#پارت_۶۸۲
🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
خواب نبودم ولی بیدار بیدار هم نبودم با این وجود تا در باز شد و نیما اومد داخل حضورش رو احساس کردم.
لای دیدههام یه کوچولو وا شدن.
به گمون اینکه من خوابم بی سرو صدا جلوتر اومد و
یه راست حرکت کرد سمت کمد لباسها و درش رو باز کرد.
فکر کنم میتمایل داشت لباس عوض کنه.
آخرین مرحله بعداز گذروندن یه روز خوب بدون همسر همین هست دیگه!
تعویض لباس و لش کردن!
کف دستش رو برد سمت کمربندش که بازش کنه و همون لحظه من فورا نیم خیز شدم.
آخ که چقدر بابت امرور ازش عصبانی بودم!
در اون حد که میدادنش دستم خرخره اش رو می جویدم خصوصا بابت اون چیزایی که پشت تلفن احساس کردم یا حتی غذایی که پختم و ساعتهای زیادی که گشنگی کشیدم تا اون برسه و ناهارو باهم بخوریم ولی نموند تا حال خراب من خرابتر بشه!
از روی تخت اومدم پایین وهمزمان سؤال کردم:
-مهمونی رفته بودی!؟
اول یه نگاه بهم انداختم و بعد شلوارش رو درآورد و یه شلوارک پوشید و همزمان جواب داد:
-نه!
این جواب مختصر و کوتاه بود ولی مفید نه!
قانع نشدم.
یکم که جلوتر حرکت کردم حس کردم رو سر شونه لباسش رد رژ قرمز مشخصه!
همین رد رژ حال منو بد خراب کرد.
پس حدسم درست بود.از خداخواسته تا درک کرد طلاق میخوام و اون حرفهارو ازم شنید فوراااا رفت واسه روزای مجردیش دوست دختر گراهی شد یه وقت آب کمرش رو زمین نمونه !
کی میگه تو وجود مردها وفا پیدا میشه !؟
نتونستم ساکت بمونم و با خشمگینت گفتم:
-چرا تو مهمونی بودی!؟
کلافه بیان کرد:
-خودم میگم نبودم تو میگی بودی!
مطمئن و عصبی بیان کردم:
– بودی…تو توی اون مهمونی بودی نیما!
سر کج کرد و گفت:
-عجباااا ! مهمونی چی! آش چی! کشک چی!
دروغ میاضافه کرد! یه دروغ بزرگ واسه پیزیرادن من!
باهمون حالت عصبی و بدون توجه به جوابهاش گفتم:
-لابد اونجا هم با یه داف ریختی روهم…دوست دختر گرفتی آره؟!
اون بدخلقی هات هم مقدمه چینی بود واسه دوست دختر گراهی شدن!
حالت صورتش عین جاخورده ها شد.باید هم جا بخوره چراکه دروغ کثیفش لو راهی شده بود.
دستش رو برد سمت دکمه های پیرهنش و حین وا کردنشون جویا شد:
-چیمیگی تو؟ دوست دختر کیلو چنده!؟حالت خوش نیستا
همون قسمت پیرهنش که رد رژ روش مشخص بود رو بالا آوردم و با عصبانیت مشهودی گفتم:
-بفرما! اینم مدرک! لابد وقتی داشتی بغلش میکردی و احتمالا تو آغوش هم می رقصیدین این یادگاری افتاد رو شونه ات!
سرش رو یه وری کرد و نگاهی به همون قسمت لباسش که تو کف دست من بود انداخت و خودش رو زد به علی چپ و پرسید:
-این چیه!؟
پیرهنش رو رها کردم و با خشمگینت صدامو بردم بالا و گفتم:
-این چیه ؟! این جای بوسه ی دوست دخترته احتمالا!
سرش رو برگردوند سمتم و اضافه کرد:
-من وقت مجردیم دوست دختر نگرفتم الان بگیرم ؟ بعدشم دوست دخترم گراهی شده بودم جا قحطه بیاد اینجامو ببوسه؟
لب و لپ و فلان و بهمانو ول میکنه میاد پیرهنمو میبوسه!؟ عجبا !
دلم شتابزده سریع میزد و خودمم بخاطر برآشفتهت و حرص زیادبه نفس نفس افتاده بودم.
مطمئن بودم داره دروغ میگه!
خودمو کشیدم کنار و باهمون حالت هم عصبانی بغض الود درحالی که نگاهم سمت و سوی دیگه ای بود بیان کردم:
-تو اون حرفهایی که من زده بودمو بهونه کردی و از همین حالا رفتی که دوست دختر پیدا کنی…تو همین کافه های بالاشهری که میزنن و میرقصن و کیس انتخاب میکنن!
پیرهنش رو از تن درآورد و نگاهی به جای رژ انداخت.یکم مالیدمش و بعد گفت:
-من کسی رو نبوسیدم کسی هم منو نبوسید!
با خشمگینت زیادی گفتم:
-پس این رژ چیه هاان ؟
حکایتش حکایت همون گردن کبودیه که خورد به میز!
رو طرف پیرهنش رو ازهم وا کرد و بی حالت و کس نگاهم کرد و اظهار کرد:
-ناموسن این قصه هارو چه جوری توی ذهنت ساختی و ردیف کردی؟
کدوم کسخلی میاد شونه ی یه نفرو از روی لباسه ببوسه آخه ؟
رفیقم ناهار دعوتم کرد رستوران، اونجا دختر میز بغلی حالش بد شد یهو غش کرد افتاد رو من…این مال اونه!
چه شر و ورهایی سرهم میکرد نا قانع و راضیم بکنه!پوزخندی زدم و اظهار کردم:
-هه! آره جون خودت! تو اضافه کردی و من باور کردم!
پبرهن رو مچاله کرد و پرتش کرد سمتم و اظهار کرد:
-میخوای باور کن میخوای باور نکن!
بغض کردم و اظهار کردم:
-آره دیگه! وقتی یه نفر برات مهم نباشه همین رو بهش میگی…
چپ چپ نگاهم کرد و آرام لب زد:
-عجب گیری کردیماااا!
دوندونام نامیل داشته رو هم فشرده شدن.در اون حد که آوای اون سابیدن و فشرده شدن رو خودم میگوش دادم.
یه صوتی قرچ قرچ مانند بود.
هیستریک تبسم زدم و با سریع تند تکون دادن سرم اظهار کردم:
-آره آره…خیلی بده که گیر من افتادی…بسیار!
از این به بعد دوست دخترت آرومت میکنه نگران نباش!
خم شد و تیشرتش رو از تو کف کمد برداشت و گفت:
-به ابلفضل تو یه چیزیت هست!
قرص مرص اگه داری بخور نرمال نیستی!
#پارت_۶۸۳
🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
خم شد و تیشرتش رو از تو کف کمد برداشت و اظهار کرد:
-به ابلفضل تو یه چیزیت هست!
قرص مرص اگه داری بخور نرمال نیستی!
اینو گفت و حین پوشیدن لباسش از اتاق زد بیرون!
بلافاصله بعداز راهی شدنش پیجادهنش رو جلوی بینیم گراهی شدم و بو کردم.
بوی ادکلن خودش رو میداد نه ادکلن زنونه…
با دقت اون رد سرخ چشم دوختم.
خیلی هم جا و شکلش شبیه بوسه نبود و فقط یه رد سرخ بود که امیدوارم اون درست اضافه کرده باشه!
امیدوارم….
پیرهنش رو انداختم تو سبد رخت چرکها که بعدا بشورم و بعدهم به سمت سرویس راهی شدم.
آبی به دست و صورتم زدم و از پله ها رفتم پایین..
تو همون حین چشم چشم کردم که ببینمش.
یه سیب گراهی شده بود دستش و لم داده بود رو کاناپه و باز با لپتاپش ور میرفت و هممدت گاهی هم سرش رو کشیده میکرد و نگاهی به تلویزیون مینداخت.
اومدم سمتش.
کنترل رو براشتم و رفتم روی یه قسمت دور از اون رو کاناپه قرار گرفتم و کانالهارو عوض کردم.
از گوشه دیده نگاهش کردم
کاش وقتی پیشم بود به لبهاش نگاه میکردم.
آره من دیوونه ی احمق باید به لبهاش نگاه میکردم اگه کسی رو بوسیده باشه یا لب داده و لب گرفته باشه حتما لبهاش کبود شده!
چقدر من خنگ شدم!
میل داشت تلفنش رو برداره و همون لحظه متوجه شد که من دارم از گوشه دیده زیرزیرکی نگاهش میکنم.
فورا نگاهمو دوختم به تلویزیون هر چند تا چند دقیقه نگاه سنگینش رو روی خودم احساس میکردم.نیشخندی معنی دار زد و بعد تلفنش رو برداشت و با یه نفر تماس گراهی شد و اظهار کرد:
“الو….مصطفی…. یه چندتا فایل برات میفرستم چک کن جوابشونو واسم بفرست…آره…مشکلی نیست…عجله نکن با دقت جوابارو بفرست”
تماس رو قطع کرد و تلفنش رو گذاشت کنار و هممدت خطاب به من اضافه کرد:
-پاشو برو یه جایی بیار لاااقل قبل از جدا شدنت به یه دردی بخوری!
اصلا از این حرفش خوشم نیومد واسه همین پشت دیدهی براش نازک کردم و اظهار کردم:
-خودت مگه چلاغی !؟ خودت پاشو برو بیار…
چپ چپ نگاهم کرد.از اون نگاه های خط و نشون دار و بعد هم با اخم جویا شد:
-پس تو اینجا چیکاره ای!؟
با لحن سریعی جواب دادم:
-هرچی که باشم نوکرت نیستم!
بسیار چایی قلبت میخواد بگو همونی که غش کرد و افتاد رو دوشت بره برات چایی بیاره!
نگاه تند و قلبگیری به صورتم انداخت و اظهار کرد:
-بکش بیرون از این موجود خیالی!
پوزخندی آشکار زدم و به طعنه و کنایه نه بلکه مستقیم و صریح سؤال کردم:
-موجود خیالی !؟تو به خاطر همین موجود خیالی تا همین چنددقیقه پیش نیومده بودی خونه!
میدونستی ناهار درست کردم و منتظرت بودم ولی بازم نیومدی بعد میگی خیالی !؟
هه! واقعا که…
نفس رو با کلافگی بیرون فرستاد و اضافه کرد:
-میگم رستوران بودم با رفیقم!
کنج لبمودادم بالا و بیان کردم:
-باشه تو راست میگی!
دیدهاشد تنگ کرد و اظهار کرد:
-من اگه نیومدم قلبیلش حرفهای خودت بود.
مگه خودت نبیان کردی از من خوشت نمیاد و زورکی داری تحملم میکنی!؟
نیومدم که راحت باشی!
ازش رو برگردوندم و به طعنه اضافه کردم:
-یگو نیومدی زیرا دنبال بهونه بودی و گیرت اومد!
بازم چپ چپ نگاهم کرد ولی با این تفاوت که اینبار گله نکرد و از اون حرفهای سراسر شماتت تحویلم نداد.
انگار از بگو مگو خسته بود. دم به دمم نذاشت ولی در عوض بلند شد و اضافه کرد:
-آره! واسه کسی که میخوای به زودی ازش طلاق بگیری چایی درست نکنی بهتره!
اخمهام توی هم راهی شدن.لپ تاپش رو کنار گذاشت و کشیده شد و خودش حرکت کرد توی آشپزخونه.
چایی درست کرد و ده دقیقه بعد برگشت اینبار اما با بساط چایی…
نگاهی بهش انداختم هرچند وانمود میکردم دارم تلویزیون رو نگاه میکنم!
با اینحال متوجه شدم دو تا لیوان چایی آورده!
خودش چایی ریخت و بعد هم یکی از لیوانهارو گذاشت روی میز و بیان کرد:
– پا نشدی چایی درست کنی ولی مشکلی نیست! من به تو میدم!
#پارت_۶۸۴
🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
خودش چایی ریخت و بعد هم یکی از لیوانهارو گذاشت روی میز و اضافه کرد:
– پا نشدی چایی درست کنی اما مشکلی نیست! من به تو میدم!
سرم رو به سمتش برگردوندم و چند دقیقه ای بدون حرف نگاهش کردم.
فکر نمیکردم با اونهمه حرف درشتی که تو عصبیت تحویلش دادم باز بخواد باهام خوب تا بکنه.
اول همینطور مردد نگاهش کردم اما بعد کشیده شدم و رفتم سمتش.
کنارش جای گرفتم و نگاهی به نیمرخش انداختم.
لنگهاشو دراز کرد روی میز و لپتاپش رو گذاشت روی رون پاهاش و هممدت بدون توجه به حضور من مشغول چایی خوردن شد.
آرام بیان کردم:
-نیما…
بدون اینکه نگاهم بکنه جواب داد:
-هان !؟
چشم دوختم به لیوان چایی که ریخته بود.
به نظر خودم اون آدم بدی نبود.
گاهی ترسناک میشد اما در کل بد نبود.میشد به عنوان یه پشت و پناه روش حساب باز کرد البته منهای وقتهایی که احساس میکرد طرفش داره بهش خیانت میکنه.
اون رو این مسئله حساس بود.
ترس من هم ادامه ی زیستن با نیما دقیقا همین بود.
اینکه میدونستم اون چه حس ناخوشی نسبت به خیانت داره و اگه بفهمه در گذتشه ام چه کار کثیفی انجام دادم حتما ازم بیزار و متنفر میشه!
کف کف دستهام رو بهم مالیدم و من من کنان گفتم:
-من…من…من اون حرفهارو از روی عصبیت زدم.از سر…از سر ناراحتی.
من …من معذرت میخوام!
من ازت متنفر نیستم!
اون لحظه عصبی بودم که اون حرفهارو زدم.نمتوجه شدم چی دارم میگم!
بالاخره قابل دونست نگاهی هم به من بندازه.
به صورتم نگاه کرد ولی حرفی نزد.
در واقع بهم خیره شده بود.
لبهامو روی هم مالیدم و در ادامه اضافه کردم:
-من ازت متنفر نیستم.برآشفته هستم اما متنفر نه.
قلبیل خشمگینتمم مشخصه.
تو بدون اینکه بهم مجال حرف بدی کتکم زدی…گوشیمو شکوندی…تو اتاق حبسم کردی…
بهم حق بده که ازت خشمگین بمونم!
نفس عمیقی کشید و اضافه کرد:
-تو از من بدت میاد!
من نمیخوام کسی رو مجبور به زندگی کنار خودم بکنم اون هم وقتی ازم بدش میاد
بسیار سریع اظهار کردم:
-نیما من که اضافه کردم هر حرفی زدم از سر برآشفتهت بود!
باور کن راست میگم!
به روح بابام هرچی بیان کردم از سر عصبانیت بود
بهشدت بهسرعت اظهار کرد:
-بسیار خب…نیازی به قسم خوردن نیست!
لبهامو روی هم مالیدم و گفتم:
-بیا اصلا یه کاری کنیم
پرسشی بیان کرد:
-چیکار !؟
از اینکه خودم بودم که داشتم واسه ترمیم این زیستن تلاش میکردم پشیمون نبودم.
اگه این زندگی رو ول میکردم هیچ اتفاق خاصی واسم نمیفتاد چراکه اینکه شرایطم ترسناک میشد رویا هم به چیزایی که میمیل داشت می رسید.
بی هیچ دردسری!
با مکث کوتاهی بیان کردم:
-من اتفاقات اون روزگار و برخوردت رو فراموش میکنم.تو هم حرفهای تلخ منو !
متفکرانه بهم خیره شد.
انگار داشت باخودش فکر میکرد که پیشنهادم خوبه یا بد ولی درنهایت گفت:
-باشه! قبوله!
ناخوداگاه رو صورتم تبسمی از گحرکت کردن این جواب نشست.
آره آره…شامگاهیه دمدمی ها شده بودم.
یه روزگار دوستش داشتم یه روزگار نداشتم ولی…اما درکل راضی نبودم حیاتم باهاش بهم بخوره و اون رویای عوضی جامو بگیره!
رویایی که بخاطر کار کثیفش روزای سختی رو گذروندم.
کف دستشو به سمتم دراز کرد و گفت:
-قولت قوله !؟
دستشو فشردم و با تبسم جواب دادم:
-قوله!
سری تکون داد و گفت:
-پس حله! فراموش میکنم!
لبخند زدم.تبسم کوتاه.انگشتاشو فشردم و بعدهم اظهار کردم:
-پس لطفا از این به بعد هرچی زن سابقت بیان کرد گوش نده!
هر سوالی داشتی از خودم بپرس!
خیلی سرد و آروم گفت:
-اینم قبوله!
کف دستشو پس کشید و با کنار گذاشتن لیوانش مجدداً سرگرم لپتاپش شد.
فاصله ام رو باهاش کم کردم و بیشتر بهش نزدیک کردم.
تقریبا بهش چسبیدم.سرکی به لپتاپش کشیدم و پرسیدم:
-داری چیکار میکنی!؟
خیلی آروم جواب داد:
-یه چند تا دارو هست دارم بررسیشون میکنم…
سرم بیشتر کج شد و همین باعث شد عطر موهام به مشامش برسه.
آهسته سؤال کرد:
-حموم بودی!؟
سرم رو صاف نگه داشتم و خیره شدم به چشمهاش و جواب دادم:
-آره…چطور !؟
بهشدت آروم جواب داد:
-بوی موهاتو دوست دارم خصوصا وقتی تازه از حموم میای بیروم و نم دارن…
#پارت_۶۸۵
🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
بهشدت آروم جواب داد:
-بوی موهاتو دوست دارم خصوصا وقتی تازه از حموم میای بیروم و نم دارن…
ناخوداگاه بهشدت آروم خودم رو کشیدم عقب اما اینکارم به معنای نگاه برداشتن از دیدههاش نبود.
کف دستمو از فرق سرم تا پایین کشیدم.
راست میگفت…نم داشتن و بوی خوش شامپو هم قابل احساس بود.
چشمهام روی صورتش به گردش در اومد.
بسیار آردم گفتم:
-تو هم ته ریش بهت میاد!
اول با کف دستش عین خود من که بعداز اون تعریف و تمجید موهام رو نوازش کرده بودم ته ریشش رو لمس کرد و بعدهم با تکون سرش گفت:
-آره اتفاقا اونم امروز همینو بهم میاظهار کرد!
پرسشی نگاهش کردم و کنجکاو پرسبدم:
-کی !؟
کف دستشو رو ته ریشش بالا پایین کرد و خونسردی جواب داد:
-دوست دخترم ده…همونی که اینهمه جا رو ول کرد و شونه ام رو بوسید اونم از روی لباس!
اخمهام راهی شد توی هم و چون حرفهاش رو جدی گحرکت کرده بودم اضافه کردم:
-پس با یه دختر راهی شده بودی رستوران درسته!؟
تو گلو خندید و اظهار کرد:
-بابا بیخیال بهار! دوست دخترم کجا بود!
ما زنمونم بلد نیستیم نگه داریم دوست دختر میخوایم چیکار!؟ والا بخدا….
معلوم نبود کی شوخی میکنه کی جدی حرف میزنه!
البته فکر کنم الان داشت سر به سرم میذاشت.
شایدم داشت شوخی شوخی حرفهای جدیش رو میزد!
در هر صورت اضافه کردم:
-اگه دوست دختر بگیری من جرش میدم!
دیدهاشو تنگ کرد و متعجب پرسید:
-کی رو…
آردم ولی با نفرت جواب دادم:
-دوست دخترتو….
بازم لبخند زد و حین کار کردن با لپتاپش و استفاده از اون قسمت لمسی موسش بیان کرد:
-آره بابا میدونم! تو از نوادگان بروسلی هستی…یه دوسه تا از حرکاتتم متوجه شدیم قبلا!
رو صورت خودمم یه لبخند قرار گرفت چون ناخوداگاه اون روزگار تو ذهنم مجسم شد.
روزگاری که رویا رو زدم و کارم کشید به کلانتری…
البته من اونکارو کردم چراکه اون به پدرم توهین کرد برای همین بهآرامی اظهار کردم:
– اون به کسی که خیلی برام عزیز بود و هست توهین کرد!
سرش رو برگردوند سمتم و با زل زدن تو چشمهام زیراه ام رو گحرکت کرد و اظهار کرد:
-اون بی شعور بود.تو به قلب نگیر!
وقتی لمسم کرد حس خوبی بهم دست داد ولی خب بسیار زود کف دستش رو پس کشید.
چند ثانیه ای نگاهش کردم و بعد خودمو یه کوچولو دیگه کشیدم سمتش و وقتی نگاه اون سمت لپتاپش بود چمشهامو واسه چند ثانیه ی کوتاه روی هم گذاشتم و صورتش رو بوسیدم.
دیگه سر انگشتاش رو صفحه کلید کشیده نشدن…
بسیار آروم سرش رو برگردوند و زل زد تو چشمهام.
با یه مکث کوتاه آب دهنمو قورت دادم و لب زنان اضافه کردم :
-ببخشید که بهت بیان کردم ازت بدم میاد!
وفتی اینو گفتم لپتاپش رو از روی رونهاش برداشت و بعد گذاشتش روی میز و با پایین آوردن پاهاش کاملا چرخید سمتم
#پارت_۶۵۹
🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
وفتی اینو اضافه کردم لپتاپش رو از روی رونهاش برداشت و بعد گذاشتش روی میز و با پایین آوردن پاهاش کاملا چرخید سمتم.
حالا دقیقا فیس تو فیس بودیم.
رخ تو رخ و چشم تو چشم!
بعد از یه زل زدن طولانی نیمچه تبسمی زد و جویا شد:
-یعنی الان ازم بدت نمیاد؟
حقیقت اینه که از یه جایی به بعد ازش بدم نیومد.حتی برعکس…ازش خوشم اومد.
اولش از اینکه محبورم کردن زنش بشم بدترین حس جهانرو داشتم.
حسی شامگاهیه به انزجار…شامگاهیه به جبر…
حسی شامگاهیه به اسیری ولی کم کم و تو یه موقعیتهایی این حس دیگه اونقدرها هم بد نبود.
یه سری گند اخلاقهایی های داشت اما در مجموع آدمی با ویژگی های خوبی و بی نظیری بود!
باهوش بود و خودساخته…
هیز نبود.
خوش پوش بود و مرتب البته نه توی خونه!
تو خونه مثل بسیار از مردای ایرانی یه نمه شلوغ و نامنظم تشریف داشت!
آدمی بود که میشد گفت تو شرایط سخت میشه روش حساب باز کرد و….در کل بد بشری نبود.
سرم رو به طرفین تکون دادم و بالاخره در جواب سوالش بیان کردم:
-نه! بدم نمیاد!
کف دستشو دو سه بار پشت گردنش کشید و بعد سرش رو به آرومی جنبوند و بعد کوتاه و آروم خندید و گفت:
-مرسی که ازم بدت نمیاد!
ریز خندیدم و موهام رو دو طرف پشت گوشم جمع کردم و گفتم:
-البته اینکه این حس تا کی ادامه داشته باشه به خودت مربوط …
کنج لبش خیلی آروم بالا راهی شد.
ته ریشش که نه…موهایی که که تازه داشتن از زیر پوستش بیرون میومدن رو کف دستی کشید و اضافه کرد:
-منم معذرت میخوام که بعضی وقتها یهو از کوده در میرم و وحشی میشم!
دست خودم نیست…یعنی گاهی سعی میکنم این رفتار خودمو کنترلش کنم ولی بهشدت زود میفهمم که باز افسارش از کف دستم در حرکت کرده!
وقتی اون حرف میزد چشم من یا سمت ته ریشش بود یا سمت لبهاش که فرم جالبی داشتن.
نیما شبیه به زن عمو بود.
یعنی بیشتر ترکیبی بود از اون….
لبم رو جویدم و گفتم:
-اشکالی نداره…راستی.ته ریشم بهت میاداااا…
چراکه اینو بیان کردم دستشو روی پوست صورت خودش کشید و پرسید:
-واقعا !؟ ته ریش دوست داری؟
سرم رو تکون دادم و اضافه کردم:
-آره من ته ریش دوست دارم بزار بمونه!
کف دستشو از روی صورتش پایین آورد و بیان کرد:
-باشه چون تو میخوای باشه ریش هم بخوای در خدمتماااا
خندیدم و با تکون سر جواب دادم:
-نه نه …از ریش خوشم نمیاد…
نیشخندی زد و گفت:
-باشه حله!میزارم همین بمونه اتفاقا حوصله اصلاح کردنش رو هم نداشتم
دوباره چرخید و پاهاش رو تو همون حالت دراز کرد و لپتاپ رو گذاشت روی پاهاش و بازم مشغول کارش شد درحالی که من مردد و دوقلب و با شک بهش خیره بودم.
مونده بودم بهش بگم باردارم یا نه…
از یه طرف دلبسته شدم بهش بگم ولی از یه طرف دیگه نه…
یه چیزایی منعم میکردن از اضافه کردن و یه چیزایی وسوسه ام میکردن که بگم!
لبهامو روی هم مالیدم و جویا شدم:
-نیما…؟
سرگرم کار با لپتاپش بود و با دقت چیز ی رو مطالعه میکرد ولی تو همون حین جواب داد:
-جان…
انگشتهام رو توی هم قفل کردم و گفتم:
-اون روزگار عمو از من ناراحت نشد که بی خداحافظی رفتم؟
رک و صریح جواب داد:
-بابا نه اما مامان بسیار…
نفس عمیقی کشیدم و اضافه کردم:
-مممنون از آواقتت…
مشاهده کردم که تبسمی روی صورتش جای گرفت و بعدهم که بیان کرد:
-خواهش میکنم قابلتو نداشت!
اون باز سرگرم کارش شد و من باز باخودم افتادم به هول ولا و رو دوتا چهارتا که آیا بگم آیا نگم که باردارم.
کدومش صحیح بود!؟
#پارت_۶۶۰
🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
اون باز سرگرم کارش شد و من باز باخودم افتادم به هول ولا و دو دوتا چهارتا که آیا بگم آیا نگم که باردارم.
کدومش صحیح بود!؟
هر وقت تو همچین موقعیتهایی قرار میگحرکت کردم از خودم متنفر میشدم بابت اینکه چرا قدرت تصمیم گیریم فلج میشه و دیگه نمیتونم یه انتخاب خوب داشته باشم.
من هنوز احساس میکنم پای حیاتمون لقه…
و وقتی یه زن همچین حسی داشته باشه و فکر کنه موندگاریش توی یه زیستن بسیار هم نیست،احساس میکنه بارداری غلط اندر غلط…
مثل من…
مثل من که گاهی تمایل داشته یا ناخواسته از خودم میسؤال کردم خب وقتی تهش قراره ازش جدا بشم پس چرا باید بچه دار بشم !؟
اما تهش که چی ؟!
اون بفهمه وحشتناکتره…
واسه یک ان قلبمو زدم به دریا و قصد کردم بالاخره حرفمو بزنم.واسه همین اسمش رو بازهم آوا زدم و پرسشی بیان کردم:
-نیما…؟
اینبار سرش رو بالا گراهی شد و مستقیم به صورتم خیره شد و گفت:
-بله
باز تامیل داشتم حرف بزنم پشیمون شدم.هی حرفم میومد نوک زبونم و هی پشیمون میشدم.نفس عمیقی کشیدم و اضافه کردم:
-هیچی…هیچی …
بهشدت زود اضافه کرد:
-حرفتو بزن…چی میخوای بگی!؟ هان ؟ بگو… راحت باش
نه! من همچنان سخت بود واسم اضافه کردن این حرفها برای همین خیلی زود اضافه کردم:
-هیچی میتمایل داشتم بگم چیزی میخوری برات بیارم؟
چایی ای قهوه ای…هان؟
سرش رو به طرفین تکون داد و اضافه کرد:
-نه.ممنون …نمیخورم!
نفس عمیقی کشیدم و با قد بلند شدن از روی مبل بیان کردم:
-باشه! بهشدت خب من میرم بالا…خستمه!
نگاهش به صفحه ی لپتاپش بود و حتی تو همون حالت هم اضافه کرد:
-باشه برو !
و من باز تهش نتونستم حرفم رو بزنم.
انگار حتی بیان کردن این حرفها هم از اضافه کردن گذشته ام واسم سخت تره!
چند قدمی به سمت جلو راهی شدم اما بعد دوباره ایستادم.
یادم اومد که هربار چیزی رو از اون مخفی میکردم بعدش آسیب میمشاهده کردم از نگفتنش.درست مثل داستان و ماجرای سهند که شاید اگه درموردش به نیما میگفتم هیچوقت اون الم شنگه رو راه نمینداخت !
نگاهی به نیما انداختم.
اگه میمتوجه شد باردار بودم و بهش چیزی نبیان کردم واکنشش چی از آب در میومد !؟
نفس عمیقی کشیدم و از پله ها بالا رفتم و خودمو رسوندم به اتاق…
یه راست به سمت کمد رفتم و بازش کردم.
برگه ی آزمایش رو از زیر انبوه لباسها بیرون آوردم و نگاهی بهش انداختم.
بهآرامی لب زدم:
” باید به نیما بگم یا نه ؟!خدایاااا…من باید چه غلطی بکنم ؟”
آهی کشیدم و دستم رو گذاشتم روی شکمم.
بقول مادربزرگم ماه که همیشگی قرار نیست پشت ابر بمونه…
بالاخره که این شکم بالا میومد!
صوتی قدمهای نیما و باز شدن در رو که شنیدم دستپاچه و هول با رنگی پریده بسیار زود اون برگه ی آرمایش رو پیش از اینکه ببینش انداختم زیر تخت و با پا هلش دادم به عقب.
در رو بست ولی فکر کنم به وضوح متوجه این کف دستپاچگی و بهم ریختگی و آشفتگی من شده بود.
اومد سمتم و متعجب و با شک نگاهم کرد و سؤال کرد:
-تو خوبی !؟
نفس عمیقی کشیدم و با همون کف دستپاچگی ای که همچنان درگیرش بودم گفتم:
-آره آره خوبم!
بلند شدم و برای اینکه توجهش سمت زیر تخت نره به سمت آینه حرکت کردم.
شونه ی چوبی رو برداشتم که موهام رو کمی صاف کنم و بعدهم اضافه کردم:
-کارت تموم شد!؟
همونجا ابستاده بود و همچنان با شک منو نگاه میکرد.
سری جنبوند و گفت:
-آره تقریبا ! فقط…اومدم بپرسم چی میخوری زنگ برنم سفارش بدم!
شونه رو کنار گذاشتم و به سمتش دفتم.
سعی داشتم دیگه خودم رو کف دستپاچه نشون ندم و امیدوار بودم موفق باشم.
روبه روش ایستادم و پرسبدم:
-گشنه ای !؟
بهشدت آروم جواب داد:
-آره…
من من کنان اضافه کردم:
-میخوای من املت درست کنم!؟ نمیدونم بهتر از اون چیری که میخوای سفارش بدی هست یا نه اما…
حرفم تمدم نشده که بسیار زود گفت:
-آزه آره درست کن! من دستپخت توورو ترجیح میدم
لبخندی تصنعی زدم و حین رد شدن از کنارش اضافه کردم:
-باشه پس من میرم درست میکنم.دیگه نیازی نیست زنگ بزنی…
همین که خواستم سمت در برم مچ کف دستم رو گراهی شد و نگه ام داشت …
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن