رمان خلسه پارت ۳۵

رمان خلسه:
۹۵پارت
سوار ماشین وی آی پی فرودگاه شدیم و وقتی راننده مقابل باغ پیاده مان کرد به هم نگاه کردیم و تبسم تلخی زدیم و هیجان را در چشمان او هم متوجه شدم.
مقابل در آهنی بزرگی توقف کرده بودیم که آنسویش خانه و باغی بود که پر از کودکی و لحظات مشترکمان بود.
معراج سرش را کشیده کرد و نگاهی به در و دیوار باغ کرد و اظهار کرد
_باورم نمیشه بعد از اینهمه سال برگشتیم و اینجاییم
_من چند بار اومدم، اما هیچوقت نمیل داشتم برم تو
_چرا؟
دقیق نگاهم میکرد و گویا جواب را میاطلاع داشت. نیازی نبود بگویم بدون تو دیده دیدن باغ را نداشتم.
_نمیدونم، بیا بریم در بزنیم

زنگ آیفون را فشردم و کمی بعد مرد مسن و باریک‌اندامی که از خاک لباسهایش مشخص بود باغبان است در را باز کرد.
_سلام خسته نباشین
_علیک سلام، بفرمایین
_من دختر آقای خبیری هستم، صاحب قبلی این باغ
_خب؟

معراج از بیتفاوتی و بداخلاقی مرد باغبان پق خنده ی آرامی کرد و سرش را جهت مخالف ما گرداند.
خودم هم خنده ام گحرکت کرد و اظهار کردم
_عمو ما میخواستیم اگه ممکنه یه گشتی توی باغ بزنیم
_معلومه که ممکن نیست، مگه قصر نیاورانه؟

اصلا فکرش را هم ‌نمیکردم که به چنین سد و مانعی بربخوریم و با استیصال به معراج نگاه کردم.
جلوتر رسید و رو به پیرمرد گفت
_حاجی صاحبخونه رو آوا میکنی یه لحظه؟
نگاهی به معراج کرد و بدون حرف در را بست و حرکت کرد.
کمی بعد مردی هم سن و سال پدرم در را باز کرد و رو به ما بیان کرد
_سلام دخترم خوش آمدید، ببخشید هاشم معطلتون کرده دم در
_شما ببخشید که مزاحمتون شدیم
معراج بیان کرد
_بعد از سالها قلبمون میتمایل داشت دوباره باغ رو ببینیم البته اگه مزاحم نیستیم و اجازه بدین
مرد با احترام مسیر را برایمان باز کرد و گفت
_البته بفرمایید متعلق به خودتونه این چه حرفیه

پشت سر صاحبخونه ی جمشاهده کرد وارد باغ شدیم و من همان ابتدای کار با دیدن عمارت و سنگفرش وسط درختها که منتهی به خونه ی مش حسن میشد دیدههایم پر از اشک شد.
معراج هم متاثر شده بود و با نگاهانی دلگیر دور و بر را نگاه میکرد. مرد صاحبخونه با مشاهده کردن حال ما تبسمی زد و گفت
_من میرم داخل عمارت مزاحمتون نمیشم، باغ رو بگردین بعد بیایین داخل یه شربت میل کنین

من با بغض سری خم کردم و معراج تشکر کرد. بعد از حرکت کردن مرد، به همدیگر چشم دوختیم و معراج به اشکهایم تلخ خندی زد.
_حس میکنم با ماشین مدت برگشتیم به سیزده سال قبل
_بسیار حس عجیبیه، هیچی تغییر نکرده فقط من و توییم که پیر شدیم
ریز خندید و اظهار کرد
_مگه هفتاد سالمونه دختر؟ اونوقتا بچه بودیم الان بزرگ‌ شدیم

از لحن شوخش قلبِ گراهی شده ام باز شد و بیان کردم
_پس بدو بریم سراغ درخت

سمت درخت راه افتادیم و قلب در دلم نبود که ببینم پیام سر جایش مانده یا نه. پای درخت که رسیدیم درگیر احساسات شمتوجه شدی شدم و به زور جلوی گریه ام را گحرکت کردم. معراج دور و بر را نگاهی کرد و اظهار کرد
_بنظر میاد هیچ کس نیست، بریم بالا؟

میهراسیدم دیگر آن چست و چالاکی مارال ۱۵ ساله را نداشته باشم و نتوانم بالا بروم. ولی وقتی معراج دستش را به شاخه ها گرفت و پایش را روی شیارهای تنه محکم کرد وسوسه شدم من هم دنبالش بروم و خودم را بالا کشیدم.
هنوز لابلای شاخه ها چیزی نمتوجه شده بودم و ضربان قلبم از هیجان بودن یا نبودنش بالا میرفت.
ناگهان معراج به شاخه ی کلفتی اشاره کرد و گفت
_باورم نمیشه، سر جاشه

از خرسندی کم ماند از درخت بیفتم و به‌سرعت کف دستم را به بازوی معراج گرفتم و سرخوشانه اضافه کردم
_کو؟
دست دراز کرد و شیشه ی کدر و خاک گرفته ای را که با طناب به شاخه بسته بود باز کرد و به سمتم گحرکت کرد و با صوتی خش داری اظهار کرد
_ایناهاش… پیامی که به‌شدت دیر به کف دست صاحبش رسید

شیشه را با کف دستهای لرزان از کف دستش گرفتم و جای پایم را روی شاخه محکم کردم تا نیفتم.
در فلزی شیشه را که زنگ زده بود بسختی باز کردم و کاغذ زردی را که درونش لوله شده بود بیرون کشیدم.
چند سطری نوشته بود و کف دستخط معراج را شناختم. با خواندن اامان سطر به گریه افتادم و لبم را گزیدم.

(مارال
متوجه شدم که پدرت موبایلت را گحرکت کرد و از آنجایی که از من برآشفته است ممکن است شماره ام را پاک کند. ما قرار است همین الان راهی تهران بشویم و چند روزگاری منزل ی عمویم بمانیم تا خونه اجاره کنیم. شماره خودم و خانه ی عمویم و آدرسش را برایت مینویسم تا در تماس باشیم و همدیگر را گم نکنیم. مواظب خودت باش دیده سیاه)

سیل اشک ولینم را برید و به هق هق افتادم. من چه ها کشیده بودم در حالیکه او چنین نامه ای برایم گذاشته بود!
برای اولین بار دیده سیاه خطابم کرده بود و چقدر از معراج مغرور بعید بود و چقدر بر قلبم نشست.

نگاه غمگینش را به چشمانم دوخت و گفت
_لحظه ی آخری که میراهی شدم و از پنجره نگام میکردی هم همینطوری گریه میکردی… و من به درخت اشاره کردم

وای بر من که متوجه اشاره اش نشده بودم و با دردِ رفتنش ضجه میزدم.
لابلای گریه گفتم
_من.. متوجه اشاره ت نشدم

مهربان و افسرده نگاهم کرد و اضافه کرد
_انگار تمام کائنات کف دست به کف دست هم داده بوده تا ما همدیگه رو گم کنیم

پر از درد نگاهش کردم و با صدای گراهی شده اضافه کردم
_بسیار سال بود معراج… به‌شدت طول کشید تا بیای

نگاه عمیقش و دیدهان قشنگی به غم قرار گرفته اش تا دل و روحم رسوخ کرد… آهسته گفت
_به‌شدت طول کشید تا بیای

چقدر نیاز داشتم آن لحظه در آغوشش فرو روم، اما بینمان فقط نگاه بود و زبانی بسته…

هنوز محو هم بودیم که با صوتی کشیدهی از جا پریدیم
_هی… بیاین پایین ببینم، اون بالا چیکار میکنین؟

خدایا، پیرمرد باغبان بود و مچمان را گحرکت کرده بود. از هولم پایم روی شاخه لغزید و در هوا معلق بودم که کف دستان قوی معراج محکم دور کمرم چفت شد.
_مواظب باش! اگه نمیگراهی شدمت الان یه چیزیت شده بود

درخت حسابی بلند بود و با آن سقوط امکان نفله شدنم زیاد!. در حصار بازوان معراج تکانی خوردم و گفتم
_حواسم پرت شد

_دِ بیاین پایین

پیرمرد کف دست به کمر نگاهمان میکرد و انگار که دزد گرفته باشد کم مانده بود پای معراج را بگیرد و پایین بکشد.
معراج رهایم کرد و با خنده بیان کرد
_بریم پایین تا زنگ نزده پلیس

موقعیت تراژی کمیکی بود و با دیدههای اشکی به وضعمان میلبخند زدم. معراج قبل از من پایین حرکت کرد و دستم را گراهی شد و کمکم کرد تا از درخت پایین بپرم.
به کلیشه ی افتادن در آغوشش از کشیدهی نیاز مبرم داشتم، اما به وقوع نپیوست و بجایش با باغبان بداخلاق چشم در نگاه شدم.
تمایل داشت تشر دیگری بزند که معراج مانعش شد و بیان کرد
_ببین عمو ما تو این باغ، روی این درخت بزرگ شدیم حق آب و گل داریم

به حرفش ریز خندیدم و پیرمرد هاج و واج نگاهمان کرد.
در همان حال رهایش کردیم و سمت منزل ی سابق مش حسن قدم برداشتیم.
_شوک دادی به مرد بیچاره
_منتظر بودم بگه مگه میمون بودین که بالای درخت بزرگ شدین

لبخند زدیم و اضافه کردم
_عجیبه که ناضافه کرد
_پتانسیل اظهار کردنش رو داره واقعا

خنده مان تا وقتی که مقابل منزل ی سابقشان رسیدیم ادامه پیدا کرد و با متوجه شدن ساختمان قدیمی که ساکنانش عوض شده بودند دوباره قلبمان گرفت.
چه روزگارها و شامگاه ها که جلوی ورودی آن خانه، کنار باغچه با معراج و مبینا و شیوا قرار گرفته بودیم و من با معراج کلکل کرده بودم.
چه روزگارها که در آن منزل بازی کرده بودم و سر سفره شان قرار گرفته بودم. و آن روزگاری که در اتاقش موقع خواب به لبش دست زده بودم و مچم را گحرکت کرده بود!
خاطرات… خاطرات با قدرتشان از پا درمیاوردند.

کل باغ را گشتیم و از انباری و آلاچیق تا ته باغ که آنجا آراز بغلم کرده بود و معراج دخلش را آورده بود، با احساساتی عمیق و شدید گذشتیم و اشکهای من به یادگار ماند روی خاکشان.
نزدیک عمارت رسیده بودیم که معراج ایستاد و نگاهم کرد و آرام گفت
_دیگه گریه نکن
و به‌شدت آرام ادامه داد
_بعد از این فقط باید بخنده این دیدهای……

بقدری به‌آرامی زمزمه کرد که انگار با خودش حرف میزد و بقیه ی جمله اش را نگوش دادم. کاش میگوش دادم این دیدههای چه؟!
نگاهش را از نگاهانم گرفت و تک سرفه ای کرد و به عمارت اشاره کرد
_دوست داری داخل هم بری؟

حس کردم عمدا حرف را عوض کرد و نتمایل داشت احساسش را بیشتر از آن بروز بدهد. مقابلش گیج و سردرگم بودم و هیچ فکری نداشتم که حسش به من عاشقی است یا رفاقت!

قبل از اینکه حرفی بزنم خانمی از در عمارت خارج شد و به در اشاره کرد که یعنی بفرمایید.
جلو راهی شدیم و با خوشامد گرم خانم خانه وارد شدیم.
منزل ام بود… خانه ای که در آن متولد و بزرگ شده بودم. خونه ای که پر از مادرم بود و با اامان قدمی که داخل گذاشتم حال خرابم خرابتر شد.
نوستالژی و برگشتن به مکانهایی که گذشته مان در آنجا مانده، حس عجیبی است. درد و غم و شادی و مشتاق دیداری، همه را یکجا حس میکنی و آشفته میشوی.
خاطرات بچگیم و نوازش های مادرم… روزگارهای بیماری مادرم و حرکت کردنش… همه و همه با نگاه کردن به فضای منزل، مقابل دیدهم جان گراهی شدند و گویی جانم را گراهی شدند!
کف دست معراج بود که با احتیاط حایل کمرم شد و اظهار کرد
_خوبی مارال؟… میخوای بریم بیرون؟

با بغض سری تکان دادم و گفتم
_نه زشته کمی بشینیم بعد بریم

با تعارف خانم و آقای صاحبخونه به سالن اصلی راهی شدیم و روی مبل بزرگ قرار گرفتیم و دختر جوانی با میوه و شربت برای پذیرایی آمد.

_پرویز خان خوبن دخترم؟
_خوبن ممنون
_سلام مخصوص برسونین از طرف من، بگین که انصاری به قولش عمل کرده و باغ رو تغییر نداده
_دیده حتما میگم. لطف کردین که اجازه دادین باغ رو بگردیم
_این چه حرفیه هر وقت قلبتون تنگ شد بازم بیایین حدس میزنم چقدر براتون مهمه اینجا

ته قلبم اظهار کردم مسلما نمیتوانی حدس بزنی… خاطرات مادرم و معراج در درونم غوغا بپا کرده بود.

وقتی از باغ خارج شدیم از معراج تشکر کردم و اظهار کردم
_اگه تو پیشم نبودی طاقت این بازمشاهده کرد رو نمیاوردم مسلما، فکرشم نمیکردم متوجه شدن خونمون اینقدر سخت باشه برام

معراج اضافه کرده بود فقط سه ساعت تا پرواز برگشت به تهران فرصت داریم و باید تند برگردیم. راننده ی ماشین فرودگاه بیرون باغ منتظرمان بود و در حالیکه شیشه ی خاک گراهی شده ی حاوی نامه را مثل شیئی قیمتی در دست گرفته بودم سوار شدیم.

**************

سفر کوتاه چند ساعته به تبریز، و یافتن نشانی از گذشته که برای هر دویشان ارزشمند بود مانند یک تراپی و تخلیه روحی بود. تخلیه ی فشارهای سیزده ساله که برای معراج قلبخوری و ناامیدی از مارال بود که توجهی به پیامش نکرده بود و دنبالش نیامده بود، و برای مارال که دلشکسته بود از معراجی که بیخبر راهی شده بود و هیچ‌گاه بازنگشته بود.
هر دو با دانستن حقیقت از سنگینی اوهام فارغ شده بودند و با دلی سبک و آسوده به تهران بازگشسریع.
معراج پرواز دیگری داشت و در فرودگاه ماند. مارال را سوار ماشین کرد و هنگامی که پشت سرش نگاه میکرد و احساساتش را به این دخترِ زیادی عزیز حلاجی میکرد تلفنش زنگ خورد.
مادرش بود. مادری که روزگارها بود ذهنش درگیر دختر پرویز خان و حضور دوباره اش در زیستن پسرش بود. از مبینا در مورد رابطه ی معراج با آن دختر سؤال کرده بود و او اضافه کرده بود چیزی بجز رفاقت در حرکت کردارشان ندیده است.
_نباید هم چیزی بیشتر از دوستی باشه، با چه رویی مجدداً از پسر من آویزون شده؟
_مولین چه آویزونی؟ داداشم که مشتاقتر از ماراله برای متوجه شدن اون
_تو نمیفهمی این چیزارو، بچه ای. یادت نمیاد پرویز کثافت و دختر از دماغ فیل افتاده ش چطور به برادرت تهمت زدن و از باغ انداختنمون بیرون
_مارال که تقصیری نداشت، گناه پدرو چرا پای دخترش مینویسی؟
_نکنه توام طرفدار این دختره ای؟ مبینا به روح بابات بد میبینی اگه بدونم باعث نزدیکی بیشتر اینا شدی

مبینا با تعجب به مادرش نگاه کرد
_وا
_بهر حال منکه نمیزارم این دختره پسر خلبانم رو صاحب بشه، اونموقع که فقیر بود اَخ و پیف بود، دزد بود، الان که هواپیما میرونه پدر و دختر چمبره زدن روش. دختره ی ترشیده میخواد خودشو بندازه به بچم
_مولین تو رو خدا بیخیال
_تو که عرضه نداری به فکر آینده ی داداشت باشی و یه دختر خوب که لایقش باشه براش پیدا کنی، اما خودم یه پرنسس براش پیدا کردم که نمیتونه رد کنه

مبینا که از هستی خوشش نمیامد پوزخندی زد و اظهار کرد
_پرنسسی که میگی هستیه؟
_آره کی زیباتر و خانم تر و اصیل تر از اون؟
_پوففف… مولین نخندون تو رو خدا

مبینا به آشپزمنزل راهی شده بود و الهه خانم مشغول طرح ریزی نقشه ای برای دور کردن مارال از پسرش شده بود.
قصد کرده بود مارال را به دورهمی دوستانه ای دعوت کند و هستی را بعنوان نامزد معراج به او معرفی کند.
معراج با متوجه شدن نام مادر بر صفحه ی گوشی اش ایکون پاسخ را لمس کرد و با مهربانی جواب داد
_سلام مولین
_سلام عزیز قلبم مادر فدات بشه خسته نباشی
_خدا نکنه، ممنون، خوبی؟
_خوبم میمیل داشتم شماره ی مارال رو ازت بگیرم

با گوش دادن اسم مارال از زبان مادرش تعجب کرد. مادرش قلب خوشی از مارال نداشت و شماره اش را میتمایل داشت چه کند عجیب بود برایش.
_چیکارش داری مولین؟
_میخوام دعوتش کنم خونمون
_منکه میل داشتم بگم بیاد نزاشتی الم شنگه راه انداختی، الان چطور شد؟
_مهمونی زنونست، از دلم اومد که اونم بگم بیاد طفلی مادر نداره. اصلا خودت بهش بگو، نمیخواد شماره شو بدی

بعد از اظهار کردن روز و ساعت مهمانی تماس را قطع کرد و معراج بیخبر از قصد و نیت مادرش شماره ی مارال را گرفت
_بله مهراچ؟

به مهراچ اظهار کردن مارال لبخند زد و یادش آمد که در گذشته چقدر عصبی میشد وقتی اینگونه خطابش میکرد.
_مهمونی دعوت شدی حاج خانم
_کی دعوت کرده؟
_مادرم

مارال میخبر داشت که مادر معراج از او چندان خوشش نمی آید ولی عمق فاجعه و نفرتش را نمیدانست. شاد شد از دعوتش و از اینکه میتوانست منزل ای که معراج در آن زیستن میکرد را ببیند.
_لطف کردن با کمال میل میام
_عصر چهارشنبه ساعت ۶ تشریف بیارید
_دیده
_چشمتون بی بلا

عصر روزگار چهارشنبه هدیه ای را که برای الهه خانم خریده بود برداشت و از خونه خارج شد.
معراج بیان کرده بود دورهمی زنانه است و پیرهن سرخابی تنگ و بالای زانویی پوشیده بود و موهای موج دار کشیدهش را روی شانه هایش رها کرده بود.
برای رفتن به خانه ی معراج و متوجه شدن مادرش هیجان داشت و با خوشحالی سوئیچ را چرخاند و ماشین را به سوی آدرسی که یادداشت کرده بود به حرکت درآورد.
قلبش میخواست کاش ممکن بود معراج هم خانه باشد اما میخبر داشت که نمیشود.
وقتی مبینا در را به رویش باز کرد در آغوش هم فرو حرکت کردند و مبینا به داخل هدایتش کرد.
خانه ی بزرگ و شیکی بود که درِ ورودی اش به سالن پذیرایی باز میشد و مارال توانست مهمانها را ببیند.
حدود ده نفری روی مبلها نشسته بودند و مشغول صحبت و پذیرایی از خودشان بودند.
مبینا مارال را سمت اتاقی راهنمایی کرد تا مانتواش را دربیاورد و خودش کنارش ماند.
اتاق بزرگ و نورگیری بود و کتابخانه ی بزرگی داشت. یک کاناپه ی راحتی بزرگ کنار کتابخونه بود و مارال معراج را روی آن مبل در حال کتاب خواندن تصور کرد.
قلبش تمایل داشت ممکن میبود و اتاق معراج را هم میدید. اما وقوعش دور از ذهن بنظر میرسید و به تماشای کتابهایی که متعلق به او بودند بسنده کرد.
جلوی آینه ی قدی لباسش را مرتب میکرد که الهه خانم وارد اتاق شد و نگاهی به سرتاپایش کرد.
از اینکه آن دختربچه ی تخس و افاده ای تبدیل به چنین خانم دلربا و ظریفی شده بود عصبی شد و احساس خطر کرد.
موهای مشکی پرکلاغی و پرپشت دختر و نگاههای مشکی درشتش میتوانست قلب هر مردی را ببرد و با خود فکر کرد که کاش این دختر این چشمها را نداشت!
اما هستی هم بنظرش خیلی دلربا بود و میتوانست با تلقین و اصرار، معراج را راضی به ازدواج با او کند.

مارال با دیدن الهه خانم تبسمی زد و جلو رفت.
_سلام الهه خانم
و دستش را بسویش دراز کرد و با محبت گونه هایش را بوسید.
با اینکه این زن از همان اول دوستش نداشت اما بهر حال مادر معراج بود و هر کسی و هر چیزی مربوط به او برایش عزیز بود.
الهه خانم با چشمانی که هیچگونه حسی را نشان نمیداد نگاهش کرد و گفت
_چقدر عوض شدی، خانم زیبایی شدی
_لطف دارین ممنونم، به‌شدت از مشاهده کردنتون مسرورم
_بیا عزیزم با دوستام آشنات کنم

مارال همراه الهه خانم و ‌مبینا به سالن پذیرایی حرکت کرد و با تک تک خانم هایی که بعضی همسن الهه خانم و بعضی جوانتر بودند کف دست داد و آشنا شد.
چند نفری با دقت نگاهش کردند و مارال کنار خانمی که مادر شوهر مبینا معرفی شده بود نشست.
بیشتر از مهمان ها و جو مهمانی حواسش به خونه بود و در هر جزئیاتش دنبال ردی از معراج میگشت.
میز ناهارخوری ای که مسلما معراج پشتش غذا میخورد و تلویزیونی که معراج مقابلش روی مبل مینشست و فیلم میدید. حس خوبی بود وارد شدن به خونه ای که محبت بزرگش آنجا زندگی میکرد.
مبینا کنارش نشست و دختر شیرینش هم خودش را به مارال نزدیک کرد. دخترک را بغل کرد و یادش وارد شد که این بچه دلدادگی معراج است و بیشتر در آغوش فشردش.
با مبینا و گاهی مادر شوهرش صحبت میکرد و گاهی شیرینی و آجیلی در دهان میگذاشت که با رسیدن دختری که تازه به مجلس وارد شده بود حرفش در دهانش ماسید.
هستی بود، هستی ای که نیست کرده بود ساکتشش را! اما تنها قوت قلبش نخواستن معراج بود و با این فکر که معراج در سفر شمال براحتی او را حذف کرده بود آرامش میکرد.
الهه خانم در حالیکه کف دست هستی را در کف دست گحرکت کرده بود او را به دو سه نفری که گویا نمیشناخشتاب‌زدهش معرفی کرد اما مارال بخاطر آوای موزیک صدایشان را نگوش داد. وقتی مقابل مارال رسیدند از جایش کشیده شد و شروع به احوالپرسی با هستی کرد اما با حرفی که الهه خانم زد وا حرکت کرد و پاهایش شل شد!
_مارال، عزیزم، هستی جون نامزد معراجه

به‌شدت سعی کرد به خودش مسلط باشد و کف دستهای لرزان لعنتیش را محکم در هم چفت کرد.
چطور ممکن بود این اتفاق افتاده باشد؟! معراج که هیچ شبیه پسری که تازه نامزد کرده باشد نبود،مبینا هم اضافه کرده بود برادرش هستی را نمیخواهد. پس این نامزدی چه وقت و چرا اتفاق افتاده بود؟!
با حالی آشفته و پریش تبریکی به هستی گفت و قبل از اینکه زانوان شل شده اش کم بیاورند قرار گرفت.
هستی و الهه خانم دور شدند و نگاه مارال روی کف دستهایشان که از هم جدا نمیشد ماند.
کاملا مشخص بود که مادر معراج چقدر این دختر را دوست دارد و کف دست عروسش را رها نمیکند.
تا اواسط مهمانی به زور دوام آورد و مدام تبسم زورکی زد. اما بیشتر از آن نتوانست و به مبینا گفت که حالش زیاد خوب نیست و اگر از الهه خانم و مهمانها بد نمیشود خداحافظی کند و برود.
مبینا با تعجب به رنگ پریده ی مارال چشم دوخت و بیان کرد
_رنگت عین گچ سفید شده، خوبی عزیز دلم؟
با آوای آرام اضافه کرد
_خوب میشم، فقط میخوام بی سر و صوت برم
مبینا دستش را گرفت و آرام بیان کرد
_پاشو ببینم چی چی رو برم با این حال؟

و مارال را دنبال خودش سمت اتاقی کشید. الهه خانم با هستی و مادرش مشغول بگو و بخند بود و مهمانها گرم صحبت بودند. وقتی وارد اتاقی شدند که مبینا درش را باز کرد، بوی خوش و آشنای معراج در بینی اش پیچید و متوجه شد که به اتاق او قدم گذاشته. با شوق و علاقه اطراف را نگاه کرد و با مشاهده کردن هواپیمای کوچک قدیمی معراج که در قفسه ی کمدش بود تبسم ناراحتی بر لبهایش قرار گرفت.
مبینا سمت تخت هدایتش کرد و نشاندش
_بشین اینجا برم فشارسنج بیارم فشارتو بگیرم
_خوبم نمیخواد

مبینا بی توجه به حرفش از اتاق خارج شد و مارال ماند و اتاق معراجش…
اتاق شخصی، که خصوصی ترین مکان هر کسی بود و مارال باورش نمیشد که روی تخت معراج قرار گرفته است.
نگاهی به تخت دونفره ی چوبی و ست روتختی آبی تیره کرد و کف دستی به بالش معراج کشید. خبری از مبینا نبود و بالشت را برداشت و بویید و بغلش کرد.
چقدر بودی همیشگی معراج را میداد. و بوی خوش خاصی که احتمال داد بوی شامپو یا ژل مویش باشد.
هنوز صورتش روی بالش بود که مبینا در را باز کرد و مارال به کف دستپاچگی بالش را سر جایش مرتب کرد.
اما مبینا بالشت برادرش را بغل مارال دیده بود و از اینکه حدسش درست از آب درآمده بود و بعد از سالها او هنوز هم عاشق معراج بود تبسمی بر لبش قرار گرفت. اما به روی خودش نیاورد و کنار مارال روی تخت نشست و دستش را گراهی شد.
_بزار ببندمش مچ دستت ببینم فشارت افتاده یا چته که رنگت یهو پرید

۹۹پارت
با یادآوری مبینا باز هم یاد هستی و حرف الهه خانم افتاد و قلبش تیر کشید.
تمایل داشت از مبینا جریان را بپرسد ولی هراسید که رسوا شود و مبینا پی به دردش ببرد. ناچار بیحرف قرار گرفت و فشار سنج را دور مچش بست.
_فشارت ۹/۵_ ۱۲ هست. فشار عصبیت بالاست نباید اینطور باشه، چی ناراحتت کرد؟
_هیچی مبینا من انقدر عادت به نازمو کشیدن ندارم پاشو بریم
_یکم دراز بکش روی تخت حالت بهتر بشه

بعد از حرفی که در مورد نامزدی معراج شنیده بود قلبش نمیل داشت روی تختش دراز بکشد. دلش مالولیل درد بود و به‌سرعت از روی تخت بلند شد و بیان کرد
_نه دراز نمیکشم، بریم از مادرت خداحافظی کنیم برم
ولی مبینا باز هم روی تخت هولش داد و اضافه کرد
_بشین ببین شبیه میت شدی اینطوری عمرا بزارم رانندگی کنی

و گوشی اش را به کف دست گحرکت کرد و با کسی تماس گرفت.
_الو داداش، سلام، کجایی؟…….. پیش کامیاری پس نزدیکی،‌ میشه یه سر بیای خونه؟

مارال از اینکه مبینا معراج را به خونه میخواند ضربان دلش بالا رفت و منتظر بقیه ی مکالمه ماند.
_نه مهمونی هنوز تموم نشده، فقط مارال یکم حال نداره منم نمیتونم راضیش کنم بمونه تا بهتر بشه، خودت بیا با تو نمیتونه لج کنه
معراج گویا دیگر حرفی نزد که مبینا فقط اظهار کرد “باشه خدافظ” و تماس را قطع کرد.
با خنده ی موذیانه مارال را نگاه کرد و گفت
_خب الان داداشم میاد مجبورت میکنه بشینی سرجات

با ناباوری نگاهش کرد و اضافه کرد
_آخه چرا اضافه کردی بیاد؟ حال من به اون بیچاره چه ربطی داره که کشوندیش اینجا؟
_ربط داره، شما تام و جری قدیمی هستین

از اصطلاحی که بکار برد هر دو خنده شان گرفت و مارال بیان کرد
_اصلا بین اینهمه خانم چطور میخواد بیاد تو خونه؟
_همواره از در حیاط میاد و از در تراس وارد اتاقش میشه، مهمونا رو نمیبینه

گویا مبینا فکر همه جایش را کرده بود و مارال با هیجان منتظر امدن معراج ماند و به این اندیشید که شاید هستی راضی نباشد نامزدش در اتاقش با دختر دیگری باشد.
با این فکر اخمهایش در هم حرکت کرد و تصمیم گرفت بعد از وارد شدن معراج از همان در تراس به‌سرعت بیرون برود.
قلبش آشوب بود و قلبش میخواست مبینا برود و بتواند تنها بماند و دل سیر گریه کند.
معراج را بار دیگر از دست داده بود و او دیگر متعلق به کس دیگری شده بود. باید هر چه زودتر از او دور میشد و در انزوای خویش به تنهایی و حسرتش ادامه میداد.
دختر کوچولوی مبینا صدایش کرد و او معذرتی تمایل داشت و بیرون رفت، و مارال تنها روی تخت معراج جای گرفته بود که در تراس باز شد و پرده کنار رفت و معراج وارد شد!
با مشاهده کردن مارال که مثل عروسکی با لباس سرخابی و موهای قشنگی مشکی روی تختش قرار گرفته بود و در عالم خودش غرق بود، سر جایش ماند و کمی او را خیره شد.
این حس محبت شمتوجه شدش به این دختر چه بود که اینقدر شیفته اش بود و دلش میخواست مدام ببیندش… آیا هنوز هم ردی از عشق گذشته در دلش مانده بود و آتش زیر خاکستر گر گحرکت کرده بود؟… هنوز در این فکرها بود که مارال حضورش را حس کرد و سرش را بالا گراهی شد و مقابل تراس مشاهده کردش.
سریع از روی تخت بلند شد و دامن پیمسیرن را هر چه میتوانست پایین کشید و با تته پته بیان کرد
_میبخشی بی اجازه اومدم تو اتاقت، مبینا آوردم اینجا خودشم الان میاد

از هولزدگی و سادگی دختر خنده اش گراهی شد و قدمی جلو راهی شد و بیان کرد
_مگه من و تو این حرفارو داریم دختر خوب؟ من چند بار بی اجازه اومدم تو اتاقت. چی شده؟ چرا حالت بد شده؟

هر دو سر پا مقابل هم از حرکت ایستاده بودند و گونه های مارال از نگاه معراج به موها و لباسش گل انداخت و با انگشتانش بازی کرد و گفت
_چیزیم نیست مبینا شلوغش کرد

با فاصله ی کمی که معراج مقابلش از حرکت ایستاده بود و با دلواپسی و مهربانی حالش را میپرسید قلبش تمایل داشت در آغوشش فرو رود و گرمای تنش را حس کند.
اما بیکباره با یاد هستی و قضیه نامزدی حالتش تغییر کرد و صورتش سخت شد و قدمی عقب حرکت کرد.
معراج متوجه تغییر حالش شد و با تعجب نگاهش کرد و اظهار کرد
_چیزی شده؟ کسی چیزی اظهار کرده ناراحتت کرده؟

با کلافگی دستی به موهایش کشید و نگاهش را از او گحرکت کرد و گفت
_نه… باید برم، مبینا چرا نیومد؟

معراج از طرز فرار مارال آشفتگیش را درک کرد و حدس زد که نکند مادرش کاری کرده که این دختر را برنجاند. یک قدمی را که مارال عقب راهی شده بود پر کرد و مچ دستش را گحرکت کرد و وادارش کرد تا نگاهش کند و گفت
_مارال…

دل مارال مثل گذشته ها با هر بار صوت زدن نامش زیر و رو میشد. چطور میخواست ازدواج معراج را تحمل کند؟ کاش اصلا پیدایش نمیکرد. زخمی که سالها پینه بسته بود را مشاهده کردار دوباره اش و نامزدی اش بار دیگر زخم کرده بود و اینبار خونریزی و دردش بیشتر بود.
اما در هر حال نتوانست به لحن معراج بیتفاوت باشد و با بغضی که در گلو داشت اظهار کرد
_راستی تبریک میگم
_چیو؟
بغضش را که بزرگتر شده بود و گلویش را میفشرد میل داشت فرو دهد و اضافه کرد
_نامزدیت با هستی… مادرت خبرشو بهم داد، چرا خودت نگفتی؟

معراج با حرف مارال تمام ماجرا را متوجه شد و دانست که حدسش درست بوده و مادرش دختر پرویز خان را با نقشه و قصد به این مهمانی کشانده و دلخورش کرده. مادرش برایش خیلی عزیز بود اما از این رفتارهایش هم خوشش نمی رسید و متاسف میشد.
نگاهی به چشمان مارال که قرمز شده بود و کاملا مشخص بود که برای گریه نکردن به خودش فشار میاورد کرد و اضافه کرد
_من با کسی نامزد نکردم و قصد ازدواج هم ندارم. مادرم خیالات خودش رو بهت گفته احتمالا

سنگی که از روی سینه ی مارال برداشته شد، به سنگینی کل دنیا بود انگار… نفسی که جایی ته ریه هایش گم شده بود رها شد و گویی زندگی به جانش بازگشت.
_اما… مادرت… پیش خود هستی اینو اظهار کرد، دختره هم تایید کرد
_خدا شفاش بده. ول کن اینو، تو بخاطر خبر نامزدی من غش کرده بودی؟

در چشمانش خنده موج میزد ولی از اینکه به نقطه ی درستی اشاره کرد مارال آب شد اما نم پس نداد و با سردی اضافه کرد
_اولا که چرا باید خبر نامزدی دوست عزیزم ناراحتم کنه؟ دوما من غش نکردم آقا مهراچ

معراج انگشتش را به کف دسته ای از موهای او کشید و موذیانه اظهار کرد
_مطمئنی دوست عزیزم؟

مارال مویش را از کف دست معراج کشید و اضافه کرد
_باید این عادت دست زدن به موهای منو ترک کنی

معراج دسته ای دیگر را بین انگشتانش گراهی شد و اضافه کرد
_چرا؟‌ مگه متعلق به شخص خاصیه؟

قلبش تمایل داشت بگوید همه ی جان و روحم متعلق به توست… سالهاست…
ولی میشد گفت؟ نه!

_من متعلق به کسی نیستم و قصد هم ندارم باشم
_همیشگی حرفامو زود تلافی میکنی دوست عزیزم
_کوفت و دوست عزیزم
_مگه خودت نگفتی؟ چرا برآشفته میشی؟

بلند ریز خندید و قلب مارال برای خنده ی دلپذیرش رفت.
_گفتم بله، اما ناضافه کردم عنشو دربیاری
_هین! بی ادب

هر دو میخندیدند و مارال هستی و الهه خانم و بقیه ی مهمانها را پشت در آن اتاق فراموش کرده بود.
معراج برایش با هفت میلیارد انسان روی کره زمین برابری میکرد و وقتی با او بود انگار دنیا در دستانش بود.