پاهام شل شده بود و توان سر پا موندن رو نداشتم.
انگار با هر قدمی که برمیداشت و ازم دور میشد خشکی گلو و سوزش دیدهام بیشتر پدر در میآورد.
کارم از دلتنگی گذشته بود،داشتم میمردم.
فقط یه لحظه آغوشش رو میتمایل داشتم،فقط یه لحظه، برای بار آخر میدیدمش تا قلبم آروم بگیره.
کف دستم رو به دیوار گرفتم و بلند شدم ،مریم رو کنار زدم و از پشت متوجه شدمش.
شونه های پهنش رو ،قد بلند و هیکل مردونه ش رو مشاهده کردم و حسرت یه بوسه موند به دلم.
میون یه جهنم سوزان دست و پا میزدم.
میون یه غم بزرگ پر پر میزدم.
مثل یه عاشق داغ متوجه شده میسوختم و فقط از دور تماشا میکردم و با فکر به شب زفاف شون آتیشم شعله ور تر میشد.
اون فاصله داشت نفسم رو میگراهی شد.
از پیچ جادهرو که گذشت تبسم زدم.
سخت…
بی حال…
با هزار جون کندن…
-باشه…
ندرک کردم مریم چی گفت و چرا تو جوابش باشه رو زمزمه کردم.
به کدوم سؤالش جواب دادم.
گیج میزدم.
نمیفهمیدم.
لال شده، کر شده…
وسط برهوتی به اسم دلتنگی جون میکندم و خیره مونده بودم به جای خالیش.
مریم کف دستم رو گرفت و با مضطربی اضافه کرد:
-بیا برو مادر…
بیا قربون چشات
اینجوری اشک نریز قلبم خون شد
دست یخ زده م رو از کف دستش بیرون کشیدم و با شونه های افتاده جاده افتادم.
باید میراهی شدم.
از در بیرون زدم.
پله ها رو با پاهای سنگین پایین رفتم.
از حیاط پاییز زده گذشتم.
وارد باغ که شدم کسی اسمم رو صوت زد و پاهام میخ زمین شد:
-دلارا…
آوای زن رو خوب میشناختم.
صوتی زنی رو که جاش توی دل مردی بود که من عاشقش بودم.
انگار خدا میتمایل داشت ته مونده توانم رو هم با آوردن اون زن بگیره.
خدایا،دیگه برام جونی نمونده،رحم کن.
آوای قدم هاش رو گوش دادم که نزدیک شد ولی من هنوز خیره بودم به درختای لخت و بی برگ.
پلک هم نمیزدم.
به گمونم قلبم داشت میمرد.
وقتی روبروم وایساد با حسرت نگاهم روی لباس عروسش چرخید و الحق که زیبا بود.
اون مرد حق داشت که عاشقش شد.
چقدر جذاب بود.
چند لحظه خاموشی بین مون حکم فرما شد و بالاخره گفت:
-چرا اومدی؟
میخواستی چیو ثابت کنی؟
گیج نگاهش میکردم و اون ادامه داد:
-تو هم زنی…
میدونی شاخک زنا بسیار قویه
در ذهنش گذراندی نمیفهمم کی هستی؟
از همون اولین باری که دیدمت متوجه نگاهت روی شوهرم شدم
یخ زده بودم،تنم به عرق سرد جای گرفته بود.
کاش میمردم.
نیشخندی زد و بیان کرد:
-منم یه زنم،مثل خودت
میتونم تو نگاهت ببینم که چقدر دوسش داری اما…
یه قدم جلو اومد و با فاصله کمی ازم وایساد.
مستقیم توی نگاهام نگاه کرد و تیر آخر رو به قلبم زد.
ضربه ش بدجوری کاری بود:
-ولی هرمز دوستت نداره!
اگه میمیل داشتت اونقدر شکنجه ت نمیکرد
اونجوری نمیزدت تا بچه ت سقط بشه…
اگه دنبالت گشت فقط واسه انتقام بود نه چیز دیگه ای
قطره اشکی از گوشه نگاهم چکید، همه اون ها رو خودم میدونستم، فقط ژیلا که میاضافه کرد شامگاهیه یه سیلی محکم بود.
آسمون قلبم ابری بود.
ناراحت و گحرکت کرده.
هر آن منتظر باریدن بود.
انگار ایستاده مرده بودم.
حتی نفس هم نمیکشیدم.
ژیلا حواسش به جهانی از کف دست حرکت کرده ی قلبارای مقابلش نبود.
حواسش به دلدادگی نافرجام زن روبروش نبود و با کلماتش زخم عمیق تری میزد.
اما نگاهش که به دیدهام افتاد زیراه ی خودش هم از بغض لرزید.
اون شامگاه…
توی تاریکی…
دوئل دو زن عاشق بود.
نمیتمایل داشتم منو تو اون حال ببینه، اونقدر بیچاره و از کف دست حرکت کرده.
تو ضعیف ترین حالت ممکن.
شکسته بودم و دیگه چیزی برای از دست دادن نداشتم.
نفس عمیقی کشید تا بغض چنبره زده توی گلوش رو پس بزنه.
نگاهش رو به عمارت دوخت و خشدار گفت:
-اینا رو گفتم تا پیش خودت فکر نکنی میتونی برگردی
من…من هرمز و دوست دارم،میفهمی؟
قبل از تو…قبل از تو اومدم توی زندگیش
حق نداری الان برگردی،حق نداری
احتیاج به تاکید کلماتش نبود،من میدرک کردم.
برای همین داشتم میرفتم:
-میخوام…میخوام برای ماهو مادری کنم
نمیخوام زن باباش باشم
پس حالا…
به در پشتی اشاره کرد :
-حالا از همون جادهی که اومدی برگرد
من هوو نمیخوام
باور کن اگه اول تو توی زندگیش بودی من میراهی شدم و پشت سرمم نگاه نمیکردم
بذار ماهو و هرمز با من خوشامگاهخت شن
نفس بریده و داغدار از یه عشق نافرجام جون کندم تا اضافه کردم:
-میرم…فقط مواظب شون باش!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن