به روستا که رسیدیم هم باز قصد کمک داشت که نگذاشتم، محمد از دور دیدمان، هنوز نخوابیده بود!
به سمتمان آمد که قباد سد مسیرش شد:
_ ببین مرتیکه خوش ندارم باز بزنمت زمین، بکش کنار زنمو ببرم تو!
بی اهمیت به قباد به سمت در رفتم:
_ محمد کمک میکنی وسایلمو بیارم؟
پوزخند محمد و اخم قباد حالم را جا آورد. هردویشان پشت سرم داخل شدند، حس آن پیرزنهایی را داشتم که از پا درد، لنگ لنگان و یواش یواش مسیر میروند و بقیه برای احترام پشت سرش.
فکر میکردم بیشتر در بیمارستان خواهم ماند، اما انگار همان سرم ارامبخش کفایت کرده بود که هنوزم قلبم میمیل داشت بخوابم.
بی توجه به پچ پچهای بحثگونهی ان دو که مثل دو پسر بچه دعوا میکردند، به بالش و تختم پناه بردم.
روزگار بعد که بیدار شدم باز هم سینی صبحانه مقابلم بود. دیگر داشت عادتم میشد. غذا بیاورد و نباشد، دورا دور هوایم را داشته باشد.
محمد هم دیگر نمیهراسید بیاید یا حداقل من برایش سد قباد را شکانده بودم.
میوارد شد اما مثل قبل نزدیک نمیشد و زیاد نمیماند، صرفا میتمایل داشت مطمئن شود حالم خوب است.
صبحانه را بعد از دست و رو شستن، خوردم و برای حمام آماده شدم.
اینکه دیشامگاه با بوی بیمارستان خوابیدهام حس بدی میداد.
حوله برداشتم و سمت حمامی که گوشهی حیاط بود راهی شدم. حتی فکرش را هم نمیکردم قباد در حیاط باشد و من توجه نکنم.
_ با خونهای که در و پیکرش بازه و هرکس و ناکسی سرک میکشه اینجا میری حموم؟ داخل حموم نداره؟ یکی بیاد تو اذیتت کنه چی؟
صوتی عصبیاش خش روی اعصاب من هم انداخت، در حمام را محکم بستم و قفلش را زدم، بلند داد کشیدم:
_ قفل میشه، تو هم نمیتونی بیای!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن