نگاهم تا روی چشماش بالا اومد،نگاهای سبزی که حالا براق تر از همیشگی بود.
تنها چیزی که اون دختر با میل خودش بهم داد همون ۲ تا گوی تیله ای بود.
شاید اگر میتونست اونا رو هم میپوشوند.
لبهام برای کش اومدن قلب دل میکردن، ولی به خودم نهیب زدم زیرا نمیخواستم فکر کنه خبریه و از فردا دور برداره.
به بدنش اشاره کردم و بهش توپیدم و گفتم:
-الان که سالمی
دیگه گریه واسه چیه؟
نگاه قلبخورش بالا اومد و روی لبام قرار گرفت.دندون قروچه ای کرد.
انگار چیزی میخواست بگه ولی جلوی خودش رو میگراهی شد.
در عوض با لحن مظلومانه ای زمزمه کرد:
-کاش میخوردنم
تنش رو عقب کشید و از بغلم دور شد.
کودکانه قهر کرده بود.
وسوسه شده بودم ببینم لباش زیر اون روبنده چه شکلیه.
حتما مثل دختر بچه ها لباش رو داده بود جلو.
اخمی کردم و بدون اینکه بهش اجازه بدم تکون بخوره کف دست دور کمرش پیچیدم و دوباره به خودم چسبوندمش:
-جات خوبه ،تکون نخور
اینبار لج کرده بود.
نمیخواست نزدیکم باشه.
مثل یه تیکه چوب خشک توی بغلم ثابت موند و نگاهاش رو بست.
پلکاش از بغض توی گلوش میپرید.
نفسش کند شده و تنش توی تب میسوخت.
قطره های اشک که از لای پلکاش فرار کردن لبخندم کش اومد.
اذیت کردنش بدجور میچسبید.
با بدجنسی بیان کردم:
-دیدی که…حتی سگا هم نخوردنت اینقدر که بدمزه ای
دیگه تو نباید از چیزی بترسی
چشماش رو که باز کرد قطره های درشت اشک از پشت پلکاش فرار کرد و توی موهاش گم شد.
رد اشکا نگاهاش رو مظلوم تر میکرد.
قلبخور بود و در حالیکه آواش میلرزید اضافه کرد:
-اما میترسم
موهاش رو با حوصله از توی صورتش کنار زدم و پرسیدم:
-از چی؟
چشمای دو دو زنش توی صورتم چرخید و زمزمه کرد:
-از تو!
دستم روی موهاش خشک شد،انتظار هر حرفی رو داشتم جز این یکی رو.
نگاهش رو به سقف دوخت و انگاری که با خودش حرف میزنه ادامه داد :
-من همیشگی پای حرفم میمونم و فرار نمیکنم
دلم نمیخواد بگن قلبارا ترسو بود
اما میدونم بالاخره یروزگار زیر این همه کتک و فشار میمیرم
اون وقت قلبت خنک میشه
فقط نمیدونم کی میمیرم
آخه خیلی سگ جونم
نفسی گرفت و نگاهش بی حس و ناراحت پایین اومد،به نظر میرسید دیگه هیچی برای از کف دست دادن نداشت:
-میذاری برم انباری؟
میخوام تنها باشم
سرم رو به علامت آره تکون دادم و طاق باز دراز کشیدم.
احتیاج داشتم بخوابم و حوصله اه و ناله متوجه شدن نداشتم.
از اولم نباید به تختم جاده میدادمش،لیاقتش رو نداشت.
#قلبارا
توی اون اتاق نمیتونستم نفس بکشم،بین بازوهاش امنیت نداشتم.
دیدهای سیاهش،مثل دو تا چاه عمیق بود که منو داخل خودش میکشید.
برای همین فرار کردم تا توی اون چشما غرق نشم،حسم بهش داشت منو میترسوند.
وارد باغ که شدم بهمن رو مشاهده کردم که لبه حوض قرار گرفته و سیگار میکشه.
آروم قدم برمیداشتم تا تنهاییش رو بهم نزنم ولی بدون اینکه برگرده پرسید:
-بهتری؟ چیزیت نشده؟
کنارش که جای گرفتم سیگارش رو به طرفم گراهی شد،همون طور که ازش میگحرکت کردم سرم رو بالا انداختم:
-نه…خوبم
سگ جون تر از این حرفام
نگران من نباش
نگاه عمیقی بهم انداخت و اظهار کرد:
-اگه بخوای فرار کنی کمکت میکنم
همه فکراشم کردم
میفرستمت یجایی که کف دست هیچ کس بهت نرسه
هرمز دیگه نمیتونه اذیتت کنه
نیشخند آواداری تحویلش دادم:
-بر فرض فرار کردم،بعدش چی؟
میدونی چه بلایی سر بابام میاره؟
دوباره میره سراغ داداشم و اعدامش میکنه
من این همه سختی نکشیدم که…
بی مقدمه گفت:
-اینقدر خوب نباش
فداکاری نکن
هیچ کس ارزش شو نداره
-تو چرا کردی؟
سوالی بهم نگاه میکرد و نمیدونست در مورد چی حرف میزنم:
-تو حتی بچت نمیدونه باباشی
مشکوک سرش رو جلو اورد و گفت:
-از کجا فهمیدی؟
شونه ای بالا انداختم و به تاریکی باغ خیره شدم:
-فقط یه پدر میتونه اونجوری به بچش نگاه کنه
چند ثانیه ای بهم خیره نگاه کرد و بدون اینکه جوابم رو بده از جاش بلند شد و قدم زنان حرکت کرد.
شامگاهیه فیلمایی که پایان باز دارن.
مرد خسته و تنهایی که قلبش حرکت کردن میخواست.
به لطف بهمن دیگه سرد نبود ولی از تاریکیِ اون شامگاه وحشت داشتم.
بخاری کوچیکی که واسم آورده بود گرمم میکرد ولی صدای سگا چی؟
کاش اونا رو هم ساکت میکرد.
چادرم رو در آوردم و رخت خوابم رو پهن کردم.
توی جام دراز کشیدم و لحاف رو دور تنم پیچیدم.
صوتی سگا که میومد تنم میلرزید.
هر لحظه فکر میکردم پشت سرم هستن و دارن بهم نزدیک میشن.
اونقدر وحشت زده بودم که به دیوار چسبیدم و نگاه وحشت زده م توی اتاق میچرخید تا مبادا از یه طرف بهم حمله کنن.
اونقدر زیر لب آیه و سوره خوندم و کف دست به دامن خدا شدم تا بالاخره خوابم برد.
اما هنوز پشت پلکام گرم نشده بود که نفسای داغ سگا رو از پشت سرم حس کردم.
داشتن بهم نزدیک میشدن.
صوت خُر خُر شون و میشنیدم و وقتی نفسای داغشون رو روی گردنم حس کردم مثل جن زده ها از جا پریدم.
به چادر و روبنده م چنگ زدم و از انباری بیرون دوییدم .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن