رمان خانم معلم پارت ۱۴۶

چی بهش میاظهار کردم وقتی خودم بهش تجاوز کرده بودم.
به کدوم قاضی شکایت میبردم وقتی خودم اامان متهم بودم.
چه جوابی بهش میدادم.
چی میاظهار کردم که اروم بگیره.
از خودم خجالت میکشیدم ،منم یروزگار مثل یه حیوون وحشی تن و بدنش رو دریده بودم.
چون حق خودم میدونستم.

اما یادم می‌اومد وقتی توی انباری بهش تجاوز کردم خون رو با نگاهام دیدم.
باکره بود.
خودم دخترانگیش رو گراهی شدم و ولش کردم که بمیره.

سوال های مغزم هر لحظه بیشتر می‌شد، اما توان سؤال کردن نداشتم.
نمیمیل داشتم یه درد به درداش اضافه کنم.

کف دستم رو روی گونه ش گذاشتم و سرش رو به سینه م چسبوندم ،هر چقدر بیشتر مظلوم میشد قلبم بیشتر براش میرفت.
کاش تو یه موقعیت دیگه ای باهاش اشنا میشدم.مثلا قبل از اشنا شدن با ژیلا.
مگه میشد ببینمش و عاشقش نشم؟

اون وقت فقط قلببری هاش رو میدیدم،صدای هق هقش که کشیده شد روی موهاش رو بوسیدم و اظهار کردم :
-هیش…دیگه تموم شده
گریه نکن که داری دیوونه م میکنی

اما قلبارا اروم نمیگراهی شد. کلمات بی اراده از لب هاش خارج می‌شد.
سرش رو که بالا اورد و تو چشمام خیره شد قلبم فرو ریخت.
اون تیله های سبز توی دریای خون شناور بودن.

حتی توی اون حالتم قشنگ بود،گریه که میکرد چشماش خمار تر میشد.
بی نفس پرسید:
-میدونی…باهام… چکار کرد؟

خیره شده بودم تو اون تیله هایی که با رگه های سرخ محاصره شده بود.
درد رو از پشت اون چشمای پر آب میمتوجه شدم و لال بهش نگاه میکردم، تا بالاخره خودش لب باز کرد و چاقوی تیزی رو توی دلم فرو کرد.

گوش دادنش هم منزجر کننده و عذاب آور بود،چه برسه به تجربه کردنش.
آب دهنش رو قورت داد و با آوایی که به سختی شنیده می‌شد لب زد:
-از پشت…از پشت بهم تجاوز کرد

قطره های درشت اشک دوباره مثل بارون باریدن و دل وامونده م مثل مرغ سر کنده بال بال میزد:
-بسیار …بسیار درد داشت
قلبم می‌خواست بمیرم هرمز…
هر چی جیغ کشیدم هیشکی….هیشکی صوتم و نشنید
حتی خدا …
میگم…شاید چراکه صورتم تو رخت خواب فرو رفته بود خدا آوام رو نمتوجه شد ،ها؟

لب هام رو روی موهاش گذاشتم و عمیق بوسیدم.
کاش جوابی واسه سوالاش داشتم.

سرش رو نزدیک آورد و پچ پچ کنان ادامه داد:
-کف دست می‌کشید روی تنم و می‌اظهار کرد این پوست رو اگر بازار ببری به اندازه سفیدیش بهت طلا میدن
حرفاش یادم نمیره
قلبم می‌تمایل داشت بمیرم
می‌اضافه کرد چراغی که به خونه حلاله به مسجد حرومه
قلبم داشت میترکید به خدا…
می‌گفت تا وقتی من هستم چرا یه پفیوز دیگه بیاد تو رو…بکنه
به من…همه اینا رو به من میگفتا
داییم می‌گفت…

موهاش رو نوازش کردم ،محکم تر بین بازوهام گحرکت کردمش،بوسیدمش،ولی دریغ از یه ذره ارامش.
مثل دختر کوچولوها توی بغلم کز کرده بود و اروم اروم هق میزد

قلب قلب میزد و من کاری از کف دستم بر نمی‌اومد ،مظلومیتش آتیش به قلبم می‌انداخت .
ناخن هاش رو که فرو میکرد پوستم زخمی میشد،خونی که از کف دستم جاده افتاده بود قطره قطره روی زمین می‌چکید اما در مقابل دردی که قلبارا می‌کشید چیزی نبود.

شاید اون کمترین کاری بود که میتونستم در حقش کنم.
حرفاش اما درد داشت:
-بعد از اون از خودم بدم میومد
یادم نیست وقتی که حرکت کرد خودم و چجوری رسوندم به انباری
اونجا یه شیر آب داشتیم
سرد بود اما اینقدر بدنم داغ بود نمیفهمیدم
اینقدر روی خودم آب ریختم و تنم و شستم تا اون همه کثیفی از بین رفت

گونه ش رو به سینه م چسبوند و خیره شد به فانوس لب پنجره.
آروم شده بود.
انگار از یه مصیبت بزرگ برمیگشت:
-اونقدر از خودم متنفر بودم که تا مدت ها دوست نداشتم کسی من رو ببینه
مولینم فکر میکرد از درس خوندن زیاد مریض شدم
از بس ساده بود طفلی
چمیدونست داداشش چه بلایی سرم اورده
وقتی یکم حالم بهتر شد از مامانم میل داشتم واسم چادر و روبنده بدوزه
اوایل فکر میکرد یه هوسه و همزیرا پوششی از سرم میوفته
ولی من هم از خودم متنفر بودم
هم از تمام مردای دنیا
اینجوری از خودم محافظت میکردم

حرفاش تموم شده بود اما فکر و ذهنش هنوز حول و حوش اون اتفاق میچرخید.
نفس های کند و بغض دارش غیرتم رو به درد می‌آورد.

چیزی نبود که بتونه به راحتی فراموش کنه.
زیستنش با اون اتفاق جوری متحول شده بود که هیچ لذتی از جوونی و زیباییش نبرده و از تمام مردای اطرافش وحشت داشت.

لب هام رو روی موهاش گذاشتم و آروم بوسیدم.
دیگه بس بود،من برای عزاداری نیومدم.
اومده بودم که برگردونمش به زیستن خودم.
میمیل داشتم سر و سامونی به احساساتم بدم.

بوسه ها رو ادامه دادم تا به پیشونیش رسیدم.
عمیق بوسیدمش.
بین بازوهام اروم پلک می‌زد.
دخترکی با موهای خرمایی و گونه های گل انداخته و لپ‌هایی سرخ و لبایی سرخ‌تر قلبم رو برده بود.

از اون بوسه ها خجالت میکشید. اما من محو اون همه زیبایی بودم.
با دیدهایی تیره و براق نگاهش میکردم.

دستم رو زیر چونه ش بردم و سرش رو بالا گحرکت کردم،با نگاهی دل‌ربا و دلبر بهم خیره شده بود.
کت سیاهم پوست سفیدش رو درخشان‌تر کرده بود.

دیدهام خیره بود به اون تیله های سبز و سرم رو پایین بردم و لب هاش رو بوسیدم.
طعم اون بوسه اینبار فرق داشت.
پر از طعم حس میل داشتن بود.
میمیل داشتم با زن شرعیم یکی بشم.

ولی دخترک بدقلقی میکرد،کف دستاش رو روی سینه م‌گذاشت و با خشونت به عقب هلم داد.

بدنش میون بازوهای بزرگم به آرامش رسیده بود،جوری سرش رو روی بازوم گذاشته و نگاه بسته بود که انگار فارغ از اوضاع جهان به خواب عمیقی فرو راهی شده.
تن گر گراهی شده ش آروم آروم حرارتش کم میشد و من شبیه مجنون خیره موندم بهش که جمع شده توی آغوشم.

میل داشتم ببوسمش ،تمام تنش رو با بوسه هام پرستش کنم و مثل یه بت مراقبش باشم.
بلافاصله سر قلببرکم رو محکم به سینه ام چسبوندم.

نگاهاش هاری سگ داشتن،میوحشت کردم دوباره نگاه بالا بکشه و کار کف دستش بدم.
دستام رو دور تنش پیچیدم و زیر گوشش غریدم:
-اون چشمای سگ مصبت شده نقطه ضعفم

نفسش که حبس شد و تبسمم کش اومد و روی موهاش رو بوسیدم.

همون طورکه توی بغلم بود سیگار روشن کردم.
فقط بعد از اون رابطه سیگار می‌چسبید.
عیشم رو نوش میکرد.

خاموشیش آزارم میداد ولی گذاشتم پای اون مدت دوری و خجالت.
کام آخر رو که گحرکت کردم دودش رو بیرون فرستادم و گفتم:
-پاشو لباس بپوش باید بریم

سریع نگاه باز کرد و هل زده گفت:
-باید حرف بزنیم

از بغلم که بیرون راهی شد لباسام رو از روی زمین برداشتم و همون طورکه میپوشیدم بیان کردم:
-حرفم میزنیم
اما تو خونه خودمون
زودتر آماده شو میگم بهمن وسایلت و بیاره

لباس چونش رو پوشید و از جاش بلند شد.
روبروم وایساد و بی پروا خیره تو نگاهاش گفت:
-ولی من باهات جایی نمیام!