۴۲۲
#فصل_۳
حرفش قلبم رو که نه ،تنم رو لرزوند.
حتی نمیمیل داشتم رد نگاه شون رو بگیرم تا بفهمم چه بلایی سرم اومده.
چشمام سیاهی میرفت و هوشیاریم هر لحظه کمتر میشد ،مگه یه ادم چقدر تحمل داشت.
من بریده بودم.
ولی میمتوجه شدم چه اتفاقی افتاده.
دلسوزی رو تو نگاه اون دو تا زن میمتوجه شدم.
وقتی هرمز یه قدم به طرفم برداشت دیگه نتونستم خودم رو کنترل کنم.
داشتم دیوونه میشدم.
نگاه وحشت زده م به طرف پایین کشیده شد و بالاخره مشاهده کردم اون چیزی رو که نباید.
نگاهام روی خونی که پارکت ها رو رنگی میکرد قفل شده بود.
خونی که بدن من جاری شده و دردی که توی قلب و کمرم پیچیده بود مشت یه بمب ویرانگر دلم رو فشار میداد.
نه ، اون نمیتونست واقعیت داشته باشه.
بچه ی من مثل مادرش ضعیف نبود.
طفل من قرار نبود تنهام بذاره،پیش مامان اِلاش میموند.
#پارت_۴۲۳
#فصل_۳
از این هم ظلم و ستم کف دستهام مشت شده و قلبم میخواست به سینه ی مردی فرود بیاد که صورتش هر لحظه کبود تر میشد.
با اون چشمای وحشی خیره شده بود به پارکت های خونی.
از اون همه ترس و دردی که به جونم میریخت لذت زیادی میبرد،چقدر احساس قدرت میکرد.
آدم ها متفاوت بودن ،جنس دل هاشون هم همینطور.
مثل هرمز خان که جنس قلبش از یخ و برف و سرما بود،یا مینا که دلش از حرص و طمع،از طلا و الماس پوشیده شده و جز خودش کسی رو نمیدید.
دنده هام انگار شکسته بود که نفس تو سینه م گره میخورد،پهلوم از درد شیون میکشید.
حتما زیر مشت و لگد هاش یه جایی از بدنم شکسته بود والا اون همه خون عادی نبود.
یا کمربندش پوستم رو شکافته که خون روی پارکت ها میریخت.
لجوجانه نمیتمایل داشتم واقعیت رو قبول کنم.
دست روی قفسه ی سینه م گذاشتم و سرم رو از روی پای ماهو برداشتم.
تا خودم چک نمیکردم دلم آروم نمیگرفت.
طفلم منو تنها نمیذاشت.
پدرش نمیتونست قاتل باشه.
قفسه ی سینه م به خس خس افتاد بود وقتی توی جام نیم خیز شدم، ماهو مثل جوجه رنگی زیر بغلم خزید و کف دستاش رو دورم حلقه کرد.
مظلومانه هق زدم و بیشتر به خودم چسبوندمش،به اون حامیِ کوچولو نیاز داشتم ،حتما دعای اون میتونست طفلم رو نجات بده.
۴۲۴
#فصل_۳
از درد به خودم می پیچیدم اما مگه اهمیت داشت؟
طفل من فقط چهار ماهش بود، زیر اون همه مشت و لگد طاقت نمیاورد.
همه دورم جمع شده بودن و مینا و ژیلا با ترحم بهم نگاه میکردن.
نمتوجه شدم چند بار کمربند رو روی بدنم کوبید اما انگار یه جا پوستم رو شکافته که خون همه جا رو برداشته بود.
جیغ های پر دردی که زیر مشت و لگد هاش میکشیدم حالا به ناله های اروم و بیجون تبدیل شده بود تا ماهو و جنینم نترسن.
کف دستم رو روی شکمم کشیدم و هق زدم:
-بگو…بگو که زنده ای مولین
بگو که …حالت خوبه
بگو مولین و… تنها نذاشتی
همون چند تا کلمه انگار جونم رو گحرکت کرده بود و دلم تیر میکشید.
چرا دیگه طفلم تکون نمیخورد؟
چرا پا نمیکوبید ؟
هر لحظه لباس زیرم خیس تر میشد و دعا میکردم اتفاقی براش نیفتاده باشه.
تو دلم زار زدم و اشک هام بی توجه به ادمای اطرافم روی گونه هام جاری شد.
بیچاره طفل معصومم.
۴۲۵
#فصل_۳
کف دستم رو روی شکمم کشیدم و بی نفس هق زدم:
-لالا کن مامان…لالا کن عزیز قلبم
آروم بخواب کوچولوی من
اشک ریختم.
برای طفلم عزاداری کردم.
برای بچه ای که جهان نیومده راهی شده بود پیش خدا.
دیگه نمیتونستم کف دستای کوچیکش رو بگیرم.
ژیلا هم پا به پای من اشک میریخت.آوای هق هقش اما دردی از دردام دوا نمیکرد.
دست روی شونه م گذاشت و قلبسوزانه گفت:
-بابای بچه ت کجاست؟
خبرش کنیم بیاد کنارت باشه عزیزم
قلبم تیکه پاره میشد وقتی فکر میکردم پدر،قاتل بچه ش شده.
هرمزخان تکون سختی خورد و مردمک هاش لرزید وقتی بی نفس اظهار کردم:
-باباش؟…
نگاهم به طرف خون روی پارکت ها کشیده شد.
کم کم داشتم هوشیاریم رو از کف دست میداد و سرم گیج میراهی شد:
-ام…شب میتمایل داشتم… بهش بگم
جواب… آزمایشم تا…تازه رسیده بود
میخواستم …میخواس…
درد که زیر قلبم پیچید حرفم نصفه موند.
به جلو خم شدم و به خودم پیچیدم.انگار ماهیانه شده بودم،دردش هزار برابر بیشتر توی دل و کمرم جولان میداد.
ولی حواسم به لرزش بدن ماهو بود.
به دست ژیلا چنگ زدم و نالیدم:
-بچه…بچه رو ببر میترسه…
ماهو سفت بهم چسبیده بود و بی صدا اشک میریخت.
کف دستم رو دورش انداختم و روی موهاش رو بوسیدم،نفسی برای حرف زدن نداشتم و به سختی کنار گوشش گفتم:
-با ژیلا برو پیش خرگوشی تا مامان بیاد،باشه؟
ماهو پر از بغض به لباسم چنگ زد:
-نینیم میاد؟
موهای لختش رو کنار زدم و به دروغ اضافه کردم:
-آره…نینیم می..
حرفم تموم نشده بود که درد تیزی زیر دلم پیچید و بعد از اون دیگه چیزی نمتوجه شدم.
#خانوم_معلم
#پارت_۴۲۶
#فصل_۳
صداها گنگ و مبهم بود اِلا صدای هرمز خان که فریاد میکشید:
-دِ یکاری کن…مگه دکتر نیستی؟
بعد صوتی لادن اومد،واضح نبود اما گوش دادم که گفت:
-دکترم آقای محترم!
خدا که نیستم
تن دختره رو گراهی شدید زیر مشت و لگد انتظار دارید بچه هم زنده بمونه؟
همینکه مادرش داره نفس میکشه برید خدا رو شکر کنید
صدای عربده هرمزخان تنم رو مثل چهار ستون خونه لرزوند:
-خفه شو زنیکه تا…
-تا چی؟
منم میزنید؟
دنده های منم میشکونید؟
یا بلای بدتری سرم میارید؟
آها… شایدم لگد میزنید تو شکمم بچم بیفته؟
بعد صوتی بهمن اومد،بغض داشت:
-بسه…یکی به داد این دختر برسه
کف دست گرمش کف دستم رو گراهی شد.
داشت گریه میکرد؟
اون مرد به خاطر من هق میزد:
-ببخش آبجی کوچیکه،خوابم برد
چشمم به عمارت بود تا بری و بهش بگی
قلبم گواه بد میداد ولی خوابم برد
ببخش نتونستم مراقب خودت و لوبیا باشم
لب هام خشک شده بود، ترک ترک و زمخت بود،با خراشی که به گلوم میداد لب زدم:
-بهمن…بغلم کن ،س…سردمه
کف دستاش دور تنم پیچید و بغض خونه خراب کن تو گلوم شکست،لوبیا رفته بود.
بهمن دروغ نمیاضافه کرد.
۴۲۷
#فصل_۳
احساس نفرت تمام وجودم رو پر کرده بود،اگه توانش رو داشتم کشیده میشدم و بدترین فحش ها رو نثارش میکردم.
با همون کمربند سگک دار میزدمش.
استخوان هاش رو زیر مشت و لگد له میکردم.
در آخر مینداختمش زیر همون سگای سیاه و بزرگش که ازشون وحشت داشتم.
هرمز خان دیگه داد نمیزد و توی اتاق فقط صوتی هق هق های من گوش داده میشد.
بهمن سرم رو نوازش کرد و گفت:
-هر چقدر دوست داری گریه کن
من همینجا میمونم تا آروم شی
بی نفس هق زدم:
-از …از خودم متنفرم
نتونستم از بچم مراقبت کنم بهمن
خی…خیلی…ضعیفم
بهمن به نوازش هاش ادامه داد و تبسم غمگینی زد:
-مثل من که نتونستم از بچم مراقبت کنم
اما این قلبیل ضعیف بودن ما نیست
صوتی هرمز خان سوهان روحم شد:
-بهمن…برو بیرون
داری از حدت میگذری!
تحمل گوش دادن صداش رو نداشتم،نباید به زور بیان کردنش ادامه میداد.
کف دست بهمن رو محکم چنگ زدم و اظهار کردم:
-بگو بره…نمیخوام ببینمش
صدای دندون قروچه ش رو متوجه شدم.
هنوز هم میخواست به کاراش ادامه بده که اینبار لادن پادرمیونی کرد.
مقابل مرد وایساد و با ارامشی که همیشه توی وجودش میدیدم اظهار کرد:
-بهتره که برید…الان فقط غمگینی تون بیشتر میشه
دلارا حالش خوب نیست
بذارید تو فرصت بهتری حرف بزنید
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن