خانوم معلم:
#پارت_۳۸۹
#فصل_۳
تنم با هر لمس سست تر میشد و مثل یه خمیر بازی زیر کف دستش شکل میگراهی شدم.
دیگه به ژیلا و عروسی فکر نمیکردم،فقط خودم و جنین توی شکمم و پدرش بودن که توی ذهنم پررنگ میشدن و برای این خانواده کوچیک قلبم میلرزید.
به راحتی چادر و شالم رو کنار زد و موانع مزاحم رو ازم دور کرد.
کف دستای مردونه و قدرتمندش پهلوهام رو تو چنگش گحرکت کرد و لب هاش رو به لاله ی گوشم چسبوند:
-نمیدونی چقدر قلبم میخواد همین الان ببرمت تو تخت…
وقتی زیرم پیچ و تاب میخوری بدجوری تحریک میشم
داغی نفس هاش تمرکز رو از من میگرفت و غرق میشدم تو حرفای اغواگرانه و وسوسه انگیزش.
اگه تن تبدارم رو لمس میکرد میفهمید منم همون اندازه میخوامش حتی وقتی که عطر تنش حالم رو بهم میزد.
اما زنگ های خطر توی مغزم زده شده بود،اون میتمایل داشت بدون روبنده شامگاه رو باهاش بگذرونم.
بدون سنگر و پناه احساس لختی میکردم.
دلم براش تنگ شده بود و قلب بی جنبه م بازی در میاورد اما هیچ امنیتی در کنار این مرد نداشتم.
حس امنیت زیبا ترین حسی بود که یه زن میتونست تو رابطه ش تجربه کنه.
زنی که تا جای پاش توی زیستنش سفت نمیشد تمام و کمال دلش رو به مردش هدیه نمیداد.
با آوای ماهو بالاخره حس عمیق بین مون پرید و غرش خشمگینی از بین لباش خارج شد:
-ای بر پدرِ پدر سوخته ت لعنت
از غر زدن هاش تو گلو ریز خندیدم و ماهو با ذوق کودکانه ای گفت:
-هلمز اومدی...ببین کله م اوف شده
هرمز خان بلافاصله ازم جدا شد و با دیدن پسرکش شامگاهیه مار زخمی هیس کشداری کشید و سگرمه هاش توی هم حرکت کرد.
از اون تغییر راهی شدار یهویی قلبم ریخت،توی حاملگی تحمل زنجیر و کمربند رو نداشتم.
بچه م هیچ گناهی نداشت که حیات پدر و مادرش به نسیم ملایمی بند بود.
بدون اینکه توجهی به منِ ترسیده کنه جلوی پاهای پسرکش نشست.
کنار ابروش رو لمس کرد و ازم پرسید:
-سرش چی شده؟
#خانوم_معلم
#پارت_۳۹۰
#فصل_۳
وحشت زده به میز چسبیدم و نمیدونستم چی باید بگم،پی اون مرد زیاد به تنم مالیده شده بود.
هرگز حرفام رو باور نمیکرد،اون روزا مهربون تر رفتار میکرد اما کینه ای که ازم داشت هیچ وقت فراموش نمیشد.
اینو از چشماش میخوندم.
قبل از اینکه جواب بدم ماهو بیان کرد :
-افتادم زمین…خلگوشیمم اوف شد
هرمز خان سر بالا گحرکت کرد و منتظر بهم خیره شد.اما من انگار لال شده بودم.
سمانه که با دیس پلو وارد اتاق غذا خوری شد به دادم رسید و با شرمندگی اضافه کرد:
-ببخشید ارباب
همش تقصیر منه
تا به خودم اومدم مشاهده کردم افتاده زمین
هرمز خان نگاه ازم گحرکت کرد و بعد از اینکه ماهو رو بغل کرد از جاش قد بلند شد و با برآشفتهت فریاد زد:
-یعنی این همه آدم عرضه ندارید از یه بچه مراقبت کنید ؟
پس شما حیف نونا به چه دردی میخورید ،ها؟
آوای فریاد هرمز خان تن همه رو میلرزوند،ماهو که بغضش ترکیده بود خودش رو از توی بغل پدرش بیرون کشید و با گریه گفت:
-هلمز بیتلبیت…دعوا نتون
لرزی که به تن سمانه افتاده بود از مشاهده کردم مخفی نموند،همه میدونستن عصبیت اون مرد هیچ حد و مرزی نداره.
با وجود اینکه ازش میوحشت کردم خودم رو جمع و جور کردم و همون طور که ماهو رو از بغلش بیرون میکشیدم بیان کردم:
-حالا اتفاقیه که افتاده
داد و فریاد شما بیشتر ما رو میترسونه!
ماهو از خدا میل داشته خودش رو توی بغلم انداخت، سرش رو روی شونه م گذاشت و بیان کرد:
-اِلا جون …دعواش تون
سمانه هم تقریبا پشتم پناه گحرکت کرده بود و از واکنش اون دو نفر ابروهای هرمز خان بالا پرید و وسط خشمگینت تک خنده ی ناباوری کرد:
-دیدهم روشن…حالا من شدم دیو دو سر و تو شدی فرشته ی اسمونی؟
#خانوم_معلم
#پارت_۳۹۱
#فصل_۳
از یه جایی به بعد بیشتر قدر خودم رو میدونستم چون بسیار رنج کشیدم.
روزگار و شبای زیادی رو با درد گذروندم.
از نزدیک ترین آدمای حیاتم ضربه خوردم، ناامید شدم،خسته شدم و دیگه نمیتونستم احساساتِ بیشتری خرج هر کسی کنم.
برای همین یه حصار کشیده کشیدم دور خودم تا آدمی که لیاقتش رو داره رو به دلم راه بدم.
حالا مونده بودم بین مردی که احساسات زیادی رو توی من زنده میکرد و حصاری که برای پایین آوردنش ترمشاهده کرد داشتم.
جعبه ای که روی تخت بود نشون میداد هرمز خان برای دو شامگاه دیگه هیچ شوخی نداشته.
ماهو رو روی زمین گذاشتم و لبهی تخت جای گرفتم.
در جعبه رو باز کردم و با تعجب لباس خواب حریر مشکی رنگ رو با احتیاط بیرون آوردم و بهش نگاه دقیقی انداختم.
چطوری میتونستم اون یه وجب پارچه رو بپوشم و به اتاقش برم؟
شورت مشکی و سوتین رو هم بیرون آوردم و هاج و واج بهشون خیره شدم.
مشکل زیادی با اون لباسا نداشتم،ولی روبنده و پذیرفتن هرمز خان…
اصلا آمادگی اینکه حصار دورم رو بردارم و صفر تا صدم رو در اختیارش بذارم رو نداشتم.
اونم برای هرمز خانی که با یه غوره سردیش میشد و با یه مویز گرمیش.
جای پای محکمی هم توی زندگیش نداشتم.
با وجود جنین توی شکمم شرایط هر روز برام سخت تر میشد.
ژیلا هم بزودی به این خونه میومد و مادر بچه هاش میشد.
وقتی به اون چیزا فکر میکردم نمیتونستم به میل داشته های اون مرد تن بدم.
با آوای طلا کف دست از در ذهنش گذراندن برداشتم.
لبخندی زدم و لباس ها رو نامرتب توی جعبه برگردوندم :
-ماهو جون… بیا ببین کی اومده
زندایی ؟…نیستی؟
#خانوم_معلم
#پارت_۳۹۲
#فصل_۳
وقتی ماهو خسته از اون همه ورجه و وورجه توی بغلم خوابید کنار طلا جای گرفتم.
آروم گونه های سرخ پسرک رو نوازش کرد و اظهار کرد:
-تا حالا اینقدر مسرور ندیده بودمش
انگار واقعا مامان خودشی
خیلی دوستت داره
وقتی میگه مولین اِلا جون قند تو قلبم اب میشه
تبسمی بهش زدم و بیان کردم:
-منم دوستش دارم،این حس متقابله
و بعد نگاه دقیقی به صورت زرد و پژمرده ش انداختم و سؤال کردم:
-تو چطوری؟
بعد از اون شب دیگه ندیدمت
یعنی… قلبم میخواست بیام بیمارستان ولی…
-موقعیتت و میدونم زندایی
تازه اگه میومدی مولینم نمیذاشت ببینمت
میدونی که اخلاقش و؟
سرم رو به علامت آره تکون دادم و بیان کردم:
-حالا تصمیمت چیه؟
شنیدم میخوای عمل کنی؟
سرش رو به علامت آره تکون داد و بیان کرد:
-دیگه نمیتونم یه سال دیگه این وضعیت و تحمل کنم…
خسته شدم زندایی…دیگه بریدم
میخواستم از حامد بپرسم،از قراری که بین شون بود،از لجاجت و سرسختی اون پسر ولی مینا که وارد سالن شد و ما رو کنار هم دید با اخم بدی به طرف مون پا شتابزده کرد و با غیض اضافه کرد:
-به چه حقی با دختر من حرف میزنی دختره ی پاپتیِ گدا گشنه؟
برگرد برو طویله ای که بودی
بهسرعت دستم رو روی گوش ماهو گذاشتم و بلند شدم،مینا از حدش گذرونده و کسی جلودارش نبود.
طلا به اعتراض اضافه کرد:
-مامان…زشته…
مینا کف دسته های ویلچر رو گحرکت کرد و با نیشخند بیان کرد:
-حواسم بهت هست که چطور دور و بر بهمن موس موس میکنی
داداشم خوب نمیکنتت که آویزون یه مرد دیگه شدی؟
اینبار بی توجه به حضور طلا و ماهویی که توی بغلم نق میزد اخمی کردم و گفتم:
-هنوز اونقدرا کثافت نشدم که وقتی هرمز خان توی حیاتمه آویزون مرد دیگه ای بشم…
اما تو چی؟
تو که شوهر داری چرا دنبال بهمن خان موس موس میکنی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن