_ حورا تو رو خدا…نیاز برادرزادهمه، مگه میشه ما همچین چیزی بخوایم، هان؟ باور کن حال ما از تو بیشتر نه، ولی کمتر از تو هم بد نبود! هیچوقت فکرشو نمیکردیم لاله بتونه…
میان حرفش از جلوی راه کنار راهی شدم:
_ مهمون دارم، اینجا واینستید، بیاید تو…بعد چند دیقه خودتون پاشید برید، خوبیت نداره جلوی غریبه بد خلقی کنم!
با مکث داخل شدند.
وحید که مقابلم از حرکت ایستاد مکث کرد:
_ آبجی حورا…
چیزی نبیان کردم، این مرد زیادی خوب بود، اگر میتمایل داشتم هم رویم نمیشد چیزی بگویم:
_ قباد میخواد ببینتت، دخترشو، شمارو…تنها امیدش واسه زنده موندن شمایید، دریغ نکن ازش!
اخم کردم:
_ بفرمایید داخل اقا وحید…
نفس ناامیدی کشید و پشت سر کیمیا داخل شد. صدای احوالپرسیها میآمد.
بعد از بهتر شدن حس و حالم، من هم به پذیرایی برگشتم، نیاز حالا بغل کیمیا بود و داشت مثل همواره فشارش میداد.
بدم نیامد، به هرحال…عمهاش بود و دوستش داشت، حتی من هم قلبم برای بردیا و داریا تنگ شده بود.
_ حورا دخترم؟ قوطی چای کجاست؟
به دنبال آوای عمه بیتا وارد آشپزخونه شدم:
_ خودم دم میکردم، شما چرا زحمت کشیدی!
لبخند شیرینش را مجدداً به رخم کشید:
_ جان عمه، زحمت چیه؟ برای دخترمه غریبه که نیستی…یه عمر از دور و تو رویا برات عمه بودم، حالا قراره بشینم یه گوشه نگات کنم مگه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن