پیرمرد بیخیالِ دانا و غرور پشت نگاهش، دخترک را هدف گرفت.
– دختری که روزگار عقد رفیقش، شوهرشو میکشه توو خلوت، اگه بدکاره نباشه یعنی دنبال حقّشه…حقّی که پایمال شده…
پیرمرد با بیرحمیِ تمام ادامه داد و دخترک بیتوجه به حرفهایش بینفس خود را به پدر رساند.
– من لقمهی حلال پدرمو خوردم پسر، نمیذارم حقّی به گردنم بمونه فهمیدی؟
آخرین تَشرش را رو به دانا گفت و پلکهای یاسین پرفشار بسته شدند.
– بابا قربونت برم، همه چیو برات میگم..
دختر زانو بر زمین سنگی کوبید و قرار گرفت زیر پای پدر…
– تو رو خدا فقط چشاتو از من ندزد…
آوای تقِّ استخواهایش ابروهای دانا را در هم پیچید، امّا دختر؟
خم به ابرو نیاورد…
دردش آمد امّا درد دلش؟
– باباجون، بی…بیا بزن توو گوشم…
دخترک التماسکنان کف دست انداخت بالای کف دست پدر و مرد مشتش را عقب کشید! پس زد، برای اامان بار فرشتهی کوچکش را پس زد…
– می…میخوای داد بزن سرم، اصلاً…اصلاً هر کاری دوس داری بکن بابا…
هقی زد و ناگهان بغضش ترکید.
– اما قهر نکن باهام بابا…بابا من بدون تو میمیرم بابا…
اشکهایش به پهنای صورت راه افتادند و نگاه دانا خیرهی پدر و دختر شد.
دم سنگینی گحرکت کرد و چیزی شامگاهیه حسرت، به سینهاش چنگ زد…
– بس کن حاجی! نه اینجا جاشه نه الآن وقت این حرفا!
#پارت_101
دانا بیطاقت سرپا شد، کف دستی پشت گردنِ دردناکش کشید و اخم ریخت.
دنبال حمایت نبود، حوصلهی بازیهای پدر را نداشت!
– اتفاقاً الآن وقتشه! مردی که زنشو سر سفرهی عقد میذاره و میُفته دنبال یکی دیگه، نعوذُ بالله توی مُستراح دنبال عبادت که نیست حرکت کرده پیِ…
“لاالهالّاالله” گویان دستی به صورت کشید و تن یاسین تکانی خورد.
چشم باز نکرد، فقط دست انداخت به چرخ ویلچر و عقب کشیدش.
– بابا! بابا باور کن اونجوری نیست…
دخترک که وحشت کرده چرخش را گراهی شد پلکهای تبدار مرد لرزیدند، عصبانی بود، ناامید، حتّی دلشکسته…
ولی دلش نمیآمد چرخ را بچرخاند و انگشتانِ ظریف و کوچک دخترکش را برنجاند.
– عشق که بیاد، وسوسه و گناهم دنباشن یاسین خان!
– چه دلدادگیی! چه کشکی! تمومش کن حاجی…
دانا عصبی جلو آمد و انگشتش پر خشم بالا پرید، مقابل صورت پیرمرد و گوشهای یاسین ناباورانه مشغول حلّاجی شدند!
– حکم کردی…بیان کردی باید صیغهش کنی…بیان کردی خطا کردی باید پای خطات بمونی…
کف دستش کفری، از دخترک تا برگهی بالای میز پرت شد و پیرمرد سری جنباند،
– بفرما…موندم…دیگه ححرکت کرد چیه!؟
– حق اولاد خطا کردنه و حق والد بخشیدن! ولی معصیت نه پسر جان…وقتی شرع حلالش کرده، چرا گناه، بگیرش…
– بس کنین! تو رو خدا بس کنین…
#پارت_102
دخترک دست بر گوش نشاند و عاجزانه رو کرد به پدرِ در خود مچالهاش!
سخت بود!
گوش دادن این بیعفّتیها برای یک پدر؟خودِ مرگ بود!
– بابا من و آیدا با هم حرف زدیم که…
پس آن خودخوریها، آن عاشقانهی پدر-دختری، آن خداحافظی گرم…وداعِ قبل از فرار بود!
چه خوب! شیرین همین را هم دریغ کرد و راهی شد!
– با کدوم آیدا عروس خانوم!؟
کنایهی پیرمرد نگاه دختر را تا در کشید، اظهار کرده بود هر طور شده میآید، صیغه را هم خواندند و نیامد!
– دختر مردم عقدش عزا شد! رگشو زد افتاد گوشهی درمونگاه! تازه میگی آیدا!
در راه که بودند، پیرمرد بسیار حرفها تحویلش داده بود، این یکی از همه دردناکتر بود!
دستش را به ضرب کشید روی چرخ و ویلچرش یکباره عقب پرید، دیگر تحمل نداشت!
آشفتهبازار این بالانشینها پرهیاهوتر از صبر و توانش بود…
– بابا بمون منم میام…
دختر تیز بپّا زد و دوید عقب، چنگی به کیفش زد و پا شتابزده کرد.
امّا یاسین حتی نگاهش نکرد، دکمهی آسانسور را فشرد و دختر ملتمسانه داد زد.
#پارت_103
– باباااا!
رسیده بود جلوی در که دست پیرمرد پیچید دور مچش و بالا گرفتش.
– ولم کنین حاج آقا!
دختر پیچی به مچ کف دستش داد و انگشتان پیرمرد پرفشارتر دور کف دست ظریف دخترک پیچیدند،
-حاج آقا نه و حاج بابا!
– بابا!
زمزمهی دختر کنایه داشت و آوایش درد…
بسته شدن درهای آسانسور را به چشم دید و تیلههای طوسیِ نمدارش با ناامیدی به پهلو چرخیدند.
نیمچرخی زد و با جسارت خیرهی پیرمرد سنگقلب روبرویی شد.
– کدوم بابایی رو مشاهده کردین که با عذاب بچهش خوشحال شه!
اشارهاش به بَلبشوی جاده انداخته و آن کجخند پیروزگارمندانهی گوشهی لب پیرمرد بود!
– به خونوادهمون خوش اومدی حوّا!
پیرمرد ابرویی بالا داد و کجخندش بزرگتر شد!
خوشش رسیده بود!
دخترک یا زیادی صادق بود یا زیادی گستاخ!
هر چه که بود، لااقل اهل تظاهر نبود!
– تنها خونه و خونوادهی من همون مردی بود که کشوندینش تا اینجا و شکستینش!
#پارت_104
نگاه دختر تا طبقهشمارِ آبی بالای در آسانسور حرکت کرد و برگشت.
خاموشیِ سنگین پیرمرد حرفها داشت و نگاهان نافذش؟
ترس میانداخت به جانش.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن