سری به تایید حرفش تکونی دادم
دندون قروچه ای کرد و با خشم اضافه کرد :
_دیدی گفتم میان سراغت ولی تو……
به اینجای حرفش که رسید عصبی دستی توی موهاش کشید و نگاه ازم گرفت
_آخه نمیمیل داشتم که از اینجا برم و ن….
یکدفعه با داد کشیدهی که زد
حرفم نصف نیمه موند و با ترس توی خودم جمع شدم
_نمیتمایل داشتی بری ؟؟
مگه نمیبینی چطور به خونت تشنه ان و میخوان ببرنت
کشیده شد و هراسون درحالیکه دور خودش میچرخید بازم با فریاد ادامه داد :
_واااای خدای من دیوونه شده
اومدن تا در خونت ، کافی بود در رو باز کنی اون وقت معلوم نبود چه بلایی سرت میاوردن بعد خانوم حرف من رو قبول نکرده از اینجا بره چراکه قلبش نمیتمایل داشته
بغض کرده نگاهش میکردم
من خودم حال خوبی نداشتم اون وقت اونم اینطوری سرم داد و فریاد مسیر انداخته
خوب دلم نمیتمایل داشت از این موقعیت شغلی خوب و زندگی که دارم دل بکنم و به این آسونی برم
فکر میکردم اشتباه فکر میکنه و هیچ چیزی نمیتونه باعث شه به من شک کنن و بیان سراغم
اما امروزگار با دیدن رئیسی که با چند نفر در خونه ام پیداش شده بود درک کرده بودم که هیچ چیزی توی این دنیا معلوم نیست
لعنتی نباید بخاطر اون دختر خودم رو توی دردسر مینداختم و به همچین کاری کف دست میزدم اما وقتی یاد خانوادش میفتادم دلم میسوخت
آره دلم براش میسوخت زیرا یه جورایی اون رو شامگاهیه خودم میمتوجه شدم خودمی که یه مدت زندانی نیما بوده و حال بدی داشتم
با یادآوری این موضوع قطره اشکی از گوشه چشمم چکید و کف دستم مشت شد
_تقصیر توعه !!
با این حرفم پاهاش از حرکت ایستاد و به سمتم چرخید
_چی ؟؟
سرمو بالا گراهی شدم و با نفرت و اشکایی که کنترلشون دیگه دست خودم نبود با بغض نالیدم :
_گفتم تقصیر توعه لعنتی بود
بهت زده کف دستش روی سینه اش گذاشت و اظهار کرد :
_من ؟؟
با بغض اشکامو پس زدم و با نفرت فریاد زدم :
_آره توعه لعنتی که اون همه بلا سر من آوردی که باعث شدی با مشاهده کردن حال و روز اون دختر خودم رو توی این دردسر بندازم
_ندرک کردم چه ربطی به من داره ؟!
کشیده شدم و درحالیکه با مشت های گره خورده ام بهش ضربه میزدم با حرص فریاد زدم :
_چی رو نمتوجه شدی ؟؟ اینکه من رو به چه حال و روزی انداختی که باعث شدی با دیدن هر دختری که اذیت شده یاد بدبختی های خودم بیفتم
من با مشت به سر و سینه اش ضربه میزدم
ولی اون بدون هیچ عکس العملی ایستاده و فقط نگاه میکرد
نگاهی که پر از حرف بود
میتونستم غم توی نگاهاش رو ببینم ولی برام اهمیتی نداشت
اینقدر زذمش که دیگه بند بند انگشتام درد میکرد و بی جون پاهام لرزید و نزدیک بود نقش زمین شم که کف دستاش دور کمرم حلقه شد و به خودش چسبوندم
و صداش خَش دارش توی گوشم پیچید
_هیس …اوکی آروم باش
میتمایل داشتم ازش جدا شم
ولی از بس ضعف داشتم و سرم گیج میراهی شد
که قدرت هیچ عکس العملی رو نداشتم
از خودم بیزار بودم
بیزار بودم که اینقدر ضعیف بودم که حتی نمیتونستم از خودم دفاع کنم
و یه جورایی از خودش به خودش پناه میبرم
نمیدونم چقدر توی آغوشش بودم
که روی مبل گذاشتم و درحالیکه کف دستی روی موهام میکشید
متوجه شدم زیرلب آروم با خودش زمزمه کرد :
_خدا منو لعنت کنه !!
سرمو به پشتی مبل تکیه دادم و چشمای متورم و قرمزم رو که بخاطر گریه زیاد اینطوری شده و درد میکردن روی هم فشردم
لحظه آخر دیدم وارد اتاقم شد
ولی اینقدر بی حوصله بودم که نخوام سر از کارش در بیارم و بی اهمیت بودم
بعد از گذشت چند دقیقه که صداهایی که از اتاق به گوشم رسید قطع شد حس کردم کنارم نشست
با حرکت نوازش وار کف دستش روی پوست گونه ام به خودم اومدم و بی جون نگاهامو باز کردم
دیدهاش افسردهش رو به چشمام دوخت و با مضطربی جویا شد :
_خوبی ؟؟
نمیخواستم زیاد نزدیکم بشه پس سرمو یه کم عقب کشیدم که متوجه شد و آزرده کف دستش رو برداشت
صوتمو با سرفه ای صاف کردم و با اینکه هنوز ترس داشتم اما به اجبار بیان کردم :
_خوبم …تو میتونی بری
_میریم اما با هم
اخمامو توی هم کشیدم
_اما من جایی نمیرم
بی اهمیت به حرفم قد بلند شد و بعد از چند دقیقه چمدون بزرگی رو از اتاق بیرون آورد
_وسایلت رو جمع کردم میریم پیش من
پس این مدت که توی اتاق بوده
داشته وسایل من رو جمع میکرده
_اما من نمیتو….
توی حرفم پرید :
_همین که اظهار کردم نمیخوام برم و دلواپس این باشم که در نبودم چه بلایی سرت میاد پس پاشو
نمیتمایل داشتم باهاش برم
اما از طرفی هم بعد از این اتفاقات میترسیدم خودم تنها بمونم
پس توی خاموشی فقط نگاهش کردم که کف دسته چمدون رو گرفت و به سمتم اومد و دستم رو کشید
اره دستم رو کشید و یه جورایی مجبورم کرد دنبالش برم بعد از اینکه خوب اطراف رو چک کرد که کسی نباشه
سوار ماشینی که نزدیکیای خونه پارک بود کردم و با سرعت تو خیابون افتاد
سرمو به شیشه ماشین تکیه دادم و بهش خیره شدم
و این فکر توی سرم میچرخید
که چرا هر چی میخوام از این مرد دور شم نمیشه و باز برمیگردم سر خونه اول و درست کنارش قرار میگیرم
نمیدونم چقدر خیره اش بودم
که نیم نگاهی سمتم انداخت و نمیدونم حالم رو چطوری دید که سوالی پرسید :
_راستی چیزی خوردی ؟؟
انگار حافظه ام رو پاک کرده باشن اصلا یادم نمیومد آخرین وعده غذایی که خوردم کی و چی بوده
_نمیدونم یادم نمیاد
سری تکون داد و چیزی ناضافه کرد
منم باز بی روح و سرد به بیرون خیره شدم
که طاما نکشید ماشین رو جلوی رستوران بزرگی متوقف کرد و میتمایل داشت پیاده شه که خسته لب زدم :
_من چیزی نمیخورم
کامل سمتم چرخید
_ولی باید یه چیزی بخوری آخه رنگ به رو نداری
خسته سرمو به پشتی صندلی تکیه دادم :
_حس و حال رستوران رفتن رو ندارم
برعکس همیشه که لج میکرد
و به زور و اجبار کاری رو که میمیل داشت انجام میداد
سری تکون داد و زیرلب زمزمه وار گفت :
_اوکی پس بریم !!
با حرکت ماشین دیدهامو بستم و خاموشی کردم
کم کم داشت خوابم میگراهی شد که یکدفعه با صوتی بسته شدن در ماشین به خودم اومدم
با کنجکاوی نگاهمو به اطراف چرخوندم
اینجا دیگه کجا بود که من رو آورده
شامگاهیه پارکینگ بود
اما پارکینگ کجا بود که اینقدر بزرگه
هنوز داشتم با کنجکاوی و خواب آلود اطراف از نظر میگذروندم
که در سمتم باز شد
و نیما جدی خطاب بهم گفت :
_بیا پایین که رسیدیم
هممسیر باهاش پیاده شدم
و تازه درک کردم توی هتل هستیم و بخاطر اینکه فکر میکرده من خوابم و نخواسته بیدارم کنه خودش وارد پارکینگ شده و نزاشته راننده پشت ماشین بشینه
همین که وارد سوییت شدم
با دوداما و استرس نگاهمو به اطراف چرخوندم و کف دستامو توی هم گره زدم
که نیما متوجه شد مشکلی هست
و چه مرگمه چون همونطوری که چمدونم رو به اتاق میبرد بلند خطاب بهم بیان کرد :
_اتاق برای تو …بعد اینکه غذا خوردی راحت استراحت کن کسی مزاحمت نمیشه
بعد از این حرف و گذاشتن چمدون توی اتاق
با عجله سمت تلفن توی سالن حرکت کرد و انواع مختلف غذا رو سفارش داد
روی مبل راحتی جای گرفتم
و گحرکت کرده خیره حرکاتش شدم
که چطور برعکس چند روزگار گذشته توی خودش غرقه و زیاد به پرو پام نمیپیچه
بعد از اینکه غذا رو توی خاموشی خوردیم
به اتاق راهی شدم و بعد از تعویض لباسام روی تخت دراز کشیده و بعد از ساعتها استرس و بیخوابی توی آرامش چشمامو بستم و غرق خواب شدم
یکدفعه خودم رو دیدم که توی جنگلی بزرگ گیر افتادم چرخی دور خودم زدم که رُزا رو متوجه شدم که توی باتلاق بزرگی گیر کرده و با التماس ازم میتمایل داشت کمکش کنم
_من اینجام تو رو خدا تنهام نزار
به سمتش حرکت کردم
_نترس کمکت میکنم
وحشت زده کف دستش رو به سمتم دراز کرد
_کف دستمو بگیر دارم بیشتر توی این لجن زار فرو میرم
با چشمایی که از ترس دو دو میزدن
نزدیک باتلاق توقف کردم و سعی کردم کف دستمو به سمتش دراز کنم
اما از بس فاصله زیاد بود نمیشد
و فقط کف دستم الکی توی هوا مونده بود
_اهههه لعنتی نمیشه !!
با تقلا سعی کرد خودش رو نجات بده که بیشتر فرو راهی شد
و صوتی وحشت زده اش توی تاریکی شامگاه پیچید :
_واااای نه نه خدای من !
با ترس آواش زدم و اظهار کردم :
_آروم باش دختر اصلا تکون نخور وگرنه بیشتر فرو میری
ولی اون از شدت ترس و بی اهمیت به حرفام
فقط تقلا میکرد تا خودش رو نجات بده
همین تقلا ها و تکون های زیادش باعث شده بودن بیشتر توی منجلاب فرو بره
وااای خدایا جلوی نگاهام داشتم نابودیش رو میمشاهده کردم
و کاری از کف دستم برنمیومد
روی زمین کنار باتلاق جای گرفتم و سعی کردم خودم رو بیشتر سمتش بکشم و دستش رو بگیرم
با جیغ و گریه اسمم رو فریاد میزد
با نفس نفس کف دست از تقلا کشیدم اینطوری بی فایده بود باید کار دیگه ی میکردم
وحشت زده نگاهمو به اطراف چرخوندم
با مشاهده کردن تکه چوبی که زیر درختی افتاده بود با مسروری قد بلند شدم و به سمتش هجوم بردم
بلندش کردم و با قدمای کشیده عقب گرد کرده و درحالیکه روی زمین میجای گرفتم تکه چوب رو با کف دستای لرزونم سمت رُزا گراهی شدم و قد بلند اظهار کردم :
_بگیرش زود باش
رُزا که حالا تا گردن توی باتلاق فرو رفته بود
کف دستش رو سمت تکه چوب جلو آورد اما از طرفی چراکه هم کف دستاش جون نداشت و هم یه خورده فاصله زیاد بود نتونست کاری بکنه
وقت زیادی باقی نمونده بود
با ترس فریاد زدم :
_زود باش دختر تو میتونی
غم زده نگاهم کرد
و کف دست لرزونش رو جلوتر آورد
ولی هیچ کاری از دستش برنیومد و بازم نتونست و جلوی چشمای گسرخوش شده ام بیشتر توی باتلاق فرو رفت
با مضطربی اسمش رو فریاد زدم
که یکدفعه با تکون های دستی از خواب پریدم و با ترس نگاهمو به اطراف چرخوندم
اینجا که اتاق نیماست
پس رُزا کو ؟؟
نیما که حالا کنارم لبه تخت نشسته بود
با دلواپسی نگاهش رو توی صورتم چرخوند و اضافه کرد :
_نترس داشتی خواب بد میمشاهده کردی
بدنم مثل بید میلرزید
لبهای لرزونم رو تکونی دادم و غمزده نالیدم :
_باید برم پیش رُزا اون به کمکم احتیاج داره
بدن بی جونمو روی تخت به سمت جلو کشیدم
و سعی کردم پایین برم
که بازوم رو گراهی شد و مانع شد
_کجا ؟؟
صحنه های توی خواب جلوی چشمام تکرار میشد
پلکی زدم و وحشت زده نالیدم :
_میخوام برم پیش رُزا
نزاشت و مانعم شد
_بخواب حالت خوب نیست
درمونده به سمتش چرخیدم
و شروع کردم خوابم رو براش توضیح دادن
_باید برم توی خواب ازم کمک میخواست
نگاهش رو به نگاهام دوخت :
_خیالاتی شدی فقط یه خواب بوده
نَم اشک به نگاهام نشست
_ولی توی خوابم حالش خیلی بد بود
دستش زیر نگاهام جای گرفت
و قطره اشکی که نمیدونم کی از گوشه چشمم چکیده بود رو گرفت
_دلواپس نباش فردا خبری ازش میگیرم
دلم شور میزد
تموم التماسم رو توی صدام ریختم و با بغض نالیدم :
_اما فردا دیره ….میشه الان یه خبری ازش بگیری ؟؟
چندثانیه کلافه نگاهم کرد
نمیدونم قلبش بخاطر حال بد و اشکام سوخت یا هر چیزی که گوشی رو از جیبش بیرون کشید و کشیده شد
تموم تنم نگاه شد و خیره حرکاتش شدم ببینم میخواد چیکار کنه
تموم بدنم میلرزید و استرس داشتم
استرس رُزایی که نمیدونستم چه بلایی سرش اومده
توی فکر بودم
که صدای جدی نیما درحالیکه داشت با گوشی صحبت میکرد باعث شد توجه ام به سمتش جلب شه
_آره الانم برو به آدرسی که برات میفرستم یه سر و گوشی آب بده ببین چه خبره
نمیدونم طرف مقابل چی بهش اضافه کرد
که صوتش رو بالا برد و جدی اضافه کرد :
_نه فردا نمیشه همین الان باید بری
پوووفی کشید و ادامه داد :
_دو برابر پول بهت میدم حالا چی… حله ؟؟
نیم نگاهی به صورت مضطرب من انداخت
و خطاب به شخص پشت گوشی جدی بیان کرد :
_اوکی پس زود باش
تماس رو قطع کرد
به سمتم اومد و کنارم قرار گرفت
_دیدی که بهش گفتم بره سراغش حالا دراز بکش بخواب !!
به حرفش گوش داده و دراز کشیدم
دستش رو نوازش وار روی موهام کشید
_آفرین حالا نگاهاتو ببند
نگاهامو که میبستم مدام تصویر رُزا و خوابی که متوجه شده بود توی ذهنم نقش میبست
نیما خواست از کنارم کشیده شه
که با استرس کف دستش رو گرفتم و درحالیکه دیدهامو باز میکردم بی اختیار لب زدم :
_نرو
با این حرفم ، بی حرکت موند و با تعجب نگاهش روم چرخوند معلوم بود هنگ کرده
معلومه که شوکه میشه وقتی که من برای اامان بار ازش همچین میل داشته ای کرده بودم و بیان کرده بودم پیشم بمونه
انگار چیز اشتباهی شنیده باشه
سرش رو جلوتر آورد و با تعجب پرسید :
_جانم ؟؟ چی اظهار کردی
دستش رو محکمتر گرفتم
_بیان کردم نرو پیشم بمون
توی تاریک روشنی اتاقم میتونستم برق چشماش رو ببینم
در تایید حرفم سری تکونی داد و اضافه کرد :
_باشه بخواب جایی نمیرم
با اطمینان از حرفش دیدهامو بستم و خودم رو به خواب زدم
اما هرچی میتمایل داشتم بخوابم نمیتونستم و یه چیزی آزارم میداد قلتی زدم که کف دست نیما توی دستم بیشتر کشیده شد
نگاهامو باز کردم که با مشاهده کردن نگاهای به خون قرار گرفته و خواب آلودش برای یه لحظه عذاب وجدان وجودم رو در برگراهی شد
و نمتوجه شدم چی شد که گفتم :
_میخوای توام دراز بکش
با این حرفم چشماش گرد شد و به کل گیجی و خواب از سرش پرید
دست آزادش روی سینه اش گذاشت و با تعجب سوالی سؤال کرد :
_با من بودی ؟؟
بخاطر خواب بدی که دیده بودم
کل سیستم بدنم بهم خورده بود و یه طورایی گیج و منگ میزدم و اعصابم بهم ریخته بود
در کل دچار سردرد شمشاهده کردی شده بودم
سر دردی که منشأش چیزی جز اون خواب بد نبود
پس بی حوصله در تایید حرفش سری تکون دادم و انگار توی حال و هوای دیگه ای غرقم آروم زمزمه کردم :
_آره بخواب !!
از خدامیل داشته کف دستمو رها کرد و پشت سرم دراز کشید از صدای نفس های عمیقی که میکشید معلوم بود تا چه حد از اونطوری نشستن خسته شده بوده
سعی کردم بخوابم و بیخیال همه چیزایی که دارن اطرافم چرخ میخورن و اتفاق میفتن بشم اما مگه میتونستم ؟؟
همین که چشمای لعنتیم رو میبستم باز همه چی از سر گرفته میشد و یه ترسی توی وجودم رخته میکرد
با قلبهره ای که وجودم رو به آتیش کشیده بود به عقب سمتش چرخیدم و نگاه درموندم رو توی صورتش چرخوندم
از سنگینی نگاهم بود یا هرچیزی
چشماش رو باز کرد
_بازم خوابت نمیبره ؟؟
با گوش دادن صداش جرأت پیدا کرده و لرزون سؤال کردم :
_نه چراکه زیادی دلواپسم …راستی اون آدمت تا کی بهمون خبر میرسونه ؟؟
_معلوم نیست گفت خودش زنگ میزنه
با این حرفش آزرده و بی پناه توی خودم جمع شدم
که یکدفعه بهم نزدیک شد و با اشاره ای به بازوش اظهار کرد :
_بیا سرت رو بزار
دوقلب نگاهمو توی صورتش چرخوندم
و نمیدونم اون لحظه چم شد که وقتی به خودم اومدم که سرم روی بازوش بود و توی آغوشش پناه گراهی شده بودم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن