کنارش قرار گرفتم و اضافه کردم باور کن خوبه حالش خوبه دکتر اضافه کرد بسیار زود به هوش میاد
مونس رو توی بغلم گحرکت کردم دخترکم خواب آلود بود برای همین چیزی سر در نمیآورد
همینم خوب بود سرش روی شونم گذاشت و دوباره به خواب راهی شد ولی راحیل داشت بی صدا گریه میکرد برای آروم کردن اش کنارش دوباره نشستم و گفتم
به جونم مونس قسم میخورم حالش خوبه پسرم به جهان وارد شده دوست داری ببینیش؟
نگاهی به من انداخت و اضافه کرد
_تا وقتی که ایلین بیدار نشه از اینجا تکون نمیخورم
کنار هم روی صندلیهای انتظار نشستیم و منتظر شدیم
خداروشکر انتظارمون چندان طولانی نشد وایلین به هوش اومد ولی بهمون اجازه نمیدادن که بریم دیدنش میبیان کردن وضعیتش هنوز مناسب و طبیعی نشده باید کمی منتظر بمونید
ولی مشاهده کردن پلکای خسته ولی باز شده اش از پشت شیشه بهمون این امید که خوشامگاهختی که خوشحالی که ملایمش دوباره انگار میخواد به سمتمون برگرده…
مادرم کنار اون بچه جا انداخته بود و اصلاً نمی میل داشت از اونجا تکون بخوره تا من بخوام به خودم بیام به کل اطرافیان و فامیل و خانواده خبر داده بود که من پسرم به جهان اومده
راحیل و کنار مونس تنها گذاشتم به شاهین زنگزدم وقتی تماس و جواب داد هنوز حتی نمیتونست راحت حرف بزنه وقتی بهم اظهار کرد جلوی سردخونه توقف کردن و منتظرن کیمیا را تحویل بگیرند
بدنم یخ بست خدایی نکرده امکان داشت من به جای شاهین اونجا ایستاده باشم منتظر بشم تا ایلین….
حتی فکرش نفسمو بند می آورد احساس می کردم الان وقتش نیست که شاهین و تنها بذارم باید می رفتم سراغش و کنارش میموندم درست مثل خودش این همه مدت کنار من مونده بود…
وقتی خودمو بهش رسوندم با پدر و مادر کیمیا که گریون کنار دیوار نشسته بودن روبرو شدم نمیدونستم باید باهاشون حرف بزنم یا نه ؟
شاید اونا منو مقصره حال و روز دخترشون میدونستن ولی من هیچ کار خطایی نکرده بودم من فقط بعد از حرکت کردن دخترشون ازدواج کرده بودم و این فکر نمی کنم خطا یا اشتباه باشه
کنار شاهین از حرکت ایستادم با مشاهده کردن من سرش رو روی شونه ام گذاشت و با صدای بلند شروع کرد به ضجه زدن درکش میکردم مادر پسرش بود کیمیا عشق شاهین بود حالا هرچه مسیر و اشتباه راهی شده باشه ولی عاشقی که این چیزا حالیش نمی شد می شد؟
با صدای گریه شاهین پدر کیمیا با مادرش نگاهشون به من افتاد از جاشون قد بلند شدن و به سمت من اومدن نگران بودم ولی عقب نراهی شدم پدرش وقتی خودشو بهم رسوند محکم توی گوشم کوبید و با فریاد گفت
_ تو اینجا چه غلطی می کنی از اینجا برو !
هیچ عکس العملی نشون ندادم پدر بود و داغدار نمیتونستم حرف بزنم پس خاموشی کردم و سر جای خودم از حرکت ایستادم ولی شاهین کف دسته عموشو گرفت و اظهار کرد
_خواهش میکنم نکن اهورا هیچ تقصیری نداره کیمیا خودش قصد جونشو کرد
خودش کاری کرد که به این روزگار بیفته همه ما رو اینطور بسوزونه با آتیش بزنه…
من نه به خاطر این مرد و همسرش بلکه به خاطر شاهین اونجا بودم شاهینی که به گردنم حق داشت و این مدت بهم ثابت کرده بود یه رفیق کامله
پس ساکتش خودمو حفظ کردم کنار گوش شاهین اظهار کردم بهتره که من برم ولی هر کاری که داشتی هر چیزی میتونی روی من حساب کنی تا همیشگی…
کنارم بودی منم مثل خودت تو هر شرایطی کنارت هستم .
از شاهین فاصله گراهی شدم و دور شدم با برگشتنم پیشه ایلین و متوجه شدنش از پشت این شیشه تمام اتفاقات یادم حرکت کرد حالم دگرگون شد دیدنش وقتی داشت نفس می کشید حیاته مجدداً بود
یه حس بی نظیر و لذت بخش چی میخواستم بهتر از این؟
راحیل مونس توی بغلش روی صندلی نشسته بود دخترک بیچاره ی من به خواب راهی شده بود و راحیل بیچاره مثل همیشه مثل یه مادر کنارش مونده بود وقتی با دکترش صحبت کردم و اون خیالم راحت کرد که حال ایلینم خوبه دیگه نفس آسوده ای کشیدم قرار بود فردا به بخش منتقل بشه و این یعنی اهورا خیالت راحت دیگه روزای سخت تموم شد دیگه استرس و مضطربی وجود نداره…
آیلین خواب بود به خاطر مسکن هایی که بهش تزریق می کردن با خواهش و التماس کنارش حرکت کردم و کمی اونجا توقف کردم کف دستش رو بوسیدم صورتش رو نوازش کردم ولی از خواب بیدار نشد تلاشس برای بیدار کردنش نکردم میدونستم جسمش و حتی روحش خسته و آسیب پذیره و به این استراحت و آرامش نیاز داره
پس توی خاموشی فقط بهش خیره موندم نگاهش کردم و به تماشا نشستمش ده دقیقهای کنارش بودم که پرستار من از اونجا بیرون کرد
توی سالن جای گرفته بودم که با صوتی پای کسی که برام غریبه نبود سرمو بالا آوردم با متوجه شدن پدرم که داشت به سمت من میومد متعجب توقف کردم وقتی بهم نزدیک شد هنوزم اون اخم همیشگی بین دو ابروش سر جای خودش بود
نگاهی از شیشه بب ایلین انداخت و بیان کرد
_ باور کردنی نیست اما انگار توی تقدیر خانواده ما حضوری این زن نوشته شده و هیچ جوری نمیشه اون از خانواده حذف کرد
اخم کردم تا میل داشتم حرفی بزنم دستشو بالا اورد از من خواست خاموشی کنم راحیل با دیدن پدرم از ما فاصله گراهی شده بود ولی پدرم هنوز نگاهشو از آیلین نگحرکت کرده بود بار دیگر به حرف اومد و گفت
_ مهم این بود که یه پسر یهوپ وارث برای خاندان ما باشه و الان از خبرهایی که شنیدهم ما دو وارث داریم یکی به دنیا آمده و یکی چند ماه دیگه قدم توی این جهان میزاره پس جنگ نمیل داشتن این دختر تمومه
این عروس ما حساب میشه و عرسمون میمونه
این رو مدیون بچه ایه که قراره به دنیا بیاره و تو اینو مدیون مادرت هستی
از من خواهش کرد تمام گذشته رو فراموش کنم من هرگز نمی تونستم پسری مثل تو رو که تو روی خودم ایستاده ببخشم ولی مادرت دل مهربونی داره به خاطر اون از همه چیز میگذرم و زیستن مثل گذشته ادامه داره…
ولی اینو بگم پسرای من باید ادن طوری که من می خوام تربیت بشن…
حرفاش زد و از من دور شد پدرم همواره همین بود یه آدم خودخواه و مغرور که جز حرف خودش حرف هیچ کسی را پشیزی بهش اهمیت نمی داد اما همین که کف دست از لجبازی برداشته بود برای من کافی بود
راهی شدن کیمیا انگار تمام طلسم های زندگیمون رو شکسته بود تمام قفل های حیاتمون رو باز کرده بود و ما به آرامش مطلقی که میمیل داشتیم قرار بود برسیم
به سمت راحیل راهی شدم ازش خواهش کردم تا مونس به خونه ببره موندنش اینجا اصلاً درست نبود دختر بیچاره ام آواره شده بود راحیل نمیمیل داشت از آیلین جدا بشه اما به ناچار به خاطر مونس قبول کرد وراهی شد
کنار دیوار روی صنقلبی جای گرفتم و منتظر شدم منتظر بیدار شدن تنها کسی که عشق و بهم یاد داده بود و بی منت همواره بهم محبت میکرد
از تمام خطاهام گذشته بود و همیشگی کنارم مونده بود حتی وقتی بزرگترین اشتباهات حیاتم و مرتکب می شدم این زن برای من همون طور که اضافه کردم محبت نبود تمام زندگی بود تنها کسی بود که داشتم و درکم میکرد
انقدر بلاهای بزرگ و کوچک سرمون اومده بود کا باور اینکه به ملایمش رسیدیم برام سخت باشه
تا افتاب بالا بزنه پلک روی هم نذاشتم استرس، شادی و ناراحتی هزاران حس ضد و نقیض توی وجودم زبانه میکشید
دروغ چرا حتی به کیمیا اندیشیدم کیمیایی که وقتی باهاش عاشقی میکردم یه دختربچه صاف و ساده بود ولی زندگی و وقت همه چیز رو تغییر میدن از اون دختر صاف و ساده یه دختر خودخواه با دلی پر از کینه و نفرت و با عشقی که حتی من اسمشو عشق نمی ذاشتم ساخته بود
از اینکه از جهان رفته بود غمگین و قلبگیر بودم درسته بسیار بلاها سرمون آورده بود ولی هیچ وقت نمی میل داشتم عاقبتش اینطوری بشه ولی وقتی به ایلین فکر میکردم که چطور تنهایی توی اون خونه از کیمیا ترسیده و چطور وحشت کرده بوده با تمام وجودم عصبی میشدم
می دونستم آیلین که به هوش بیاد اامان چیزی که میپرسه اامان سوالی که از من داره راجع به پسرمونه پس قبل از این که به بخش منتقلش کنن به سمت بخش نوزادان حرکت کردم باید پسرمونو میمشاهده کردم تا وقتی ایلین از من میپرسه بی جواب نمونم
نمی تمایل داشتم فکر کنه این بچه برای من اهمیتی نداره
بالاخره وقتی آیلین و به بخش منتقل کردن تونستم کف دستشو بگیرم و با خیال راحت کنارش باشم دکتر اضافه کرده بود حرف زدن براش اصلاً خوب نیست پس مجبور بود سکوت کنه
من حتی فقط با خیره شد بهش عمر دوباره می گحرکت کردم چه فرقی می کرد الان حرف بزنه یا نه ؟
مهم این بود که با اون دیدهای قشنگش بهم نگاه میکرد صندلی رو کشیده بودم و کنارش نشسته بودم و اون نگاهم میکرد بالاخره نتونست خودشو کنترل کنه وقتی پرستار از اتاق بیرون راهی شدم آهسته زمزمه کرد
_ کیمیا کجاست بچمون حالش خوبه؟
کمی خودمو بالاتر کشیدم روی پیشونیش را بوسه زدم و گفتم
پسرمون به دنیا اومده ولی به خاطر اینکه یه ماه زودتر اومده و برای اومدن عجله داشته الان توی دستگاهه
وقتی حالت بهتر بشه میتونی ببینیش..
انگار باورش نمیشد دستمو تو کف دستش گحرکت کرد و مضطرب سؤال کرد
_اهورا جان من حالش خوبه؟
انگشتم روی لبش گذاشتم و با اخم اظهار کردم مگه دکترا بهت ناظهار کردن نباید حرف بزنی ؟
بهم اعتماد نداری اضافه کردم که حالش خوبه بهشدت خوبه یه چیز دیگه
عین توعه کپی تو
انگار خود تویی
تبسم روی لبش قرار گرفت خوشحالی و خوشحالی از چشماش می خونم کف دستشو روی شکمش گذاشت می دونستم الان داره ب چی فکر میکنه
الان داره به این فکر میکنه که یهویی صاحب دو تا بچه دیگه شده بود
نمی خواستم از مردن کیمیا بهش بگم میمیل داشتم حالشو بد کنم یکی دو روزگار دیگه حالش بهتر میشد همه چیز رو بهش می اظهار کردم
اما الان نه..
باز شدن در اتاق و آمدن راحیل و مونس دیگه خوشحالیش هزار برابر شد مونس سرشوروی سینه مادرش گذاشت و آروم گریه میکرد دخترم وحشت کرده بود از دیدن مادرش توی این حال و روزگار اما مطمئنش شکر کردم که حالش خوبه و به زودی برمیگرده خونه
بار دیگر که در اتاق باز شد ناباورانه به مادرم و پدرم که اومده بودن عیادت ایلین چشم دوختم باورش برای من که هیچ برای آیلین بیچاره اصلا ممکن نبود
پدرم نزدیکش ایستاد و بیان کرد
_عروس خاندان ما شدن و مدیون پسرایی هستیم که بهمون دادی دیگه کسی با تو مشکلی نداره عروس .
ایلین تبسم زد مشاهده کردم که حالش خوب شد همواره آرزوی این داشت که خانوادهام اونو به عنوان عروس قبولش کنن الان به آرزوش رسیده بود
وقتی مادرم جعبه کوچیکی کنارش نگذاشت و اظهار کرد
_ این به خاطر پسری که به جهان وارد شده هدیه پسر دوم محفوظ هر وقت به دنیا بیاد اونم میارم برات .
همگی حالمون خوب بود زندگی دیگه داشت بهمون لبخند میزد ولی با ضربه آرومی که به در اتاق خورد سر همه به سمت شاهین که توی اون لباس سیاه رنگ داشت بهمون نزدیک می شد چرخید ایلین نگاهی به لباس شاهین کرد زمزمه کرد
_ چرا سیاه پوشیده ؟
همه خاموشی کردیم الان دادن این خبر بهش خوب نبود اما انگار مجبور بودیم شاهین رو به همه کرد و اظهار کرد
_ میشه ماروکمی تنها بذارین؟
همه از اتاق بیرون حرکت کردن و ما سه نفر موندیم
شاهین نزدیکمون اومد کف دستمو روی شونش گذاشتم و اضافه کردم خبر نداره
به سمت آیلین چرخید و اضافه کرد
_ خرسندم که حالت خوبه خوشحالم که بپوش اومدی میدونم باخبر نیستی ولی کیمیا وقتی خونه شما را تیک زده بود وقتی داشت از پله ها پایین میومد دیگه بین ما نیست دیگه زنده نیست کیمیا به هیچکس بدی نکرده تنها کسی که بهش بدی کرده توی بخشش حلالش کن حداقل بذار تو اون دنیا روحش در آرامش باشد این که انگار باورش نشده بود و فقط نگاهش می کرد و کنارش روی تخت نشستم و اضافه کردم راست میگه دیگه کیمیا بین ما نیست همواره مهربون بود انتظاری جز بخش ازش نداشتم آیلین مهربون ترین آدمی بود که تو عمرم دیده بودم با بغضی که توی آواش بود اظهار کرد با کارایی که اون کرد زیستن را هم برای ما هم برای خودش زهر کرد ولی بالاخره تقاص داد به خاطر بچه ای که توی شکمش داشتم به خاطر این جوان و سالم به مدت ازش میگذرم میبخشمش شاهین اشکاشو پاک کرد و با یه تبسم دلگیر بیان کرد انتظاری جز این نداشتم اینو اظهار کرد و از اتاق بیرون راهی شد کف دستت نوازش کردم و اضافه کردم خواهش می کنم غصه نخور فکر و خیال نکن کاهش داد نفس عمیقی کشید و بیان کرد انگار بالاخره به آهستهش رسیدی انگار همه چیز تموم شده اما باور کن با همه بدی هایی که به من کرده بود نمیتمایل داشتم بمیره من راضی نمیشم کسی بمیره پیشونیشو بوسیدم و گفتم می دونم عزیزم خوش دل ترین از تو مهربون تر از تو توی زندگیم نمتوجه شدم امیدوارم روحش در آرامش باشه گوشیم از جیبم در آوردم رو بهش گفتم نمی خوای عکس پسرم رو ببینی انگار که همه چیز یادش رفت بهسرعت گوشی رو از کف دستم کشید و به عکسی که از پسرم گرفته بودم خیره شو هر لحظه لبخند روی صورتش بیشتر کش میومد و من از متوجه شدن این صحنه نهایت لذت می بردم این بود زیستن تبسم که روی لبای این دختر بود که حیات لبخند میزد همه چیز رنگ و بوی دیگری داشت من خوب فهمیده بودم که حضور این دختر توی زندگی من یعنی یکی از علائم حیاتی وقتی نبود همه چیز به هم میریخت حتی نفس کشیدنم شاید دیر متوجه شدم اما با تار و پود وجودم حسش کردم که حضور آیلین برای زیستن من یکی از واجباتی که هیچگاه نمیشه ترکش کرد
#پایانرمان
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن