با انگشت، لبه شال کمی رنگ و حریرم رو گرفت و بالا اورد.
– نازکه موهات از زیرش معلومه، مشکی بپوش!
ابرویی بالا انداختم و کف دست به سینه شدم.
– کدوم عروسی شامگاه میل داشتگاریش مشکی می پوشه؟ اصلا چرا برات مهمه؟ تو که جدی جدی بابام نیستی.
کلافگی توی نگاهش موج می زد.
من بچه بازی در می اوردم و خودم می دومستم اما یاسر همیشگی موظف بود مثل یک آدم بزرگ راهی شدار کنه.
– هنوز نه به داره نه به باره، عروسی مَنی چنده؟ عوضش کن آهو …دیگه تکرار نمی کنم.
جدی بود.
انقدر که من حتی اگر خودمم می تمایل داشتم، نمی تونستم حرفی بزنم.
تمایل داشت از اتاق بیرون بره که آستینش رو گحرکت کردم.
– اگر مشکی بپوشم و دولید منو نپسنده همینجا بیخ ریشتون می مونم …تو که خوشت نمیاد همش اذیتت کنم.
مچ کف دستم رو گحرکت کرد و از روی آستینش پس زد.
– قرار نیست هر ننه قمری از جاده برسه تو رو بدم بری! اگه خیالش تو سرته بنداز بیرون …یه کرم و چسب زخمی هم به گردنت بزن کبودیش دیده نشه.
می تمایل داشتم بخندم اما روم نمی شد.
– می ترسی کسی ببینه؟ اگر بپرسن کار کی بوده بگم شوهر مامانم یا ددی یاسر؟
چشم و ابروی مشکیش هرگز باعث نمیشد ذره ای از جدیت نگاهی کم بشه و من هر بار بیشتر و بیشتر جذب این اخلاقش می شدم.
– بگو نگاه نکنن به نیم وجب قد و پاچه ای که داری، شیطون هم درس میدی؛ اینم نماد درس عبرتته که دیگه هوس شیطنت به سرت نزنه.
حتی منتظر نشد من جوابی بهش بدم و بدون هیچ تریدی اتاقم رو ترک کرد.
از طرفی خجالت می کشیدم روی کبودی رو بپوشونم و از طرفی نمی خواستم مهر یاسر از روی گردنم پاک بشه و بی خیال فقط شالم رو عوض کردم.
چیزی به ساعت هفت نمونده بود که صدای آیفون اومد.
حتی نمی دونستم باید توی اتاق بمونم یا بیرون راهی شدم که مولین هول زده وارد شد.
– نیومدن تمایل داشتگاری دایه که، بیا بیرون ببینم چپیدی اینجا که چی؟!
آب گلوم رو قورت دادم و شالم رو روی سرم انداختم.
دفعه اولی بود که به صورت رسمی می اومدن میل داشتگاری و طبیعتا استرس داشت وجووم رو می بلعید.
مولین و یاسر مهمون داری کردند و اونارو سمت پذیرایی اوردن اما من هنوز در حال کنکاش این خانواده بودم.
می دونستم خانواده پر جمعیتین اما فقط پدر و مادرش و خود دولید اومده بودن.
توی همون نگاه اول یاسر اخم هاش توی هم راهی شد و با دیدن خجالت من پشت گردنش رو لمس کرد.
صدای همهمه باعث می شد کسی متوجه من پشت ستون نشه و فقط نفسم رو حبس کردم که بتونم بهشون سلام کنم.
از پشت ستون قدمی جلو گذاشتم و با دیدن من توجه به سمتم جلب شد.
– به به ببین کی اینجاست، علیک سلام عمو جان.
لبخند مصنوعی تحویل دادم و با نگاهی که سعی می کردم ازشون بدزدم جواب دادم:
– سلام.
مولین که می خواست یه جوری صورت گل انداخته منو تکذیب کنه خندید.
– این دختر من از بچگیش همینطوری خجالتی بوده، بفرمایید بشیند هنوز یخش آب نشده.
یه جایی نزدیک یاسر جای گرفتم.
دیگه همه فامیل از جریان یاسر باخبر بودن و کسی کنجکاوی بی مورد نمی کرد.
طبیعتا مثل هر مهمون دیگه ای بودن با این تفاوت که قصد دیگه ای داشتن.
کم کم بحث داشت به جاهایی می رسید که حس می کردم نباید اونجا بشینم و از سر و شرم و حیا باید توی آشپزخونه مخفی بشم.
با سفارش مولین برای اوردن چایی بلند شدم و لحظه آخر نگاه یاسر منو بدرقه کرد.
از توی آشپزخونه می تونستم یه چیزایی ببینم بدون این که کسی متوجهم بشه و در نگاه اول پسره رو با نگاه خریدارانه نظاره کردم.
هیچ ویژگی برتری نسبت به یاسر نداشت که بتونم حداقل چند ثانیه ای راجب آیندهم باهاش رویا ببینم.
قدش بلند بود اما خیلی لاغر …پوستش سبزه بود و صورتش رو حسابی تراشیده بود.
بسیار معمولی …
و در آخر باز هم یاسر چشمم رو گرفت.
بهشدت ساکت جای گرفته بود.
هرچند اون در حالت عادی هم بیشتر شنونده بود.
– نازارکم (نازنینم)، چایی رو نمیاری؟!
عادت نداشتم مامان باهام اینجوری حرف بزنه و یکم برام عجیب بود.
من تا حالا برای کسی جز بابام چایی نریخته بودم اما برام مهم نبود چون بالاخره من قرار نبود عروسشون بشم اما تا جایی که می تونستم خوش رنگ لیوان ها رو پر کردم و سینی رو برداشتم.
وزنش زیاد بود.
به سختی تعادلم رو حفظ کردم که خودم رو به سالن برسونم و آوای لرزش استکان ها توی سینی تمام چیزی بود که متوجه شده میشد.
یاسر با متوجه شدن وضعیتم از جاش بلند شد و سینی رو گرفت.
– بدش من سنگینه میریزی رو خودت!
زشت نبود اگر من چایی رو نمی چرخوندم؟
مامان که اصلا خوشش نمی اومد من بی کف دست و پا باشم رو به یاسر گفت:
– عه وا شما بشین، می خوام عروسش کنم یه چایی چرخوندن که این همه زحمت نداره.
اخم نامحسوسی توی هم کشیدم که یاسر روی مبل جای گرفت بار دیگر.
باید از کی شروع می کردم؟
اول سمت دایه گیان بردم و بعدش مادر دولید و با هزار شرم و خجالت رو به پسره خم شدم که با تشکری زیر لب چایی رو برداشتم.
کاش یه توف توش می نداختم که دیگه هوس خواستگاری به سرشون نزنه …
سینی رو روی میز گذاشتم و سر جام جای گرفتم که پدر دولید سرش رو سمت یاسر چرخوند.
– خب دیگه بریم سر اصل مطلب یاسر خان، شما نماینده طاهر خدابیامرزی با اجازه زن عمو …
یاسر از اونایی نبود که جلوی مهمون بی ادبی کنه اما بسیار سر سخت بود.
– خواهش می کنم، بفرمایید.
شروع به حرف زدن کرد.
من انگار کر شده بودم یا قلبم نمی تمایل داشت چیزی بشنوم و مدام نگاهم روی انگشت های یاسر که توی هم گره شده بود پیچ می خورد.
کاش به جای این پسرا میرزامقوا، اون اومده بود تمایل داشتگاریم، اون وقت من دیگه سر از پا نمیشناختم.
بین همهمهشون تنها تونستم آوای مادرش رو بشنوم اونم چون حرفی رو زد که باعث ورم کردن رگ گردن یاسر شد.
– بهتره این دوتا جوون برن با هم حرفاشونو توی خلوت بزنن، ما بزرگ تر ها که فقط به فکر خودمونیم.
واقعا ازم می خواستن باهاش تنها باشم؟
من حتی اسمش هم نمی دونستم که بالاخره با حرف مولینم متوجه شدم.
– آهو …کشیده شو آقا فرید رو راهنماییش کن اتاقت.
اتاقم؟
از جام کشیده شدم و قبلش ملتمس وارانه به یاسر چشم دوختم که پا روی پا انداخت.
– هوا خوبه امشامگاه، میتونید برید حیاط …
نفسم رو با خیال راحت فوت کردم و جاده افتادم که فرید هم پشت سرم اومد.
هوا با من حسابی یار بود که احساس سرما نمی کردم.
فرید خیلی ساکت و آروم بود.
از وقتی اومده بود حتی یک کلمه از دهنش بیرون نمی اومد.
– نمی خواید چیزی بگید؟!
بالاخره سرش رو بالا اورد که باهام نگاه تو دیده بشه.
با فاصله ازم روی پله ای نشسته بودم جا گحرکت کرد و سری تکون داد.
– شرمنده من زیادی خجالتی ام.
چینی به بینیم دادم.
مهمون نواز خوبی نبودم.
اصولا اگر یه نفر به قلبم نمی نشست همون موقع با خاک یکسانش می کردم ولی چون آشنا و فامیل بودن اصلا روم نمی شد.
– به هر حال اینجا خجالت به دردتون نمی خوره، اگر حرفی دارید من میشنوم وگرنه برگردیم داخل … یک کلام خلاصشون کنید و تموم.
هول زده عرق پیشونیش رو پاک کرد.
تا همینجا هم خیلی خودم رو نگه داشته بودم.
– شرمنده …اما از وقتی مشاهده کردمتون یه چیزی داشت اذیتم میکرد و خب دلم نمی خواد اون چیزی باشه که تصور میکنم.
بی تفاوت سؤال کردم:
– چی؟
ولوم صوتش پایین اومد.
گمون می کردم توی صورتم عیب و ایرادی پیدا کرده یا کبودی گردنم رو متوجه شده باشه.
– راستش یاسر خان از وقتی اومدی انگار زیاد به این وصلت راضی نیست و زیادی روی دختر خوندهش حساسه به گمونم …
نذاشتم به حرفش ادامه بده.
– حدس و گمانتون رو برای بعدا بزارید، اون چیزی که شما فکر میکنید نیست …ضمنا اونی که باید تصمیم بگیره منم نه یاسر و مولینم.
سرش رو آروم تکون داد.
– خب شما نظرتون چیه؟!
شامگاهیه بچه هایی شده بود که پشت مادرشون قایم میشن و از رو به رو شدن می ترسن.
این مدل پسر ها رو هیچ وقت نمی پسنمتوجه شدم.
شاید اگر خدایی نکرده یه روزگار هم توی جهان بود که من بختم باهاش زیر یک سقف حیات کنم نمی تونستم یک ثانیه هم این راهی شدارش رو تحمل کنم.
– نظر من از اولش مشخص بود …فعلا برای من ازدواج زوده و تصمیمش رو ندارم، ولی بهتره این حرف ها بین خودمون بمونه چون دوست ندارم غرور شما و من جلوی خانواده هامون خورد بشه.
کف دستی پشت گردنش کشید و از روی پله بلند شد تا مقابلم بایسته.
– مطمعنید؟
چی راجب خودش فکر کرده بود؟
کشیده شدنش باعث نمی شد نظر من عوض بشه و بخواد قد و قوارهش رو به رخم بکشه.
– بله مطمعنم! بگید به تفاهم نرسیدیم برای جفتمون بهتره …
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن