به اینجاش هم فکر کرده بودم،اون مرد شیطون رو هم درس میداد.
میدونست با شناسنامه سفید کارم به جایی نمیرسه برای همین عقد رو ثبت نکرده بود:
-تو شناسنامه م ثبت نشده
ولی ازدواج کردم
مدارکشم توی مسجد روستا و دست شیخه
گفتم از طریق قانونی اقدام کنم
مرد با همون حرص و برآشفتهت شناسنامه رو جلوم گذاشت و اضافه کرد:
-با سجل سفید اومدی اینجا چیو ثبت کنی؟
برو مدارکت و از شیخ بگیر و بیار
والا درمیل داشت طلاق ثبت نمیشه
طراهی شد کیه؟
یعنی شوهرت کیه ؟ آدم مهمیه ؟
آب دهنم رو قورت دادم و با عجز نالیدم:
-ارباب روستاست
برای همین نمیخوام برم اونجا
همینجوری نمیشه؟
مرد با شنیدن حرفم با حرص سری تکون داد و اضافه کرد:
-نخیر آقاجان …نمیشه
اولا که این ره که تو میروی به ترکستان ست
ارباب اگه میخواست طلاقت بده که تو سجلت اسمش میومد
دوما …قاضی از کجا بدونه تو شوهر داری؟
نه مدرکی هست ،نه شناسنامه ای
-پس من چکار کنم؟ تو رو خدا کمکم کنید حاج آقا
ارباب یه زن دیگه هم داره …من نمیخوام…
-مرده دختر جان …میتونه ۱۰ تا زن دیگه بگیره
برو سر خونه و حیاتت تو دادگاه و پاسگاه وقتت و تلف نکن
-یعنی میگی برم با هوو زندگی کنم؟
یه مسیر دیگه بگید …
-همونکاری که بیان کردم برو مدارکت و بیار،البته اگه تونستی گیرش بیاری
لینک به پیوی مراجعه کنید✅😍
هیچ کس توی دادگاه نمیتونست بهم کمک کنه.
انگار آوازه ش زودتر از خودش رسیده بود.
هر کسی که میدرک کرد میخوام از ارباب هرمز طلاق بگیرم به یه نحوی کف دست به سرم کردن.
عصبی بودم و نمیدونستم چجوری باید خشمم رو تخلیه کنم.
حتی دیگه حوصله نداشتم برم و به لادن سر بزنم.
یک راست میحرکت کردم ایستگاه اتوبوس.
برمیگشتم خونه و فردا صبح زود میحرکت کردم روستا و مدارکم رو از شیخ میگراهی شدم.
اون مرد هم نمیتونست جلوم رو بگیره.
اصلا اگه یواشکی میراهی شدم از کجا میخواست بفهمه.
به شیخ یکم پول بیشتری میدادم و مدارک رو میگراهی شدم.
تصمیمم جدی بود.
به هر نحوی که شده ازش جدا میشدم.
انگار افتاده بودم روی دنده لج.
از دادگاه که بیرون زدم دیدهم افتاد به مغازه بستنی فروشی.
آب دهنم رو قورت دادم و وارد مغازه شدم.
هنوز فرصت داشتم تا به اتوبوس برسم.
باید یه سر هم به بازار میزدم و یکم خرید میکردم.
وقتی مغازه دار کاسه بزرگ بستنی و فالوده رو جلوم گذاشت تبسمم کش اومد.
هیچی مثل بستنی حالم رو خوب نمیکرد.
با ورود یه زوج جوون قاشق رو پر از بستنی کردم و روبنده رو کنار زدم.
نگاهم با حسرت روی اون ۲ نفر جای گرفت.
انگار توی نامزدی اومده بودن نامزد بازی.
پسر که بهش میخورد تازه از سربازی اومده یه لحظه هم از دخترک دیده بر نمیداشت.
حتی تبسمش هم برق میزد.
دختر هم خجالت میکشید و مدام به اطراف نگاه می کرد تا با شوهرش دیده تو نگاه نشه.
بستنی رو قورت دادم و آه کشیدم.
منم ازدواج کردم،ولی بیشتر شبیه تحمیل بودم برای هرمز خان.
به اجبار راهی شدم و زنش شدم.
بدون هیچ دلدادگی و علاقه ای.
فکر می کردم دارم برادرم رو نجات میدم ولی نمیدونستم دارم دل و احساس خودم رو قربانی و زندگی هرمز خان رو نابود میکنم.
وقتی بستنی ها رو روی میزشون گذاشتن پسر با ذوق یکی رو جلوی دخترک گذاشت و اظهار کرد:
-بخور جیگرت حال بیاد
معلوم نیست دیگه اون داداش قرمساقت کی بذاره همو ببینیم
دخترک ریز ریز خندیدم و اظهار کرد:
-زشته…خب اون به فکر خودمونه میگه زودتر عروسی کنیم
پسر قاشق بستنی رو جلوی دهن دختر گحرکت کرد و بیان کرد:
-ولش کن اونو…فعلا بخور تا آب نشده
و من پر از حسرت به دختری نگاه کردم که انگار فقیر بود اما بزرگترین ثروت رو داشت.
محبتی که از کسی پنهون نمیکردن.
تبسمش هم باعث حسادتم میشد.
حتی به قاشق بستنی که پسر توی دهنش گذاشت هم حسودی میکردم.
زیرا ما هیچ وقت مثل یه زن و شوهر نبودیم.
نه اون به من محبت کرده بود ،نه من به اون.
عشق مون هم یواشکی بود.
من محبت یواشکی نمیمیل داشتم.
مردی رو میخواستم که حتی با وجود برادر سختگیر منو ببره بهم بستنی بده و منم از محبت هاش گونه هام مثل اون دختر سرخ بشه.
بدون اینکه به لادن سر بزنم برگشتم روستا.
فقط راهی شدم بازار و برای خونه خرید کردم و خودم رو به ایستگاه اتوبوس رسوندم.
شاید بی معحرکت کردی بود ولی حوصله حرف زدن با کسی رو نداشتم.
قلبم میتمایل داشت یه گوشه کز کنم و کاری انجام ندم.
حرف نزنم.
غذا نخورم.
مدرسه هم نرم.
اون روزگارا قلب و دماغ هیچ کاری رو نداشتم.
گاهی به سرم میزد برم عمارت و با بدجنسی کاری کنم که ژیلا خودش بذاره و بره.
فرشته ی سمت چپی که روی شونه م نشسته بود کلی جاده بهم یاد میداد.
اونم مثل من معتقد بود هرمز عاشقم شده و اگه بخوام زنش رو طلاق میده و ما مال هم میشیم.
ولی فرشته ی سمت راست شونه م مخالف بود،مثل بُعد خوبِ وجودم.
از اونجایی که خودم رو میشناختم میدونستم آدمی نیستم که حیات زن دیگه ای رو خراب کنم.
آوار بشم و روی خرابه هاش زندگی جدیدی برای خودم بسازم.
محبتی که دیده زن دیگه ای دنبالش بود و پشت سرم آه میکشید به دردم نمیخورد.
همون آه خوشامگاهختیم رو خاکستر میکرد.
جنگ بدی بین منطق و احساسم جاده افتاده بود.
۳ تا جاده داشتم.
یا باید هرمز رو با ژیلا انتخاب میکردم.
یا کاری میکردم که طلاقش بده.
راه آخر هم همون مسیری بود که داشتم میحرکت کردم.
یعنی خودم طلاق بگیرم و نفر سوم رابطه نشم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن