به مردها نگاه دیگری می اندازم، هنوز حرف میزنند و من بوهای خوبی به مشامم نمیبرسد.
اخم قباد و جدیت صحبت وحید، کمی نگران کننده است.
_ حورا، نیاز!
با تذکر دوباره ی کیمیای خوابیده روی مبل به سراغ نیاز میروم، دخترکم سعی داشت از پشتی مبل خودش را بالا بکشد، بردیا را کنار کیمیا میخوابانم و نیاز را در اغوش میگیرم:
_ خودت مریضی بچه هاتم انگارر از تک و تا افتادنا، کیمیا!
روی سر بردیا را میبوسد:
_ بچه م ترسید، حورا، منم هراسیدم، کاش داریا رو پیدا کنی.
_ پسر بابا اینجاس خانومم!
با صدای وحید به سمتشان برگشتم، داریا به بغل داخل شد و قباد به دنبالش:
_ چیزی شده؟
به ارامی از قباد میپرسم و او برخلاف رنگ نگاهش تبسم میزند و نیاز را از آغوشم میگیرد:
_ نه جانم، چی بشه؟ بده دخترمو ببینم!
نیاز را بالا میبرد و با ذوق و شوق نیاز هیجانش برای بازی کردن بیشتر میشود، حتی بردیا و داریای کسل را هم سر شوق می آورد، جهانی بچه ها طور خاصی زیباست، گم را حس میکنند ولی در آن غرق نمیشوندف ساده و قلبنشین که با هر چیز کوچکی سر شوق می آیند.
_ حورا یه لیوان آب میدی؟
به آشپزخونه میروم و فکرم همچنان پیگیر حال نابسمان وحید و قباد است.
شیشه شیر بچه هارا هم حاضر میکنم، کم کم دیگر آوایشان درمی آید.
#پارت768
_ حورا یه لیوان آب خواستما، فکرت کجا سیر میکنه؟ خوبی تو؟
به کل لیوان آب او را فراموش کردم:
– ببخشید، برا بچه ها شیر حاضر کردم، حواسم پرت شد!
_ فداسرت، خوبی تو؟ کلا تو فکر بودی!
بگویم در فکر تو چه برداشتی خواهد داشت؟ اینکه حس میکنم چیزی را پنهان میکند، یا مثلا مشکلی که من را لایق اطلاع داشتن آن نمیداند، یا هرچه، هرچه که در حال مخفی کردنش است!
_ خوبم، ولی حس میکنم تو یه چیزیت هست!
انکار نمیکند، ولی خاموشی چرا!
_ پس واقعا یه چیزی هست؟
_ چیزی نیست که تو رو مضطرب کنه، نیازی نیست بهش فکر کنی، راجع به کاره!
اخمی میکنم:
_ نمیدونم قباد، اما وقتی چیزیو پنهون میکنی زیاد عاقبت خوی نداره! تجربه ثابت کرده.
لیوان آبی برای خودش میریزد تا از جواب دادن تفره رود!
کنارم می ایستد، در فاصله ای بهشدت کم:
_ حورا، شاغلی، خونه و درامد داری، همه چیت اوکی و مشکلی نداری، پس نگران نباش، هر اتفاقی بی افته تو چیزیت نمیشه!
با دهان باز به وقاحتش خیره میشوم، بی اراده مشتی به بازویش میکوبدم:
_ باید یادت بندازم مادر بچه تم؟ نیاز دخترته؟ هرچیزی به تو مربوط شه به دخترم مربوطه، و من دخترم برام مهمه، پس نباید چیزیو پنهون کنی!
سر خم کرد و بوسه ای نثار پیشانی ام کرد:
_ ممنون که به فکرمی، و به فکر دخترمون، ولی چیزی نیست که نشه حلش کرد!
پشت میکند و از آشپزخانه بیرون میرود.
فکر به خطر افتادن سهام و شرکتش یا ورشکست شدنش در مغزم جان میگیرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن