پنیر بهانه شد.
جلوی یخچال از حرکت ایستادم و از حرکت ایستاد.
در شیشه تصویر پنجههایش را میدیدم که میان موهایش چنگ شده!
اگر نمیترسید، این حال آشفتهاش برای چه بود؟!
– اصلاً بحث ترس نیست! میخوای باز بشینم پشت اون فرمون کوفتی که یکی دیگه رو به کشتن بِ…
آیدا میاضافه کرد هیچگاه حرفی از تصادفش نمیزند!
پس آن تصادف، آن کما، آن پشت فرمان نجای گرفتنها، برای این بود؟
منتظر ادامه بودم، نمیدانم چرا!
امّا سکوت کرد، دیدهدر چشمم!
دو سمت شیشه بودیم، در نگاهِ برّاقِ آشنایش ترس میمتوجه شدم، عجز و کلّی حرف نابیان کرده، کلّی فریاد خفهشده که داشت گلویش را پاره میکرد تا بیرون بزند…
حال این روزهای خودم!
گوشهای تیزشدهی شاگرد مغازه و نگاه متعجب فروشنده به خودش آوردَش.
دور زد و خلاف جهت، تا نزدیک خروجی راهی شد.
در یخچال را که میبستم زیر دلم تیر پردردی کشید، اولش خیال کردم فشار گرسنگی است امّا تبدیل به پیچ که شد ترسیدم…
نگاهم دوری میان قفسهها زد!
وایوای!
نبود!
اگر اصلاً نداشته باشد؟
– خانوم اگه پنیر خوب میخوای، پنیر فلّه دارم، گوسفندی، تازه… مال محلّ خودمونه! مطمئنم آقات خوشش میاد!
پسرک در بازارگرمی رو دست نداشت!
دیدهِ مضطربم تا مرد کنار در رفت، بعد هم پیچ اِل شکل مغازه. آخرین امیدم به آن پشت بود،
– نه! نمیخواد!
سرسری گفتم. تا رو گراهی شدم، صورتم از درد مچاله شد. محل ندادم.
نمنم جلو میحرکت کردم.
از صبح قلبدرد لعنتی داشت اخطار میداد!
امّا تاریخ ماهانهام این نبود!
بیشتر از یک هفته باقی بود!
– آیی!
با جاری شدن مایع گرمی که پایین شکمم حس کردم، لب گزیدم و تقریباً دویدم!
#پارت_504
– خانوم اونور انباره، چیزی میخوای بگو برات بیارم؟
به سرعت پیچ را داخل پیچیدم.
راست میبیان کرد!
بنبستی که کلاً سه قدم هم نمیشد.
روی قفسهها به جای جنس، کارتن بود که روی کارتن انبار شده و؟
همانی که میمیل داشتم…
آن پَساپشت، لای کارتنها… انگاری جنس ممنوعه باشد، آخر قفسه چیده بودنش،
فقط هم یک مدل.
مشامگاهّک بزرگ! سایز شب!
همان که به خارش میانداختم.
جهنم!
اگر بیرون میزد، آنهم از لباس او!
زنده نمیگذاشتم!
لعنتی! راست میگویند بدشانسی که میآید، تنها نمیآید، با ایل و تبارش بر سرت آوار میشود!
آوای پا میوارد شد!
حتماً پسرک است!
قبل از اینکه برسد، خم شدم که یکی بردارم.
یواشکی میبردم به پیرمرد میدادم که جدا حسابش کند، که کسی نبیند.
تا کف دستم به نوار رسید، یکی داد زد!
– آوای قاروقور پسره رو نمیشنوی، سرتو انداختی پایین میری؟
– هیع!
شانههایم که پرید خودش هم وحشت کرد!
– چیه! چته!
او که وارد شد کل فضای انبار پر شد، سینهی من هم!
نفسم سنگین بالا وارد شد.
دلم به تندی متروی همیشگی پرِ تجریش!
احمقانه تکیه زدم به قفسه که نبیندشان.
نمیدانم در صورتم چه مشاهده کرد! کمی، فقط کمی ملایمتر گفت:
– میگه انباره، توو انبار دنبال چی میگردی!
پارت_505
نگاه کف دستپاچهام به دنبال بهانه دور کارتنهای پر و خالی چرخ میخورد.
– هی… هیچی!
حرصش گحرکت کرد. پوزخندزنان نیمچرخی به کمرش داد.
– باز حرکت کرد رو فاز هیچی!
دنبال هیچی اونجوری دوییدی این پشت؟
یه نگا به خودت بنداز! ریخت و قیافت چرا…
خم شد روی صورتم، بیشتر به قفسه چسبیدم. نگاه ریز کرد و دقیق شد.
– باز چه گندی بالا آوردی که قیافهت عین گربهی شرک شده!
آب دهانم را بلعیدم.
– نِ… نمیدونستم با این سن و سال شِرک میبینین!
پوف بلندبالایی کشید، طعنه به طعنهام میزد.
– لازم نیس ببینم، شکر خدا زیستنم خودش یه کمدی تلخ شده! هم جادوگر بدجنس داره، هم فیونای مهربون!
مردک بیادب!
کدامش من بودم؟ جادوگر یا…!
– خانوم گفتم که انباریه!
پسرکِ فضول نزدیکتر شد. از پشت شانههای پهن او سرک میکشید، مبادا چیزی بلند کرده باشم!
– دَ… کف دستمال رولی میخواستم.
سفیدیِ بستههای دوقلوی دستمال از لای درز کارتن، در دیدهم بود. کارتنِ سرپُرش نشان میداد تازه باز شده.
– اونجا چنتا هست، همین مارکه، برو ببین، اگه کم بود بگو از این بدم.
تا پسرک چرخید با کف دست اشاره بزند، دور از دیده دو مرد، پدی که پشت تنم پنهان کرده بودم با احتیاط به قفسه برگرداندم.
– اونا کمه پسر!
نگاهم با تعجب بالا پرید،
– بیشتر میخوایم!
حتّی نگاهشان نمیکرد، آنوقت بیشتر میخواست.
داشت غرورم را میخرید؟
یا دوباره دستوقلببازیاش گل کرده؟
– فقط راما میخوای یا رومیزیام بردارم؟
از من جویا شد!
خیرهی چشمهایم، با ابروهایی درهم!
بدون تحقیر یا سیمجین!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن