با اینکه نورهان پیش زن عمو بود و من طبق معمول وقتی از سر کار میومدم یه راست میراهی شدم اونجا و باخودم میاوردمش خونه ولی بعد از مشاهده کردن مهرداد اونقدر ناخوش و بهم ریخته شدم که حتی یادم رفت برم اونجا.
هم میشه گفت یادم رفت و هم نه…
با اون حس خراب حال نگهداری و سرو کله زدن با نورهانی که یک ثانیه هم از بازی کردن سیر نمیشد رو نداشتم!
شقیقه هام تیر میکشیدن. سرم گیج میحرکت کرد و پاهام سست میشدن…
هر اونچه که در گذشته اتقاق افتاده بود مدام برام مرور میشد و با اینکه حسی بهم میاضافه کرد بودن اون نباید مشکل ساز بشه ولی خیالم راحت نمیشد که نمیشد.
دوش گحرکت کردم تا شاید از پریشونی حالم کمتر بشه ولی نشد.
دردهام جون دار تر شدن تو وجودم و سرم سنگین تر شد.
بدون شونه زدن موهام ، درحالی که میشد پریشونی احوالیم رو حتی از نحوه ی راه راهی شدنم متوجه شد کورمال کورمال خودمو به آشپزخونه رسوندم.
به مسکن احتیاج داشتم.
به مسکنی که وادارم بکنه به خوابیدن بلکه این درد خاموش بشه.
یه قرص خوددم و اومدم بیرون و خودمو به یکی ازکاناپه ها رسوندم.
دراز کشیدم روش و پتوی مسافرتی را تا روی صورتم بالا کشیدم.
یه چیزایی، یه نجواهایی مغزمو به دردآورده بودن.
صوتهایی که میگفت اگه خاله یا نوشین یا حتی خود مهرداد حرفی از گذشته به نیما بزنن چی پیش میاد!
هر چه بیشتر میگذشت، اثر قرص نمایان تر میشد.
پلکهام سنگنی شدن و روی هم افتادن و بعد دیگه هیچی نفهمیدم.
~~
با اینکه صدای کوبیده شدن در به گوشم رسید ولی همچنان رغبتی واسه بیرون آوردن سرم از زیر پتو نداشتم.
یه جورایی همچنان تاثیر قرص رو میشد تو وجودم مشاهده کرد.
چشمهام انگار بهم چسبیده شده بودن و صدای توپ هم منو مجاب نمیکرد اونارو از هم وا کنم.
آوای بدو بدو گوش دادم و بهار بیان کردنهای مهرداد:
-بهار…یهار…بهار خونه ای!؟ کفشهات که هستن چرا حرف نمیزنی..بهار…بهار… جواب بده دختر
من تمام کلماتش رو میگوش دادم اما این آواها مثل تق تق ضربه زدن به در بودن.
تمایلی به باز کردن این در از طرف من نبود پس همچنان زیر همون پتو موندم تا وقتی که اول حس کردم چراغ ها روشن شدن و بعد هم که پتو از روی صورتم کنار حرکت کرد.
چراغونی شدن خونه نگاههای منی که خدا میدونه چند ساعتی میشد زیر اون پاو بودنو رو هم فشرد.
سرم رو که کج کردم نیما با مشاهده کردنم بیان کرد:
-لامصب تو اینجایی!
اینو گفت و نفسش رو عمیق بیرون فرستاد.
شامگاهیه کسی که ترسیده باشه و حالا با رفع شدن این ترس بخواد اینجوری یه نفس راحت بکشه.
رو لبه همون کاناپه جای گرفت و چشم دوخت به صورتم و اظهار کرد:
-تصمیم داشتی منو زهره ترک کنی آره!؟ دست خوش!
نمی فهمیدم چرا داشت این حرفهارو میزد چون همچنان گیج و منگ اون مسکن قوی بودم…
نمی فهمیدم چرا داشت این حرفهارو میزد زیرا همچنان گیج و منگ اون مسکن قوی بودم.
کوسن زیر سرم رو کمی مرتب کردم و با آوای دو رگه شده ای پرسیدم:
-چیزی شده !؟
زیرا اینو اظهار کردم پوزخندی زد.چپ چپ نگاهم کرد و گفت:
-چیزی شده !؟ کف دست شوما دردنکنه…تازه میپرسی چیزی شده! بهار من صدبار به تو زنگ زدم…مولین صدبار به تو زنگ زد…من ا نقدر نگرانت شدم مجبور شدم زنگ بزنم بیمارستان بیان کردن بسیار وقته راهی شدی…هراسیدم مضطربت شدم اضافه کردم شاید اتفاقی واست افتاده باشه…پدرم دراومد تا رسیدم خونه! قلب لامصبم هزار مسیر راهی شد…
اینو اظهار کرد و با کلافکی سرش رو به طرفین جنبوند و دستهاش رو روی زانوهاش گذاشت.
نگاههام روی صورت دلواپسش به گردش دراومد.
اگه بگم رنگش از ترس و دلواپسی پریده بود اغراق نکردم.
واقعا اون تا به این حد واسه من دلواپس شده بود!؟
هیچوقت هیچکس واسه من مضطرب نشده بود جز همین آدم.
همین آدمی که حالا ترس از کف دست دادنش رو داشتم.
به نیمرخش خیره شدم.
اگه میمتوجه شد من در گذشته چه کارایی کردم ازم بیزار میشد !؟
حتما میشد…حتما…
اون رویاایی که یه دل نه صد دل شیفته اش بود رو به خاطر همچین دلایلی طلاق داد.
زیرا من هیچی ناضافه کردم خودش بود که سکوت رو شکست و سؤال کرد:
-تو جرا جواب تلفنتو ندادی؟ تو خوبی اصلا !؟ رنگ و روت چرا پریده اس ؟
کف دستمو گراهی شد و لمسم کرد و حتی بعد پشت انگشتاش رو روی پیشونیم گذاشت و بعد هم لب زنان زمزمه کرد:
-تب هم که نداری!
دستشو از روی پیشونی خودم پایین آوردم و گفتم:
-دلواپس نباش نیما…
بهشدت سریع و محکم اظهار کرد:
-ولی دلواپسم…تو سابقه نداشت ار سر کار برگردی نری دنبال نورهان یا گوشیتو جواب ندی یا…
وسط حرفهاش گفتم:
-نیما من خوبم…فقط یکم سرم درد میکرد.
حالم خوب نبود واسه همین ترجیح دادم نرم خونه عمو…
اومدم اینجا دوش گراهی شدم یه مسکن خوردم بعدش خوابم برد.موبایلمم رو سایلنت بود.
بیهوش شدم از بی خوابی!
نفس عمیقی کشید و آرام جویا شد:
-الان خوبی !؟ اصلا چیزی خوردی؟
پتورو از روی پاهام کنار زدم و بیان کردم:
-چیزی نخوردم اما خوبم.مضطرب نباشه.
خودمو کشیدم سمتش.
نتونستم تصور کنم که چه جوری هراسون اومده سراغم و میدونم که تا الان نورهان چقدر زن عمو رو اذیت کرده و اون چقدر الان منو بابت اینکه سراغ بچه رو نگحرکت کردم تو قلبش شماتت کرده.
خودمو بهش چسبوندم .سرم رو گذاشتم رو شونه اش و کف دستهامو دور بدنش حلقه کردم و اضافه کردم:
-ببخشید که نگرانت کردم…
کف دستهامو دور بدنش حلقه کردم و اضافه کردم:
-ببخشید که مضطربت کردم…
هنوز گیج بودم.هنوز شقیقه هام کمی درد داشتن و هنوز سرم کمی سنگین بود ولی مگه میشد با وجود داشتن این حال و هوا نتونم دلواپسی اون برای خودم رو حس کنم !؟
یه نیمچه چرخید.
حلقه ی کف دستهاش رو دور بدنم تنگتر کرد بیان کرد:
-همینکه درک کردم و متوجه شدم و خیالم راحت شد سالمی واسه من از هر چیزی مهمتره…
بغض کردم اما این بغض و اون نگاههای آماده ی باریدن ار نگاهش دور موند.
من آخه چه جوری روم میشد تو نگاههاش نگاه کنم اگه می متوجه شد تو گذشته با شوهر دختر خاله ام وارد رابطه شدم.
با صوتیی که بغض داشت پرسیدم:
-من بهشدت بدم نه !؟
تو گلو و خسته لبخند زد و جواب داد:
-نه! چرا !؟
دماغمو بالا کشیدم.تلاش کردم نه صدام بغض داشته باشه و نه چشمهام اشک ازشون سرازیر بشه.
سرم رو ، روی شونه اش گذاشتم و اظهار کردم:
-من شماهارو مضطرب کردم.مثل یه مادر بد هم نورهان بیچاره رو ول کردم و اومدم اینجا لم دادم و خوابیدم…
کف دستشو نوازشوار و آروم از روی موهام تا روی کمرم پایین کشید و گفت:
-درستش همین بود!کار خوبی کردی…اون بچه هم که جای بدی نیست…پیش مولینه اونم از خداش پیش خودش نگهش داره.اگه زنگ زد بخاطر این بود که مضطرب خودت شده بود…حالا پاشو..پاشو حالا که اون مزاحم نیست بریم باهم بیرون شام بخوریم!
از اونجایی که انتظار داشتم الان ساعت حدودای ۶ یا ۷ باشه متعجب جویا شدم:
-شام !؟
فکر کنم خودش هم متوجه شد چرا اونجوری متعجب همچین سوالی سؤال کردم چون خندید و بیان کرد:
-آره دیگه…چیه؟ توقع داشتی بگم ناهار…
کله ام رو خاروندم و سؤال کردم:
-مگه ساعت چنده الان ؟!
ساعت مچیش رو به سمتم گراهی شد و جواب داد:
-۸/۳۰ دقیقه با اجازه ات!
فقط تونستم متعجب تماشاش کنم.
باورم نمیشد من از وقتی که از سر کار برگشتم تا الان که بقول نیما ساعت هشت و نیم بود خوابیده بودم.
موهام رو با دستهام بهم ریختم و زمزمه کنان لب زدم:
“اینهمه وقت خواب بودم…هووووف”
کف دستشو دوسه بار زد زد شونه ام و اضافه کرد:
-تا تو آماده بشی منم یه دوش بگیرم.
دوش من از ولیده شدن تو مدتش کمتره…
گله مند اسمشو صدا زدم و گفتم:
-نیماااا…بهشدت بدجنسی!
ریز خندید و حین باز کردن دکمه های پیرهنش به سمت حمام رفت….
درحالی که موهامو زیر کلاه بافتنی روی سرم مرتب میکردم دو طرف پافر تنم رو بهم نزدیک کردم و به سمت اون که مثل من یه تیپ غیررسمی زده بود و با اون تیشرت و هودی و شلوار جین مشکی کم سن تر از سن و خوشتیپتر از همیشگی به نظر می رسید، رفتم.
انگشتای دستشو سفت گراهی شدم و سؤال کردم:
-مطمئنی حالش خوبه !؟
حواسش نبود دارم سراغ کی رو میگیرم برای همین پرسید:
-کی!؟
با حرص جواب دادم:
-نیمااااا…نورهانو میگم دیگه….مطمئنی بهونه نمیگیره !؟ مطمئی زن عمو به خون من تشنه نیست بابت اینکه یه روز کامله سراغ پسرمو نگرفتم !؟
نیشخندی زد و جواب داد:
-آره بابا مطمئنم چقدر این این حرفهارو تکرار میکنی تو بهار!
اتفاقا مولین گفته شیرش رو خورده و خوابیده…اصلا هم از کف دست تو شکار نبود پس ذهنتو بیخودی مشغول نکن!
نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم ذهننو از هر چیزی که پریشونم میکنه دور نگه داره.
خصوصا مهردادی که از شانس بد من باید سرو کله اش اونجایی پیدا بشه که من هستم.
نگاهی به ورودی رستوران انداختم.
لبخند زدم و گفتم:
-اینجا رو بسیار دوست دارم!
نگاهی به صورتم که یه تبسم محو روش نقش بسته بود انداخت و شوخ طبعانه بیان کرد:
-اینجا هم تورو بهشدت دوست داره
من ریز خندیدم و اون کلاه روی سرم رو بیشتر کشید پایین که گوشهام مشخص نباشن.
دست تو دست هم از ورودی اون رستوران گذر کردیم و رفتیم داخل…
همینطور دنبال جای مناسب واسه قرار گرفتن تو اون فضای شلوغ بودیم که خیلی اتفاقی یا بهتر بود بگم از شانس بد من با خاله نگاه تو چشم شدم.
خشک زد و ماتم برد.
توهم نبود…خیال هم نبود واقعیت بود.
کف کف دستم عرق کرد.
فشار کف دستم دور انگشتای نیما کم شد و انگشتهام شل.
میل داشتم یه جورای خودمو به اون جاده بزنم و نگاهمو بدم سمت دیگه ولی بهشدت موفق نبودم چراکه خاله سرش رو آرام تکون داد تا من واضح تر ببینمش حتی نیما هم پرسید:
-اون خاله ات نیست !؟
نمیدونستم چی بگم.خودش بود و این انکار شدنی نبود.
لبهای روی هم چفت شده ام از هم وا کردم و جواب دادم:
-آره خودشه!
قسمت وحشتناک این دیدار این بود که گِرد اون میز فقط خاله نقرار گرفته بود.
نوشین و مهرداد و پسرش مهراد هم بود.
و توی اون جمع اون سه نفر این موضوع رو میدونستن.
سه نفری که کم کم داشتن نگاه هاشون داشتن منو به نفس تنگی مینداخت.
کف دستهام اونقدر عرق کرده بود و حس میکردم خیس خیسِ …
رو کردم سمت نیما و تقریبا ملتمس اظهار کردم:
-نیپا بیا بریم ازاینجا…من…من گشنه ام نیست اصلا!
میدونم نیاید اونطوری کف دستپاچه و ملتمس همچین چیزی رو ازش میمیل داشتم ولی اصلا دست خودم نبود.
اونا از همون فاصله به ما خیره بودن و این خیرگی و سنگینی نگاه هاشوت آزارم میداد.
نیما ولی متعجب و بیخیبر جویا شد:
-عه! بهار…معلومه چیمیگی!؟ آخه مگه میشه…دارن مارو نگاه میکنن نمیخوای بری یه سلامی بهشون بکنیم !؟
نیما خبر نداشت اون آدما، اون جمع، جمعین که من کنارشون حس میکنم تو جهنمم!
نگاه هاشون رنجم میدادن.
خصوصا خاله و نوشین که دلم میتمایل داشت حتی تا راز مرگمم فرصت دیده تو دیده شدن باهاشون باهاشون واسم پیش نیاد.
کف دستپاچه و رنگ پریده اظهار کردم:
-نیاز نیست…مزاحمشون نشیم بهتره…
اول از کنج چشم یه نگاه به اون جمع انداخت و بعد خیلی اروم اضافه کرد:
-عزیزم مزاحمت چیه…اونا همه نگاه هاشون پی ما هست.زشته…بیا…بیا بریم یه سلامی بکنیم
نشد….نشد که بیشتر از این مخالفت بکنم.
شدنی نبود.دستپاچگی من، ترس من، رنگ پریدگی من اگه بهش اصرار بیشتر اضافه میشد نیما که ذاتا ادم تیز و باهاشوی بود رو مشکوک میکرد.
و …و فقط خدا میدونه اون لحظه حس میکردم دارم تو پیاده روی مرگ به سوی جهنم قدم برمیدارم.
نفسم سخت بالا میومد و برای خودم آشکارا مشخص بود رو پوستم قطره های سرد عرق جای گرفته!
وقتی به میز نزدیک شدیم مهرداد نتونست بیتفاوت باشه و خیلی زود از روی صنقلبی کشیده نوشین اما نه…
نوشین و خاله تنها کسایی بودن که حاضر نشده بودن تکونی به خودشون بدن.
من و نیما بهشون سلام کردیم و بعد هم به مهرداد که رسید درحالی که مطمئن بودن نگاه های سنگین و خیره ی اون به خودش واسش کمی شک برانگیز بودن ولی کف دستشو فشرد.
مهرداد همچنان خیره به نیما اضافه کرد:
-مسرورم از دیدنتون!
نیما لبخندی ملیح زد و گفت:
-همچنین!
خاله کف دستمالی سفید کنج لب خودش کشید و بیشتر خطاب به نیما اضافه کرد:
-ببخشید که من از جا قد بلند نمیشم…چند وختی هس این پای نیامرزی رو عملش کردم.
طبیب بیان کرده زیاد ازش کار نکشم…
نیما خیلی محترمانه گفت:
-راحت باشین خاله جان!
جرات نداشتم به نوشین نگاه کنم.
به نوشینی که حالا دست از غذا خوردن و بی اعتنایی برداشته بود و نیما رو نگاه میکرد.
انگار اونم عین شوهرش میتمایل داشت بدونه تهش اونی که پاشو تو زندگیش گذاشت با چه جور مردی ازدواج کرد!
من ولی…من اما دلم فقط راهی شدن و دور شدن میخواست…
احساس میکردم دیگه نمیتونم نفس بکشم.درست عین کسی که یه جفت دست بیخ گلوش باشه و فشار بده و جاده نفسش رو بند بیاره.
من از چند جفت نگاه فرار میکردم !؟
خاله ؟ نوشین ؟ مهرداد ؟…
از چند نگاه !؟
چقدر من آخه بدشانسم.چرا باید بیام جایی که اونا هستن.
لعنت ! لعنت !
مثلا میمیل داشتم برمجایی که خیال و اعصابم راحت بشه و از فکر مهرداد بیام بیرون ولی همچی بدتر شد.
گَندش بزنن….گندش بزنن…
سنگینی نگته های خاله مجابم کرد مستقیم به صورتش نگاه کنم و بگم:
-خوبید خاله؟ پات بهتر شده؟
نه به گرمی همیشگی بلکه آروم و سرد گفت:
-بهترم…تازگیا عمل کردم…
سرم رو تکون دادم و بیان کردم:
-آره…مولین بهمگفت.ببخشید که نتونستم بیام عیادتون…من…همین تازگیا متوجه شدم.
کف دستشو به آرومی تکون داد و اظهار کرد:
-اشکالی نداره….
نوشین بدون اینکه به خودش زحمت کشیده شدن از روی صنقلبی بده خطاب به نیما گفت:
-شما باید نیما باشین… پسر حاج رضا احمدوند…درست میگم!؟
نیما که فکر کنم هیچوقت به اندازه ی امشامگاه یک جمع اینطور با دقت سرتاپاش رو آنالیز نکرده بودن جواب داد:
-بله!
نوشین پوزخند محوی زد و اضافه کرد:
-اهممم شمارو قبلا مشاهده کردم….البته یکبار
نیما به آرومی گفت:
-فکر کنم بدونم کی رو میگین…
پوزخندش رو عمیقتر کرد و طعنه زنان و بیان کرد:
-آخرین باری که شمارو دیدم اون هم به صورت اتفاقی تو مجلس خاکسپاری پدربزرگتون بود اون هم با یه خانم دیگه…همسر اولتون بودن درسته؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن