****
کف دستایی که لرز گرفته بود رو نمیتونستم نگه دارم.
میوحشت کردم سینی از کف دستم بیفته و برام دردسر درست شه،تحمل زخم زبون های مینا رو نداشتم.
برای همین سینی رو گذاشتمش روی میز بزرگ وسط لابی که روش گلدون بزرگی قرار داشت که توش کف دسته بزرگی گل های طبیعی چیده بودن.
مجدداً مثل یه بچه خطاکار سرجام وایسادم و با التماس بهش خیره شدم.انگار توقع داشتم هوام رو داشته باشه.
وقتی مینا ساکت شد نگاه سرد و جدیش به طرف پاهام لغزید.
بدون توجه به جلز و ولز زدن های خواهرش گفت:
-همین جوراب شلواری خوبه
نیازی نیست در بیاری
تو مهمونا کلی مرد هست
-ولی داداش…
-همینی که بیان کردم
حالا برو پیش مهمونا
زشته تنهاشون گذاشتی
مینا دندون روی هم سابید و نگاه بدی حواله م کرد،از اون مقلب نگاه ها که بعدا حالت و میگیرم.
و بعد در حالیکه پاهاش رو محکم روی زمین میکوبید به طرف سالن حرکت کرد.
با دور شدنش هرمز خان یه قدم کوتاه به طرفم برداشت.
نگاه سنگینش اندامم رو زیر و رو کرد و با نیشخند گفت:
-خب میاظهار کردی؟
یه قدم به عقب برداشتم و در حالیکه عطرش رو نفس میکشیدم با لکنت اظهار کردم:
-در…در مورد چی؟
باز قدم کوتاهی به طرفم برداشت و هیچ حرفی نزد.
نگاهش داشت کاری میکرد قلبم شتابزده تر بکوبه.
سعی میکردم ترسم رو پنهون کنم و اظهار کردم:
-خب…خب…من…زن شمام دیگه…
حالا درسته…یعنی شما منو قبول ندارید
ولی…اما این درسته مردا زن شما رو لخت ببینن؟
نگاهش با تفریح بهم بود و میون سر و آوا و موسیقی آروم آروم به طرفم میومد.
منتظر یه حرفی بودم.
یه واکنشی.
یه تشر و دعوایی اما پشتم که به میز وسط سالن برخورد کرد درست روبروم وایساد.
ضربان دلم اونقدر محکم میکوبید که حس میکردم وسط اون همه شلوغی آواش رو میشنوه.
سرش رو پایین آورد و کنار گوشم گفت:
-تو مال هرمز خانی و هیچ مردی حق نداره نگاهش به اموالش بیفته
درسته؟
عطر سردش رو که مشامم رو پر کرده بود با نفس عمیقی به ریه هام بردم و اظهار کردم:
-درسته
قبل از اینکه حرف دیگه ای بزنه ژیلا از سالن بیرون اومد.
با متوجه شدن هرمز خان پوف کلافه ای کشید و بی توجه به حضور من کف دستش رو دور بازوش حلقه کرد و اضافه کرد:
-چرا نمیای پیش مهمونا؟
همه سراغت و میگیرن
هرمز خان بالاخره عقب کشید.
وقتی به همراه ژیلا وارد سالن شدن کف دستم رو روی قلبم گذاشتم و نفس حبس شده م رو با صوت بیرون فرستادم.
دختر مریم خانوم با سینی خالی از سالن بیرون اومد و اضافه کرد:
-گفتن نوشیدنی جمتوجه شد بیاریم
من قسمت بالایی رو پذیرایی کردم
شما برید سمت شومینه
سرم رو به علامت باشه تکون دادم و سینی سنگین رو برداشتم.
سمانه دختر زیبا و با مزه ای بود و با رفتار مودبانه ش خودش رو توی قلب همه جا میکرد.
درست مثل مادرش.
وارد سالن که شدم مینا رو نمتوجه شدم ولی هرمز خان و عروسش بین مهمونا میچرخیدن و خوش و بش میکردن.
اون همه شلوغی و سر و آوای زیاد تازه برای روزگار اول بود.
قبلا شنیده بودم توی عمارت اربابی چند شامگاهانه روزگار مهمونی و بزن و بکوب دارن و حالا با دیده خودم میمشاهده کردم.
هرمز خان سنگ تموم گذاشته بود.
ظرفای شام رو که جمع میکردم سمانه با نگاهای قرمز کنارم وایساد و در حالیکه میلرزید شروع کرد به مرتب کردن میز.
لرزش دستاش چیزی نبود که از چشمم مخفی بمونه.
ظرفا رو توی چرخ کف دستی گذاشتم و آروم مچش رو گراهی شدم و اجازه ندادم به کارش ادامه بده.
وقتی به طرفم چرخید و اشک چشماش راه افتاد محکم بغلش کردم و اضافه کردم:
-چی شده عزیز قلبم…نبینم اینجوری گریه کنی؟
مولینت دعوات کرده؟
در حالیکه آروم آروم هق میزد گفت:
-نه…تو رو خدا به کسی نگی گریه کردم
کمرش رو ماساژ دادم و سعی کردم استرس و ازش دور کنم:
-نه به کسی نمیگم
اما تو بهم بگو چی شده،شاید بتونم کمکت کنم
-قول میدی به کسی نگی؟
سرم رو که به علامت آره تکون دادم نفس عمیقی کشید و اظهار کرد:
-پسر خاله ارباب…
-اونی که بهش میگن مهندس؟
سرش رو به علامت آره تکون داد و مجدداً بیان کرد:
-موقع پذیرایی چند بار …یعنی بهم کف دست زد
ولی من نتونستم چیزی بگم
وقتی راهی شده بودم انباری منو تو حیاط گیر انداخت و …
آوای گریه ش عجیب عصبیم میکرد،با دلواپسی جویا شدم:
-بلایی سرت آورد؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن