سر ظهر ما اسباب کشی داشتیم و کارای خسته کننده..
منو مولین وسایل سبکو حمل میکردیم
بابا و آریا { پسره دوستِ بابام } زخمت وسایل سنگینو میکشیدن
حنا خانم.. عن خانم، از گسرخوشی خیلی زیاد کمک نمیکرد..
مثل نفرتیتی زن آخناتون لم داده بود رو تک مبل راحتی و شربت پرتقال میخورد
کوفت بخوری ایشالا
انگار تافته جدا بافته ست
کارتنی که کتابای مورد علاقم داخلش گذاشته بودم برداشتم و سمت وانت راهی شدم
آریا: میدونستی شامگاهیه پیرزنایی؟
بدون اینکه نگاهش کنم کارتونو تو وانت گذاشتم و پشتمو کردم بش کردم
آریا: پشت نکن به اربابت دختر جون..
قشنگ برگرد جلوم زانو بزن..
لعنت بر شیطووووووون
داشت صبرمو لبریز میکرد
تیز برگشتم سمتش
باآوای کنترل شده اضافه کردم:
باهام حرف نزن
علاقه ای به حرف زدن با تو ندادم
پسره: به درکِ سیااااااااه.. اصن تو چه گوهی هستی که من بات حرف بزنم؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن