رمان خان پارت۱۹

گلناز

تو ماشین قرار گرفته بودیم ازش جویا شدم

آقا امیر.. کجا میریم؟ جایی قرار گذاشتین؟

امیر: همون امیر بگو.. اره.. قرار بود تهرانو بگردیم دیگه.. امروزگارم بیکارم.. سینما حرکت کردی تا حالا؟ دم سینما کلی هم خوراکی داره منم به‌شدت وقته نحرکت کردم

گلناز: نرفتم.. اما.. اما اگه بشه سر جاده بریم زرگری..

امیر: طلا فروشی؟ واسه س چی؟

گلناز: چند تا تیکه طلا داشتم .. شوهر خدا بیامرزم خریده بود.. اخه ما تو روستا رسم داریم رعیت هم که باشیم سر عروسی حتما طلا رو میخریم.. منم نگهشون داشته بودم واسه مبادا زیاد نیست ولی.. فکر کنم بشه باهاش یه خونه اجاره کرد

امیر تو فکر رفت و بعد با اخم اضافه کرد

امیر: لازم نیست.. واسه چی طلا رو بفروشی.. حقوق بگیر که شدی یه خونه برات اجاره میکنیم.. فعلا باش..

ته قلبم خالی شد.. چه اصراری بود که یه زن غریبه رو تو خونه نگه داره.. تازه اگه مادرشم میمشاهده کرد براش بد میشد.. هرچی هم که نیت خیر داشته باشه ولی مادرش لابد از اون پولداراس که به رعیت رو نمیدن.. خدا میدونه من منی کردم و اظهار کردم

نه.. خواهش میکنم بزارین همینکارو کنم.. نمیخوام مدیون بشم.. تازه مادرتونم هست.. نمیگه چرا کس و کار این دختره نیومدن دنبالش؟

امیر یه کم در ذهنش گذراند و بیان کرد

شرط داره..

گلناز: چه شرطی؟

امیر: طلا رو به من بفروش.. من ازت میخرم پولشو بهت میدم.. بعدم من خودم تا فردا میسپرم برات خونه پیدا کنن هر خونه ای که من پیدا کردم میری.. طلاهاتم دست من میمونه.. هر موقع کار کردی و پول جمع کردی مجدداً از من میخریشون..

گلناز: آخه نمیشه که..

نمیشه نداریم.. حرف حرف منه نه هم نیارم

از خدامم بود البته اون بیچاره فکر میکرد از دار جهان دو سه تا تیکه طلا دار و ندارمه نمیدونست یه بقچه طلا دارم و اراده کنم میتونم یه خونه بخرم… ولی خب.. این خوبیاشو مهربونیشو پسنمشاهده کردم .. معلوم بود آدم با شرفیه تبسمی زدم و گفتم

باشه.. شما بهتر میدونید

امیر: حالا میریم ناهار میخوریم.. بعدم میریم سینما.. منم از یه باجه به دوستم زنگ میزنم تا برات دنبال خونه باشه ..

گلناز: شما بسیار خوبی..

امیر با خنده بیان کرد

امیر: مثل اینکه تو گوشت نمیره نه؟ بیان کردم اینجا تهرانه ساده نباش به هیچکس و خوبی های هیچکس اعتمادنکن دختر.. اینجوری که شاد میشی یه درصدم احتمال بده طرف کلاهبردار باشه ..

گلناز: ولی من آدم شناسم.. آدم خوبی هستی..

گلناز

با امیر حرکت کردیم سمت سینما… تا حالا همچین جایی نرفته بودم نمیدونستم چه جور جاییه… با افراخان شهرو گشته بودم اما اون شهر کجا و این شهر کجا.. اون گشتن کجا و این گشتن کجا.. از تلفن عمومی به دوستشم زنگ زده بود که برام دنبال یه خونه ی خوب باشه.. وارد سینما شدیم برم خوراکی خریده بود کنارش که مسیر میراهی شدم همه خیال میکردن نامزدی چیزی هستیم… خدا لعنت کنه افرا خانو همین کنار هم قدم زدنو هم ازم دریغ کرده بود.. همیشگی یه قدم ازم جلوتر جاده میرفت.. حسرت به‌شدت چیزارو به قلبم گذاشته بود.. رفتیم تو جای گرفتیم

امیر: سینما گراندو دوست دارم… گه گاهی میومدم.. به‌شدت وقته نیومدم..

یه دفعه همه ی چراغا خاموش شد ناخودآگاه گفتم

وای..

امیر خنده ای کرد و بیان کرد

طوری نیست بابا الان دیدهت عادت میکنه..

پرده ی بزرگ روشن شد.. یه فیلم عاشقانه ی خارجی بود همه چی برام جمشاهده کرد بود آدمای توی فیلم آدمای تو سینما.. امیر.. حتی خوراکیا.. فیلم که تموم شد. اومدیم بیرون اظهار کردم

ولی دلم کباب شد… خیلی ناراحت بود..

امیر لبخند زد و گفت

نمیدونستم عاشقییه و غمناکه وگرنه میبردمت یه جای دیگه

گلناز: نه.. نه بابا بسیار خوب بود.. بهت مدیونم.. خیلی بهم خوبی میکنی..

امیر: اوف به خدا دیوونم کردی اگه یه بار دیگه بگیااا وسط خیابون ولت میکنم.. آدرس خونه رو هم که نداری..

ریز خندیدم و گفتم

باشه .. باشه.. دیگه نمیگم..

دستمو گراهی شد و منو برد سمت ماشین از این حرکتش کل صورتم سرخ شد برگشت نگاهم کرد دید عین لبو شدم…

امیر: ببخشید.. اخه اینجا درشکه چی هم داره گاهی بسیار بی حواسن میخواستم ناغافل بهت نزنن..

من که هول شده بودم و متوجه شده بودم با قرمزی صورتم بدجوری لو رفتم که خجالت کشیدم فوری گفتم

نه.. نه واسه اون نیست.. سرده.. هوا سرده..

کتشو در آورد انداخت روی دوشم…

امیر: بشین تو ماشین.. الان گرمت میشه…

از بغل نگاهش میکردم حواسش به رانندگیش بود تو قلبم اظهار کردم چه مرد امنی کاش یک هزارم این فهم و شعورتو افرا داشت.. اگه یک هزارمشو داشت من عاشقش میشدم.. بعد یهو از خودم خجالت کشیدم و به خودم گفتم بی چشم و رو گلناز.. شوهر داری انقدر بی حیا نباش از الان تا ابد فقط تویی و تمنا..

دم در رسیدیم امیر دو تا بوق زد تا علی آقا بیاد درو باز کنه.. یهو یه سایه از کنار درختای سپیدار کوچه تکون خورد قلبم ریخت و داد زدم…

یکی اونجاست..

امیر: کی؟ کسی نیست که..

از ماشین پیاده شد و به سمت جایی که اشاره کرده بودم راهی شد.. که یهو درختا تکون شمشاهده کردی خوردن و یه نفر پا به فرار گذاشت از ترس زبونم بند اومد امیر داد زد

کی هستی.. وایسا..

شروع کرد دنبالش دویدن.. منم از ماشین پیاده شدم اون آدم خیلی دور شده بود .. امیر تا وسط کوچه دوید اما بهش نرسید من که لال شده بودم چراکهم میلرزید و میخورد به هم.. تو دلم اضافه کردم بیچاره شدم.. افرا بود.. پیدام کرده.. افراست.. جز اون کی اینجوری زاغ سیاه چوب بزنه.. خدایا.. خدایا.. وسط کوچه افتادم رو زمین و جای گرفتم

امیر دوون دوون برگشت سمتم

امیر: چیشد .. گلناز.. گلناز…

بغلم کرد علی آقا درو باز کرده بود و هاج و واج بود

علی آقا: امیر آقا چیشده؟ حال گلناز خانوم بده؟ شما برید تو من ماشینو میارم..

امیر منو بغل کرده و به سمت امارت حرکت کرد..

امیر: چیشده گلناز ؟ترسیدی؟ فشارت افتاد؟ الان بهت سرم میزنم خونه سرم دارم دلواپس نباش…

با گریه بیان کردم

اون پیدامون کرد.. اون اومده….

امیر: اون کیه دختر ؟چی میگی ؟ لابد دزدی معتادی چیزی بوده… از چی ترسیدی؟؟

منو گذاشت رو مبل و حرکت کرد چند دقیقه بعد صدیقه خانوم با آب قند و امیر با سرم اومدن

صدیقه خانوم: ای وای چیشده مادر؟

امیر: بده به من صدیقه خانوم.. چیزی نیست ولگرد مشاهده کرده وحشت کرده.. شما برو.. برو مراقب بچه باش..

صدیقه خانوم با ترمشاهده کرد رفت…

افراخان

دو روزگار گذشته بود از دکتر اطلاعات دیگه ای در نیومد احمد در به در دنبال اون ماشین و اون آدم که دزد ناموس بوده میگشت.. نکنه گلناز از جاده به در.. نه .. نه امکان نداره… خونه سوت و کور بود مادر گلنازو از اون روز ندیده بودم قلبمم نمیخواست ببینم آمله خانوم فقط شام و ناهار درست میکرد و اصلا حرف نمیزد.. میدونست هرچی بگه میتوپم بهش.. احمددر زد و اومد تو

احمد: افراخان.. تمام روستاهای مجاورو گشتم.. از بالا تا پایین بلاخره درک کردم ماشین مال کیه.. مال پسر یکی از زمیندارای ده غربی، تو یه قدمیش هستیم.. روستایی هارو که میشناسی آدرس و شناسی از طرف ندارن

با خشم لیوانی که کف دستم بود و کوبیدم به دیوار و داد زدم

افراخان: روستایی های احمق پس چی میدونن؟ ها؟ چی میدونن؟

احمد: آروم باشین آقا.. منو که میشناسین.. پیداش میکنم…

افراخان: لازم نکرده تو کاری کنی.. بیشتر از این نمیتونی کشش بدی دو روزگار گذشته معلوم نیست دختره کدوم گوریه تازه اومدی میگی طرفو پیدا کردم ولی هیچ نشونی ازش ندارم؟

احمد: آمارشو دارم آقا.. دکتره.. مجرده… یکی دوبار بیشتر نیومده پدرش مرده.. از این به بعد اون سر میزنه موقع برداشت محصول حتما میاد سپردم بهمون خبر بدن

با خشم داد زدم

افراخان: دیوونه شدی مرتیکه ؟میدونی تا برداشت چه قدر مونده؟ هنوز اونقدر بی غیرت نشدم.. تا فردا بهت وقت میدم بفمی کجاس.. وگرنه خونت حلاله..

در صوت داد آمله خانوم با ترس و لرز اومد در و باز کرد و از جلوی در رفت کنار

ناز گل بود.. اومد داخل.. با متوجه شدنش خشم تموم جونمو گراهی شد سر احمد داد زدم

برو پی کاری که اضافه کردم مرتیکه.. آمله.. تو هم برو از روستایی تخم مرغ بگیر بیار

آمله خانوم با ترس و لرز بیان کرد

ولی خان تخم مرغ داریم..

داد زدم

بیان کردم برووو

با فریادم عین برق جفتشون راهی شدن بیرون.. نازگل نزدیک در ایستاده بود و کل خونه تو خاموشی فرو رفته بود…
عصبانیتمو فرو خوردم و با آوای آروم بیان کردم

به به.. خوش اومدی.. چه عجب از اینورا.. آهان.. یادم نبود .. اومدی با نگاه خودت موفقیتتو ببینی..

نازگل: باور کن..

نذاشتم جملشو کامل کنه داد زدم

هیسسسس.. آواتو ببر.. فقط صوتتو ببر وگرنه میکشمت.. لال میشی و گوش میدی.. آره گوش بده که بهت بگم.. بهت بگم چیکااار کردی

افراخان

نازگل بی صوت از حرکت ایستاده بود چند تا نفس عمیق کشیدم راهی شدم سمتش و صورتشو گرفتم تو کف دستم و فشار داد از درد چهرش تو هم راهی شد ولی چیزی ناضافه کرد

افراخان: بگو چرا.. فقط بگو چرا حیاتمونو به هم زدی? مطمئنم گلناز تو رو با من متوجه شده.. همون شب که بهم آویزون شدی.. اظهار کردی عاشقمی… همون شب که اداهای الکی در اوردی.. خواهرت دید تو هم همینو میتمایل داشتی ده بار به نعل و به میخ بهم بیان کرد خائنی اما من نفهمیدم.. من خر نمتوجه شدم.. تحمل نکرد.. خیال کرد من با خواهرش رابطه ی مخفی دارم باور نکرد من جز اون کسیو نمیخوام.. باور نکردددد

نازگل: من نمیمیل داشتم اینجوری بشه.. نمیمیل داشتم گلناز بره..

افراخان: پس چرا اینکارو کردی؟ از جون ما چی میمیل داشتی? بگو چرا اینکارو کردی؟

نازگل با تقلا صورتشو از کف دستم رها کرد و داد زد

نازگل: چون ازت متنفرم.. از تو از همه چیزت.. تو خواهرمو وقتی بچه بودم.. ازم گراهی شدی.. عزیزترینمو گراهی شدی.. بعد از اون آوارمون کردی.. از نوجوونی هیچی ندرک کردم تو غربت هر روزگار مادرم کارگری بود و هر شامگاهش گریه.. باباجانم از غصه مرد.. از غصه ی گلناز و تو چی؟ تواینهمه سال زجرم دادی. میمیل داشتم خواهرم بدونه تو چه هیولایی هستی.. میمیل داشتم ازت متنفر بشه.. ولت کنه طلاق بگیره بیاد ویش ما.. نه اینکه بره.. میتمایل داشتم فکر کنه شوهرش به خواهرش نظرا داره تا ازت بیزار بشه..

خنده ی کشیده عصبی کردم و داد زدم

افراخان: عالیههه.. عالیه دختر.. نقشت گراهی شد نه؟ فقط با یه نقص کوچیک.. از هردومون متنفر شد و فرار کرد

نازگل: نه خیر.. واسه این فرار نکرد.. واسه اینهمه سالی که زجرش دادی رفت اینهمه سالی که تو کف دستات ظالمت جوونیشو حیف کردی..

کنترلمو از کف دست دادم و یه کشیده ی محکم تو گوشش زدم و داد زدم

افراخان: خفه شو..

نازگل پرت شد رو زمین ازگوشه ی لبش خون جاری شده بود داد زد

نازگل: آره بزن.. خواهرمم همینجوری زجر دادی.. حقیقت تلخه.. بزن.. خدا لعنتت کنه..

در با شدت باز شد و آکله خانوم در حالیکه چند تا تخم مرغ دستش بود هاج و واج و ترسیده مارو نگاه می کرد… تخم مرغ هارو گذاشت پایین و نازگل و چسبید

آمله خانوم: بیا دختر.. بیا…

نازگل رو با کمک برد تو حیاط لب شیر حوض صورتشو شست از پنجره گوش دادم بهش اضافه کرد

آمله خانوم: چرا اومدی دختر ؟مگه نمیدونی داره دیوونه میشه.. خواهرت جیگرشو سوزوند تازه وای به روزگاری که مردم بفهمن.. افراخان همتونو میکشه بیا برو جلوی چشمش نباش..

نازگل بدون اینکه به آمله خانوم جواب بده به سمت پنجره خیره شد … تو چمام خیره شد به سمتم تف انداخت و حرکت کرد…

راهی شدم بیرون راه افتادم سمت جنگل.. هوا بدجوری سرد بود.. یه جا بین درختا جای گرفتم و سرمو گحرکت کردم توی کف دستم.. شاید نازگل حق داشت.. شاید من یه هیولا بودم.. ولی میمیل داشتم آدم بشم اگه اون دختر بچه ی سرتق از اول با من راه اومده بود من مثل موم توی دستش میشدم… ولی حیف.. هزار حیف…

افراخان

داغون تر از همواره بودم.. تو جنگل مسیرو طی کردم ناخود آگاه پاهام منو بردن سمت همون جای امن همیشگی.. کلبه ی وسط جنگل.. دود از دودکش بیرون میومد.. متوجه شدم خونست تقه ای به در زدم آوای ظریفش اومد که اظهار کرد

+کیه؟ با کی کار داری؟

افراخان: افرام.. باز کن

در باز شد.. چهره ی خرسندش با متوجه شدنم تبدیل به چهره ی دلواپس شد

+افرا چت شده؟ چرا رنگت پریده.. چرا انقدر پریشونی.. بیا تو …

از جلوی در حرکت کرد کنار.. بغلش کردم و تو بغلش با بغض بیان کردم

گلناز رفت.. ولم کرد.. بچه رو برداشت و حرکت کرد.. هرجارو میگردم نیست که نیست انگار قطره شده حرکت کرده تو دریا..

+وای.. وای افرا.. بهت که اضافه کردم نکن.. صد بار هزار بار اضافه کردم نکن.. اظهار کردک یه زن یه بار ده بار صد بار میشکنه ولی بعدش میزاره و میره.. مگه من نرفتم؟ مگه من ول نکردم؟ خودت نجاتم دادی.. حالا خودت شدی همون هیولایی که ازش میترسیدی؟ افرا بیان کردم عین پدرت نشو.. گفتم نشو.. اما تو گوش نکردی

افراخان: بسه نعنا.. نمک نپاش..

نعنا: من نمک بپاشم؟ اخه مگه من به زخم پسرم نمک میپاشم؟ افرا.. وقتی نیومدی بهم سر بزنی خیال کردم سرت با تمنا گرمه.. ولی حالا میبینم تمنا رو ازت نجات دادن.. گلناز نجاتش داد.. کاری که من نکردمو اون کرد.. من باید تو رو از کف دست پدرت نجات میدادم.. ولی چیکار کردم؟ برای اینکه سختی زندگی رو نکشی تنها راهی شدم یادت میاد؟ همش چهارده سالت بود.. بهت اضافه کردم باهام بیا.. ولی تو منو تنهایی مسیری کردی… من یه عمر خیال کردم کار درستو کردم تا همین اواخر که مشاهده کردم ای قلب غافل…شدی یکی عین پدرت.. میخوای تو تنهایی بمیری پسرم؟ میخوای همه ازت بیزار باشن؟ پدرت برای هممون بس بود تو شدی پدرت.. بگو توقع داشتی که چی؟ بمونه تمام عمر بسوزه؟

افراخان: بسه مولیاان بسه..

نعنا: نگو مامان.. بگو نعنا.. من اگه مادر بودم تنها پیش اون هیولا ولت نمیکردم که حالا زندگیت اینجوری بپاشه..

افرا: انقدر حرف بیخود نزن.. اون زنیکه با تو قابل مقایسه نیست.. اون پدر سوخته بود.. از اولش بی شرف بود با من نساخت.. اگه با من ساخته بود..

نعنا: مگه تو باهاش ساختی پسر؟مگه تو باهاش جاده اومدی؟ بسه افرا بسه.. به اون نگو بی شرف.. بی شرف تویی که با اینکه کتک خوردن و زجر کشیدن مادرتو متوجه شدی شدی لنگه ی پدر بی شحرکت کرد و یه زن دیگه رو تا مرز جنون زجر دادی..

با خشم نگاهش کردم و بدون هیچ حرفی حرکت کردم بیرون و درو به هم کوبیدم… درو باز کرد در ذهنش گذراندم میخواد بگه برگرد تو اما پشت سرم داد زد

نعنا: برو افرا و بدون نعنا مرد.. با این کاری که کردی نه تنها گلنازو تمنارو بلکه مادرتم از دست دادی.. چند سال پیش از کف دست اون دیو فرار کردم هنوز که هنوزه با اینکه مرده از کف دست تیر و تبار ظالمش تو جنگل حیات میکنم ک حالا تو.. پسر من.. شدی لنگه ی اون.. برو که دیگه مادرت مرد..

اینو بیان کرد و درو به هم کوبید با مشت به درخت رو به روم کوبیدم و با اعصاب داغون تر از قبل مسیر افتادم سمت خونه

گلناز

کنار امیر احساس امنیت میکردم احساس امنیت و عذاب وجدان امنیت از بودن کنار مردی که بهم اهمیت میداد و عین یه انسان باهام راهی شدار میکرد و عذاب وجدان از اینکه میدونستم از این فکرا باید خجالت بکشم… آواش منو به خودم آورد

امیر : تو ماشین بشین من میرم درو باز کنم.. این علی آقا تا فس فس کنه و بیاد درو باز کنه یه ساعت میشه..

گلناز: بچه ندارن؟ منظورم علی آقا و صدیقه خانومه…

امیر همونجوری که پیاده میشد اضافه کرد

امیر: بچه دار نمیشن.. اما همو عاشق شدن پای هم موندن.. پدرم خیلی بهشون احترام میذاشت.. میگفت عاشق واقعی هستن

تو دلم بیان کردم إی خدا.. خوش به حال صدیقه خانوم.. زن یه سرایدار عاشق و وفادار بودن که پای بی بچه یودنت بمونه بهتر از زن یه خان بی لیاقت بودنه که تا بچت نشد بره سرت زن بیاره و بندازتت گوشه تیمارستان…

امیر درو بازکرد که ماشین و ببره تو.. یه دفعه پشت پشت سپیدار ها همون سایه رو دیدم ولی این بار داد نزدم.. با اینکه به‌شدت ترسیده بودم جیکم در نیومد امیر که سوار ماشین شد زیر لب اظهار کردم

گلناز: همون سایه…اونجاست.. پشت درختا..

امیر: نترس.. هیچی نگو.. الان با ماشین میرم میپیچم جلوش…

ماشینو روشن کرد و به جای اینکه بره داخل پیچید دنده عقب گرفت سایه که حالا مشخص بود مرده شروع به دویدن کرد اما امیر با ماشین پیچید جلوش ضربان دلم به هزار رسیده بود میوحشت کردم احمد یا افرا باشن.. یا به هر صورتی به من ربطی داشته باشه.. مسیر فرار نداشت امیر پیاده شد و حرکت کرد سمتش نور چراغ ماشین تو صورت مرد بود و نمیتونستم تشخیص بدم کیه…

امیر داد زد

امیر:تو دیگه کی… آقا مصطفی.. شمایین؟

نفس راحتی کشیدم امیر مردو شناخته بود پس ماجرا به من ربطی نداشت اما قبل از اینکه نفس راحت دومو بکشم مرد مشت محکمی به صورت امیر زد امیر تلو تلو خورد و روی زمین افتاد با وحشت پیاده شدم و داد زدم

گلناز: چیکار میکنی آقااا.. امیر.. امیر آقا.. خوبی؟ سرتو بیار بالا..

به صورت مرد چشم دوختم.. یه مردمیانسال با موهای جوگندمی بود.. لباس تنش تر وتمیز بود نه شامگاهیه معتادا بود و نه گداها.. خون از دماغ امیر جاری بود با لبه ی روسری پاکش کردم.. مرد چند قدم عقب حرکت کرد و فرار کرد کشیده شدم دنبالش برم داد زدم

گلناز: هوی.. کجا داری میری وایسا..

امیر: گلناز بیا.. بیا نمیخواد بری.. چیزی نیست

گلناز: این دیگه کی بود ؟شناختیش؟ چرا تو گوشت زد؟

امیر: چیزی نیست.. میشناختمش آره.. ولی نمیدونم از چی ناراحته.. بعدا سر فرصت برات تعریف میکنم.. فعلا بریم تو..

تا رسیدیم دم در علی آقا رو دیدیم که هاج و واج ایستاده..

علی آقا: سلام آقا.. من.. من مونده بودم چیکار کنم متوجه شدم آقا مصطفی.. میخواستم بیام جلو..

امیر: بیا علی آقا.. ماشینو بیار تو …همون بهتر نیومدی جلو.. اون بنده خدا اعصاب نداره بدتر سر تو خالی میکرد..

راهی شدیم داخل صدیقه خانوم تمنا رو رو پا گرفته بود و لالا لالا میکرد راهی شدم بچه رو گحرکت کردم و رو پای خودم گذاشتم صدیقه خانوم بلافاصله کشیده شد و گفت

صدیقه خانوم: خاک به سرم آقا صورتتون خونیه..

امیر:چیزی نیست شلوغش نکن.. ما شام خوردیم من میرم دوش بگیرم بخوابم.. شامگاهتون به خیر

تو دلم اظهار کردم بزار بره تا منم زیر زبون صدیقه خانومو بکشم ببینم این آقا مصطفی کی بوده…

گلناز

امیر که راهی شد صدیقه خانوم تو فکر غرق بود داشتم سبک سنگین میکردم که چه جوری ازش بپرسم این مصطفی کی بوده که خودش طاقت نیاورد و اظهار کرد

صدیقه خانوم: به خاطر تو دعوا کرد؟

با چشم های گرد شده بیان کردم

گلناز: معلومه که نه… رفتیم بیرون برای…

حرفمو خوردم اگه میفهمید راهی شدیم دنبال کار میمتوجه شد که میخوام اینجا بمونم.. صدیقه خانوم با دیدهای ریز بینش به دقت نگاهم کرد و اظهار کرد..

صدیقه خانوم: خب.. بقیش؟ راهی شدین که چی؟

گلناز: راهی شدیم که .. حالم عوض شه خدا خیر بده آقا امیرو.. مثل یه برادر مهربونه..

این و که گوش داد رنگ و روش باز شد انگار خیالش راحت شده باشه.. بعد اضافه کرد

صدیقه خانوم:آره مادر.. خب حالا بگذریم دعوا رو بگو.. آقا امیر از این اخلاقا نداره دعوا کنه علی آقا هم که حرف نمیزنه.. بده من مادر نمیتونی بخوابونیش تو.. درست تکون نمیدی که

بچه رو از رو پام گرفت و خودش شروع کرد به لالا لالا کردنش

گلناز: صدیقه خانوم شامگاهی که وحشت کردمم همین آقا پنهون شده بود زاغ سیاه خونه رو چوب میزد.. اسمش مصطفی بود آقا امیر اضافه کرد اونم یه مشت زد تو صورتش و فرار کرد

صدیقه خانوم با نگاهای از حدقه در اومده اظهار کرد

صدیقه خانوم: توبه استغفرالله.. أقا مصطفی امیر آقا رو زد؟ چراااا؟ خاک به سرم..

گلناز: مگه اون کیه؟

صدیقه خانوم: پدر لاله خانوم حدا بیامرز..

گلناز: وای.. واقعا؟آخه چرااا؟ چرا امیر آقا رو زد؟ از کف دست هم دلخورن؟

صدیقه خانوم: نه والا.. از بعد مرگ لاله خانوم دیگه همدیگرو ندیدن.. چه برسه به دعوا..

هر دو تو سکوت به فکر فرو راهی شده بودیم که صوتیی هر دومونو از جا پروند

+چه خبره اینجا صدیقه.. دوره گرفتی؟

صدیقه خانوم: إی وای خانوم جون… چه بی خبر اومدین.. ببخشید بچه رو پامه.. الان پا میشم.. چرا خبر ندادین خانوم…

گلناز

من ماتم برده بود و لال شده بودم تنها کاری که تونستم بکنم این بود که از جام قد بلند بشم و هول زده بگم

گلناز: سلام…

از سر تا پامو ور انداز کرد خودش یه خانوم جا افتاده با موی سفید و روسری ساتنی و کت و دامن زرشکی و یه عصای شیک بود.. زیاد مسن نبود جا افتاده و شیک بود رو به من نگاهی کرد و اضافه کرد

خانوم:سلام .. صدیقه این دختر خانوم فامیل شماست؟ ناضافه کرده بودی قراره بیاد…

صدیقه خانوم: نه خانوم جون.. بیا.. گلناز بیا .. این بچه خوابه ببرش بالا.. تو هم از خانوم خداحافظی کن برو.. من خودم میگم بهشون

خانوم با دیده های از تعجب گسرخوش شده زیر لب تکرار کرد

خانوم: بالا؟

بدون معطلی تمنارو بغل گرفتم و زیر لب با اجازه گفتم و راهی شدم بالا میدونستم امیر یک طبقه بالاتر خوابه.. شایدم بیدار بود و داشت به اتفاقای امشامگاه فکر میکرد من تو پاگرد از حرکت ایستادم و گوشمو تیز کردم صدیقه خانوم هرچی از من میدونست و گفت و خانوم بعد از مکث چند دقیقه ای گفت

خانوم: امیر یه دختر و که معلوم نیست کیه با یه بچه آورده اینجا بعد تو به من نبیان کردی؟ خداروشکر بی پول نیستیم و تو خونه خط تلفن داریم.. چرا یه زنگ نزدی؟

دقیقا میدونستم اگه مادر امیر آقا بیاد همچین برخوردی میکنه هر مادر دیگه ای هم بود همین حرفو میزد… وای به حال این مادر که همین یه دونه پسرو داشت… صدیقه خانوم به تته پته افتاده بود

صدیقه خانوم: والا خانوم .. من.. من میخواستم بگم.. ولی خانوم مشکوک نبود.. اصلا چیزی نبود.. دختره شوهرش تازه فوت کرده.. همین دیروزگار و پریروزگار.. فردا پس فردا هم فک و فامیلش میان دنبالش و میبرنش..

خانوم: که میبرنش آره؟

کف دستی از پشت روی شونم قرار گرفت نزدیک بود از ترس داد بزنم و بیوفتم اما با یه حرکت نگهم داشت.. امیر بود با آوای آروم بیان کرد

امیر: مضطرب نباش..

گلناز: من.. من .. نمیخواستم گوش وایستم

خنده ای کرد و گفت

امیر: اولا که ایستادی.. دوما عیب نداره اگه منم بودم گوش وایمیستادم.. طوری نیست برو تو اتاقت من راست و ریسش میکنم… برو ..

به ناچار راهی شدم تو اتاق دیگه هیچ صوتیی رو نمیتونستم بشنوم تمنا رو که خوابش عمیق شده بود گذاشتم رو تخت و گوشمو به در چسبوندم.. ولی دیگه آوایی نمیومد.. مجبور بودم تا صبح صبر کنم.. از یه طرف با متوجه شدن خانوم خدا خدا میکردم فردا خونه پیدا بشه و برم از یه طرف اگه تو خونه تک و تنها میموندم چی? حتما دق میکردم.. تازه قرار بود سر کارم برم.. اون وقت بچه رو کی نگه میداشت.. ای خدا… با این فکرا چشمامو بستم و بلافاصله خوابم برد…

با تقه ای به در نگاهامو باز کردم.. فکرکردم صبح شده و صدیقه خانوم اومده.. با موی باز رفتم دم در ولی تا درو باز کردم امیر بود..

امیر: بیدارت کردم؟

گلناز: عیب نداره چیشده؟ مادرت عصبی شد؟

امیر اومد تو و درو بست معذب شدم… هم سرم لخت بود هم صبح به‌شدت زود و هوا گرگ و میش بود.. بیان کردم نکنه حالا که مادرش اومده و میدونه مجبورم برم میخواد از اخرین فرصت استفاده کنه و بلایی سرم بیاره…

امیر: نگران نباش.. مادرم قرصشو که میخوره خوابش سنگین میشه.. اومدم یه بار دیگه سفارش کنم مبادا چیز دیگه ای جز حرفایی که هماهنگ کردیم از دهنت بپره.. صبح مامانم سوال جوابت میکنه.. فردارو نمیخواد سر کار بری.. من میرم بیمارستان از اونجا خونه جمتوجه شدتو برات ردیف میکنم.. بعدم یه زنی پیدا میکنمپول بهش میدم میگم کس و کارته.. بیاد دنبالت و ببرتت.. در مورد دخترخالمم نگران نباش.. به مادرم چیزی نمیگه در مورد سر کار راهی شدنت..

گلناز: من.. من..

امیر: تو نگران هیچی نباش…

افراخان

خیره به گرگ و میش بودم آمله خانومو فرستاده بودم بره خونه فک و فامیلش تو تاریک روشن متوجه شدم کسی داره نزدیک میشه چشممو تیز کردم احمد بود … پیش خودم بیان کردم حتما خبری شده که این موقع سرزده اومده..
خودم حرکت کردم پایین و درو باز کردم احمد جا خورد و بیان کرد

خیال کردم خواب باشین آقا…مونده بودم چه جوری بیدارتون کنم… خبر دارم آقا

افراخان: یالا بگو.. پیداش کردی؟

احمد: پیداش کردم.. خونه ی پدر پسره رو پیداش کردم ..

افراخان: خب کجاست؟

احمد: تهرانه آقا.. آدرس دقیق نمیدونم آقا ولی حدودشو از کارگری که یه بار براشون بار برده بود گراهی شدم

افراخان: تهران.. تهران… عجب.. بجنب احمد.. ماشینو حاضر کن بریم

احمد: الان آقا؟صبر کنیم هوا روشن بشه؟ خطرناکه مسیر دوره وسیله جمع کنیم…

افراخان: یالااا مسیر بیوفت.. ماشینو حاضر کن..

احمد از ترسش دیگه چیزی نبیان کرد…
تو راه همش داشتم فکر میکردم چه برخوردی با گلناز کنم روز اول از عصبیت میخواستم بکشمش اما الان اروم بودم قلبم نمیمیل داشت حتی نگاهش کنم میمیل داشتم فقط بچمو بردارم و تف بندازم تو صورت گلنازو بیام.. البته به خودم نمیتونستم دروغ بگم بعد از حرفای مولین نعنا بدجوری عذاب وجدان داشتم منم مقصر بودم.. ولی قلبیل نمیشد فرار کنه به هر حال دیگه هیچ کاری باهاش نداشتم..
چند ساعتی تو جاده بودیم نزدیک و نزدیک تر میشدیم… بلاخره رسیدیم به یه کوچه ی بن بست دو طرف کوچه پر از سپیدار بود فقط یه خونه ی ویلایی تو کوچه بود

افراخان: این خونست؟ ظاهرا که اینا ارباب زادن.. عجب خونه ای..

احمد: بله آقا بهتون گفتم که.. پدرش خان زاده بوده..

با حرص گفتم

من با یه انگشت کل ملک و منالشونو میخرم..

احمد پیاده شد و بیان کرد

آقا نگران نباش.. الان کل عمارتشونو به خاک و خون میکشم

داد زدم

بشین تو ماشین… نمیخواد زنگ بزنی

با نگاه های گشاد شده اضافه کرد

چرا آقا؟ مطمئنم همینجاست..

افراخان: میدونم.. بشین پشت فرمون.. ماشینو ببریم سر کوچه خودمون ته کوچه منتظر بمونیم.. بی گدار به آب نمیزنم.. میخوام ببینم این دختره چه غلطی داره میکنه.. حالا که تا اینجا اومدیم.. میخوام با نگاهای خودم ببینم چه غلطی داره میکنه…

افراخان

چند ساعتی تو ماشین بودیم احمد یه سری خرت و پرت خریده بود من که هیچی از گلوم پایین نحرکت کرده بود خیره به در پشت درختا بودیم به اصرار من ماشین سر خیابون بود که مشخص نشه کسی تو کوچه هست..

هوا کم کم داشت غروب میشد و سرد میشد احمد زیر لب غر غر میکرد اما جرات نداشت چیزی بگه در خونه بلاخره باز شد با نگاهایی که از خشم مثل کاسه خون بود گلنازو دیدم کنار یه یارو.. جوون بود.. هه خوش تیپ بود.. آره خب گلناز بی حیا دریده یه لقمه خوب برای خودش گحرکت کرده یود زنیکه هیچی ندار انگار نه انگار شوهر داره.. صوتشونو شنیدم

گلناز: من خیلی غمگین و معذبم امیر.. اجازه بده برم همونجایی که اظهار کردی دوستت پیدا کرده بمونم

از خشم به انفجار رسیده بودم.. امیر.. پس اسمش این بود چه قدر صمیمی..

امیر: اولا که تنها نمیتونی بمونی .. سرکارم با وجود بچه نمیتونی بری دختر تازه همه ی اینا به کنار.. بهت که بیان کردم مادرم خودش اجازه نداد بعد از پدرم حرف تو خونه ی ما حرف اونه.. نمیدونم چرا ولی اصرار داره تو بمونی هرچی بهش گفتم فامیلت امروز میاد دنبالت اضافه کرد بیارینش خونه من خودم راضیش میکنم..

گلناز: اخه چرا؟ برای کار کردن منو میخواد نگه داره؟

امیر: نه بابا.. کار چیه .. اظهار کرد همینجا بمونه تا باهاش حرف بزنم اضافه کرد فامیلتونم حتما بیاریم خونه که باهاش حرف بزنه

گلناز: حالا الان ما داریم کجا میریم؟

امیر: گفتم میریم فامیلتو بیاریم تا خونه چون مسیرو بلد نیست

گلناز: ای وای .. چه دردسری شد.. بزار من خودم با مامان حرف بزنم و راضیش کنم..

امیر: نه.. تو دخالت نکن … اینجوری بدتر شک میکنه..

گلناز: چی بگم والا خودمو سپردم به تو..

پسره در خونه رو بست شیشه هارو دادن بالا سوار اون ماشین مشکی بودن و راهی شدم لباس های گلنازو مشاهده کردم و دهنم باز موند .. چه غلطایی کرده بود.. دامن و روسری کوتاه.. واقعا از برآشفتهت در حد دیوونگی بودم
احمد هم مثل من از تعجب لال شده بود تا میل داشت چیزی بگه متوجه اومدم کسی شدیم.. یه مرد نسبتا مسن کمی از من جا افتاده تر داشت میومد.. اومد انتهای کوچه پشت درختا پنهون شدیم هر لحظه ممکن بود مارو ببینه… ولی یه دفعه مسیرشو عوض کرد رفت جلوی در و زنگ زد.. در باز شو و مردی که شبیه کارگرا بود اظهار کرد: آقا مصطفی.. شما.. دیشامگاه… بفرمایید تو..

آقا مصطفی: بگو امیر بیاد بیرون

مرد تت و پته کرد و گفت: أقا والا پیش پای شما رفتن

اقا مصطفی: پس اینطور با همون دختر جمشاهده کرده هر روزگار میرن شامگاهگردی آره؟ امشامگاه دیر رسیدم… بهش بگو من امشب دیروقت بار دیگر میام…

بدون اینکه منتظر جواب مرد باشه جادهشو کشید و رفت من و احمد نفس راحتی کشیدیم..
یه کم که گذشت احمد به خودش جرات داد و بیان کرد

آقا.. اجازه بدین بیشتر از این خودمونو اذیت نکنیم.. به ما چه که این دختر چی کار میکنه.. بچه رو برمیداریم.. آبروشو میریزیم و میریم…

به فکر فرو حرکت کردم و جوابشو ندادم
💙
💚💙
💙💚💙
💚💙💚💙