🌓🌓 دختر نسبتا بد🌓🌓
آوای زنگ که توی خونه پیچید، فورا به سمت آیفون راهی شدم.
میخواستم با جفت دیدههای خودم ببینم و تا نمی دیدم باورم نمیشد که پگاه راست اظهار کرده و جدی جدی اومده شیراز.
ولی خودش بود.خود خددش!
مگه اینکه فرض و بنارو براین بزاریم که خدا ددتا پگاه خلق کرده باشه!
نفس عمیقی کشیدم و با براشتن گوشی بیان کردم:
-خوش اومدی عزیزم.بیا داخل!
درو براش باز کردم.خم شد و دسایل ش رو برداشت و اومد داخل.وسایلش رو دو طرف گذاشت و به محض متوجه شدنم دستهاش رو از هم باز کرد د دوید سمتم.
ناخوداگاه با دیدنش لبخند عریضی زدم و آغوشم رو به روش وا کردم.
پرید بغلم و کف دستهاش رو به دور تنم حلقه کرد و منو محکم به خودش فشرد و اظهار کرد:
-واااای بهار بهار بهار…دورت بگردم من آخه چقدر قلبم واست تنگ شده بود قربونت برم!
وای خدا باورم نمیشه واقننی پیش توام خیلی قلبم برات تنگ شده بود بهار خیلی!
چقدر حالا که کنارم بود بیشتر از همیشه بیقراریمون رو حس میکردم.
کف دستمو روی کمرش کشیدم و اضافه کردم:
-منم عزیزم…منم بهشدت دلم واست تنگ شده بود
بس هوا ازم جدا شد.قیافه ای شاکی به خودش گحرکت کرد و گفت:
-درووووغگو! سال به سال رنگ نمیزنی…پیام هم که قربونش برن هر ماهی یکی مجدداً.
بعد ادعای دلتنگی هم داری!؟
شرمنده و خجال نگاهش کردم و اضافه کردم:
-هرچی بگی حق داری
کوتاهی و کم سعادتی و بیخبری و همه و همه از من بوده!
من تاخرخره از شما عذر میخوام…
ریز خندید و اظهار کرد:
-باشه بابا…میبخشمت! هرچی میکشیم اط قلب لامصبمونه دیگه…
بسوزه پدر بخشندگی!
خودم وسایلشش رو برداشتم و بعدهم گفتم:
-خب حالا خانم بخشنده بیا بریم من به تو یه چایی خستگی درکن بدم که سوال بسی فراوان ازت دارم…
کفشهاش رو از پا درآورد و دوید سمتم و خودش رو بهم رسوند.حتی چندقدم رفت جلوتر و بعد درحالی که عقب عقل میراهی شد تا من پا جای قدمهاش بزارم جویا شد:
-میگم بهار…چرا تو هی به روزگار دلبرتر میشی و ما هی روزبه روزگار تخمی تر!؟
لبخند زدم و وسایلش رو گذاشتم یه گوشه و اضافه کردم:
-لووووس! تو کجا تخمی شدی!؟ به این دلبری…
سر انگشت اشاره و شستش رو بهم چسبوند و اضافه کرد:
-اما خدایی عالی بودی و عالی تر شدی…از اندامتم هم نگم که واویلااااا…
من که دخترم هوایی شدم خدا به داد پسرای شیرازی برسه!
من باز لبخند زدم و اظهار کردم:
-خدا به داد پسرای تهرونی برسه با تو و این زبونت.
بشین من برم چایی رو بسارم!
من به سمت آشپزخونه رفتم و اون محو تماشای دور اطراف انگار که تازه مورد مهمی رو یادش اومده باشه گفت:
-راستی بهار… خانوادت گنج پیدا کردن !؟
از توی آشپزخونه جواب دادم:
-چی گنج؟نههههه! گنجمون کجا بود!
اشاره ای به دور اطراف کرد و اظهار کرد:
-بیخیال بهار…این خونه خونه ی از ما بهترونه .
محله ی بالا شهر…با نمای کلاسیک…عین یه کاخ کوچیکه که یه پرنسس هممسیر با شاهزادش ساکنش هستن.
تو اظهار کردی اجاره نشینه مادرت.
پس داستان اینجا چیه!؟
خب…این همون قسمت سخت رو به رو شدن با پگاهی بود که هیچی از زندگی جمشاهده کرد من با پسرعموم نیما نمیدونست.
سینی به دست از آشپزخونه اومدم بیرون و بعد اضافه کرد:
-بیا بشین تا برات توضیح بدم!
اومد سمتی که من بودم.
مانتو و شالش رو درآورد و انداخت کنار و بعدهم رو به روم روی کاناپه به صورت چهارزانو نشست و بیان کرد:
-خب بگو میشنوم…
لیوان چایی رو به سمتش گرفتم و پدسؤال کردم:
-پسر عموم رو یادته!؟ نیما.همون که گاهی میومد تهران ک فکر کنم تو یکی دوبار مشاهده کردیش…اگه اشتباه نکنم
یکم فکر کرد و بعد انگار که یهو مخش جرقه زده باشه و نیما اومده باشه تو ذهنش گفت:
-عه آهان آره…یادم اومد.همون یارو خوشتیپه که انگار برج زهرمار بود و خیلس هم پررو و بدخلق تشریف داشت
تبسم زدم و با تکون سرم گفتم:
-آره…همون..
یه شکلات یرداشت و بیخبر از همه چیز و همه جا پرسید:
-خب…بعدش…
لبخند زدم و بیان کردم:
-بعدش اینه که من باهاش ازواج کردم…
زیرا اینو اظهار کردم ناباورانه و بهت زده بهم خیره شد…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن