با آوای زنگ گوشی نگاه باز کردم و از کابوسی که میدیدم بیرون اومدم نگاهی آشفته به صفحه گوشی انداختم و با دیدن اسم شاهو دلم از جا کنده شد.
مجبور بودم بهش جواب بدم مجبور بودم هر وقت که اون میخواد جوابشو بدم تا نکنه کاری رو که نباید انجام بده …
بی حال تماس و وصل کردم و آوای مثل همواره مقتدر و خش دارش توی گوشم قرار گرفت
_ یه بهونه جور کن از خونه بیا بیرون می خوام ببرمت پیش یه دکتر تا مطمئن باشم حالم بچه خوبه….
دیگه هیچی ناضافه کرد فقط همین و تماس قطع کرد و من موندم و یک جهان درد که روی دلم سنگینی می کرد.
می میل داشتم برای چکاپ بچه ای که توی وجودم بود برم برای بچه ای که هیچکس از حضورش باخبر نبود
بچه ای که قرار بود تمام آبروی منو به باد بده
روی تخت قرار گرفتم
چطور میمیل داشتم این همه درد و تحمل کنم؟
تصور صورت پدر و مادرم وقتی میدرک کردند چه اتفاقی افتاده برام زجرآور بود
کاش اون لحظه که می متوجه شدن من دیگه زنده نباشم
این تنها آرزویی بود که هر روزگار به زبون می آوردم
از جا قد بلند شدم لباس عوض کردم شالی روی سرم انداختم کیفمو برداشتم و از اتاقم بیرون زدم
مادرم وقتی من و آماده بیرون راهی شدن مشاهده کرد نگران به سمتم اومد و اظهار کرد
_عزیز قلب مولین کجا داری میری؟
لبخند مصنوعی تحویلش دادم و گفتم
دارم میرم یه بادی به کله ام بخوره با دوستام قرار دارم
حالم خوبه مولین مضطربم نباش
دستمو توی کف دست گراهی شد و گفت
_ این روزا اصلاً رنگ به رو نداری همش توی خودتی و کم حرف شدی این دختر من نیست این آدمی که جلوی روم از حرکت ایستاده مونسه سابق من نیست
نه دکتر میری نه با ما حرف میزنی معلوم هست چه خبره؟
مادرم بغل کردم و گفتم
خواهش می کنم مولین دلواپس من نباشید من که بچه نیستم حال من خوبه میرم بیرون هوا عوض می کنم بهتر میشم و برمیگردم خیالتون راحت
مادر بیچارمو پر از دلواپسی و تشویش تنها گذاشتم از خونه بیرون اومدم
نمی میل داشتم به شاهو زنگ بزنم نمیتمایل داشتم هیچ وقت تا صداشو بشنوم
پس براش پیام نوشتم من از خونه اومدم بیرون کجا باید بیام انگار که جلوی در خونه بست جای گرفته باشه یه ماشین کنارم ترمز کرد و وقتی سر بلند کردم با مشاهده کردن شاهو که پشت فرمون بود از حرکت ایستادم خشکم زده بود که اون خم شد و در رو برام باز کرد
با حال زاری روی صندلی قرار گرفتم و نگاه ازش گرفتم نمیخواستم نگاهش کنم اونم انگار حرفی برای اظهار کردن با من نداشت هر دو سکوت کردیم اون به سمت مسیری که خودش میدونست کجاس رانندگی میکرد
از شلوغی و ترافیک گذشتیم از دختر و پسرهایی که گل می فروختن وفال میفروختن بی اعتنا از کنارشان عبور کردیم پشت چراغ قرمز از حرکت ایستادیم و کلی وقت کنار هم گذروندیم ولی هیچکدوم کلمهای حرف نزدیم
حرفی برای گفتن نداشتیم
وقتی جلوی یه ساختمون بزرگ ماشینو پارک کرد نگاهی به تابلوهایی که روی دیوارش بودن انداختم یه مجتمع پزشکی بود پیاده شدم من اومده بودم برای چکاب بچم باید الان خندون و شاد وارد این مطب می شدم اما درد بود که از وجودم بیرون می زد از لابلای زخمامو عفونتو نجاست میبارید
احساس میکردم دنیا داره دور سرم میچرخه یه کف دستمو روی سرم گذاشتم و کف دست دیگه مو به لبه دیوار گرفتم تا روی زمین نیافتم
ولی کف دست شاهو که روی بازوم جای گرفت و منو به خودش تکیه داد حالموخوب که نکرد هیچ بلکه بدتر شدم دست و پا زدم برای اینکه کمی ازش فاصله بگیرم و دور بشم ولی مانع شده منو دنبال خودش تقریباً به زور توی اسانسور کشوند
اینه قدی که توی اسانسور بود انگار اینه ی دق بود برای من
خاطرات گذشته برام زنده میشد و جونمو میگراهی شد
قبلا از متوجه شدن خودمون کنار هم توی اینه اسانسوز ذوق میکردم
و کلی رویا می بافتم ولی الآن از متوجه شدن همدیگه توی آینه می ترسیدم.
عینک آفتابیش هنوز روی دیدهاش بود و قد کشیدهش بدجوری کنارم خودنمایی میکرد
و منی که به قدری این روزگارا باریکاندام شده بودم که حتی دختر بچه های دبیرستانی هم از من بزرگتر متوجه شده می شدن
بالاخره به طبقه مورد نظرش که رسیدیم از آسانسور بیرون اومدیم نگاهی به اطراف کردم و نگاهم روی تابلوی که سر در یکی از مطبا بود خشک شد
_ خانوم بیتا مطرب جراح زنان و زایمان…
سرم وپایین انداختم و وارد مطب شدیم
خجالت میکشیدم با اینکه که هیچ کدوم از این آدما نمی دونستن این بچه ای که توی شکممه چرا آنجاست و یا حتی اینکه منو شاهو زن و شوهر نیستیم باز خجالت می کشیدم و نمی تونستم سرمو بالا بیارم
بسیار زود نوبت ما شد حرف شاهو انگار این اینجا هم سند بود و کسی جرات نمی کرد و اونومنتظر بذاره
وارد اتاق دکتر که شدیم دکتر با تبسم از جاش کشیده شد و به گرمی باهاش کف دست داد
نگاهی به من کرد و دیدم که آهسته اهی کشید
این زن چرا با دیدن من غم توی صورتش نشست؟
شاید می دونست که تو چه منجلابی گیر افتادم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن