خنده هام رو توی گلوم مهار کردم.
حتی خودمم متوجه نشده بودم کی و چطور پام رو بهش قفل کرده بودم تا ازم فرار نکنه.
– برندارم چی؟
کف دست خودش روی زانوم قرار گرفت و به عقب هولم داد.
– هیچ کار!
تبسمم کش اومد و با لجبازی مجدداً تمایل داشتم پاهام رو جای قبلی بزارم که مانع شد.
– آهو …من مردم! حواست به خودت باشه.
چینی به بینیم دادم.
– تا الان فکر می کردم زنی! بزار معاینهت کنم مطمئن بشم سرمون کلاه نرفته باشه به جای بابا یه مولین دیگه بهم قالب کرده باشن.
داشتم سعی می کردم بخندونمش.
می خواستم حتی ثانیه ای هم که شده از این حالت یوبس و سردش بیرون بیاد.
– بی ادب!
فقط همین؟ اینم شد جواب؟
زیر لب “نچ نچ” کردم و در گوشش پچ زدم:
– مدرک و امضای دکتری که عمل قشنگیی روت انجام داده رو داری که منو قانع کنه؟
متعجب نگاهم کرد.
– عمل دلربایی انجام ندادم.
از افکار زیادی مثبتش خنده ای کردم و کم مونده بود قهقه بزنم.
– خرج ختنه سوری هم افتاد گردنمون …داماد اینجوری نمی میل داشتیم، دلنشین خودتو انداختی بهمون.
پر رو بودن حدی داشت و من یک تنه تونسته بودم مرز های ادب و تربیت رو جا به جا کنم.
– میدونی خجالت چیه؟
سوال خوبی سؤال کرد.
مشخصا می دونستم ولی یاسر تنها کسی بودم که من به خاطرش تمام خط قرمز هامو زیر پا می ذاشتم و قلبم می خوای در برابرش آزاد ترین آدم روی زمین باشم.
– معلومه میدونم! حالا چون جای بابامی اینجوری باهات احساس راحتی می کنم.
دروغ اظهار کردن که کنتور نمی انداخت.
من حتی جرعت نمی کردم شوخی های با ادبی با بابام بکنم و چه برسه به این بحث های زیر شکمی.
– این کلمه رو هی تکرارش نکنی کمتر احساس احمق بودن بهم دست میده؛ به اسم بابات داری …
حرفش رو قطع کردم و جدی جدی نگاهش کردم
– دارم چیکار میکنم؟ سو استفاده یا چی؟ لابد پس فردا هم می ترسی از من و کار هایی که انجام می دم و حرف هایی که میزنم، حامله بشی!
بسیار روی خودش کنترل داشت که هنوز خنده روی لب هاش قرار گرفته بود، تونست جمع کنه.
– نصف شامگاه واسه بلبل زبونی انرژی از کجا اوردی؟ تو مگه هلاک نبودی؟
تلاشش برای عوض کردن بحث تحسین بر انگیز بود.
قلبم نمی خواست بیشتر از این اذیتش کنم و یه جورایی قلبم براش سوخت.
– خب از اولش می اظهار کردی قلبت می خواد همینجوری که هستم بخوابم، لازم نبود انقدر مقدمه چینی کنی که بحث به اینجا بکشه.
کف دستش رو زیر گردنم گذاشت و از خودش فاصله داد.
– جای تو اینجا نیست، اتاقتو بلدی یا مسیرنماییت کنم؟
ناسزا اضافه کردن حقش نبود چون اون هم بی تقصیر بود و فقط سعی می کرد من رو از خودش دور نگه داره.
اما هرچی که میشد اسمش رو گذاشت، من می میل داشتم تمام میل داشته های عاطفم رو با یاسر براورده کنم اما موقعت نبود همین امشب عقده هام رو خالی کنم.
لبم رو تر کردم.
– خیلی خب بابا، اخم هم نکنی مفهمم چقد کفری شدی ازم!
از جام سعی کردم قد بلند بشم.
کاش انقدر راحت به گرمای بدنش عادت نکرده بودم که حالا قلب کندن ازش سخت باشه.
تمام مدتی که حتی بابا زنده بود و یاسر توی خونه ما مثل عموم رفت و آمد می کرد من توی تخیلاتم باهاش رویا می بافتم و خودم رو با لباس عروس کنارش تصور می کردم.
حتی درصدی به فکرم نمی رسید که حالا به این نقطه از زیستنمون رسیده باشیم.
نا امید از کنارش بلند شدم.
در ذهنش گذراندن بهش باعث میشد مسائل بزرگ تر و غیر قابل حل شدن به نظر برسه و من از ارزو ها و میل داشته هام کف دست بکشم.
دمق رو بهش کردم و زیر لب زمزمه وار اظهار کردم:
– شب بخیر!
انگار تمام اشتیاق چند دقیقه قبل ازم پر کشید و با قدم آروم سمت اتاقم راهی شدم.
قبلش نگاهی به اتاق مامان انداختم و اون با همون حالت قبلی خوابیده بود.
بی جون به تختم پناه بردم.
عطر یاسر روی لباس هام نشسته بود و دلم نمی میل داشت هیچ وقت درشون بیارم یا حتی بشورمشون.
بالشتم رو جایگزین بغل یاسر قرار دادم تا خوابم ببره …
***
بوی دود اسپندی که توی اتاقم پیچیده بود باعث شد سرفه کنان چشم باز کنم و به مولین که بالا سرم از حرکت ایستاده بود نگاه بندازم.
– روزگار جمعه ای هم نمیزاری من بخوابم؟ این چه کاریه اول صبح؟
مولین به غر غر های من عادت کرده بود.
– پاشو دیگه لنگ ظهره …یاسر بیچاره یک ساعته منتظر توعه!
این که اول اسم یاسر از ضمیر “آقا” افتاده نکرد به چشم اومد ولی این که چرا منتظر منه بیشتر …
– واسه چی؟
بالاخره دود اسپند کم شد و مولین هم به حرف اومد.
– انسامان دایه گیان تموم شده، بهش گفتم اینجا پیدا نمیشه باید بره از ریجاب بگیره، د کشیده شو دیگه …
من حتی اگر هم امروزگار نمی خواستم سر به سر یاسر بزارم باز هم یه موقعیتی پیدا می شد که باهاشون تنها توی یه موقعیتی قرار بگیرم.
این که مامان چرا خودش با یاسر نرفت ریجاب قلبیلش قانع کننده بود اونم به خاطر این که مولین قلب خوشی از اون جاده نداشت.
با ذوق خاصی که توی حرکاتم مشهود بود بلند شدم.
گیرم که حالا موقعیتی پیش اومد و من مجبور میشدم به یاسر تنفس دهان به دهان بدم و محض اطمینان چند دوری مسواک زدم.
حاضر و آماده توی سالن حرکت کردم و یاسر که لباس هاش رو عوض کرده بود و رو به روی تلویزیون قرار گرفته بوو طرف من چرخید.
– بریم؟
کف دست روی شکمم گذاشتم.
– کجا با این عجله حالا؟ چیزی که زیاده انسامان …حداقل فرصت بده من یه شکلات بخورم.
سر سنگین فقط سر تکون داد.
از اون مقلب ادا ها که مثلا نمی میل داشت بهم رو بده که پر رو نشم.
لیوان چایی رو واسه خودم ریختم و طبق عادت توی داغ ترین حالت ممکن با شکلات سر کشیدم که مولین رو بهم کرد.
– زبونت از بیخ کنده میشه انقدر داغ میخوری!
من که حسابی حال کرده بودم، نیشم باز شد.
– از ته دلت بگو انشالله!
ضربه ای به بازوم زد و از توی کیفش کارت عاربش رو بهم داد و دم گوشم پچ زد:
– نزاری یاسر حساب کنه! خودت کارت بکش.
سری تکون دادم و از آشپز خونه بیرون اومدم.
– بریم دیگه من امدم.
یاسر از جاش کشیده شد سوئیچ و پالتوش رو برداشت.
جلوتر از من مسیر افتاد که پشتش حرکت کردم و به محض قرار گرفتن توی ماشین کف دست هام رو بهم هم مالیدم.
– از کی تا حالا انقدر هوا سرد شده؟
نیم نگاهی بهم انداخت و به لباسم اشاره کرد.
– از وقتی با یا تیکه پارچه نازک میای بیرون!
متفکرانه کف دست زیر چونهم گذاشتم.
– به نکته خوبی اشاره کردی ولی من از لباس گرم پوشیدن خوشم نمیاد.
شونه بالا انداخت.
– بخاری ماشین منم خرابه! مجبوری تحمل کنی.
کف دست به سینه قلبخور نشستم.
بیشتر انگار داشت باهام لج و لجبازی می کرد.
تا جایی که یادم می اومد همین دیروزگار بخاریش روشن بود و سالم کار می کرد.
– اشکال نداره، تو هم منو مظلوم گیر اوردی دیگه …
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن