تبسم زد:
_ خیله خب…برو به سلامت، کلاست تموم شد زنگ بزن میایم دنبالت!
بی حرف گونهی نیاز را بوسیدم و به دستش سپردم، صنقلبی مخصوص داشت، با گیرهی عروسکی کمربند، مخصوص جاگیر شدن بچه که خطری تهمتوجه شدش نکند.
پیاده شدم و به سمت کلاس رفتم.
سر کلاس که جای گرفتم، بقیه هم آمده بودند، داشتم دوباره به محیط دانشگاه عادت میکردم، درس حقوق، یکی از دوستداشتنیترینها…از انجایی که زیستن خودم در گیر و دار خیلیی از این اتفاقات بود، حس میکردم با چنین جایگاهی در جامعه میتوانستم به بهشدت از آدمها کمک کنم…
حق را از ناحق بگیرم، و به حقدارش دهم…
زنان ظلم متوجه شدهرا کمک کنم، مردان زحمتکش و وفادار را یاری دهم…
جالب این بود که با مباحثی که روزگار به روزگار بیشتر میخواندم و یاد میگیراهی شدم، بیشتر نسبت به طلاق سرد میشدم…
حس اینکه دخترم در آرامش به سر میبرد و بچهی طلاق نمیشد، یا من و قباد میتوانستیم مسالمتآمیز یک زندگی را زیر یک سقف، ولی بدون نیاز به هم، بدون نزدیکی، شروع کنیم، فقط بخاطر دخترمان!
افکارم هر روزگار با دیروز تفاوت داشت، روزگاری از قباد متنفر، روزی عاشق…
روزگاری تنها کسم میشد و روزگاری میگفتم نیاز کل جهانی من است و دیگر به کسی نیاز ندارم…
ولی دروغ بود، حق یک انسان، ورای حق زن و مرد بود، من نیاز داشتم…با وجود نیاز، باز هم نیاز داشتم، نیاز زنانگی، نیاز به همدم، همسر، همسفر…نیاز به رفاقت…
در دانشگاهی که همهی همکلاسیها یک دهه از من کوچکتر بودند، رفیق پیدا نمیشد!
در محیط کار که هر هفته، گروهی از توریست را برای گردش به اطراف شهر میبردیم هم رفیقی نبود، همه یا همکلاسی بودند، یا همکار…
جالبتر آنکه هیچکس به چشمم نمیآمد.
مثلا وقتی ماشینی شامگاهیه به ماشین قباد را میدیدم، تمام نگاه و گوش میشدم تا مطمئن شوم اوست یا نه، ولی حتی به چهرهی مردهای دیگری که در دانشگاه یا محیط کار برخورد داشتم هم دقت نمیکردم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن