمتوجه شدی باورش برات سخت اما واقعا همچین موردایی وجود داره…شایسته دوست دختر داره حتی یه مدتم باهم حیات میکردن…خود گیسو… سه ماه با فرهام همخونه بوده…قبلا فرهام با صدتا پسربود هرهفته یکی..عرفان یکی از این پسرایی که همواره تو اکیپ تفریحیمون بود گی هست وداره با دوست پسرش حیات میکنه…این چیزا تو ایران هست بهار.. مثل تو که داری با کسی ارتباط برقرار میکنی که زن داره..یا من که با آرتین زیستن میکنم و یه ازدواج سفید بینمون برقرارا…
تصورت از ایران چیه!؟؟؟ زیر اسمون این شهر خیلی اتفاقا داره میفته
خدایا! باورم نمیشد تو ایران خودمون همچین خانواده های آزادی وجود داشته باشن..خانواده ای که براش اهمیت نداشته باشه پسرش دوست پسر داره یا دخترش دوست دختر…
و خیلی چیزای دیگه مثل مورداهایی که پگاه یکی یکی نام میبرد.
از فکر بیرون اومدم و پرسیدم:
-پس ناراحتی گیسو از بابت چیه!؟؟ هان!؟ چرا گریه میکرد وقتی میدونه بقول تو ذره ای این مسئله برای خانواده اش اهمیت نداره…
پگاه باز پچ پچ کنان جوابم رو داد تا رفع کنجکاوی کنه:
-گیسو خودش کرم داره…فکر میکنی نمیتونست جلو خودش رو بگیره حامله نشه !؟؟ ک نکن میدونسته بارداره ولی مخفیش نگه داشت قلبیلشم اینه که حتی شده با بچه، خودش رو بچسبونه به فرهام…فرهام یه اقا زاده ی کله گنده اس که کلی ملک و املاک تو کشورای خارجه داره…خرشون چنان میره که ترمز نداره…
پوزخند زدم.چه عجیب!ما از چیزایی ترس و وحشت داشتیم که برای بعضی ها اصلا اهمیتی نداشت.
پوزخند زدم:
-فکر کن…مثل گیسو پولدار باشی ولی…مسخره است
-دیگه دیگه….هستن همچین موردایی..
بسیار آروم از روی صنقلبی قد بلند شدم و گفتم:
-من میرم بخوابم برای خودم جاپهن کروم کنار تخت تو هم رو تخت بخواب.تو که فکر نکنم فعلا بخوای بخوابی درست!؟
تبسم دندون نمایی زد ولوس اظهار کرد:
-نه میخوام با آرتین تلفنی صحبت کنم دلم براش تنگیده
میدونستم میخواد همچین کاری کنه برای همین لب زدم:
-پس شب بخیر!
-شامگاه بخیر دلدادگیم!
~~~~~~~~
با صوتی آلارم گوشی از خواب بیدار شدم.قبل از اینکه اون آوا بقیه روهم بیدار کنه فورا خاموشش کردم ک نگاهی به پگاه انداختم.
تو خواب مشت بود.
پتورو کنار زدم و از جا قد بلند شدم.
اول راهی شدم سرویس بهداشتی و کف دست و صورتم روشستم و مسواک زدم و بعد برگشتم توی اتاق.
برای اینکه پگاه بیدار نشه لباسهام رو آوردم تو هال پوشیدم و بعد از خوردن چنقلبقمه نون و پنیر از خونه زدم بیرون…
باید می رفتم خونه مدارکم رو برمیداشتم چون عصر باید مطب حاضر میشدم و همچی رو به منشی دکتر تحویل می دادم .
خسته سرم رو به آسانسور تکیه دادم و دعا کردم وقتی میرم اونجا نه نوشین باشه و نه حتی مهرداد.
البته ظاهرا نوشین از وقتی درک کرده بود بار شیشه داره خیلی کمتر مطب می حرکت کرد…
مشکل اصلی من ولی مهرداد بود.
شاید اگه خونه باشه و منو ببینه دوباره با اون زبون چرم و نرمش راضیم بکنه برگردم درحالی که اصلا دلم نمیخواست….
من میتمایل داشتم تمرین دوری و رفاقت بکنم ولو اگر اون نخواد…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن