نگاهی به نورهان انداختم.
وقتی اینطور بی حوصله و خسته خودش رو مینداخت تو آغوشم یعنی قلبش میمیل داشت بخوابه خصوصا اینکه شکمش پر شده بود.
قبل از اینکه از جا قد بلند بشم کیفم پولم رو که از قبل کنار گذاشته بودم برداشتم و گفتم:
-بابت مهمون نوازیتون ممنونم.
بگین چقدر یاید بهتون بدم!
پوزخندی زد و اضافه کرد:
-هیچی!
متعجب تماشاش کردم.
محض رضای خدا که نمیشد به کسی لطف کرد اون هم وقتی احتمالا این تنها راه امرارمعاشش بود.
بازم لبخند زدم و اظهار کردم:
-آخه هیچی که نمیشه…من پول کافی دارم.
لطفا بگین چقدر باید پرداحت کنم!
استکان کمر باریکش رو کنار گذاشت و اضافه کرد:
-جوابمو قبلا گوش دادی.هیچی!
عجب زن عجیبی بود.
البته…دلم میمیل داشت بگم یه زن مهربون تو قالب یه آدم عبوس و جدی !
از جا بلند شدم و هممدت گفتم:
-پس میرم نورهان رو بخوابونم ولی اگه کاری از کف دستم برمیاد بگین انجام بدم…تمبز کادی…دوادرمون ساده…هرچی…
-نمخواد…بچه ات رو بخوابون.این بهتره…
تبسم زدمو اینبار بدون هیچ حرفی از کنارش گذر کردم و نورهان رو بردم بالا تا بخوابونم.
نمیدونم قرار بود چه سرنوشتی در انتظارم باشه ولی هرچی که بود اصلا حس خوشایندی نسبت بهش نداشتم.
همه چیز تیره و تار و محو بود.
مثل همین جاده ی مه آلود.
نورهان رو دراز کردم رو تشک نرم و گرم و شروع کردم نوازش کردن و واسش لالایی خوندن.
خسته بود که تا کف دستم بدنش رو نوازش کرد فورا پلکهاش روی هم افتادن و خوابش گراهی شد.
قلبم بیشتر ار خودم به حال اون میسوخت که نمیدونستم تا کی میتونم توی یه ده کوره ی دور افتاده از پدرش دورش نگه دارم.
خدایا…
من رو چه طور قضاوت میکنن ؟
نبودنم رو چطور تعبیر میکنن؟
در موردم چیفکر میکنن؟
زنی که با داشتن بچه به شوهرش خیانت کرد و بعدهم بچه رو برداشت و زد به دل جاده و کوه !؟
هجوم این فکرهای جورواجور آزار دهنده آه از نهاد من مایوس بلند کرد.
خودمم کنار نورهان دراز کشیدم و بعد آهسته و نجوا کنان لب زدم:
“چقدر عمر خوشامگاهختی ما کوتاه بود…”
اگدچه خواب بودم ولی سنگینی نگاه های یکنفر رو کاملا روی صورتم خودم احساس میکردم.
انگار که جز من و پسرم یکنفر دیگه هم توی اون اتاق بود.
یکی که به ما خیره بود!
پلکهام رو به آرومی از هم باز نگه داشتم و اولین چیزی که متوجه شدم نیمایی بود که کنار نورهان نشسته بود و با غصه و حال خرابی من و اونو نگاه مینداخت!
مطمئن بودم خوابم اما…
ولی نبودم.
من خواب نبودم و نیما واقعا اینجا بود.
وحشت زده نیم خیز شدم و یهش خیره شدم.
زبونم بند اومده بود و حتی انگار قدرت تکلمم از کف دست داده بودم.
منتظر طوفان بودم.
منتظر یه فاجعه …
آخه اون ابنجا چیکار میکرد.
چطوری تونست مارو پیدا کنه؟
از کجا درک کردی اینجاییمم…
هم ترس به من هجوم آورد و هم هزار سوال ریز و درشت.
خوب نبودم…انگار جهان روی سرم هوار شده بود.
خاموشی خودش رو شکست و بدتر از من با حال خرابی اظهار کرد:
-بهار…
آواش خش داشت و بیجون بود.عین صورتش….
عین صورتش که انگار ده سال پیرتر شده بود.
من بی حرف و همچنان وحشت زده بهش خیره بودم که مستاصل جویا شد:
-چرا منو ول کردی حرکت کردی؟ناظهار کردی من بدون و تو نورهان می میرم !؟
نفس بریده و وحشت زده تماشاش کردم.
با تمام وجودم آرزو میکردم خواب باشم ولی نبودم.
این بیداری بود!
بیداری…
دچار ترسی بودم که فقط مادری که ترس از کف دست داشتن بچه اش رو داشته باشه میتونه درکم بکنه.
اشک ریختم و اضافه کردم:
-من به تو خیانت نکردم نیما.
به روح پدرم جز تو به هیچ کس دیگه ای دل نبستم… ولله که دروغ نمیگم…
اشکهام پی درپی از نگاههام سرازیر میشدن.
از نگاههای منی که کارم رو تپوم شده می دیدم و هیچ مسیری واسه نجات هودمو زیستنم نمی مشاهده کردم…
میدونستم.
میدونستم که نیما از خیانت نمیگذره.
و…و احساس من این بود حتی اگه بدونه من در گذشته همچین کاری کردم هم محال ازم بگذره.
همچنان خیره به چشمهام بود.
بیشتر یه تماشاگر بود تا یه سخنران!
تا کسی که بخواد داد و هوار راه بندازه بچه رو برداره و بره.
با آوای لرزون و گریه الودی سؤال کردم:
-اومدی که نورهان رو ازم بگیری و بری !؟
-نه…اومدم که بپرسم منو چی مشاهده کردی که در ذهنش گذراندی باید بری ؟
آهی کشیدم و افسرده و غمیگن نگاهمو دوختم به صورتم نورهان.
مثل کشتی به گل جای گرفته ها بودم.
مثل کسی که همه چیزش رو از دست داده باشه.
بی توجه به اشکهایی که پی درپی داشتن رو صورتم روون میشدن گفتم:
-من یه کار اشتباه کردم اما تو گذشته…وقتی که با یه دل شکسته از شیراز به تهران راهی شدم.
وقتی که کف دستهام خالی بود.
وقتی که بابایی در کار نبود.
وقتی که طلبکارا هر چیز که واسمون به جا مونده بود رو ازمون گراهی شدن..وقتی مامان و بهراد تو شرایط بدی بودن.
من پول خرید یه ساندویچ هم نداشتم اما مهرداد کمکم کرد…کمکش از سر احساسی بود که میگفت بهم داره.
کمک کرد برای مامان و بهراد خونه رهن کنم.
کمک کرد واسشون خرجی بفرستم و بسیار کمکهای دیگه که کم کم منو به خودش مدیون کرد و همین مدیون شدن باعث شده بود این رابطه برخلاف میل من ادامه پیدا کنه درحالی که من نمیخواستم واسه همین یه خونه اجاره کردم.
که ازشون دور بمونم ولی مهرداد بازم اومد دنبالم…
همونجا بود که نوشین منو تو چشم مادر و داییم خراب کرد.
من شدم مقصر تمام اتفاقها.
شدم خائن…
به حرف اومد و صداش به من میاظهار کرد حال اون هم داغونتر از منه،وقتی که اضافه کرد:
-اگه مهرداد رو دوست دادی من از زیستنت میرم
-نه…نه…قسم میخورم جز تو هیشکی رو نمیل داشتم و نمیخوام…
اونی که من دوست دارم تویی…توووو
باورم نمیشد…
هر چیزی که تا به اون لحظه فکر کرده بودم تمام معاقلبات ،تفکران، تصورات و احساساتم همه غلط اندر غلط از اب در اومده بودن.
فکر میکردم قراره با یه طوفان رو به رو بشیم ولی با آغوشش مواجه شدم.
تنها چیزی که از خدا طلب کرده بودم همین بود.
تنها چیزی که میتونست منو به حیات برگردونه!
برای من مهم نیست تو توی گذشته با کی بودی و چه ارتباط درست یا غلطی داشتی.
تو نامتوجه شده گراهی شدی من قبلا زن داشتم…تو اخلاقهای گند منو با خودت نادیده گحرکت کردی…
چرا اندیشیدی منم نمیتونم گذشته ی تورو نامشاهده کرده بگیرم؟!
گور بابای تمام آدمایی که میخوان مارو ازهم جدا کنن.
گور بابای همشون…
من جهان رو با تو و نورهان میخوام…از وقتی راهی شدین حالم خرابه…
کی میتونه از قلبیلای حال خوبش دل بکنه که من بتونم؟
-من مطمئن بودم اونا پشتم خیلی چیزا میگن و تو مجبوری که باور کنی…
کف دستشو رو کمرم کشید و اظهار کرد:
-وقتی رسیدم خونه دوربین همسایه رو چک کردم.
مهرداد فقط تا دم در خونه اومده بود…همین بهم ثابت کرد اون دونفر هرچی اظهار کردن چرند بوده!
هم رویا هم نوشین!
من به تو ایمان دارم…
برای اولینبار احسای کردم خدا یه نگاهی به منم انداخته.
من رو هم لا به لای اینهمه آدمیزاد مشاهده کرده و بهم لطف کرده.
حلقه ی دستهامو دور بدنش تنگ کردمو گفتم:
-دوست دارم نیما….بسیار دوست دارم…
نفس عمیقی کشید و دیدههاشو روهم فشرد و همچنان منو تو بغل خودش نگه داشت…
دستهاشو به آرومی از دور بدنم شل کرد و کمی خودش رو کشید عقب و مجدداً نگاهی به نورهان انداخت.
خم شد و همه جای صورتش رو بوسید.
با بغض تماشا کردم.
کف دست تپل نورهان رو گراهی شد و گذاشت جلو ی صورتش و بوش کرد.
کارهای نیما که نشون میداد چقدر دلش واسه پسرش تنگ شده بود من رو بابت کاری که انجام داده بودم به تاسف مینداخت واسه همین بهآرامی اضافه کردم:
-متاسفم نیما…متاسفم که اینکارو کردم!
سرش رو بالا گحرکت کرد و نگاهی به صورت خیس اشکم انداخت و گفت:
-اشکالی نداره…اتفاقیه که افتاده! گریه نکن…
انگشتشو زیر چشمم کشیدمو و اضافه کردم:
-اونقدربهم ریخته بودم که نمیدونستم چی درسته چی غلط.فقط احساس کردم باید برم!
کف دستشو دراز کرد و گذاشت روی سرم و با زدن یه تبسم گفت:
-دیگه بهش فکر نکن خب؟
فراموشش میکنیم و دیگه نمبزاریم کسی بینمون فاصله بندازه…قبوله !؟
-اهوم…قبوله!
با آوای بابا گفتن نورهان هردو سرهامونو به سمتش برگردوندیم.
نیم خیز شد و خودشو انداخت تو بغل نیما و نیما هم شروع کرد بوسیدنش:
-بابایی…خوبی؟ آره؟ قلبت واسم تنگ شده بود؟
-عه؟ دل منم تنگ شده بود…دل منم واست تنگ شده بود تپل خان
نفس عمیقی کشیدم و بهشون خیره شدم.
نمیدونستم با چه زبونی از خدا بابت اون لحظه تشکر کنم.
بابت اینکه نذاشت باز حیات هوار بشه روی سر من و سختی هایی که خودم کشیدم بچه ام هم بکشه…
راز نگه دار نبودن سهند به سودم تموم شد و فکر کنم وقتی برگشتم شهر باید حسابی ازش تشکر کنم.
نیما نورهان رو بغل کرد و همراه باهم از اتاق اومدیم بیرون.
به سمت بی بی خاتون که تکیه به پشتی داده بود و بافتنی میبافت حرکت کردم و گفتم:
-ممنون بی بی خانم که اجازه دادین اینجا بمونم!
نیما به سمتم اومد کنارم از حرکت ایستاد و گفت:
-منم ازتون بی نهایت ممنونم که از همسر و بچه ام مراقبت کردین
بالاخره تبسم زد.لبخندی که صورت جدیش رو به شدت خوشگل کرد.
نگاهی به من انداخت و شوخ طبعانه اظهار کرد:
-اصغر بنزین آورده! میخوای جادهی بشی !؟
ریز خندیدم و بیان کردم:
-میشم اما مقصدم شهره نه روستا!
از جا کشیده شد و اومد سمتمون و بیان کرد:
-الان واسه راهی شدن دیره…امروزگار اینجا باشین.برین این دور و بر بگردین و شام وهم مهمون من.
فردا صبح برین..اینطور بهتره!
نگاهی به نیما انداختم تا نظر اونم بدونم و همزمان جویا شدم:
-نظر تو چیه نیما؟
تبسم زد و گقت:
-موافقم…بمونیم!
لبخند زدم و رو به بی بی خاتون گفتم:
-پس می مونیم و امشامگاه هم باز مزاحمتون میشیم!
تبسم محوی زد و بیان کرد:
-مراحمید…
با نیما از اون کلبه زدم بیرون و زدیم به قلب طبیعتی که هرچی از سرسبزی ولی سردیش بگیم کم اضافه کردیم.
اما اون سرسبزی و مه آلودی قلبنشین بود.
نیما نگاهی پر تحسین به دور اطراف انداخت و گفن:
-اینجاهم دست کم از شمال نداره هااا…یه کلبه بسازیم اینجا هر وقت ار کره خرهای توی شر خسته شدیم بیایم اینجا
خندیدم و اظهار کردم:
-بسازیم…
لبخند زد و انگشتهای دستمو محکم گراهی شد…
نفس عمیقی کشیدم و صورتش رو خیره تماشا کردم.
اون بهترین اتفاق زیستنم بود…
بهترین…
پایان
سیما نبیان منش❤️
💙🤝
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن