هر چی انرژی برام مونده رو کمک گراهی شدم و به طرفش چرخیدم.
سعی میکردم خونسرد باشم…
نلرزم…
نفس نفس نزنم طوری که انگار کیلومتر ها دوییدم…
نگاهش رو روی صورتم احساس می کردم و به هیچ وجه سرم رو بالا نگرفتم وقتی با صوتی لرزونی به حرف اومدم:
-من…من…خب راستش…
یه قدمی که به طرفم برداشت باعث شد به دیوار پشت سرم بچسبم و نگاهم به طرف چشماش کشیده شد:
-تو چی؟
جلوی در اتاق ماهو چکار میکنی؟
پام که به سطل و وسایل نظافت خورد بدون یه لحظه فکر کردن اظهار کرد:
-او…اومدم اتاق شو تمیز کنم
به وسایل کنار پام نگاه تیزی انداخت و گفت:
-لازم نکرده
خدمتکارا خودشون هر روزگار تمیز میکنن
تو حق نداری به این اتاق نزدیک شی
مفهومه؟
سرم رو به علامت باشه تکون دادم و سریع خم شدم.
کف دسته سطل و گرفتم و به محض اینکه کمر صاف کردم روبروم وایساد.
آب دهنم رو پر صدا قورت دادم و سعی کردم از کنارش رد بشم ولی مانعم شد.
از اون مرد و عکس العمل هاش میوحشت کردم.
کف دستش که روی پهلوهام نشست و بهش چنگ زد سطل با صوتی بدی از دستم روی زمین افتاد.
سرش رو کنار گوشم آورد و زمزمه کرد:
-بگو که این چند روزگار نمشاهده کردمت دلت برام تنگ شده
چطوره یکم رفع بیقراری کنیم؟
ماتم برد اما اون با متوجه شدن قیافه بهت زده م نیشخندی زد و سرش رو عقب کشید.
کف دستاش آروم آروم به طرف کمرم لغزید و با بدجنسی بیان کرد:
-میخوای بگی همین الان واسم خیس نکردی؟
با عصبانیت مشتم رو محکم به بازوش کوبیدم و عقب کشیدم ولی اون با بی خیالی مجدداً شونه ام رو گرفت و من رو به آغوشش برگردوند.
شاکی تقلایی کردم و گفتم:
-من مثل هرزه های دور و برت نیستم خان
منو باهاشون اشتباه گراهی شدی!
ولم کن
کف دستهاش رو دور تنم محکم کرد و بهشدت جدی خیره به نگاههام بیان کرد:
– میدونم چه حالی داری
نمیخوای قبول کنی
اما باور کن من تجربهاش کردم
تو هم مثل یکی از اون هرزه هایی
زیرم نرسیده صوتی ناله هات قد بلند میشه
چندبار پلک زدم، اصلا نمیدرک کردم منظورش چیه.
شایدم میمتوجه شدم و نمیخواستم قبول کنم منو در حد یه هرزه میبینه.
منی که پاک بودم و تا حالا دست هیچ مردی جز خودش بهم نخورده بود.
نمیدونم چهرهام چه شکلی شده بود که کف دستی که پشت کمرم گذاشته بود رو به سمت پشت گردنم حرکت داد و سرم رو به سینهاش چسبوند و کنار گوشم زمزمه کرد:
– آروم دختر
تو هرزه هرمز خانی
نباید از بابتش خجالت بکشی
سرم روی قفسه سینه ش بود و به صدای تپش دلش گوش میکردم.
من هرچقدر هم که روی پای خودم میایستادم، هرچقدر هم که به دنیا نشون میدادم قوی هستم اما با اون تحقیرا کم میاوردم.
لباسش رو با کف دستهام به چنگ کشیدم و با غیض لب زدم:
– ازت متنفرم!
میفهمی؟…ازت متنفرم
ولی اون با خونسردی لج دراری لبخند زد و محکم به موهام چنگ زد و فشارم داد.
سرش رو بهم نزدیک کرد و خیلی آروم کنار گوشم بیان کرد:
-انگار جای کمربندا خوب شده
امروزگار یکم وقت دارم زبونت و کوتاه کنم
جاده بیفت
هنوز توی بغلش بودم و قلب دل میزدم،از رفتن باهاش میهراسیدم.
اما اون هنوز سرجاش وایساده بود و هیچ حرکتی نمیکرد.
چند ثانیه ای بین مون خاموشی برقرار شد و بالاخره نتونستم تحمل کنم.
با اینکه ازش وحشت داشتم سر بالا گراهی شدم و به اون چشما که جور خاصی بهم نگاه میکردن خیره شدم.
معنی نگاهش رو نمیدرک کردم.
اصلا درک کردن اون مرد از توان من خارج بود.
همواره و تو هر شرایطی وحشیانه راهی شدار میکرد و گاهی هم بعد از طوفان ساکتش رو تجربه میکردیم.
سرش رو بالأخره پایین آورد و خیره به نگاهام گفت:
-قلبیلش رو نمیدونم اما انگار قلبم برات تنگ شده بود
عجیب نگاهم میکرد،انگار داشت موجود ناشناخته ای رو کشف میکرد و من سردرگم و گیج غرق شده بودم تو اون دو تا گوی سیاه رنگی که تصویر خودم رو واضح توش میمتوجه شدم.
نفسای داغش که توی صورتم پخش میشد تنم رو داغ تر میکرد.
راست میاضافه کرد، بدنم اون مرد و فریاد میزد.
صوتی گریه ماهو که توی راهرو پیچید دلواپسی عمیقی توی چهره ش مشاهده کردم.
ازم جدا شد و انگار نه انگار که همین حالا اعتراف کرده بود دلتنگم شده.
دستگیره در رو چنگ زد و بی رحمانه اضافه کرد:
-بار دیگه دور و بر این اتاق ببینمت تضمین نمیکنم سالم از این طبقه برگردی پایین
اول قلم پات و میشکنن
بعد میندازمت تو لونه سگا تا سرت و از تنت جدا کنن
این رو گفت و در رو باز کرد.
وارد اتاق شد و بدون اینکه به من وا رفته نگاهی بندازه در رو بست و آواش رو شنیدم که اظهار کرد:
-پسر بابا چرا گریه میکنه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن